Jaarbalans

Op de valreep van het jaar een korte terugblik. Via mijn blogs gaf ik de lezer al een doorkijkje in mijn wel en wee. Als ik op het jaar terugkijk overheerst vooral het wel. 2007 was een goed jaar, waar ik met een tevreden gevoel op terugkijk. De hoogtepunten hebben ook allemaal wel een blogje gekregen. De dieptepunten niet (allemaal). Word ik dan toch misschien nog een optimist? In vogelvlucht:

Blij ben ik met:
Wisseling van baan. Een belangrijke stap, na acht tropenjaren bij Bistro. Na enkele maanden IGZ werd het moeilijker in de nieuwe baan, maar het elan van de eerste tijd is weer terug. Het
afscheid van Bistro is ook een mooie gebeurtenis om op terug kijken.
Uitgaan. Dit (voor)jaar gingen de VdH en Sjaak achtereenvolgens naar het Boekenbal, een optreden van Blof, de Blue Men Group en bezochten we nog een mooie uitvoering van een Passie). Goed idee om uit te gaan, wat een beetje in het slop kwam de laatste tijd. Daarmee meteen een goed voornemen voor het nieuwe jaar dat over een paar uurtjes begint.
Het sporten. Na een moeilijk jaar met een 'bijna-hernia' en veel griepjes lukte het om in 2007 weer veel te sporten. Met de Dolomietenmarathon als hoogtepunt. Nu vasthouden in 2008 Sjaak!
De ogen van Elsje. De bril werd dit jaar overbodig door een laserbehandeling. De eerste maanden moest er veel gedruppeld worden, maar sinds kort is dat bijna niet meer nodig. Sjaak kan nu altijd in die ogen kijken, niet gehinderd door de dikke glazen. Iets om blij van te worden.

Minder blij was ik met het overlijden van twee bekenden. Alex was een jeugdleider van vroeger en Yoland is nog maar recent gestorven. Beiden veel te vroeg, maar door het overlijden zijn ook weer oude contacten hersteld en banden aangehaald.
Wat ook jammer was dat Coef! tijdelijk (!?) stopte met bloggen. Tijd voor een come-back?

Over het leed in de wereld wordt al genoeg geschreven. Alles is in perspectief, dat weet Sjaak ook wel. Mijn mooiste blogje (althans, dat vind ik zelf) schreef ik ook in het voorjaar. Ik ga ervoor om in 2008 er ook een paar in deze categorie te schrijven.

Een goed en geoznd jaar gewenst voor u allen.

Blogbalans

Tijd voor Sjaak's eigen terugblik op 2007. Uiteraard (ook) met een statistisch verhaal; immers meten is weten.

Blogjes per blog


Sjaak schrijft op meerdere blogs. Voor fietsen en de diverse voetbalteams van het kindervolk (zie de rechterbalk voor de linkjes). Sjaak Spreekt heeft de meeste blogjes (tot vandaag 88 blogjes, dat verbleekt wel bij de 200+ van Ina). Maar in totaal kwam ik met al die andere blogs ook wel op zo'n totaal. Aangetekend moet worden dat de voetbalblogs niet over het hele jaar lopen en het fietsen vooral in de periode maart-augustus speelt.

Seizoensgebonden?



Als je dit staatje ziet (van Sjaak Spreekt) is bloggen een lenteactiviteit. Nu is dat wel mijn beste seizoen en er is dus een een relatie tussen energie en blogproductie. Dit jaar wisselde ik in die periode van baan en de boost is ook terug te vinden op de blogs.

Bezoekers per blog



Voor wie doe je het dan allemaal? Die vraag krijg ik wel eens. Vooral voor mijzelf -zeg ik dan routineus- en mijn kleine, doch trouwe lezersschare. Het bovenstaande overzicht is veelzeggend. Ruim 2000 bezoekers in 2007 op Sjaak Spreekt, waarvan ruim 800 er meer dan eens kwamen. Best aardig als je zo erop terugkijkt. Het blog van de NC, dat pas sinds 1 oktober bestaat is eigenlijk het populairste blog (helft van aantal van Sjaak Spreekt, maar in een kwart van de tijd). Dat blijkt ook uit het volgende staatje:



Het gemiddeld aantal bezoekers is op het MC2 blog het hoogste (8,5 bezoekers per dag). Sjaak heeft er gemiddeld 5,8 en de rest ergens tussen de 2 en 3 bezoekers per dag. Mijzelf meegerekend. Kortom: we doen het niet voor de kijkcijfers. Maar evengoed is het toch leuk dat ik op mijn belangrijkste blog dit jaar op 31 mei 45 unieke bezoekers had. De andere blogs hadden pieken van circa 20 unieke bezoekers per dag. Te weinig om een eigen omroep te beginnen, maar genoeg om ermee door te gaan.

Veel leesplezier in 2008

Gemiste kansen & ouwe koeien IX

Gisteren vierden de middelste drie kinderen in hun klas Sinterklaas. In groep 7/8 maak je dan surprises. De kinderen wisten van elkaar 'wie ze hadden', dat maakte het mogelijk om thuis vrij aan de surprise kunnen werken. Nadat ik ze van school had opgehaald ontstond er een discussie. Iemand uit een andere groep had zich er met een Jantje van Leiden van afgemaakt, terwijl de jongen die de ongelukkige ontvanger was juist voor weer een ander kind een prachtige surprise had gemaakt. De vraag was vervolgens: wat heb je liever? Dat je iets moois maakt, of dat je iets moois krijgt? Het antwoord was unaniem: allebei even belangrijk. Ik trok door: zulke kansen voor open doel om wat stichtelijk werk te doen op een dag als Sinterklaas laat ik niet aan mij voorbijgaan.
'Wat heb je liever?' Dat iemand heel blij is met wat jij voor hem/haar hebt gemaakt of dat je zelf iets heel mooi vindt. Een belangrijk nuanceverschil, wat de drie ook direct aanvoelden. Nee, dan het eerste. Zo, het verfijnde concept van geven en ontvangen is bij dit trio van resp. negen, tien, en elf jaar al aardig geland. Droogjes vertelde ik dat ik daar zelf ongeveer 30 jaar over heb gedaan. Sinterklaas was -zeker in mijn jonge jaren- toch ook altijd een feest waarop gewogen werd of er wel balans in de kado's was (kwalitatief en kwantitatief). Geven was moeilijk voor de jonge Sjaak.

Zo kon ik ooit als 13-jarige van een verre oom voor een koopje veel Märklin-treinspullen overnemen. In die tijd deelde ik die hobby/passie met een zoon van goede vrienden van mijn ouders. Die jongen had alles altijd erg op orde en Sjaak zag ook altijd licht tegen hem op. Nadat ik de spullen binnen had, onderhandelden we over de doorverkoop van een deal van de spullen. Het gaf me ook even een comfortabele positie; dit keer had ik de zaakjes op orde. Wij vonden de prijzen die we hadden afgesproken redelijk, maar met de verkoop van een loc, wat rijtuigen en railsjes had ik de aanschaf er al dik uit. De handelsgeest was nadrukkelijk aanwezig en mijn ouders blokkeerden de doorverkoop, toen ze er lucht van kregen. Wat mij bij is gebleven is niet zozeer de handhavingsactie, als de zware teleurstelling van mijn ouders dat ik niet had bedacht dat het fijn was geweest om iets gewoon weg te geven. En de 'beloning' in de blijheid van de ontvanger te krijgen. Het is een een belangrijke les geweest en als ik het soms de kinderen vertel, als ze met iets vergelijkbaars worstelen, komt het ook wel over. Kunnen geven en ontvangen; het valt niet mee. Gisteren bleek dat het kindervolk al een eind op weg is.

Daar heb ik ooit voor geleerd..

De Noordelingen eisen een Zuiderzeelijn kopt de digitale Volkskrant. Eindelijk eens een minister die geen duur prestigeproject wil, maar lef toont en 'nee' zegt. Oké, het is dan wel een Limburger die dat doet en die mag straks zijn 'finest hour' beleven als hij zijn eigen tweede autotoegangspoort naar het Bronsgroen Eikenhout in de vorm van de A73-Zuid mag gaan openen. De stakkers in het Noorden hebben ook nooit eens wat. Tsja, de start van de Giro, in 2002 al en in 2009 weer.

Affijn, de deskundigici zullen wel weer over elkaar heen buitelen met haalbaarheidsstudies, kosten/baten-analyses, SWOT-werkjes en wat al niet. Ooit ben ik geografie gaan studeren om daar ooit fijn aan mee te gaan doe en op die manier mijn brood verdienen. Er kon mij nooit genoeg aan spoorlijnen aangelegd worden; dat heb je met een puber die 2/3 van zijn kamer voor de Märklinbaan reserveert. Het is echter nooit zo ver gekomen, want Verkeer en Vervoer werd ICT en de rest is bekend. Soit. Het gaat uiteindelijk gewoon om perceptie; studies worden toch alle kanten uitgelegd. Lille schijnt door de TGV, die Parijs op een uurtje bracht, opgebloeid te zijn. Zal hebben meegespeeld maar het zogenaamde 'flankerende beleid dan'? En de A1 dan die even kaarsrecht naar beneden gaat en veel vrachtverkeer verstouwt?

Ik geloof er niet in. Dat een HSL naar het Noordoosten de regio een opkikker van jewelste zal geven. Zal best wel helpen, maar dat is geen € 10 mld waard want dat gaat het uiteindelijk kosten. Het Noorden moet de relatieve leegte juist koesteren. Waar kun je straks nog relatief makkelijk een bedrijf beginnen of alternatieve woonvormen creëren? Als iedereen ongehinderd in meer dan sneltreinvaart die kant op kan slibt het ook daar weer dicht. Alternatieven over bestaande infrastructuur en het wegnemen van knelpunten bij Sneek, Groningen, Joure (auto) en verdubbeling/elektrificatie van het bestaande spoor zal een stuk minder kosten. Zorg ervoor dat de Hanzelijn goed aansluit bij/om Zwolle et voilá: Noorden goed bereikbaar en relatief leeg.

Ik had er ooit voor geleerd geloof ik, maar dit vind ik dus.

Kleine kinderen, kleine zorgen...

Het was gisteren al weer de tweede aflevering van de Daltons II. De serie die ruim zeven jaar geleden zijn eerste reeks beleefde en nu aan de tweede ronde toe is. Het is het betere TV-werk in Nederland, in de lijn van goede series als Pleidooi, Oud Geld en de films Lepel en Familie. In de Daltons spelen Carine Crutsen en Peter Blok een echtpaar dat vier jongens heeft. De drie oudsten (Erik, Jelle en Tim) zitten dicht op elkaar, Daan(tje) is een nakomertje. De serie is geschreven uit het perspectief van Tim, een dromertje dat het zwaar heeft met zijn twee gehaaide, oudere broers. In de eerste reeks ging het om klein leed, maar de jochies zijn nu zeven jaar verder en dus pubers met problemen die in die categorie thuishoren. Hoe ontkom je aan intimidaties op school en wat gebeurt er toch met je dank zij de hormonen (die kennelijk ook opspelen bij je broers en ouders). Ik vind het weer geslaagd, ondanks het sausje van politieke correctheid dat er ook wel overheen hangt. En het bereidt ons ook weer een beetje voor op de toekomst. Alhoewel: onze oudste (2 Gym) moest niks van een staking weten, dus wie gaat het allemaal meevallen.

De wereld volgens Bril

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor de persoon Martin Bril. Als schrijver vind ik hem heel soms briljant, meestal wel goed zij het voorspelbaar en hij heeft ook onmiskenbaar zijn slechte dagen. Dat hij zelf ook maar zelden echt tevreden is bleek wel tijdens het gesprek dat hij deze week had met Ronald Giphart. Die in ons voetbalteam bij voorkeur de waterzak hanteert. Voor onze lokale TV, die de uitzending deze nacht herhaalde. En aangezien Sjaak zich nog niet fit voelde beleefde hij wederom een benauwde gebroken nacht. Dan zijn dit soort uitzendingen ideaal om weer in het slaapritme te komen. En ook de poes wordt blij van wat gezelschap rond de klok van vier uur.

Terzake. Mijn sympathie voor Bril stamt uit de tijd dat hij (in 2001) in Zomergasten optrad. Hij koos de lekke band van Hennie Kuiper in Parijs-Roubaix uit 1983 als fragment en met dat soort juiste keuzes verbind je je aan Sjaak. De rauwheid in zijn optreden en zijn stem zijn niet geveinsd. Hij heeft kennelijk een ruig verleden, is daar open over, maar kokketeert er niet mee. Hij leidt nu een rustig leven als gesetteld vader van twee dochters, huisje in Frankrijk en regulier werk. Dat werk lees ik dagelijks in de Volkskrant. En voor tienduizenden bloggers is dat toch wel een beetje ideaal. Elke dag een stukje mogen schrijven van 500 tot 600 woorden, het land ervoor doorcrossen en er ongetwijfeld nog flink voor betaald krijgen. Dat zou Sjaak ook wel willen.

In het interview ontkracht Martin Bril de mythe. Het is -als je hem goed beluistert- toch ook gewoon een sleur. En eenzaam werk, met altijd de druk van de deadline die de redactie je oplegt. En voor jezelf wil je geen prutswerk afleveren, dus een writers block zit er niet in. Martin zou het wel weten als hij de loterij won: direct stoppen met broodschrijven. Kortom: ook de wereld van de columnist is niet ideeal. Dank Martin, ik blijf bij mijn leest en je was weer goed voor een bloge.

Reken op jezelf

Nog half hersteld van wat ik een 'huilgriep' noem (lamlendig, geen energie, hondsmoe, maar niet echt doodziek) wilde ik het rekentoetsje doen dat in de Volkskrant stond. Groep acht-niveau. Moest kunnen, ware het niet dat de VdH de antwoorden al had ingevuld. Gelukkig was er de online variant.
Om eerlijk te zijn, sommige zaken moest ik echt even goed bekijken, maar het merendeel was driedubbelcheck of het echt zo voor de hand liggend was. De VdH en Sjaak verschilden op één punt en dat was de vraag over het aantal geboorten per dag. Maar ja, zíj is bioloog en Sjaak geograaf. Die kijken toch anders tegen zoiets aan.

En dat is vijf!

Als achtjarig jochie wist ik ze al feilloos en op volgorde te noemen: onze Waddeneilanden. Bijna drie jaar geleden gingen de VdH en Sjaak op Eerste Kerstdag naar Ameland en dat was toentertijd mijn 'laatste' eiland dat ik nog niet bezocht had. Het was voor ons een start voor een gezamenlijke Waddentic en in de afgelopen drie jaar bezochten we de andere vier eilanden nog. Dit weekend was Texel het laatste Waddeneiland dat op 'ons' lijstje stond. Even leek het onbereikbaar te worden door het hoge water, maar vrijdagmiddag was het al weer een stuk gezakt.

Over lijstjes gesproken: Sjaak en de VdH hadden een hoop zaken om te bespreken en daar waren wandelingen en etentjes uitermate geschikt voor. Door de wind heen; kou op de kop, maar met aandacht voor elkaar en genietend van de omgeving. Op de Wadden voel ik me altijd echt weg. De bootreis, het eigene van elk eiland, maar ook de herkenbare indeling in zowel de duinen- en Waddenkant, met polders, grasland en bebouwing er tussenin. Sjaak geniet er elke keer weer van. Een favoriet eiland heb ik niet. Het bescheiden, ietwat elitaire Schiermonnikoog. Het super toeristische Ameland. Het Volkskrantgehalte van Terschelling dat 's zomers moet concurreren met krattenbouwende jongeren. Vlieland, vergelijkbaar met Schier, maar toch ook weer niet. En dan Texel. Grootschaliger; een echt auto-eiland maar ook verreweg het meest gevarieerd. Kortom: ze hebben allemaal wat en er is weer alle ruimte voor een nieuw rondje langs de Wadden.

Adieu Yoland.

Nog maar 53 was ze toen Yoland geheel onverwachts in haar slaap overleed. Nu ruim twee weken geleden in haar eigen Masvieux, een plek waar ik zeer goede herinneringen aan heb. De kaart viel deze week in de bus en kwam hard binnen. Vrijdag werd ze begraven in Utrecht, de plaats waar ze na haar Brabantse jeugd wortelde. En zich een jaar of zes geleden van losweekte om haar droom, een landgoed in Frankrijk bewonen, samen met Kaspar te realiseren. We kregen de gelegenheid om afscheid te nemen en uit de dienst, die uit muziek en toespraken bestond, vormde zich via brokstukjes een mooi beeld van Yoland. De hartelijke, geïnteresseerde, ietwat naïeve en bovenal enthousiaste Yoland die zo genoot als er vrienden uit Nederland kwamen. Die de werkweken tot echte vakanties wist te maken en die zo meeleefde met Sjaak's relatieperikelen. Van de klusweek die Sjaak als kluizenaar in 2003 doorbracht in de studio om een en ander te verwerken, tot aan de enthousiaste perikelen die het pasgevormde NSG in 2005 met zich meebracht. Yoland had geen kinderen, maar was beroepsmatig erg betrokken bij kinderen. Ze heeft heel wat publicaties als pedagoge en deskundige in de jeugdzorg op haar naam staan. Yoland was ook een twijfelaar die het geluk moeilijk kon omarmen. Alle sprekers zetten dat beeld ook unaniem neer. Hoe verknocht ze ook was aan Masvieux; het was er vaak eenzaam en ze miste haar moederland. Dat bestond uit een Brabants deel van gemoedelijkheid en familieband en een cultureel-intellectueel Utrechts deel. Zoekend was ze naar haar plek en bestemming in het leven. Voortdurend in onzekerheid verkerend over wat ze kon en wat men van haar dacht. Iemand die heel veel gaf en moeilijk kon ontvangen.



Afgelopen zomervakantie reden we over de A20 van Brive-la-Gaillarde richting Limoges. Bij de afslag 'St Yrieix' zei ik nog tegen de VdH, zullen we even langsrijden? Het is een half uurtje om en dan kunnen jullie het landgoed (zie foto) en mijn vrienden daar zien. We hebben het niet gedaan en ook vandaag ben ik van mening dat het niet praktisch was. We hadden nog even bij kunnen praten; ze zou enthousiast geweest zijn over het onverwachte bezoek en 'een bakse' hebben aangeboden. De kinderen zouden bang geworden zijn voor de honden die ze, met het eeuwige zoethoutje in de mond (tegen het roken), direct tot de orde hebben geroepen. Het zou voor het eerst zijn geweest dat ik niet door haar naar het stationnetje van St Yrieix gebracht zou worden voor de terugreis, maar zelf het landgoed afgereden zijn. Al zwaaiend door het raam van de auto had ik vast 'tot ziens' geroepen en zij 'houdou'. Het werd een paar maanden later een adieu.

Adieu Yoland.

Iets om naar uit te zien

Elke derde of vierde zondag in juli eindigt voor Sjaak de zomer. De Tour is voorbij en weg is het ultieme vakantiegevoel dat een zonnige bergetappe telkens weer oproept. Eind oktober is dan traditioneel de presentatie van het pracours van het de editie van het volgende jaar. Het is nog ver, maar het is wel concreet. Sjaak kan weer ergens naar uitzien. Wat er ook gebeurt: de Tour is groter dan zijn schandalen.

Geslaagd tweeluik

Het was een mooie 'deal'. Sjaak wilde graag naar het afscheid van Boogerdje in Valkenburg en vond het leuk als er een paar vertegenwoordigers van het Kindervolk bij zouden zijn. Hoe krijg je die mee? Door een kluif voor te houden in de vorm van de stoeltjeslift en bobsleebaan in hetzelfde stadje. De middelste drie hadden er wel oren naar. Zo gezegd zo gedaan: in de lange autorit er naar toe maar weer begonnen aan de luister-cd van Brief voor de Koning. In de zomervakantie al een topper en nu weer. De reis van bijna twee uur vloog voorbij; ook voor chauf Sjaak. In Valkenburg was de attractie snel gevonden. Het was koud, maar wel te doen. Met name de jongste zoon keek wel wat benauwd naar de stoeltjeslift maar verkoos dat middel boven een lange klim te voet. Bij de bobbaan waren er minder reserves. Sjaak had ooit als 11-jarig jochie, tijdens een uitwisseling met voetbalclub RKHBS uit Heerlen, deze ritjes gemaakt (dun door de broek destijds), maar mijn drie makkers rondden met veel plezier hun baantjes. Sjaak bleef niet achter en remde in de tweede remde -op advies van de oude buurjongen die we daar ineens tegenkwamen- nauwelijks meer.

Daarna was het -na een passende fourage- de beurt aan Boogerdje. Het verhaal was bekend. Hij zou in Lombardije afscheid nemen en slechts ererondjes rijden in Limburg. Helaas haalde hij door een knieblessure de start in Italië niet. En Sjaak had nog wel zo gehoopt en geblogd dat dat nog éénmaal zou lukken om daar te winnen.
om te voorkomen dat het allemaal als een nachtkaars uit zou gaan besloot Sjaak om te gaan, net als 10.000 anderen. Door Michael Boogerd was het de afgelopen 10 jaar leuk om naar wielrennen te kijken. Hij was er altijd 'bij' in de meeste klassiekers en in de Tour. Won bijna nooit en vond dat eigenlijk geen groot probleem. Hij was er immers bij en werd door zijn concurrenten gevreesd. Het lijkt op de hang naar waardering en respect die Clarence Seedorf ook zo lang had (maar die niet vergat om vijf maal de Champions League te winnen) en ook Sjaak herkenbaar voorkomt. Typisch Nederlands? Tevreden zijn met minder dan het hoogste? Waardering los kunnen zien van resultaat en prestaties? Sjaak gaat er helemaal in mee. Ik zal Boogerdje missen, al komt er een generatie aan die straks wel de prijzen pakt.

Iemand zijn

Sjaak is geen lezer. Toch zijn er momenten dat ik door Literatuur geraakt werd. Als zestienjarige las ik 'Een Roos van Vlees' van Jan Wolkers. Ik werd enorm geraakt door de eenzaamheid en wanhoop van hoofdpersoon Daniel. Prachtig neergezet door de schrijver die vooral verguisd werd op school. Juf Sneijders, lerares Nederlands, begon uit te varen over de vunzigheid van Wolkers met dit boek als voorbeeld. Ik protesteerde en voerde aan dat als je er doorheen las je het echte leven voelde. Het is het enige boek dat ik van Wolkers had gelezen en tot op de dag van vandaag is dat zo. Maar aan dat ene moment van ontroering heb ik genoeg gehad. Als je dat kunt bereiken, ook door schilderkunst of beelhouwen dan ben je iemand.

Het mooiste vond ik het verdriet dat Monique van de Ven op haar gezicht had staan. Geen grootse emoties of concepten, maar het gevoel van afscheid van iemand die haar veel had gegeven. Dat gevoel heb ik ook: Wolkers was een begrip en als die er niet meer is, sta je daar even bij stil.

Altijd de vrouwen

Nu is het genoeg! De Heleen Mees-terreur waart over het land. Nu is de Nederlandse vrouw weer
niet ambitieus. Vorige week in het Magazine van de Volkskrant: waarom stoppen carrièrevrouwen met werken en gaan ze voor 'de kinderen zorgen'? Vrijdag weer een onderzoek: vrouwen gaan minder werken. So what? Hebben ze het de mannen ook gevraagd? Wat is het probleem nu eigenlijk?

Sjaak is -beïnvloed door behoorlijk feministisch klimaat in zijn jeugd- gewoon om af te vragen wat de rol van een man/vader in een relatie/gezin kan zijn. Net als de meeste van zijn vrienden trouwens. Dat was me geraden ook, dat zeker, maar een zekere balans tussen zorgtaken en werk/carrière kan geen kwaad. Natuurlijk hadden mannen een hoop werk te doen (was even wennen om minder dan 40 uur te werken). De vrouwen trouwens ook: hoe laat je je kerel toe in het dagelijkse gedoe. Sjaak gaat nu voorbij aan de homorelaties, maar daar komt eea net weer even iets anders naar voren denk ik.

Ik dacht dat we er wel zo'n beetje waren. Ik zie op school bijna net zoveel vaders; parttime werken is heel gewoon voor mannen en voor vrouwen zijn de mogelijkheden en opties toegenomen. En één van die mogelijkheden is om te kiezen om te gaan zorgen dan wel minder te werken. Voor vrouwen en voor mannen. Als die dat onderling beslissen prima. Waarom dan boetes opleggen aan afgestudeerde vrouwen die willen stoppen met werken? En waarom het debat altijd op de vrouw richten. Wij mannen hebben ook onze verantwoordelijkheden. En keuzes. Tenminste als het van Heleen Mens mag. Als het financieel zou kunnen zouden Sjaak en de VdH het wel weten: Sjaak gaat stoppen en zorgen en de VdH gaat lekker werken. Andersom zou net zo goed kunnen, Kennelijk vinden we het belangrijker om mensen in een keurslijf te dwingen dan elkaar de keuzes te laten.

Wie heeft de meeste?

RandstadRail is nu bijna weer bedrijfsklaar. Goh. Als kind wist ik vroeger precies wat er speelde op het gebied van de railinfrastructuur. Nu weet ik niet meer van RandstadRail dat het vooralsnog een flop is en dat Den Haag Centraal al jaren een zooi is en er geen einde aan lijkt te komen. Maar ik zag al wel eens een Rotterdamse metro in Den Haag staan. Dus nu maar eens even mezelf wat meer verdiept in de materie. Uiteraard kom je dan uit bij de Wikipedia, waar zo'n beetje alles nu in staat. En wat blijkt: in Rotterdam staat er toch een hoop te gebeuren. Niet alleen de HSL verandert het gebied rond Laag Zestienhoven en Schiebroek, maar ook de oude Hofpleinlijn. Let wel: dit telt voor Sjaak want hij woonde de eerste twee jaren van zijn leven in dit gebeid. Logeerde lang nog bij tante Driekske op de Meidoornsingel en slofte op de velden van Germinal, vv Schiebroek en Leonidas vele kilometers. Nam in 1981 persoonlijk afscheid van opa Pfaff in het St Fransiscus Gasthuis. Kortom: er ligt wel wat aan herinneringen, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat merkwaardige lijntje, dat liep van het Hofplein naar het verre Den Haag.

Het gaat allemaal op de schop. Het stuk tussen Schiebroek en Hofplein, met het unheimische stationnetje Bergweg (zie foto) verdwijnt voorgoed, al gaat dít viaduct gelukkig niet tegen de vlakte (itt bij de Willemstunnel). Vanaf het ziekenhuis gaat het spoor onder de grond om via Blijdorp aan te sluiten bij het metrostation Rotterdan Centraal. Alle stations richting Den Haag worden verplaatst waardoor Wilgenplas en Kleiweg straks niet meer bestaan. En dat waren nu juist zulke fijne stationnetjes. Al was het maar omdat 'we' those days daardoor meer treinstations dan Amsterdam hadden. Zuid, Noord, Alexander, Blaak, Lombardijen, Stadion!, Hofplein, Bergweg, Kleiweg en Wilgenplas. Daar konden ze 75 km noordelijker niet tegenop. Schiedam-Rotterdam-West telden we dan stiekem mee. Hoe de stand nu is zou ik niet weten, ik weet bij God niet meer wie er mee doen en hoe ik moet tellen.

Lekker puh

Zelf zou ik nu wel weer aardig vinden als de gemeenteraad van Utrecht vandaag HansjePansje-Kevertje als burgemeester zou kiezen. Als jullie Utrechters het allemaal geen moer uitmaakt kunnen we dan die uitslag ook wel volledig negeren. Hoe graag ik Aleid ook mag, zijn reactie gisteren was helaas potsierlijk. 'Een slechte start Erik Odekerke'.

Dier-en-leed

De VdH was een paar dagen VvH (Vrouw van Huizes). Dat bracht Sjaak in een geheel nieuwe rol. De gezondheid van onze Lotje liet dermate te wensen over dat er snel nader onderzoek nodig was. Ze leek een hartprobleem te hebben en dus moest er een echo en hartfilm gemaakt worden. Dat kon begin deze week en de VdH keek Sjaak lief aan. Ja hoor hij zou wel met haar naar de kliniek gaan. Dus Lotje in de mand, auto in en meegenomen naar de kliniek, die in een monumentaal pand aan het sjieke Wilhelminapark was gesitueerd. Zat Sjaak ineens als een dierenliefhebber in de wachtkamer, als mijnheer S. (zoals de VdH van achter heet). Het werd nog wilder; Sjaak moest haar bij het onderzoek gerust stellen door haar op haar zijde te houden en koppie vast te houden. Tsja, je voelt je als een yup die een luier van het logerende babyneefje moet verschonen, maar er was geen keuze. De echo -net als bij de verloskundige en dit keer zelfs in kleur!- was duidelijk: een zware hartpatiënt, die eigenlijk op halve kracht functioneert. Hoewel binnen de 'garantie' van het asiel was van meet af aan duidelijk: we gaan all they way met Lotje die al vijf kinderhartjes heeft veroverd en inmiddels ook dat van Sjaak. Dus we zien wel hoe het verder loopt.

Al terugrijdend naar huis, een een fors bedrag lichter aan 'kosten', moest Sjaak wel even nadenken over wat er gebeurd was. Niet zozeer het ineens willen en kunnen zorgen voor dieren en een opkomende dierenliefde, maar het apparaat aan dierenzorg dat ons ter beschikking staat. We zijn niet in staat om eenvoudig te genezen ziektes in delen van de wereld bij mensen uit te bannen en voor een veelvoud aan wat daar voor een mensenleven nodig is maken we hier een echo en hartfilm voor een -weliswaar schattig, maar toch- poesje. Relativeren is vaak de dood in de pot, maar ook wel passend. Dierenleed afgezet tegen het Leed in de wereld; hoe scheef kan het soms zijn.

Onwaarschijnlijk

Sjaak heeft het al eens terloops gemeld. Er is iets dat hij niet kan bevatten en dat is dat er mensen zijn die erin slagen om blindsimultaan te dammen. Zoals Ton Sijbrands. Afgelopen week was het weer zover met een wereldrecordproging in Tilburg. Ton won 20 van de 24 partijen en 4 remises. Tegen meer dan behoorlijke spelers, terwijl het lastig is om te winnen tegen een beetje dammer. Op een stoel, alleen een microfoon en een luidspreker om de zetten door te krijgen en te geven. 24 partijen in je hoofd, als beeldjes die permanent veranderen en waar je bij een aantal scenario's moet doorrekenen. En dan nog zoveel partijen winnen en na afloop schijnbaar onaangedaan zijn.



Onwaarschijnlijk!

Kattenvrouwtje

Vlak voor de zomer ging onze Dre dood. Dre was al op leeftijd en was het laatste jaar al steeds slechter geworden. De VdH had het er erg zwaar mee, verknocht als ze was geraakt aan de 'geholpen' kater. Er was dan ook geen ruimte voor snel 'een nieuwe'.

Vandaag was het zover; na op de site van het dierenasiel al wat voorwerk te hebben gedaan, ging ze erheen. Terwijl Sjaak het kindervolk op de voetbalvelden bekeek, aaide en knuffelde Elsje ongeveer een twintigtal poezen en katers. Dat werd ingedikt tot een een tweetal. Uiteindelijk kwam Sjaak ook langs om een advies te geven voor een keuze, wetende dat we geen twee poezen in huis willen. Sjaak vond Charlotte, de eerste van de twee direct OK ('pak haar maar in') en vond het niet erg dat nummer twee al weg was. Dus Charlotte werd het, maar wij noemen haar Lotje. Een schattig beestje, met al vier zwangerschappen (en twee keizersnedes)achter de rug in anderhalf jaar. Dan zeggen ze dat je een hondenleven kunt hebben. Het was haar niet af te zien en ze toonde meteen aanhankelijkheid. Elsje straalde en trilde van opwinding toen Sjaak haar in de auto zette. De VdH werd even kattenvrouwtje en is vandaag met geen stok uit huis te krijgen.

Veel gekker moet het toch niet worden...

Merckx niet welkom op het WK. De Duitsers vinden dat alle renners met een dopingverleden niet op het WK mogen komen. En dus ook de beste wielrenner aller tijden niet. Na de Val van de Muur in 1989 en de Val van der Jan (Ullrich) dit jaar is men van God los. Een land dat nota bene bij diezelfde Val van de Muur erfgenaam werd van een flink aantal wereldrecords in de atletiek, die nog steeds niet verbeterd zijn. Waarvan die van Marita Koch op de 400 meter vlak uit 1985 (zie filmpje) een van de meest prominente is. Als onze Oosterburen echt schoon schip maken schrappen ze alle DDR-records en laten alle mensen die toen iets ermee te maken hebben gehad niet meer de Saubere Länder binnen. En als dat niet helpt bouw je toch gewoon een Muurtje, dan blijven ze zeker weg.

Canto op herhaling

Deventer heeft iets met de Canto Ostinato van Simeon ten Holt. Vorige jaar schreef de VdH al een recentie van de eerste uitvoering ever op orgel. Er lopen dichters rond die -what else- een gedicht maken en eind juni werd de Canto uitgevoerd op de vertrouwde vier vleugels. Gisteren ging de orgelversie op herhaling. Een speciaal concert waarin er naast het orgelwerk ook gedanst werd. Hoewel Sjaak zelf een beetje Canto-moe aan het worden is was het een mooie gelegenheid om eens met vaders op stap te gaan. Die als geschoold organist onder de indruk was vorig jaar en dat gisteren wederom was. Vandaag luisterde ik de CD en het begint een beetje te dagen, maar de piano's hebben nog steeds mijn voorkeur. De Soefi-dans, uitgevoerd door derwisjen, was matig te zien en het publiek was erg onrustig. Het eindeloze gedraai was even knap (hoe word je niet duizelig) als slaapverwekkend. De intentie was duidelijk (beiden vormen van dans en muziek hebben eindeloze herhalingen) en had wellicht goed kunnen uitpakken als de ambiance beter was geweest.

Wat nog het meeste indruk maakte waren de spontane en oprechte toespraakjes van Nebahat Albayrak. Als verantwoordelijke voor het integratiebeleid, waar ze zelf de belangrijkste exponent van is, was ze uitgenodigd. Ze gaf aan dat vooral het muziekstuk zelf de aanleiding was om te komen, aangemoedigd door haar secretaresse die het stuk al kende. En dat beviel Sjaak wel; niks politiek correct gedoe, maar gewoon omdat je iets mooi vindt kom je. Zo zou het moeten zijn. Dat je ook rustig iets niet leuk kunt vinden en dat los van de correctheid kunt zeggen. En dat je ook heel enthousiast kunt worden van mooie initiatieven zoals in Deventer. Albayrak deed het, met een onmiskenbaar Rotterdams accent en dat deed Sjaak wel even gloeien.

Daaaaaaag

Vandaag grote uittocht in het NSG. Middelste dochter en beide zonen zitten in dezelfde klas in de bovenbouw en die gaan op kamp zo aan het begin van de herfst. Het vertrek is altijd licht chaotisch wanneer de bussen geparkeerd staan in de enige doorgaande weg van de wijk. Uiteindelijk reden ze toch nog mooi op tijd weg en had Sjaak een mooie aanleiding om eens te kijken wat dat film-knopje toch inhield. Nog voor de tekst klaar was had ik al een comment te pakken.

Power

Eerder beschreef Sjaak de scheerrace tussen Wilkinson en Gilette. Na jaren Gilette te hebben gebruikt maakte ik een uitstap naar de viermes-constructie van de concurrent. Wetende dat er snel iets overheen zou komen. En zowaar, deze zomer kregen we de Power-serie van Gilette. Vijf mesjes op een rij en ' gladder dan ooit'. Uiteraad geprobeerd en naar tevredenheid. Wel zonder batterij, een scheermes is geen vibrator hoor. Vandaag kocht de VdH voor Sjaak een setje peperdure messen. Dan ben je 'over'. Nu maar weer wachten tot er een zeskoppig monster op de markt komt.

Mijnheer de burgemeester

Al fietsend naar mijn werk kwam ik vanmiddag in de Vogelenbuurt een oude bekende tegen. Toevallig ook een Bekende Nederlander. Aleid Wolfsen, net als Ab Klink een oude collega uit mijn justitiële verleden, liep rond om mensen uit te nodigen voor een feestje. Ik had wat haast dus fietste ik eerst langs, maar ik reed toch terug. Hij herkende me meteen en we spraken zeer informeel bij over ons wederzijdse wel en en wee. Hij is alvast in Utrecht gaan wonen als extra wapen in de strijd om het burgemeesterschap van Utrecht. Aleid heeft zich hiervoor gekandideerd en zal het referendum moeten afwachten. Bij 30% opkomst is het min of meer bindend. Ik denk dat we dat niet gaan halen, want dat referendum is een farce en niemand ziet het nut ervan. Ik zei hem dat in onze stad het beeld leeft dat er toch weer twee politici worden gedropt en en er dus eigenlijk geen echte keuze is. Dus zal er bijna niemand gaan stemmen. Verder vroeg ik me af wat hij -als gerespecteerd Kamerlid en rising star binnen de PvdA- op zo'n 'dooie' post te zoeken heeft. Daarop volgde een antwoord dat de politicus in hem boven haalde. Utrecht is bestuurlijk interessant: vierde stad van het land, hoofd van de politie, grote universiteit. 'Probleemwijken, Leidsche Rijn, mobiliteit binnen en rond de stad' vulde ik aan en ineens werd ik wat enthousiaster. Aleid zou best wel eens een goede burgemeester kunnen zijn; beter dan onze Annie nu is. Hij oogt energiek, rustig en heeft -zorgvuldig formulerend- het vermogen om bestuurlijke abstractie helder voor een groot publiek te kunnen brengen. Aleid kon daarbij goed delegeren, anderen het werk laten doen en daar goed mee weg komen. Allemaal dingen die hier wel zouden passen. Dus zegde ik hem mijn stem toe. En hij nodigde mij alvast uit mocht hij het Stadhuis halen.

Eén dag roem voor Jan Talen

Wat mis ik toch soms Koot&Bie. Vandaag was een gouden kans voor Bie geweest om VVD-wethouder Talen uit Staphorst (huh? bestaat daar iets anders als Christelijk Grut) te parodieëren. Als een kruising tussen Hekking en vd Vaart himself. De man (Talen) heeft zich opgeworpen als redder van Rita en de eenheid in de partij. Waarschijnlijk heeft Rita de beste man nog nooit gezien en zou zij met haar zware bariton hem vanwege zijn belachelijke uiterlijk hartgrondig uitlachen, maar op de een of andere manier neemt iedereen hem nu serieus. Tenminste NOVA, waar hij te gast was en Twee Vandaag was met hem op stap. De man mocht zijn zegje doen en kon de motie die hij morgen gaat indienen slechts van papier bekend maken. Ze gaan een appel doen aan de partij om een fractievoorzitter te kiezen die de eenheid kan bewaren. Volgens Sjaak hebben ze iemand weggestuurd die die eenheid regelmatig verstoorde met haar gewauwel en is die leider in goed overleg gekozen. Maar goed.


Aandoenlijk was het bijna; Snorremans (zie foto) ging uit zijn dak toen de fractievoorzitter van Hoogeveen voor de camera's van Twee Vandaag hem zijn steun toezegde. Dat was maar mooi binnen. Drachten was al overstag, Vriezenveen beraadde zich nog en Sneek stond ook op omkantelen. Rolde lukte niet, die waren al jaren linksig net als de buren uit Meppel. Maar Jan was niet voor één gat gevangen. Zwolle, daar kende hij mensen en die zouden daar de lobby met succes kunnen voeren. Als die meededen kon hij met een rechtgeaard traditioneel VVD-leger vanuit het Noorden de IJssel over en tijdens het congres in Veldhoven Rita bevrijden uit de greep van die gekgeworden Haagse Kliek. Talen wist natuurlijk ook nu weer de generaals in rust Bolkestein en Wiegel aan te halen om de boel op te lossen.

In de studio zat ook vice-fractievoorzitter Edith Schippers. Een kundige politica, die met nauwelijks ondrukte irritatie vertelde dat Rita al tien maanden de boel ondermijnt, alleen maar uit is op macht en juist daardoor de partij niet aan de inhoud toekomt. Fijntjes in één adem meldde dat de hele fractie haar had weggestuurd en dat zij daar volledig achter stond. Dat de formele lijnen nu eenmaal anders lopen en dat Rita met een andere opstelling gewoon binnenboord was gebleven. Het is mijn partij niet, maar deze vrouw zou van mij best de boel mogen overnemen daar in plaats van die in-sneue Henk Kamp.

Jan Talen ging het boven de pet en luisterde niet meer. Genoot van zijn laatste seconds of fame, wetende dat het aan anderen was om hier verder mee te gaan. Hij kan zich weer aan de snor wijden en ervoor zorgen dat de ondernemers en middenstanders in Staphorst niks tekort gaan komen.

Beleidsrijk

De nieuwe baan bevalt goed. Die conclusie kan ik na drie maanden wel trekken. Natuurlijk al wel wat hoofdpijndingetjes, maar de mensen zijn in het algemeen prettig en de materie is herkenbaar. Kortom: Sjaak is blij met de overstap naar de IGZ.

Wat wel weer wennen is: Sjaak zit dichter tegen het Beleid aan. Niet zozeer binnen onze eigen club als wel binnen het departement en alles wat er verder nog in Den Haag coördineert, integreert, abstraheert, positioneert en (mij vooral) frustreert. Ooit moest Sjaak in de beginjaren geld wegbietsen uit een subsidiepotje bij een van de miniteries om met Rechtspraak.nl te kunnen beginnen. En moest daar een tweetal bijeenkomsten doorstaan waarin veel gewauweld werd en de voorzitter lijkbleek wegtrok toen bleek dat wij zelf iets gingen maken. De term 'Beleidsrijk' viel toen een stuk, dat dat kennelijk niet genoeg was, werd besproken en nog 'een keer terug moest komen op de agenda'. De vertragingstechniek ten top; kenmerkend voor de duikcultuur en het gebrek aan verbinding met de realiteit. Het woord is symbool geworden van alles wat Sjaak verderfelijk vindt aan de hierboven geschetste Haagsche Taferelen.

En toen viel het woord ineens in een formatieplan. Een van mijn collega's, wiens praktische inslag, daadkracht en nuchterheid ik zo waardeer, bleek een functie te hebben die bij nader inzien toch 'beleidsrijker' was. En 'dus' hoger gewaardeerd moet worden. Nou gun ik mijn collega dat van harte, maar meer omdat ze gewoon strak iets concreets heeft gedaan, dat goed draait. Maar dat wordt niet rijkelijk beloond. Beleid, daar word je rijk van. Nou begrijp ik misschien pas echt wat beleidsrijk is.

De finish

Momenteel wordt in Osaka (spreek uit OOOsaka) het WK atletiek gehouden. Via internet is het goed te volgen, overzichtelijker dan op TV. En je kunt de finishfoto's zelf nog eens bekijken. Het WK markeert voor Sjaak ook het einde van de zomer. Vaak kun je nog met de tuindeuren open ernaar kijken en vroeger -nog niet gebonden aan schoolvakanties- las je het verloop ervan op vakantie in L'Equipe. De naderend herfst is desalniettemin onmiskenbaar aanwezig. Het wordt eerder donker en de scholen gaan weer beginnen, net als het voetbal, het dansen, de judo, het turnen, hardlopen, de pianolessen, 'Spaans', het fitnessen en het ochtendlijke gejakker om het kindervolk tijdig en goed geëquipeerd naar school te krijgen. Binnenkort eindigen drie groene weken waarin Sjaak en Elsje kinderloos waren. We verheugen ons op de terugkeer, maar Sjaak koestert ook wel de enorme vrijheid die deze periode geeft. En hopelijk geeft het geregel ook weer een impuls aan het bloggen, want dat heeft behoorlijk stil gelegen.

Jeugdicoon

De vakantie zit erop en we hebben het geweldig gehad. Er zal nog wel een blogje of wat verschijnen. Maar eerst wat anders. Gisteren was moeders hier aangezien Sjaak jarig was. Vlak voor zij vertrok vertelde ze dat ze had verwacht dat ik nog op een berichtje van haar zou reageren. Huh? Dat bericht bereikte me twee uur later alsnog toen ze weer thuis was. In de prévakantie-hektiek was het me wel ter ore gekomen (SMSje van Doesbrand) maar toen kwam het zonder al te veel impact door. Die had het nu wel. Wat is het geval? Een jeugdleider van mijn vroegere voetbalclub, Alex van Lieshout, is een maand geleden gestorven aan de gevolgen van een hersentumor. Alex was zeer geliefd. Je wilde 'bij Alex' worden ingedeeld, of het nu was als leider van je team, op de training of op het jaarlijkse voetbalkamp, dat hij jaar in jaar uit organiseerde. Wat was zijn magie? Hij had het gewoon. Het was een aardige gozer, scherpzinnig, slim, rustig, vol zelfvertrouwen en doelgericht. Hoewel hij door een aantal spelers vaak 'gedold' werd had hij wel een natuurlijk overwicht en stond hij in hoog aanzien bij velen. Je kon wel met hem lachen, maar hij was ook wel weer serieus genoeg om Sjaak een goed gevoel te geven. Alex was ook van de feiten en cijfers. Alex had geen partner voor zover wij wisten; de club was zijn grote liefde en al speurende kwam ik erachter dat dan na 1985, toen ik de club verliet, dat nog ruim 20 jaar is doorgegaan. Alex was 51 toen hij een maand geleden overleed en met terugwerkende kracht kan ik afleiden dat hij in de hoogtijdagen van de voetbalkampen dus rond de 25 jaar moet zijn geweest. Hij was destijds een leeftijdloze persoon: Alex was gewoon Alex; een icoon op zich. Op de foto zit hij aan de blauw-gele SVDP-vlag in het witte shirt (meest rechts). Hij wordt voor de kijker ter rechterzijde geflankeerd door een jonge Doesbrand. De foto is genomen in Dorst in 1981. Sjaak is trouwens tweede van rechts op de foto, ook in wit T-shirt.

In de laatste jaren bij mijn oude club, toen ik zelf naar de volwassenheid ging werd ik steeds meer leider en trokken Alex en ik meer en meer op in het organiseren van activiteiten. Tot op de dag van vandaag is hij een voorbeeld voor me hoe je een goede organisatie neerzet om een leuk kamp en een goed lopende club te hebben. Met het komende seizoen voor de boeg, waarin ik bij mijn huidige club ook meer in het kader kom (en het kamp ga organiseren), zullen mijn gedachten nog wel naar hem uitgaan.

Vakantie

Coef heeft het druk zonder Sjaak. Sjaak ook zonder Coef!. Op het werk, met de teamindelingen voor het voetbal, het NSG en de laatste vakantievoorbereidingen. Genoeg om over te schrijven maar als blogger heb ook ik nu behoefte aan vakantie en geen limiet aan 'dagen'. Nu de Dolomieten-fietsvakantie uitgebreid is beschreven even een pauze dus. Tot nader order!

Intervisie

Bij mijn vertrek bij Bistro spraken Coef! en ik af om contact te houden. Dat het hier verder ging dan het slappe 'we bellen nog' bevestigden we afgelopen vrijdag. Daar hielden we, als voormalige wapenbroeders, onze eerste intervisiebijeenkomst. Heel toepasselijk bij het precies halverwege gelegen Broers, waar tussen de buien het aardig toeven was op het terras. Het was niet drie weken stil geweest tussen ons. Coef! had al een paar keer gebeld, de speech van de 30e mei gemaild en ik was al twee keer bij Bistro langsgeweest. Wegkomen duurt even. Duidelijk was dat we veel plezier hadden in het weerzien en we beiden elkaar missen in de dagelijkse feedback. Dat was ook een uniek element in onze samenwerking en in plaats van dat in een nieuwe situatie te willen kopiëren is het beter om te koesteren wat je hebt. Coef! luisterde aandachtig naar mijn eerste ervaringen en we waren het er over eens dat er bij de IGZ veel dynamiek is en ook veel te bereiken. Zijn relaas over Bistro en de (Raad voor de) Rechtspraak was herkenbaar. Al is de recruitmentsite nu wel klaar. De tijd vloog voorbij en na ruim anderhalf uur leuk en nuttig reüniëren zwaaide ik hem uit in de bus. Een paar graden warmer keerde ik terug op mijn werk.

Ballerino's

Het was een forse overgang voor Sjaak: van het voetbalkamp van zoon naar de dansvoorstelling van dochter. Bij het eerste zat Sjaak in de kampstaf maar op voorwaarde dat de als tweede genoemde voorstelling bezocht kon worden. Dochter oefende namelijk al maanden voor deze uitvoering in theather de Kom in Nieuwegein. In een opfrispauze thuis van een kwartier vond de metamorfose plaats van de muf ruikende en in kamptenue gestoken leider-vader naar een fris en geschoren trotse toeschouwer-vader. De zaal was bijna vol en we zagen de diverse dansgroepen voorbij komen. Klein, volwassen (er was zelfs een zwangere vrouw bij), type-anorexia en 'goed gevuld', pubers en kleuters. Verbindend thema was een Franse camping waar van alles gebeurde: ruzie, animatie, zonsopgang, kampvuur, vuurvliegjes en sport. Dat laatste was het stukje van dochter Olijf. Zelfverzekerd stond ze te dansen, de pasjes zaten er goed in en ze wist wat ze deed. Prachtig om te zien. Zelfs voor Sjaak die nu niet echt dansminded is. En dus regelmatig wegdreef met zijn gedachten. Wat een verschil met het kamp, maar toch ook weer niet. Op het kamp waren er veel meisjes mee en de vele moeders die hielpen doorbraken het traditionele mannenkarakter, dat de kampen vroeger hadden. En de break & streetdance jongens, die absoluut de show stalen, liepen toch ook maar mooi door al die dames heen. Zo is het toch bedoeld: je doet waar je zin in hebt, los van je geslacht. En ook hier zit een wereld van vrijwilligers achter (kostuums maken, decor, kaartverkoop/publiciteit enz enz). En daar mocht Sjaak mooi op meeliften. Voetbal en dans: het heeft mee met elkaar te maken dan je denkt. Dennis dacht er net zo over.

Dekker II

Het wordt nu echt tijd om de 'hoop in bange wielerdagen' aan mijn lezers voor te stellen. Even leken we met Joost Posthuma een eind op weg, maar nu is er een echte kanjer (al jaren trouwens een talent). In 1996 droeg Erik Breukink op het NK het vaandel over aan Boogerdje en dit jaar zal Boogerdje het aan Thomas Dekker doen. Als dat niet al is gebeurd. Een maand geleden won Dekker II, want Erik Dekker was eerder, de Ronde van Romandië. Boeie! zegt het kindervolk, maar dat is een serieuze etappekoers. In de slottijdrit reed Dekker sneller dan toptijdrijders als Salvodelli, Kasjetskin, Evans en Mazzoleni, die allen daarna in de Giro van voren meededen. Vandaag won Dekker een bergetappe in Zwitserland. Weliswaar ingekort, maar toch. Deze Thomas is een allrounder, kan goed tijdrijden en klimmen. Natuurlijk wachten we al lang op de nieuwe Zoetemelk, maar die is uniek met zijn tweede plaatsen en aanklampgedrag. Thomas wordt meer een type Breukink denk ik: een prima coureur die podiumplaatsen haalt maar net tekort komt voor de absloute top. Gezuiverd of niet, that's the question. Want deze Dekker bezoekt al enige tijd een Italiaanse wonderdokter en dat is uiteraard verdacht. Maar Nederlanders doen toch niet aan doping? Zeker niet als ze het de komende jaren voor 'ons' moeten doen.

Inkoop of omkoop?

Sjaak is niet zo van de 'partnership meetings' en 'golfclinics met de klant' die leveranciers graag organiseren. Uiteindelijk gaat het vaak gewoon om toch weer die order binnen te halen. Op mijn afscheid was het jammer dat de partner van een groot bedrijf -waar ik veel mee samen heb gewerkt in het begin van mijn loopbaan- tot drie keer toe aan het aquireren bleef. Tot gêne van zijn collega die mij beter bleek te kennen en zag dat ik dat vervelend vond, vooral op mijn feestje. We sloegen bij Bistro alles over over aan invitaties of verlootten die onder de medewerkers. Zodat de aquireerpakken met de niet bepaald 'decisionmakers' moesten netwerken. Net goed! Vandaar dat ik aarzelde om in te gaan op de uitnodiging van een bedrijf dat (ICT) inkoopprocessen en -project begeleidt. De prettige samenwerking met Anton en Marc in mijn nadagen bij de Rechtspraak trok me over de streep. Zij hebben keihard gewerkt om de aanbesteding te redden en deden dat op een nuchtere en vooral kundige manier. Inkoop is nu eenmaal niet echt spectaculair, maar je moet het wel goed doen, dan heb je er een hoop plezier van. Ze hadden voor hun klanten een inkoop-spelsessie belegd en ik was alvast maar in mijn nieuwe functie als klant benoemd. Inkoop zit daar niet direct in mijn portefeuille, want ik ga niet over geld, dus zat daar geen gevaar in. Integriteit is een issue in de overheid, nietwaar?

De sessie was leuk. Anton had met een paar klanten een soort mix tussen ganzenbord, trivial pursuit, een puzzel en barricade gemaakt. De bedoeling was dat je via kaartjes met vragen en stellingen met elkaar over de verschillende stappen in het inkoopproces discussierde en de dilemma's besprak. Nuttig om te doen als je met een groep aan zo'n traject begint en een leuke variant op rollenspelen tijdens trainingen. Ik vrees dat mijn beperkte lezersschare al is afgehaakt, maar voor wie er nog bij is: het was echt aardig om te doen. De locatie was prima: geen glanzend hotel en flitsend gedoe, maar een ruime zolderkamer in een partycentrum in Nieuwegein met gewoon drankjes, soep en broodjes. Goed verzorgd en gastvrij en niks overdadigs. Sjaak moest iets eerder weg dus heeft het einde niet meegemaakt, maar ik denk dat de nablijvers absoluut niet gepusht zijn om het spel á raison van €129 (en dat is echt ver beneden de kostprijs) te kopen. En dat vindt Sjaak erg prettig; omkopen is bij hem immers slecht inkopen. Dat hebben ze dus goed begrepen daar.

Vorstelijke Vaderdag

Sjaak hecht niet zo aan vaderdag. Glimlachend werden de 'werkjes' in ontvangst genomen, gemaakt door het kinderspul onder leiding van attente crècheleidsters. Paradoxaal genoeg voelde ik me het meest vader in het dikke jaar dat ik (weer) alleenstaand was. Ik kreeg toen van Edith, de vriendin van Kees, een stropdas kado. Dat ontroerde me toen enorm, vooral vanwege de onvoorwaardelijke steun die er uit sprak. Een jaar later was het NSG aanstaande, maar nog te pril voor vaderdag. Door het belang dat Elsje aan moederdag hecht, werd ook de mannenvariant van deze 'bedachte' feestdag op de kaart gezet. Gisteren was het dan zover. Een keur aan cadeaux, aandacht en vrijstellingen droeg bij aan werkelijke feestvreugde. En het hoogtepunt was natuurlijk de ruimte om zaterdag een monstertocht te kunnen fietsen. Sjaak voelde zich even een vorst.

Een mooie voetbaldag

Vandaag plaatste het team onder 21 jaar zich voor de Olympische Spelen door van Portugal te winnen. Maar een ander Oranje (zie foto) won ook een prijs vandaag. 'Onze' school werd vandaag voetbalkampioen van Nederland! En zoals mijn trouwe lezer weten, dat leeft bij Sjaak. Ook in ons NSG was de euforie groot. De oudste dochter zat er vorig jaar net naast, maar met nog vier spruiten te gaan hebben we nog wat moois in het vooruitzicht.

Update:
De 1-0 in de finale; een wereldgoal van Jimmy (klasgenootje van middelste dochter)
De 2-0 door Bertram

Spullen en hulpmiddeltjes

Nog een dagje en dan verdwijnen de laatste fysieke restjes Bistro uit mijn huishouden. De Latitude D420, zie plaatje, wordt dan ingeleverd. Het ultralichte en compacte notebookje, dat bewondering en tegelijk afgunstige blikken van velen oogstte. Het supermobiele model (dun, klein en licht) was vergelijkbaar met dat van Coef! en toen we besloten dat onze werkplekken volledig uitwisselbaar moesten worden (draagbaar maar tegelijk verbonden aan dockingstations voor comfortael werken) kreeg Sjaak er ook één. Met gesynchroniseerde mail/agenda ook handig voor in de trein, maar vooral in huis als elektronisch naslagwerk, typemachine en communicatiekanaal naar de buitenwereld. Vooral de VdH tikte menig mailtje en blogje weg op dit lichte geval. Binnenkort zijn de leden van huize Harry de gelukkigen. Sjaak beschikt inmiddels over een Blackberry en heeft de geneugten van het plaatsonafhankelijk werken via Citrix al mogen ervaren. Waar mijn oude kring daar al jaren mee worstelt, is het in de nieuwe omgeving inmiddels een vertrouwd geheel. De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat binnen de Inspectie de noodzaak ook veel groter is. Elsje heeft deze spullen al veel langer en weet niet beter.

Toch konden we niet zonder portable. We kochten er één via Dell, geheel tegen de trend in, en zijn inmiddels een glanzende Vista computer rijker. Binnen een kwartier had ik Firefox erop om enigszins te ont-MS'en. Te laf voor een echte overstap naar de Apple, ik weet het. Maar de kinderen vinden hem 'vet'. Het laatste blogje is voor Sjaak op de Latitude.

Too much information

Too much information running through my brain
Too much information driving me insane

Deze regels van een nummer van The Police schoten door mijn hoofd vanniddag. Wat is de kwestie? De VdH is naar Vlieland met haar bookgrrls, waaronder Ina. Sjaak dacht een mooie combinatie te maken door vandaag naar Harlingen te fietsen en dan de boot te pakken. De route was al via GPS uitgezet. Maar het weer werkte niet echt mee. Het weeralarm van het KNMI mag dan soms voorbarig zijn, een forse onweersbui op de Afsluitdijk is met een racefietsje niet echt fijn. Dus wat doe in dit informatietijdperk: buienradar raadplegen. Sjaak is nu eenmaal van de grondige en onderbouwde voorbereiding. De prognoses wezen uit: de buien en het onweer volgen ongeveer dezelfde route als Sjaak van plan was te nemen. Mwha, niet echt een fijn vooruitzicht. De knoop maar doorgehakt, geen tochtje naar Harlingen. Dus me afgebeuld op de hometrainer en mijn matige vorm/motivatie trachten te overwinnen. Na de 80 minuten durende sessie toch maar eens even gekeken hoe het werkelijk was gegaan. Viel uiteindelijk wel mee; de buien waren schaarser dan in de prognose. Vroeger zou ik gewoon gegaan zijn en wel hebben gezien. Te veel informatie dus. Net als de huidige wielrenners met de 'oortjes' te veel informatie krijgen en de koers daardoor vaak doodslaat. Scenario 2 treedt nu in werking; Sjaak pakt de trein en gaat daar heerlijk bijlezen (kranten, tijdschriften) en koestert het blogje dat het weer heeft opgeleverd.

Acht-baan

Een jaar geleden schreef ik een blogje met bijna dezelfde titel. Een maand of wat geleden schreef ik over een carousel, die de toen aanstaande wisseling van baan in werking deed treden. Vandaag voelt de nieuwe baan als een achtbaan. Een week ben ik nog maar aan de slag maar een fiks aantal kennismakingsgesprekken, een 24-uurs training 'op de hei' met de stafhoofden, een duik in de inhoud met deze en gene alsmede een gezonde portie nieuwsgierigheid lieten Sjaak inmiddels al heel wat hoeken van de organisatie zien. Maar het heeft ook al een aardig beeld van de IGZ opgeleverd. Een hektische, dynamische organisatie, met veel ambitie en drive. Een verrassend ontspannen en informele sfeer, maar wel met resultaatgerichtheid en professionaliteit hoog in het vaandel. Voor Sjaak blijven het nog even wittebroodsweken en mag hij nog lekker neuzen en oriënteren. Als het kabinet 100 dagen mag nemen, kan Sjaak dat ook wel. Om in mijn oude vaktermen te blijven is het maar een tussenvonnis. Definitieve uitspraak op 8 september.

Geslaagd vervolg

Net het vervolg gelezen op mijn favoriete boek Koning van Katoren, geschreven door Jan Terlouw. Ik was vooraf sceptisch over een vervolg/sequel, dat Zoektocht in Katoren toch wel genoemd mag worden, maar deze vind ik bijzonder geslaagd. Dat de meningen verschillen bleek al uit het feit dat de VdH en de recensist van de Volkrant er anders over denken. Natuurlijk is het eerste boek beter; kortweg omdat het toen origineel was en je dat niet kunt evenaren. Met 'de Kloof' probeerde hij al eerder een vervolg in dit format; dat boek vond ik toch iets minder dan Zoektocht. Wat Jan Terlouw lukt is om de sfeer van het eerste boek redelijk te behouden, maar deze wel naar deze tijd te brengen. Dat dat wat knullig gaat -zo komen de mobieltjes pas op het laatst in beeld en blijken er ineens rond driekwart van het boek kinderen IPod's te hebben- is wel jammer. Maar ik doel meer op de tijdsgeest. Koning van Katoren is een tijdloos sprookje met universele thema's. Zoektocht is een meer spiritueel verhaal; iets waar Sjaak mee schijnt te kokketeren. De zoektocht van Koss is een zoektocht naar zichzelf en eigen staat Koss model voor iedereen. Wat is onze inbreng in het geheel der dingen. In 'Koning' was Stach de held en kon iedereen toekijken. in 'Zoektocht' is Koss even passief als de anderen en wordt hij door de Liefde getriggerd om iets tastbaars te doen. Die -niet al te diep liggende, ok, ok!- onderlaag vindt zijn climax in een prachtig einde. De rol van Koning Stach en eega Kim is prima in proporties. Mijn cynische bevinding was vooraf dat Stach er niet veel van gebakken heeft als na een regime van 40 jaar bureaucratie, claimcultuur, bio-industrie en de bijbehorende hypocrisie en wapenhandel nog steeds vrijelijk bestaan. Stach is een echte democraat, zo blijkt maar weer en daardoor valt het wel te rijmen.

Los van al dat gefilosfeer: Jan Terlouw is gewoon een goede schrijver die met ook dit boek weer een 'pageturner' in de geest van Briefgeheim, Oosterschelde en Oorlogswinter heeft geschreven.

Groots

Nog mentaal stuiterend van de indrukken en gebeurtenissen werd de nachtrust erg kort. Het afscheid gisteren was werkelijk groots te noemen. Perfect georganiseerd door mijn collega's Samira, Sonja, Michèle, Anne en Coef. Op een stijlvolle lokatie om de hoek; er was niet kinderachtig gedaan en een vleugel van het Spoorwegmuseum afgehuurd. De entree leverde direct een blik op het prachtige aankondingingsbord (zie foto). De toon was meteen goed en gezet. In goede Bistro-traditie werd feestje aan inhoud gekoppeld in de vorm van een mini-seminar. Dat was voor de vertrekkende Sjaak nog weer even intellecueel aanpoten, na twee weken vakantie. De receptie was ontspannen en geanimeerd zoals dat dan heet. Geen lange rijen voor het handenschudden, maar hooguit een clubje van twee, drie mensen, dat zich overigens wel permanent in samenstelling ververste. Mijn ouders en (leen)kinderen waren erbij en zelfs de ex-vrouw schoof nog even aan. We zongen gezamenlijk voor mijn vader die 76 werd. De VdH stond te stralen en glimmen van trots en mooi te wezen in haar sjieke doch sexy jurk en wisselde zo af en toe een liefdevolle blik uit met Sjaak. Die velen niet ontgaan is. Marja hield als baas een mooi verhaal en bleek zowaar Sjaak Gegoogled te hebben. Er waren veel mensen waarmee ik intensief heb samengewerkt, met sommigen al vanaf begin jaren '90. De vele kado's zijn pas later thuis uitgepakt en bijna alles kon ik nog traceren. Sjaak heeft een sabbatical nodig van een half jaar om alles te lezen en dan heb ik ook voor die tijd ook nog genoeg wijn erbij. Na de receptie ging het nog verder met een buffet. Samen met de collega's (sommigen met partner) aangevuld met Sjaantje (oude secretaresse die een paar maanden geleden is vertrokken) en Edith (vriendin van mijn ruim drie jaar geleden overleden vriend en collega Kees). Coef! hield een lange speech, waarin hij met -de hem kenmerkende nadrukkelijke dictie- doch met enige afstand een historisch exposé gaf over de ontwikkeling van Bistro en de rol van Sjaak daarin. Met de bovenliggende laag versterkte hij het wij-gevoel en was het een verhaal van en voor ons allen. De diepere laag was dat dat gevoel onlosmakelijk verbonden is met mijzelf en wie ik ben. Coef! gaf aan dat werk en privé ononderscheiden grootheden bij Sjaak zijn en zijn ik- en wij-gevoel dermate sterk verweven is dat het verhaal van Bistro het verhaal van Sjaak is en vice versa. De holistische Sjaak, die uit comfortzones leerde stappen. In mijn dankwoord aan de collega's merkte ik dat mijn spons aardig vol was gelopen en was het soms zoeken naar de juiste woorden. We gaan er maar van uit dat mijn dank en waardering voor de afgelopen acht jaar en de grootse afsluiting daarvan is doorgekomen. Fr@ oefende voor de laatste keer zijn rol als chauffeur uit en zette mij en mijn vele kado's thuis af. Als toetje kreeg ik een modern liber amicorum mee in de vorm van een afscheidblog. Het voelt als een trommeltje koekjes dat je meekrijgt terwijl het feestje al is afgelopen. Het gebrek aan kunnen slapen is de afgelopen uren al aardig opgevuld door een eerste lezing van de bijdragen en er veel werk vezet, met name door onze huisfilmer Guido. Groots was het en vandaag zullen de emoties, die er bij het inslapen aan zaten te komen, nog wel verder doorkomen. Maar nu weer naar bed.

Opgeruimd en leeg

Gisteren ben ik, terwijl het Eerste Pinksterdag was, naar kantoor gegaan en heb daar een deel van de ochtend en de middag mijn bureau ontruimd. Niet gehinderd door andere aanwezigen kon ik dat in alle rust en in eigen tempo doen. Voor het laatst de alarmsleutel gebruikt en de centrale gewaarschuwd. Kon het ook niet laten om een illegaal geparkeerde auto op het plaatsje naast het pand -indachtig onze Fr@- een vermanend briefje te gunnen 'namens de directie'. De Nespresso deed het ook op feestdagen en het voelde allemaal heel vertrouwd. En toch wist ik dat ik met die mailtjes, papieren, post en wat nog mee, niets meer zou doen. Zat ik te mijmeren uit het raam en te bedenken hoeveel werk er nog ligt bij Bistro. Ben ik door al mijn bestanden heen gevlogen en af en toe ingezoomd op een presentatie, een document of een foto. Het meeste heb ik weggegooid, zowel digitaal als op papier. Belangrijke zaken hebben de collega's al, of kregen ze gisteren per mail óf zijn weggezet in de voor mij logische mappen. We zijn in acht jaar een heuse organisatie geworden waarin voor het merendeel de taken eigenlijk wel goed belegd zijn en je dus er gerust tussenuit kunt piepen. Het kan altijd beter, maar gisteren besefte ik maar weer eens dat het al goed loopt. De laatste handeling was het afronden van mijn overdrachtsnotitie. Morgen komen de collega's van het secretariaat hier lunchen en kan ik mijn sleutels en pasjes bij Sonja inleveren. Woensdagmiddag afscheid en dan één dagje niks. Vrijdag begint de nieuwe baan. Ik voel me zoals mijn bureau: -waar de apparatuur op opvolger Harry wacht- opgeruimd en leeg tegelijk.

Lonkend perspectief II

De afgelopen dagen was Sjaak in de Ardennen om te fietsen en een beetje afstand te nemen tussen twee banen in. Het was een kort bezoekje, maar ik heb er heerlijk gefietst.
Sjaak had het huis van zus en zwager als uitvalsbasis en daar kom ik al zestien jaar. Op weg ernaar toe, over de E411 van Brussel naar Luxemburg kom je vlak voor afrit 22 onder een hoog viaduct. Het is altijd het moment waarop ik besef dat ik er bijna ben, vanaf daar is het nog maar zo'n 25 kilometer over binnenwegen. Tevens vraag ik me dan altijd af hoe het uitzicht vanaf dat viaduct zal zijn. Het lonkende perspectief dus, waar ik al eerder over schreef. Gisteren was het zover. Ik reed over het viaduct en maakte daar foto's van het uitzicht en de weg zelf. Later op de dag reed ik naar huis en stond ik in de file voor een wegversmalling. Tijd voor een foto van onderaf. Zo ziet het er dus uit.

De elfde man

Morgen spelen Liverpool en AC Milan de finale om de Champions Leauge. Naast de vraag hoe het in beginsel kansloze Liverpool er in zal slagen om -net als twee jaar geleden- Milan weerstand te bieden, is Sjaak benieuwd of deze finale met 11 tegen 11 eindigt en/of zonder strafschoppen wordt beslist. En mocht het wel tot 'pinanties' komen en er 'rood' uitgedeeld zijn, dan kan er een interssante situatie ontstaan. Want in de bekerfinale Az-Ajax twee weken geleden en vorige week in de UEFA-cup finale Sevilla-Españyol raakten we er al aan. In beide finales was er na de verlening nog geen winnaar. Strafschoppen dus. Maar in beide finales was het 10 tegen 11 omdat er een speler van één van de partijen rood had gekregen. Vorig jaar kreeg Jens Lehman van Arsenal rood, dus zo onwaarschijnlijk is het niet dat we deze situatie morgen weer bereiken. Zolang het vervolgens binnen de reguliere '5 elk' wordt beslist is er niks aan de hand. Maar daarna wordt het om-en-om. En dan wordt het boeiender. Wat als vervolgens er weer niks wordt beslist (beide partijen scoren óf missen allebei). Volgens Sjaak zegt het reglement dat er alleen door spelers strafschoppen mogen worden genomen die in het veld stonden. Bij een eindeloos vervolg is de ene ploeg, die nog maar met 10 man stond, eerder door zijn spelers heen dan de nog volledige ploeg. Als het na 10 pingels elk nog gelijk staat blijft de ploeg die dan door zijn spelers heen is in gebreke. Het zou raar zijn dat er dan een speler voor de tweede keer mag schieten. De commentatoren hoor je er niet over, terwijl die fulltime hiermee bezig zijn en Sjaak ondertussen aspèrgesoep aan het maken is. Toch maar eens voorleggen aan de autoriteiten.

wordt vervolgd