Twee werelden

Vannacht zette de HV482 ons weer veilig in een mistig en koud Nederland af. Het weekje Egypte was tot een einde gekomen. Een week met mooi weer, indrukwekkende bouwwerken die in/met een verrassend aardige groep werden bekeken. De tempels van Isis op Philea, de dubbele van Kom Ombo en die van Horus in Edfu. Het imposante bouwwerk van de tempel van Hatsjepsoet
in Luxor en de nabijgelegen Vallei der Koningen. Ook recentere krachtstaaltjes als de beide Aswan-dammen tonen aan dat die Egyptenaren wel van een beetje bouwen houden. Dan hebben we de piramiden van Giza bij Caïro nog niet gezien en ook de Noordkant (Nijldelta/Alexandrië/Sinaï/Suez-kanaal). Allemaal redenen nog een keer terug te gaan naar dit fascinerende land dat overduidelijk graag zijn bezoekers ontvangt en ziet terugkeren. Veel beveiliging en bewaking om maar te voorkomen dat er nog aanslagen plaatsvinden.

En toch ook heeft de reis zo zijn schaduwzijden gehad, zoals fysiek ongemak van zowel Sjaak als de VdH, die beiden mochten ervaren dat de darmen nog niet klaar waren voor een weekje subtropen. Bovendien moeten we nog even bij de aflaat-site voor het vliegen langs (dank daarvoor Ina ). Het dubbele gevoel dat Sjaak bij het bezoeken van een ontwikkelingsland heeft. Egypte is weliswaar een zeer mild, maar toch duidelijk islamitisch land en de ‘korte broeken- en allinclusive resort-cultuur’ die we meebrengen vormt daarmee een hardnekkig contrast. In een land waar 90% van de bevolking onder moeilijke omstandigheden leeft is het klagen over een matige bediening in een 5-sterrenhotel eigenlijk een gotspe maar je wordt er in meegezogen. De enorme opdringerigheid van de lokale verkopers van souveniers en de alom aanwezige baksjies staan ook een wezenlijk contact met de lokale bevolking in de weg. En leidde bij Sjaak en de VdH tot ontwijkingsgedrag. De paradox van het bezoeken is dat de kloof tussen rijk en arm eigenlijk alleen maar bevestigd en wellicht groter wordt.

Het gevoel had ik ook begin jaren ’90 toen mijn toenmalige partner in Zuidelijk Afrika zat en ik haar bezocht. Het nauwe kringetje van ex-pats urenlang kon discussiëren/pochen over waar ze nu weer een koud biertje hadden gescoord. Mensen die (ooit) uit idealisme daar zaten maar veelal vastliepen op de van twee kanten als onoverbrugbaar ervaren kloof liepen. Een van onze medereizigers had Brazilië als tweede woonland waar hij vele maanden per jaar verbleef en bevestigde dat beeld. Hoezeer hij ook deel uit is gaan maken van de samenleving; hij blijft de rijke blanke die geld opbrengt. En hoewel op die basis er best een deal te maken is en dus niets een vakantie in de weg staat, blijft Sjaak nog even in dubio.

Pieken op het einde

Binnenkort start weer de top 2000 op Radio 2. Eerst nog het dieet van Chiel en de zijnen voor het goede doel op radio 3 en dan dus naar radio 2. In de tijd dat dat nog Hilversum heette werden de meeste liedjes gemaakt die in mijn top 10 staan. In alfabetische volgorde de keuze van Sjaak:

1. Andrew Gold - Lonely boy
Oohh, ooh what a lonely boy. Luid meeschallen...

2. Babys - Everytime I think of you
Zo'n nummer dat vanzelf klassiek geworden is. Borsato had zich niet hieraan moeten vertillen

3. Beatles - Blackbird
Zo hoort een liedje te zijn. Stem, gitaar, simpele akkoorden, maar toch kippenvel. De Beatles hebben veel meer moois gemaakt maar dit is mijn favoriet.

4. Earth Wind & Fire - Fantasy
Vette funk, eind lagere school. Maar wel zo'n nummer waar zelfs Sjaak op gaat dansen

5. Kate Bush - The man with the child in his eyes
Eigenlijk over the top, maar Sjaak krijgt nog steeds kippenvel. Net zo'n 'af'-liedkje als Blackbird.

6. Marco Borsato - Margherita
Voor iedereen die een liefde heeft verloren enorm herkenbaar. Regelmatig keren de tranen op de wangen terug

7. Michel Fugain - Une belle histoire
De zomerhit in ons NSG. Ultieme vakantiegevoel met deze plaat.

8. Phil Lynott - Old town
Dit nummer ontroert me steeds, zonder dat ik weet waarom. Wellicht de tragische dood (overdosis) van Phil.

9. Ramses Shaffy - Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
Ramses is zwaar ondergewaardeerd in ons land, maar heeft prachtig werk gemaakt. De tekst is fraai, de pianobegeleiding fraaier en de licht bekakte zang van Ramses het fraaist.


10. Zucchero Fornaciari - Il volo
Gewoon een mooi liedje.


Terwijl jullie luisteren, of niet, gaan wij naar de zon.

Joekel

Het is tijdloos: het sparen van voetbalplaatjes. Nu is de Champions Leauge 'hot'. Big business: wil je alles compleet hebben dan ben je minimaal 400 plaatjes verder, pakweg 40 euri. Maar je hebt natuurlijk niet direct alles, dus gaat het nog meer kosten. Daar zit dan ook weer de lol in: het ruilen, de spanning of in een nieuw pakje het plaatje van degene zit die je zo graag in je bezit krijgt. Voetbalplaatjes kunnen ook diepe wonden achterlaten. Sjaak had als 11 jarig jochie het WK 1978 als doel. Kocht zich arm aan de plaatjes maar de plaatselijke Vivo had nimmer het verzamelboek. Nóg herinner ik me de moedeloosheid die over me kwam toen ik voor de zoveelste keer van de cassière te horen kreeg dat er wéér geen plakboek was. Het lood verdween langzaam maar zeker in de schoenen en bleef daar.

Nu gaat het beter. De jongens hebben het boek al en de Sint was goed voor vele pakjes. Vandaag werd er druk geruild. Ook Emma, speler maar vooral sterkeepster uit ons team, had haar album bij zich. Jongste zoon zag dat zij Joe Cole had. Die miste kennelijk nog in de collectie. Hé, zij heeft JoeKool. Ruilen? Joekel voor een of andere Barcelona ster? Minstens zo schattig om te zien hoe ze naast de verzamelwoede hun eigen namen toekennen aan de grootheden.

Dagen op de hei

Gisteren een 'heidag' met het werk gehad. Eerder hadden Coef! en Sjaak al een intensieve voorbereidingssessie gehad in Holten. Nu was het met het ontwikkelteam binnen onze club. We zijn van mening dat we ons nog kunnen en moeten verbeteren en daar in een aantal sessies ook goed over moeten praten. Na het massale, zompige vergadercomplex bij het station van Amersfoort hadden we het statig-informele Beukenrode als lokatie uitgekozen. Een goede keuze. Een kleinschalig conferentieoord, het past ons beter dan de uniforme vergaderconfectie. We hadden dit keer de vertrekkende informatiemanager van het hoofdkantoor uitgenodigd om zijn 'inhoudelijk testament' achter te laten. Het was een boeiende confrontatie tussen hardnekkige beelden en vooroordelen van bovenaf en de beleving van de werkelijkheid door onze collega's. De noodzaak om wat professioneler (ic. voorspelbaarder en inzichtelijker) te gaan opereren, iets wat wij al geruime tijd betogen, kwam in wat helderder daglicht te staan.

Daarna kwamen we aan onszelf toe. Welke kant willen we op? Groter, meer doen, andere dingen gaan doen en bestaande taken loslaten? Wat hebben/kunnen we daar zelf nog in willen? Zitten we zelf aan de knoppen of gaan anderen er over? Veel hangt af of we resultaat blijven boeken, was het inleidende motto van Coef! en dat was het vervolgonderwerp. Er werd constructief doch scherp gediscussieerd over de werkwijze, dagelijkse knelpunten en vaste patronen die ons hinderen om veranderingen door te voeren. Tegelijk zien we al allerlei dingen beter gaan. Door ze te benoemen en te bespreken komt er het nodige op gang. Het heeft wel zijn tijd nodig; Sjaak is wat ongeduldig soms, maar kon dat gisteren goed loslaten. En iedereen is goed in staat om over het eigen werk na te denken en tegelijk zijn/haar deel in het geheel bij te dragen. Sjaak ziet het nut van dit soort sessies heel sterk. De hektiek van alle dag hindert je soms om goed over jezelf en je organisatie na te denken. Door de tijd ervoor op de heidagen te nemen lukt dat aardig. Al met al begon het een beetje te dagen op de hei.

Anti spam

De irritatie over spam neemt bij Sjaak recht evenredig toe met het aantal ontvangen berichten. Vroeger, nog maar enkele maanden geleden zelfs, was de verhouding 3 spam- op 1 normaal bericht, nu is het ongveer 50:1. Het enige dat rest is het emailadres veranderen en dan een tijdje weer schoon van start. De Mailwasher doet de rest wel. Even hardnekkig, maar een stuk nadrukkelijker is de telefoonspam. De pensioenbemiddelaars, verzekeringsagenten, hypotheekboeren, enqueteers: ze weten je allemaal te vinden. Liefst onder het eten, als je rustig de dag doorneemt en geen gezeik wilt. Sjaak krijgt beurtelings terroristische - dan wel vulgaire neigingen. Mijn gedachten gaan uit naar forse verbale dreigementen (rustig en beleefd aankondigen dat je over 10 seconden heel erg grof gaat worden) maar ook de bellende dame als een gratis 0906-nummer beschouwen (en het gesprek naar haar kleding, gemoedstoestand en erotische fantasiën proberen te verplaatsen). Moeders zou zich schamen voor haar zoon, maar Sjaak denkt dat het een effectief middel is. Het is er nog niet van gekomen; bij deze mijn alibi mocht ik aangeklaagd worden.

Maar kindvriendelijk anti-spammen kan ook. Vorige weekend belde om een uur of twee een of andere 'pensioenscan'. Je weet het al gelijk: geen nunmmerherkenning aan, even stil en dan een vreemde stem die begint te leutren over iets van pensioenonderzoek. Sjaak gaf aan de telefoon door te geven aan degene in huis die daar over ging. Nu is het goed te weten dat dochter Olijf van 10 Vera (‘Veer’) als lievelingspopje heeft, waar ze stevig over moedert. Veer is een volwaardig onderdeel van het NSG en iedereen vervult zijn/haar rol als opa, leenoma, (leen)oom/tante etc ook met verve. In dit geval was ‘Veer’ de spokesman (m/v) van ons NSG. Veer wilde met haar hoge piepstem graag iets weten van de man. ‘Verkoopt u ook barbies?’. Verbijstering aan de andere kant, stilte en daarna de telefoon erop. Wij gieren van het lachen. Eén telefoontje slechts gehad sindsdien.

Donkere Sint

Vandaag is het weer zo ver: pakjesavond. Dit keer kwam de Sint wel laat in 'het systeem' van Sjaak, maar dit weekend kreeg hij dat toch de geest van Sint te pakken. En zullen er weer leuke pakjes met dito gedichtjes voor de deur staan. Sinterklaas doet me altijd denken aan vroeger, toen bij mijn ouders thuis Sinterklaas werd opgepoetst voordat hij onze school bezocht. Het is niet de grimeuse Lon Bartels (een moeder van school destijds met een benauwende lijflucht) die indruk heeft gemaakt, maar voorasl het feit dat het dan om 8 uur 's ochtends altijd nog stikke(n)donker was. Dat gegeven werd een referentiepunt voor de tijd-lichtbeleving van Sjaak, net als dat het eind maart bij de wisseling naar de zomertijd ineens 's avonds om 20 uur nog licht is. Voeg daar het herfstige weer van vandaag aan toe en we hebben een grauwe, donkere dag in het vooruitschiet.

Het Sinterklaasfeest staat onder druk. Het belette ons niet om met zijn allen voor een record aan inkopen te doen, maar weest gerust: dat zullen we met 'de Kerst' al weer snel verbeteren. Kado's onder de kerstboom zonder gedicht is makkelijker te consumeren. Geen moment van aandacht, geen moment voor een ander, geen gepuzzel op rijmpjes: gewoon zitten en naast je ongans eten nog wat uitpakken ook. Het zijn de mensen die misschien nog net weten wat je met Kerst eigenlijk viert, maar nog nooit van de daaraan gelieerde advent hebben gehoord. Nu hadden wij thuis daar wel een heel uitgesproken traditie in, waarbij mijn vader altijd het prachtige Rorate Caeli zong (elke week een strofe erbij), maar we zijn wel steeds verder afgeraakt van onze tradities. En daarmee hollen we in mijn beleving de feestdagen steeds meer uit. Natuurlijk: de tijden veranderen, maar de conservatief in Sjaak overheerst en spreekt. Maar er is troost (consolamini in het Rorate). Als ik dan zie hoe veel onze vier oudsten werk hebben gemaakt van hun surprises tussen alle boeksprekingen, repetities, trainingen, nieuwskringen, werkstukken, spreekbeurten, operaties, danslessen, vrijwel dagelijkse verplaastingen tussen de twee huizen door, dan stemt me dat ook wel weer gerust. De aandacht en moeite die ze aan vrienden/klasgenoten willen besteden is oprecht en zorgt voor een beetje licht op de Sint.

Met de Franse slag

Vanaf nu elke week vakantiegevoel. 'Onze' Albert Heijn in in Winkelcentrum Overvecht is verplaatst naar een andere hoejk in hetzelfde winkelcentrum en is nu 'XL' geworden. AH XL betekent een serieuze poging van de voormalige kruidenier uit de Zaanstreek om de doorsnee Franse hypermarché naar de kroon te steken. Een enorme ruimte, met een extreem assortiment 'food' artikelen, een formule waar winkelen een belevenis wordt en we verrast worden opwaanzinnige openingstijden. Ergens past het niet: onze eigen AH-meisjes en -jongens in zo'n fabriekshal die je op een 'Zône Industrielle' langs een rondweg-vol-rotondes in een middelgrote Franse stad gewend bent tegen te komen. En AH heeft het concept ook een Nederlands tintje gegeven. Gratis koffie, gedempt licht en geen tl-bombardement, zelfscankassa's (die het niet lang gaan maken vreest Sjaak, maar wel heel handig), weining non-food (ik heb geen tuinbankset, kinderkleertjes of friteuses gezien) maar vooral de hoofdoekjes-van-zaak vind ik typisch iets van het land dat godzijdank nog wél de Rita's van deze wereld heeft weggestemd. In Frankrijk worden hoofddoekjes verboden, Appie geeft de hoofdzakelijk allochtone cassières gewoon een doekje in de huisstijl en het kleurige geheel geeft iets hel vrolijks en uniforms. Onze Franse slag mag er best zijn op deze manier.

Krachtige kruistocht

Wat is het een rijk gevoel om met dochter Olijf van 10 naar een prachtige film te gaan en beiden met tranen in de ogen de zaal te verlaten. Kruistocht in spijkerbroek was een film waar ik al langer naar uitzag en vandaag was het dan zover. De VdH had al een herinnering geschreven en eiste een echt eind. Ze zal de film moeten gaan zien en haar mening opnieuw moeten vormen. Maar het eind van de film is niet het belangrijkste wat is blijven hangen. De regisseur, Ben Sombogaart, is erin geslaagd een eigen werk te maken en tegelijk integer en creatief om te gaan met Thea Beckman's epos over Dolf. Dat is knap; Lasse Hallström lukte het met de Cider House Rules en deze film mag in het rijtje worden opgenomen. Het begin is volstrekt anders, maar na verloop van tijd kom je wel in de lijn van het boek. De 'belegering van Speyer' bezorgde Sjaak al direct koude rillingen. De hartvochtigheid, het gehuichel en de naïviteit van de Middeleeuwers wordt -net als Beckman dat doet- niet geridiculiseerd maar gewoon als onderdeel de tijdsgeest neergezet. De ontberingen die de kinderen, soms vroeg volwassenen, moeten ondergaan gaan door merg en been. En toch word je geraakt door de warmte en vriendschap die er ook in de groep is. Het handelen van Dolf wordt sterker en overtuigender en daarin wordt ook het boek gevolgd. In het boek is Dolf een leider, in de film meer een held, dat is wel een subtiel verschil. Maar net zoals het boek je raakt doet ook de film dat. Het einde is spannend en buitengewoon ontroerend. Olijf vatte het samen met 'het is wel een lange film, maar wel erg mooi'.

Maar wat dan?

Nimmer heeft Sjaak echt gezweefd als kiezer. Toen kiezen nog niet mocht (Sjaak was vroeg politiek bewust, dus logisch dat de koek nu wel op is) was het altijd PPR of D'66. Daarna ging de stem regelmatig naar de PvdA, soms even D'66, een keer CPN zelfs en daarna een incidenteel uitstapje naar Groen Links. Nimmer de militanten van PSP, in wie Sjaak de voorgangers van de SP ziet (al vindt ook Sjaak Jan Marijnissen een OK-e gozer). Alles rechts van D'66 is uitgesloten geweest al die tijd al wil een stemwijzer Sjaak wel eens richting Christen Unie dirigeren. In de Fortuyn-hausse in 2002 was Sjaak met andere dingen bezig dan politiek, maar doorbrak Femke Halsema in een debat de desinteresse bij Sjaak met een overtuigend pleidooi voor een multi-culturele samenleving. Of juist niet: ze haalde de lading ervan af en vond dat we er niet zo erg mee bezig moesten zijn. Bij Martin Bril is de liefde voor Femke nog niet over, bij Sjaak wel. Te veel grachtengordel toch en te veel deel van de machinerie in Den Haag geworden. Een Femke-vonk is dit jaar nog niet overgeslagen. Het gekibbel, het rechthaberische van de backbenchers die ook eens wat mogen zeggen in derderangsprogramma's op de radio die niemand beluistert, het ad-hoc gedoe over coalities, het Scheepjongens-van-Bontekoe-gedrag van Balkenende dat bijna zo irritant begint te worden als dat geneuzel destijds van Dries van Agt, het sneue achterhoedegevecht van mijn leeftijdsgenoten Rutte, Pechtold en Bos: eigenlijk kan het me allemaal gestolen worden. Allemaal deel van het systeem waar de inhoud niet echt aan de orde mag komen. Natuurlijk: de media klopt het op, maar ze gaan er allemaal in mee.

Morgen is een nieuwe dag. Wie weet is Sjaak dan geland in het kieshokje.

Slim pakket

Tijd voor een lofzang van Sjaak. Eén van de mooiste pakketjes die hij kent. En dan niet de pakketjes in de schoen waar het kindervolk zo op aast, maar een softwarepakketje. Wie SnagIt één keer heeft gebruikt wil niet meer zonder. Plaatjes op maat maken vanaf het computerscherm. Dat kan het, en nog veel meer (in de latere versies) maar die basisfunctie is voor Sjaak al geweldig. Menig' blogje is al op die manier van een plaatje voorzien. Mislukte foto's kunnen simpel even 'gezoomd' worden, zonder een fotobewerkingspakket te gebruiken. Onze handleidingen op het werk zijn van maatwerk-illustraties voorzien; handiger kan niet. De VdH wilde vandaag een SnagIt-je van Sjaak. Dat kon, maar ze is vandaag ingewijd, zodat het voortaan zelf kan. Na 2 minuten was ze verder gevorderd dan Sjaak, dus zo simpel is het pakket. Of Sjaak is niet slim, dan kan ook. In elk geval liet het pakket zelf zich niet SnagIt-en, maar een kiekje van de site volstaat ook wel.

In hoger sferen

De afgelopen twee dagen zat Sjaak ondergedoken op de hei. Bereikbaar slechts voor de allernaasten, zoals de VdH, Coef! en Sjaan (secretaresse die de boel op het zakelijke thuisfront regelde). Doel was in hoger sferen te raken; een visie op onze organisatie te schetsen en enkele strategische sessies voor te bereiden. Donderdag was Sjaak overdag alleen in hotel-op-stand-maar-toch-aangenaam-gewoon Hoog Holten. Dat deed terugdenken aan een dik een jaar geleden toen Sjaak ook op zakenreis was. Nu voegde zich, na een behoorlijk produktieve dag, de VdH aan het begin van de avond zich bij hem. Even later kwamen Coef! en Hetty en kreeg het nóg meer een privé-karakter. Voor alle inspecteurs en preciezen onder ons: dit was voor eigen kosten.

Het was erg gezellig en zeer smakelijk aldaar. Geen extreem goed eten, maar een prima restaurant. De gedachten gingen ook uit naar maart 2001. We waren nog een klein, overzichtelijk clubje van 12 mensen en Coef! en ik presenteerden daar toen de 'nieuwe organisatie'. Tot dan waren we vooral één project. Nu werd het een echte organisatie, met een afdeling ontwikkeling en een afdeling beheer. Die structuur heeft tot begin dit jaar stand gehouden. Destijds kwamen aan het eind van de dag de partners en het etentje dat daarop volgde is legendarisch geworden. Nu overlegden we gisteren uitgebreid over de toekomst. Sjaak had de donderdag 3 scenario's uitgewerkt en Coef! lepelde de varianten en alternatieven uit zijn brein als ware het de paddestoelen die in de prachtige omgeving overal kris kras oppoppen. Na enige aandrang tot structuring Sjakerzijdes kwamen we tot een korte termijn- en een langere termijn strategie. De organisatie gaat ooit weer op de schop, zoveel is duidelijk en nu is vooral de opties verder uitwerken met collega's en bazen. Ineens viel veel op zijn plaats en tijdens een korte doch stevige wandeling werden taken verdeeld en doelstellingen geconcretiseerd. De hei had zijn waarde weer bewezen. Nu afwachten hoe 'de omgeving' op dit alles gaat reageren. Wij reageerden kennelijk goed op de omgeving, nu andersom ook dus graag...

Gemiste kansen & ouwe koeien VII

Het is dik herfst en dus tijd om de open haardvuren weer aan te maken. Tenminste, als je een open haard hebt. Sjaak en de VdH hebben er geen, staat nog op het lijstje/specs voor het volgende (droom)huis, maar zijn beiden dol op de geur en sfeer die haardvuren oproepen. Voor Sjaak gaan bij de geur van haardvuur zijn gedachten vrijwel meteen terug naar een herfstvakantie eind jaren '70, die hij met het toenmalige gezin doorbracht in het Gaasterland. We zaten in Oudemirdum, in bungalowpark het Fonteinbos, er werd een nieuwe paus gekozen, nadat JP I was vermoord (Sjaak gelooft in complottheorieën, en in de versie van The Godfather III), we hadden nog geen auto en het was dus 1978. Doesbrand en Sjaak crossten heel wat door de bossen en we fietsen in dichte mist naar Sneek. Het zal de laatste keer geweest zijn dat Sjaak daarbij door zijn vader werd geduwd. Fietsen deden we veel, zonder auto was dat ons enige direct beschikbare vervoermiddel.

Op een van die tochten kwamen we in Rijs langs een herberg, De Vier Heemskinderen genaamd. Op dit soort vakanties, die mijn ouders -ondanks de niet al te riant beschikbare middelen thuis- hoge prioriteit gaven, gingen we de laatste avond steevast uit eten. Dat uit eten was krap dertig jaar geleden anders. Nu eet je dochter van 10 zalm van de kaart, toen was de Chinees Kam Sang in Hillegersberg al een fors avontuur. Tijdens een korte pauze bij de herberg keken we van buiten naar binnen. Een leuk restaurant, dat nog gesloten was. Iets om te gaan eten? Die avond togen moeders en het drietal kroost van toen 16, 14 en 12 jaar naar het restaurant. En daar: die geur. Er brandde een knapperend haardvuur. Warm, uitnodigend, vertrouwd, het gevoel van thuiskomst, troost, overgave en geborgenheid. En een bruine, herbergachtige sfeer. Los, maar wel stijlvol. Hier wilden we zijn, hier moest het gebeuren, het slotetentje zou hier zijn. Moeders maakte een praatje met de waard, een baardige man. Die liet de kaart zien. Een hoofdgerecht kostte om en nabij de ƒ 17,50. En er stond lamsbout op het menu: dat leek wel iets van een andere planeet. Een astronomisch bedrag overigens voor Sjaak, die behoorlijk op de penning was en al snel rekende dat de meter behoorlijk zou gaan oplopen. Het was voor moeders ook even slikken en bij de terugkoppeling bij mijn vader werden de verwachte kosten van het feestmaal een behoorlijk gespreksissue. Sjaak schaarde zich intuïtief achter de terughoudendheid van vaders, maar wilde diep in zijn hart wél naar die geur terug. Díe was onbetaalbaar. Moeders wilde het uit eigen zak betalen, gesteund door Doesbrand en mijn zus, die in die tijd al een uitbundiger uitgavenpatroon dan spaarder Sjaak hadden. Uiteindelijk sneuvelde het plan, aten we in een hotel in Oudemirdum en hadden we toch een genoeglijke avond. Wel nam Sjaak zich voor ooit naar die geur terug te gaan.

Halverwege de jaren '90 gingen Sjaak en zijn (inmiddels ex-)partner twee dagen door het Gaasterland wandelen. Een NS-tocht, die begon in Balk en eindigde in Stavoren. De eerste dag eindigde in Rijs. Sjaak was in die dik 15 jaar later het hele voorval vergeten. Bij de passage langs de Vier Heemskinderen ging er een laadje open. Die geur! Vandaag zou het er dan van komen. We besloten eerst naar het hotel te gaan, dat een kilometer of wat verderop lag. We zouden dan daarna wel terugkeren, al was de menu- en prijskaart met zijn tijd meegegaan. In het hotel aangekomen vroeg men of we mee wilden eten. Overmand door een plotse vorm van luiheid zeiden we in een zucht: 'ja'. Niks meer de moeie voeten in de harde en hoge schoenen en in dat restaurant in sleetse kleding aanschuiven. Gewoon op makkelijk. Kamer uit, eetzaal in, eten wat de pot daar schaft. We zouden nog wel een keer naar de haardgeur teruggaan. De rest spreekt voor zich en is geschiedenis. Nimmer snoof Sjaak die haardgeur natuurlijk meer op.

Alle goede dingen komen in drieën. De herberg zal vier eigenaren verder zijn. De lamsbout zal niet meer op het menu staan. De herberg zal wellicht tegenvallen. Het eten saai en de bediening knorrig en stug. De voorgerechten alleen al zullen 17 euro kosten en wie weet is de haard nu gasgestookt. Je kunt er in 'cowboy'style eten met groepen, hetgeen het ergste doet vrezen inmiddels. Wie niet waagt, wie niet wint. De VdH houdt van wandelen, Friesland in het algemeen, zal het Gaasterland in het bijzonder, kunnen waarderen en mag graag lekker eten. Is dát een aanzoek!!

Opzij, opzij, opzij....

Sjaak is een ongeduldig manneke. Lopen doe ik zelden rustig, soms tot grote ergenis van de VdH en de kinderen. Fietsen door de stad: altijd doortrappen. In de auto houd ik me wel aan de maximumsnelheden, maar stoplichten haat ik dan wel weer. Rijen voor kassa's zijn een gruwel. Treinen die te laat zijn: onaanvaardbaar. Files zijn nachtmerries waarover ik mijn ergenis niet over kan verbergen. Op zondagmiddag wandelen in de buurt doe ik niet: te druk. Treuzelende bejaarden en ander inmobiel volk kan ik dan wel weer hebben, maar mobielverslaafde fietsers van 20 kunnen op mijn minachting rekenen als ik er niet snel langs kan; lopend dan wel fietsend. Op vakantie rijd ik liefst 's nachts om drukte te vermijden. Sjaak wordt blij van stille (tol)wegen waar hij het rijk alleen heeft. Die wegen worden steevast 'vrienden'. Boodschappen, Sjaak's vaste bijdrage aan het huishouden van het NSG, worden bij voorkeur op vrijdagavond na 20.00 uur gedaan. Samen met de meiden, die goede hulpjes zijn razen we door de Albert Heijn en zijn binnen het uur weer terug met fourage voor minimaal drie dagen. Kortom: met een beetje organiseren is er in dit drukke land nog wel een beetje rust te vinden.

Maar soms is de drukte niet te vermijden. Zoals vandaag toen bleek dat de andere grote supermarkt in het winkelcentrum Overvecht gesloten was. Chaos alom, lege schappen die met driedubbele vulploegen (waarvan de karretjes weer in de weg stonden) niet bijgevuld konden worden. Wachtrijen van meer dan 20 meter voor de kassa's. Irritatie bij velen. Sjaak nam voor om even 'Zen' te doen. Rustig alles ondergaan, meer kon niet want er was niks aan te doen. Zowaar: het lukte. Toen hij eenmaal de winkel uit was begon het gejakker bijna weer. Snel naar huis, snel uitpakkken, snel dit, snel dát. Ware het niet dat een wildvreemde man, donker type met achterstevoren geplaatste baseballpet, vroeg of ik hem wilde helpen starten. Zijn accu was leeg. Sjaak stemde -na enige aarzeling zo op een donker parkeerterrein- in, liet hem rustig wachten tot ik mijn boodschappen had ingeladen en het wagentje teruggebracht. Het doorstarten was zó gepiept, de man blij en Sjaak even onthaast.

Softwarefabriek

Een tijdje terug was Sjaak wat gedemotiveerd qua werk. De vele collega's die dit blog lezen kunnen dat beamen. Sinds enkele weken is de energie en werklust weer terug aan het keren. Er zijn goede gesprekken gevoerd met deze en gene binnen de organisatie. Het helpt dan als er van van buiten ook onwenselijke ontwikkelingen op ons af komen. Tegelijk maken Coef!, mw de Boer, MarC en Sjaak in wisselende samenstellingen een toernee langs de diverse gerechten voor wie wij vooral werken en daar oogsten we behoorlijk wat lof. Niet alleen geslijm of obligaat gecomplimenteer, maar de lof zit vooral in de regelmatig terugkerende geïnteresseerde en kritisch-betrokken vragen van onze collega's in het land. Dat motiveert. Als iemand in plaats van te zeggen het gewoon laat merken dat ze waarderen wat je doet en dan af en toe ook nog goed meedenken. Het kost klauwen vol tijd, maar we zijn er wel van overtuigd dat het (meestal, niet altijd) de moeite waard is.

Vandaag waren we weer even op onszelf. Een try-out voor de dag die we voor de achterban organiseren en een kijkje in onze keuken gunnen. Meesterorganisatrice Michèle heeft het weer goed voor elkaar. Een bijzondere locatie, een weloverwogen en afwisselend programma -naar onze eigen mening natuurlijk- en een promotiecampagne die zijn vruchten opwerpt. Soms lijkt het te veel van het goede, maar op ons rondje geven veel mensen te kennen er naar uit te zien. Daarom was een goede voorbereiding geen luxe. We konden in de oude veevoermengfabriek (waarvan de geur nog in de muren en vloeren zit) sfeer proeven, de workshops aan elkaar presenteren en het programma doornemen. Het was leuk om met zijn allen naar iets toe te werken en iedereen op zijn eigen terrein bezig te zien. We gaven elkaar tips en dachten na over aanpassingen verbeteringen De dag wordt een mix van bijvoorbeeld een luchtige presentatie van onze organisatie en zwaardere inhoudelijke workshops rondom de opslag van uitspraken. We zijn een softwareclubje, tegenwoordig moet je dan een ontwikkelstraat hebben, over platforms en omgevingen beschikken en het nieuwste is de softwarefabriek. Wij zijn toch echt iets meer dan dat en we gaan het hele traject af dat bij de ontwikkelingen komt kijken. Lekker breed dus, lekker all-round voor de generalist die Sjaak toch van oudsher is. Dat bleek maar weer eens uit wat we lieten zien vandaag, Nu nog aan elkaar maar straks voor een groot publiek. Verder verklapt Sjaak niks, behalve dan dat hij die dag de gastheer is. En dat hij er na deze inspirerende ochtend naar uitziet. Nog drie weken en het is zover.

In volle bloei

Dit weekend werd ze zeventien. Mijn nichtje Roos, oudste dochter van mijn broer. Haar geboorte bombardeerde Sjaak eind jaren'80 tot oom en genereerde het besef dat hij ooit zelf ook kinderen zou willen krijgen. Sjaak zag haar in die tijd regelmatig en het was dan altijd dik plezier. Roos was een slim meisje, verbaal sterk en gezegend met een prachtige stem. Haar oma schreef in de Margriet veel over haar in haar colums en kreeg op die manier -zij het wat anoniem- landelijke bekendheid. Verjaardagen werden vaste punten, waarop de ganse familie bijeenkwam. Roos was, zo klein als ze was, een bindende factor. In de jaren daarna zagen we elkaar minder. Roos ging bij haar moeder wonen, kreeg nieuwe halfbroertjes en -zusjes en is onlangs weer verhuisd. Haar leven is niet altijd gemakkelijk geweest en ze heeft op haar nog jonge leeftijd al een hoop meegemaakt.

Enkele weken geleden belde ze. Of we op haar verjaardag kwamen? Sjaak zegde toe, het was een geel weekend en we gingen met ze allen. Net als de rest van Sjaak's familie. Wat de familie zelf nauwelijks lukt en tientallen emails en telefoontjes vergt, kreeg zíj voor elkaar: de familie was er in zijn geheel. Ook aan haar moeders kant. Even waren we weer vijftien jaar terug in de tijd. Met alle veranderingen die zijn opgetreden en historie die achter ons ligt. Het 'lang zal ze leven' werd door iedereen uit volle borst gezongen. We waren er allemaal voor haar en ze besefte maar al te goed hoe bijzonder dat was. Dankbaar was ze en ze mocht zich even helemaal geborgen en geliefd voelen. Het was ontroerend: ze staat inmmers op de drempel van volwassenheid. (De) Roos is tot volle bloei gekomen, maar even was er ook de kwetsbaarheid van een dankbaar kind.

En dat is drie

Eerder schreef Sjaak al over zijn gastmeesterschap in dochters klas. Na de uitleg over de Trias Politica was het vandaag tijd deze in levende lijve te gaan bekijken. Na een geslaagde weekopening op school stapten we met de klas in de bus en togen we naar de lokale rechtbank. Voor de lezer is er een virtuele rondleiding, wij hadden de 'real thing'. De communicatiemedewerker leidde ons naar een paar zittingszalen en de vragen kwam vanzelf. 'Waarom hangen er alleen mannen aan de muur', doelend op de 'wall of fame' met alle rechtbankpresidenten van de laatste 60 jaar? En waarom kijken ze streng en somber? Kritische geesten van 11 en 12 jaar. Na een drankje en een tussendoortje gingen we naar een andere zittingszaal en kwamen een echte rechter en griffier op in toga. Wij staan natuurlijk. De kinderrechter vertelde rustig en duidelijk over zijn vak. Over OTS, voogdij, het horen van kinderen bij echtscheidingen veek over strafrecht voor jongeren. Het sloot aardig aan bij Sjaak's verhaal maar dit maakte indruk. Mooi was de vraag wat de rechter deed als hij moest plassen? Waarom droeg hij eigenlijk een jurk? En wat hij uitspookte als hij niet in de zaal aanwezig was. Rechter Penders pakte het prima op. Vooral toen de juf voor de grap driekwart van de klas op de juiste plek en in de juiste rol neerzette in de zittingszaal. De rechter leidde al improviserend binnen een kwartier een echte zitting. De eis van Officier van Justitie Emily (taakstraf van 6 maanden) volgde hij niet, na de feiten op tafel te hebben gekregen. Voor het vernielen van een bushokje moesten de vier verdachten op twee zaterdagen bushokjes schoonmaken. De advocaten kwamen niet altijd even goed op voor hun cliënten en verdachte Tijs kon daardoor zijn straf niet ontlopen. De spanningsboog was wel voorbij na twee interessante uren en deze 'jongste klas ooit op de rechtbank' toog een stuk wijzer weer naar school.

Tuinmannen

Vandaag met Coef! weer fijn op stap geweest en diverse strategische debatten gevoerd. Met broeder Marcel in de ochtend en 's middags met onze hogere legerleiding. Over de taakafbakening binnen de ICT-organisatie van de Rechtspraak en onze rol daarbij. Ons clubje komt daar nog wel in voor, maar onze grote broederorganisatie krijgt een flink aantal belangrijke taken erbij in de voorstellen. Concentratie voor alles. Nu is dit blog niet de aangewezen plek om dit debat te voeren. Niet netjes naar de bazen, maar vooral ook slaapverwekkend voor mijn kleine doch trouwe lezerskring.
De onderliggende gedachte, ideologie, religie haast, is dat taken die organisaties doen en maar een beetje op elkaar lijken bij elkaar geveegd moeten worden. Hoofdkantoren hebben de neiging om óf veel naar zichzelf toe te halen in een krampachtige poging tot beheersing, óf te beleggen bij één overzichtelijke club. Liefst met een sterke leider/manager, die bij voorkeur sterk procedureel van karakter is. Verkaveling van taken bij meerdere organisaties, waarmee je aan risico-spreiding doet en de organisaties in een concurrentiemodel een beetje scherp houdt, wordt sterk afgewezen. Kaders stellen, vertrouwen tonen, de juiste betrokkenheid tonen; het zijn geen eenvoudige competenties en goed besturen vergt dat nu juist wel. Toch zie je het zelden, want we zijn beslist niet de enige waar dit speelt. Waarom eigenlijk? Omdat het niet overzichtelijk is. We hebben al een neiging tot hokjesgeest in Nederland, maar het liefst hebben we één hok. Dan hoeven we maar één persoon aan te sturen en zelf niet te managen. Geen college van zelfstandige directeuren die elk hun eigen belang hebben en hun zegjes doen, op basis waarvan we als bestuurder een besluit nemen. Niks zelf consolideren van informatie, afwegingen maken en argumenten naar boven halen door kritisch te vragen. Sturen door keuzes te maken en beslissingen te nemen. Nee: één grote hapklare brok, liefst uit een zo voorspelbaar mogelijke eenheidsworst. De Belastingdienst is er groot mee geworden. Het UWV een bureaucratische moloch. Allemaal aangeharkte clubs. Bestuurders zijn verworden tot eenvoudige tuinmannen.

Turbo Trias

Vandaag verzorgde Sjaak de tweede les Staatsinrichting op de school van dochterlief. Dit keer ging het over de rechtspraak, ter voorbereiding op het bezoek aan de Utrechtse rechtbank van aankomende maandag. De eerste was best aardig gegaan, maar de les voor Sjaak was om het niet te lang te maken en het een beetje interactief te houden. Zo gezegd, zo gedaan. Maar probeer maar eens in 20 minuten de Trias Politica uit te leggen. Het plaatje van hierboven moest het een beetje duidelijker maken, maar aan de onafhankelijkheid van de rechtspraak, het appèl en de verschillen tussen civiel, bestuurs- en strafrecht kom je natuurlijk niet toe. De juf had met de klas na de eerste les nog geworsteld met het landelijk bestuur en aan Sjaak was het om een en ander te verduidelijken. Sjaak zei dat het nu eenmaal ingewikkeld was met als voordeel dat er dus niet één iemand de baas is. De centrale rol van wetten die de rechter een beetje houvast moet biede, was vandaag de rode draad. Toch handig als er opgeschreven is wat wel en niet mag en hoe we de dingen willen regelen. In het schema ontbreekt heel inspectieland, maar die hadden vandaag hun eigen feestje. De rechter moet beslissen als het niet goed gaat en iemand zich niet aan de regels houdt of de regels niet duidelijk genoeg zijn en/of mensen het niet eens zijn. Dat kwam allemaal wel over geloof ik.

De case was wel aardig. Een strafzaak met voldoende informatie om de kinderen in de tafelgroepjes zelf even rechter te laten zijn. Ze kwamen tot Sjaak's verrassing met begrippen als getuige en medeplichtig en hadden door dat je echt meer informatie moest hebben om een straf te geven als de feiten niet duidelijk zijn. Op speelse wijze werden ze even in aanraking gebracht met het strafrecht. Maandag mogen ze met een kinderrechter praten. Die bijvoorbeeld bij echtscheiding over toewijzing van kinderen beslist. Beslist hij dat zelf? Mogen de kinderen daar niks over zeggen?? Dát is de eerste vraag van maandag!

Ledenvermaak

Een merkwaardig fenomeen is de Algemene Leden Vergadering. Sjaak heeft -net al u waarschijnlijk- bij het begrip meteen een licht meewarige glimlach op het gezicht. Classici roemen het Atheense model uit de Oudheid waarin de wortels van de democratie vaste grond in de aarde vonden. De ALV doet daar aan denken: iedereen mag zijn zegje doen en het bestuur legt verantwoording af vice versa. Het poldermodel voorbij, waarin in stoffige zaaltjes na urenlang dealen het compromis wordt bereikt. De ALV is openheid van bestuur in zijn puurste vorm en zou in elke vereniging het hoogtepunt van het jaar moeten zijn. Niets is minder waar, u raadt het al. ALV's verheugen zich veelal in een traditioneel lage opkomst, mat verloop en veel geratel van secretarissen en penningmeester. Hoogtepunten zijn het instituut kascommissie en de "WVTTK'.

Gisteren bezocht Sjaak de ALV van de voetbalclub waar hij niet-spelend lid van is maar vooral coach van de F4. Het team van zijn zoon, Fenzemans. Een hevige emotionele gegeven. Sjaak ziet zichzelf terug in deze 8-jarige, pichtsgetrouwe, harde werker, met een aardige techniek, een redelijk schot, een ijzeren conditie en dito mentaliteit. Sjaak en medeleider Bas gaven gehoor aan de oproep van het bestuurslid jeugd om als leiders ruimschoots op te komen. We waren de enigen van de F-jeugd, die toch uit 9 teams bestond. Om de bijeenkomst wat sjeu te geven was er een spreker: Hans Kraay sr. Bas was als een van de eersten met hem binnengekomen en zat het hem te praten alsof ze elkaar al langer kenden. Doet Bas ook voor zijn werk en het ging hem goed af. Hans Kraay zou spreken over jeugd en topsport, maar babbelde vooral voor de vuist weg voor het circa 40-koppige publiek. Sprak zichzelf geregeld tegen, kreeg de lachers op zijn hand door keer op keer het wanbeleid van Feyenoord (dat hij ooit als interimmanager in 4 maanden 'op de rails' wist te zetten, waarna Feyenoord dat seizoen bijna degradeerde) te hekelen. Sprak lyrisch over het 1974-elftal, waar hij nul bemoeienis mee had een het Ajaxiedendeel daarvan kon enkele jaren later niet al te geweldig met hem overweg, dus Hans maakte het daar niet al te lang. Op het laatst nog wat obligaat rechts gepraat over integratie en het uitfaseren van relschoppers. Even hoopte ik dat Erik van Muiswinkel zijn vermomming af zou doen, maar het was toch echt Hans sr. Het was wel een vlot verhaal en enig charisma kan hem niet ontzegd worden, maar bovenal maakte hij op mij 'beslist geen grootse indruk'.

Maar goed: in het uur daarna raffelden we de agenda verder af. Sjaak klaagde nog over de veelheid aan inzamelingsacties en de gevraagde inzet van jonge spelers. Het punt kwam half aan geloof ik. De penningmeester wist het overschot mooi te verklaren en reageerde licht geagiteerd op een aantal voorstellen. Maar het bestuur mocht door en gelukkig maar, want niemand is in voor een dergelijke functie, gezien de vacatures die er zijn. De matige opkomst geeft aan dat het ook hier inspraak en betrokkenheid bij het esturen niet leeft. Gelukkig was hier wel een aantal vrouwen aanwezig, want anders staken we op alle fronten schril af tegen onze Atheense voorgangers.

Warm weerzien

Er waren aardig wat mailtjes heen en weer gestuurd. Max, Petra en Robert hadden de koppen bij elkaar gestoken en een serieuze poging gewaagd om na 28 jaar met onze (lagere school)klas bij elkaar te komen. Bijna 20 van de 28 namen werden achterhaald en zaterdag waren we met uiteindelijk 12 in café 't Bolwerk in Rotterdam. In het Witte Huis, ooit het hoogste kantoorgebouw van Europa, en onder de rook van de Willemsbrug.

Sjaak had als enige zijn moeder meegebracht. Moeders gaf namelijk 5 jaar lang aan deze klas handenarbeid, omdat ze nu eenmaal op dezelfde school werkte als waar school naar toe ging. Of andersom. Bij aankomst was de club al bijna compleet. Iedereen was snel te herkennen, alleen Servais duurde even. Maar Servais was dan ook in de vijfde klas naar Noord Holland vertrokken. Het was de bedoeling dat ik een paar uurtjes zou blijven maar toen iedereen elkaar zo'n beetje had gesproken was het bijna 5 uur later. Moeders was al wel weg maar oud klasgenoten en zij hadden het allebei leuk gevonden. Met een gezamenlijk etentje sloten we de boel af. De tijd was gevlogen en had veel opgeleverd en verhelderd. Met jeugdvriend Marco, nu accupunturist en fysiotheprapeut, staat een meer dan halve afspraak om in de Vogezen te fietsen. De artistieke Heleen bleek samen met Sjaak jarenlang in een 'wie-rekent-het-snelst'-strijd te zijn verwikkeld. Dat zij als begaafde scholier naar de MAVO moest omdat ze 'woordblind' was (nu heet dat dyslexie) tekent hoe die tijd en met name onze school met talent omging. Gelukkig kwam het goed en is ze uiteindelijk als architecte in New York en Milaan terecht gekomen. Excentrieke Loes, ooit de kattenkop en outcast van de klas, is actief als therapeute in het alternatieve circuit en is nog steeds dezelfde persoon als toen. We hebben een leuk gesprek gevoerd. Robert was ook deze keer weer de natuurlijke leider van de groep, die rustig en zelfverzekerd andere bezoekers wees op het besloten karakter van dit feestje. Max, de joviale Antiliaan, was ook nu het sociale hart van het gezelschap. Je voelt je meteen prettig bij hem, net als toen. De anderen heb ik wat minder intensief gesproken maar het gezelschap had elkaar genoeg te vertellen. Dat is altijd maar afwachten natuurlijk, sommige mensen verafschuwen reünies om die reden. De meegenomen klassefoto's (zie boven), waren een succes.

Tijdens het eten voelde Sjaak zich weer geborgen en zag hij ons weer als klas op vrijdagmiddag met juf de Blok een flink stuk lopen naar het instructiebad op het Barabarakruid in Ommoord, alwaar zwemdiploma A en B werd gehaald. De verkeringenmarkt doornemend en speculerend of Feyenoord dan wel PSV kampioen zou worden. Het legendarische schoolelftal, Boney M, de Avondvierdaagsen: het was er weer voor even. We hadden destijds een leuke, hechte klas, waar slechts enkelen hun plek niet vonden. Die sfeer kwam weer zaterdag even terug. Het leven is desondanks niet aan onze klas voorbijgegaan. Scheidingen, conflicten met ouders, broers of zussen, gezondheidsproblemen en opvoedperikelen met kinderen: allemaal hebben we wel in min of meerdere mate er mee te maken gehad.

Petra, die het mede aangezwengeld had, kon helaas niet komen vanwege haar ziekte. Sjaak had haar graag gezien. René loopt ergens in Rotterdam als zwerver en Etienne is enkele jaren geleden overleden aan een overdosis. Daar staan de trotse verhalen van Max over zijn dochter van twee weken oud tegenover, de blakende gezondheid en levenslust van Marco, het onvervalse Rotterdams van mijn tevens straatgenootje Evelien (waar zelfs een aantal jaren Friesland niks aan heeft afgedaan), het open karakter van John, de onderscheidingen voor sportfotograaf Pim (die dit soort prachtige foto's maakt), de ongecompliceerde hartelijke Debby en het oer-Rotterdamse nonsense karakter van Cuno. Het leven heeft ook veel gebracht gebracht. Na afloop viel het woord herhaling. Sjaak ziet het wel en koestert vooral de warmte die er even weer was.

Slaapverwekkend

Sjaak is een notoir slechtslaper. In slaap vallen is vaak geen probleem, maar vaak is hij binnen een paar uur wakker en begint het woelen en malen. Over het werk, de onafgedane klusjes in huis, de vorm van de F4, verkeerd gelopen gesprekken, gemiste kansen van de dag ervoor, een vuilnisbak die nog buiten staat, onzekerheid over al dan niet afgesloten auto's, het brood dat uit de diepvries had gemoeten of een kapot achterlicht: redenen om wakker te liggen zijn er volop. Als er dan nog een verkoudheid bijkomt inclusief het gebrek aan lucht en de behoefte aan snurken, is het feest compleet.

Vaak gaat Sjaak even naar beneden. Om afstand te nemen en later een nieuwe kans te wagen voor het hervinden van de nachtrust. En soort CTRL-ALT-DEL, maar dan anders. 's Nachts is er veel TV. Talloze Nederlandse zenders maken in diverse vormen reclame voor sexlijnen en websites. Dat heb je snel gezien. Wat me verbaast is niet zozeer de markt die er voor is, als wel de hoeveelheid dames die daar aan meewerkt. Maar goed, er is meer te beleven. Zo zijn er volop herhalingen van het Nieuws, Sportjournaal en programma's als NOVA en De Wereld Draait Door. RTV-Utrecht, de lokale zender is ook 'on air' zodat je weer bij bent wat er in de kleine wereld om ons heen gebeurt. De documentaires van Discovery en National Geographic zijn ook fijn; altijd prettig om te zien dat ze binnen een uur laten zien hoe je een megatunnel kunt graven of een high-tech vliegveld aanlegt. Kortom, je hoeft je niet te vervelen en je zou er bijna voor gaan wakker liggen.

Maar het echte hoogtepunt is als op Duitsland het weergaloze programma 'die Schönste Eisenbahnstrecke der Welt' op is. Een vaste uitzendtijd is er niet; het programma begint vak ook zomaar en eindigt al even abrupt. Merkwaardig genoeg biedt Google niet direct een linkje, maar de setting is als volgt. Vanuit de cabine draait de camera real time terwijl de trein een traject aflegt. Verder niks, slechts dit alles. Geen toeristische promo zoals bij 'Rail Away' maar zonder enig commentaar ben je voor een half uur ofzo virtueel machinist. Meestal door de bergen, bij voorkeur over enkel spoor. Vaak in Duitsland of Zwitserland maar Midden- en Zuid-Amerika zijn ook al aan de beurt geweest. Het is saai doch fantastisch om te zien. Hoe het landschap verandert, de blik op de rails en alles wat voorbij komt en je weer achterlaat. Een betere afleiding voor het gepieker is er niet. Het parcours enige tijd later opnieuw doen, maar dan in je hoofd maakt het verder af. Binnen no time slaapt Sjaak. Slaapverwekkend fascinerend.

Geen paniek nu

Als je met 0-4 de Klassieker (ach ja) in eigen huis verliest, is het per definitie alarmfase Rood in Rotterdam-Zuid. En daar zitten we niet op te wachten. Je lost de problemen niet op met de aankoop van Tiendalli, Buijs en Charisteas. Door Kuyt en Kalou ging het de afgelopen twee jaar nog af en toe best aardig. Die twee zijn nu weg en het is armoede troef. Zolang de miljoenen niet binnenstromen moet de rust bewaard blijven. Dit seizoen is de middenmoot, wie weet de subtop, het hoogst haalbare. Accepteren en er naar handelen. Voorlopig moet Feyenoord zich richten op Heerenveen, Roda JC, Vitesse, NAC Breda en Groningen. Ajax, AZ en PSV zijn te ver weg. Laat Erwin Koeman blijven en rustig werken aan een stabieler team. Laat jeugdspelers inpassen en bewijzen dat ze op langere termijn beter zijn dan al die aangekochte tweede garnituur in de vorm van Saïdi, Pardo, Bahia etc etc.

Geknipt voor zijn vak

Vandaag dan eindelijk naar mijn kapper geweest. Weer door Marco geknipt. Marco is van mijn leeftijd en een aardige gozer, die weinig woorden nodig heeft om me goed te knippen. Als kind had ik een verschrikkelijke hekel aan de kapper, vooral omdat ik niet wist wat ik moest zeggen als me gevraagd werd hoe het geknipt moest worden. Een dergelijke weerstand heb ik nog steeds bij het kopen van kleding en in mindere mate schoenen-voor-mijzelf. Bij deze kapper ben ik mijn gêne kwijtgeraakt en ben ik volledig op mijn gemak. Ken de namen van de andere kappers (Suzette, Susan, vroeger Stefan en de eigenaar Hans). Dat geeft al rust, als je weet wie er zit en zij kennen mij inmiddels ook. Kennen de situatie van het NSG, weten wat ik doe en we wisselen veel koetjes en kalfjes uit. Niet alleen maar voetbal, waarin je zonder risico tegen de hard core Utrechters kon zeggen dat je voor Feyenoord bent, maar ook over werk. Telkens als ik daar zit ben ik me bewust dat deze mensen een vak hebben. Net als mijn ouders. Mijn moeder was juf, mijn broer en vader zijn musici en mijn zus is sociaal werker (zij het in een specifieke setting). Allemaal HBO-ers terwijl Sjaak dan wel de titel drs. mag voeren maar als Geograaf eigenlijk niks is. Vandaar de hang naar het houthakken, vandaar de intense beleving in het trainen en leiden van het voetbalteam. Dan is alles duidelijk: wie je bent en in welke hoedanigheid.

Deze week gaf Sjaak voor het eerst les op school. Een introductie Staatsinrichting voor groep 7, de klas van dochter Olijf. Stof die in 5 VWO nog lastig is en kennis die bij zo heb ik ooit ervaren tweedejaars rechtenstudenten nog vaag is. Een uur praten was te lang en op een gegeven moment was het op. Dat vonden de kinderen ook, maar het hele uur waren er toch opgestoken vingers. Relevante vragen, slimme linkjes die de kids legden. Grapjes die redelijk overkwamen. Een applausje na afloop en een hoopvol- vragende blik de dag erop vaan een klasgenootje van Olijf toen ik langs kwam. Vergezeld met de woorden: 'kom je weer vandaag??'. Over twee weken mag ik weer, dan iets vertellen over de Rechtspraak ter voorbereiding van het bezoek aan de rechtbank alhier. Sjaak genoot ervan en ziet er naar uit. Misschien toch nog een vak in de vingers?

Wielerklassieker

Sjaak leest weinig boeken, maar de boeken over wielrenner gaan erin als koek. Mede daardoor is Sjaak goed op de hoogte van allerlei wielermythes. Zoals de val van Van Est, in het geel, op de Aubisque. Of de Algerijn Zaaf die met een paar flessen wijn achter de kiezen, die hij stervend van de dorst tot zich had genomen terwijl hij voorop lag, verkeerd terugreed en het peloton tegenmoet ging. De leverstoot op de Puy de Dôme die Merckx kreeg; de fenomenale tijdrit van Lemond waarin hij Fignon versloeg. Het overlijden van de kersverse wereldkampioen Monseré, die tegen een auto reed. Enkele jaren later stierf ook zijn zoontje op de fiets die hij van zijn oom, de bizarre doch dieptrieste coureur Freddy Maertens, had gekregen. Recent nog de zelfmoord van Pantani, die zich in goed gezelschap weet van mede-Tourwinnars Ocaña en Koblet. Wielrennen staat meer dan welke sport dan ook voor emotie, lijden, heroïek, glorie en genadeloosheid.

Zaterdag schreef Paolo Bettini zijn eigen hoofdstuk in de wielermythologie. Bettini is de beste klassiekercoureur van de afgelopen 10 jaar. En ook nog een sympathiek mens. Dat weet Boogerdje als geen ander. Boogerd is mijn favoriet alleen al omdat hij ook weet dat Bettini van een hogere klasse is. Boogerd vindt het gerechtigheid dat Bettini afgelopen september wereldkampioen wordt en is blij dat die titel op zíjn palmares kon worden bijgeschreven. Voor alle duidelijkheid, niet die van Boogerd, maar die van Bettini. Boogerd kent zijn plek, een prima coureur, maar geen Bettini. Bettini verloor ruim een week na zijn wereldtitel zijn oudere broer. Was ten einde raad, kon niet meer fietsen en beschouwde zijn seizoen als over. Maar toch stapte hij in de Ronde van Lombardije op. De mooiste klassieker die er is, spreekt Sjaak. Alleen de echt sterken fietsen dan nog en die toppers eindigen steevast vooraan. Boogerd heeft nog nooit gewonnen maar is steevast in de top 5 terug te vinden. Sjaak zal huilen als Boogerd nog een keer 'Lombardije' wint. Liever nog dan 'Luik'. Luik is smerig, Lombardije is de frisse nazomer voorbij, markeert de grens tussen nog op de fiets kunnen zitten en er níet meer op kunnen zitten. Lombardije is de blik vanuit de prille herfst naar de nog verre lente. Lomardije is nog één keer volle bak, langs de schitterende wegen rondom Como en Bergamo. Lombardije is het verlangen naar het volgende seizoen, waarin alles beter zal zijn en het leven nieuwe kansen zal bieden. Lombardije is het laatste drankje en kus die je met je geliefde deelt voordat zij voor lang naar een ver oord reist.

En juist daar vond de remonte van Bettini plaats. Bettini kreeg vleugels, reed zijn vluchtmakkers aan gort, stortte zich langs ravijnen en door scherpe, gemene bochten met een duidelijk doel. Winnen voor zijn broer, of anders zijn broer achterna met zijn kamikazerit. Het werd alles. De totale ontlading, huilend op de fiets, in de regenboogtrui. Sjaak werd even stil toen hij het op de radio hoorde. Een klassieker erbij.
Boogerd werd achtste.

Overname

Mogelijk krijgt Feyenoord een nieuwe mecaenas in de vorm van Steven Rottier, die serieuze overnameplannen heeft. Deze eigenaar van een softwarefabriekje, Davilex heeft grootse plannen waaronder het terughalen van Dirk Kuyt. Nou heeft Feyenoord een jaar of 15 geleden een dieptepunt gekend onder het HCS-tijdperk. Jorien van den Herik, groot geworden in het dakdekken, heeft daarna de boel opgepakt en op zijn bekende arrogante manier op de rails gezet. Een paar keer de beker, twee keer kampioen en één keer de UEFA-cup. Voor ons supporters kruimels waar we eigenlijk best tevreden mee moeten zijn. Sjaak weet niet of het 'oprotten van de Grote Kale Leider' wel de juiste stap zal zijn om uit de impasse te komen. Zo'n software-jongen is toch een beetje snel geld al heeft hij kennelijk wel in de jeugd van Feyenoord gespeeld. Waarom nemen de havenbaronnen het niet over of een grote multinational als Unilever of Shell? Met Fortis als sponsor is het kennelijk toch een beetje tobben.

Maar het idee van wat oude spelers terughalen is best aardig. Als je een lijstje maakt van spelers die de laatste 10 jaar bij Feyenoord hebben gespeeld krijg je een elftal dat nog steeds makkelijk mee zou moeten kunnen in de subtop.

Doel: Dudek
Achter: van Bronckhorst, Pauwe, Bosvelt, Emerton
Midden: Tomasson, van Persie, Buffel
Voor: Bona Kalou, Kuyt, Salamon Kalou

Roomscher dan de Pausch

Duitsers blijven verbazen. Tijdens het WK voetbal van enkele maanden geleden speelden de Duitsers fris en aanvallend voetbal. Iedereen die naar Duitsland op vakantie is geweest zegt dat het een ideaal land is met een vriendelijke bevolking. Ongegeneerd hard rijden op de Autobahn is grotendeels aan banden gelegd. Welk modern groot westers land heeft een vrouw aan het hoofd? Duitsers zijn niet meer vertrouwd Duits zoals vroeger. Sjaak vindt desondanks het feit dat de Duiters verreweg het meest Firefox gebruiken toch wel weer verrassend. Microsoft IE staat voor degelijk, weinig avontuurlijk en gezagsgetrouw. IE staat nu eenmaal op de computer en dat gebruiken we dan ook maar. Firefox, of nog exotischer, Safari, Opera of Netscape: dat staat voor recalcitrant, verzet tonend tegen de almachtige mannen uit Noordwest Amerika. Dus zou je denken: we lopen hier voorop in Nederland met dergelijke browsers, alternatief als we zijn. Niets is minder waar, we zijn Roomscher dan Pausch en sinds het CDA weer bovenaan in de peiling staat is dat ook wel weer logisch. Nergens in de wereld gebruikt men zoveel IE als bij ons. Waar komt de paus eigenlijk vandaan?

Lenette

Zaterdag vielen Sjaak en de VdH in bij een tv-uitzending van het programma Vedette van Lenette van Dongen. Sjaak is al langer enthousiast over haar. Ze is veelzijdig; kan goed zingen, dansen, heeft echt iets te vertellen en niet onbelangrijk: ze is grappig! Niet altijd, haar zelfspot is wel eens too much, maar over het algemeen kan ik haar (vrouwen)humor wel goed hebben. Logisch: 'je bent zelf een vrouw' riep de VdH. Kan best, niets is onmogelijk want Lenette is ook in zekere zin 'een wijf met kloten'. Zo noemden een aantal studiegenoten, verenigd in een pseudo-brallerig clubje met de wat obscure naam 'Ons Genoegen' ooit geografiestudentes die kennelijk iets stoerder waren dan de doorsnee studiegenotes. Sjaak hoorde weliswaar 'uit pricipe'vooral nooit bij Ons Genoegen maar kon wel iets met deze geuzennaam. Zijn ex-vrouw kwam ook uit die contreien en met haar zag hij in 1999 het programma Jagadamba, om weer naar Lenette terug te keren. Daarin zong ze het prachtige Dream of Columbus. Sjaak kocht het Cd-tje na afloop van haarzelf met een dankbaar 'ik heb genoten'. Een vriendelijk knikje en een 'graag gedaan' was zijn deel. Het gesigneerde CD-tje is bij de ex in de boedel gekomen. Tijd dus, een jaartje of 7 later, om met de VdH naar een programma te gaan en een nieuw CD-tje in de collectie te scoren.

Beta beter?

Vandaag een kleine upgrade gedaan van mijn blogger-software. Geen gepiel in de template meer met nauwelijks kennis van HTML, maar gewoon een handig tooltje. En om mijn kleine 'ons-kent-en-vooral-leest-ons'-kring te soigneren geen linkjes maar directe feeds van de laatste twee in de rechterzijbalk.

The Fifth

Eindelijk kreeg Sjaak's favoriete actieserie, 24 een prijs. Meer dan terecht natuurlijk! En gisteren begon de vijfde serie. Eerder schreef ik er al over. De start van deze serie was overrompelend. Jack, officieel dood, omdat hij anders aan de Chinezen moest worden uitgeleverd, komt weer boven water als zijn maatjes Palmer, Tony en Michelle worden omgelegd.

RTL7 zendt de reeks uit. Tenminste, ik houd nooit bij wat Veronica, RTL5, Yorin (of is dat nu RTL7) en RTL 5 nou precies is. Zitten allemaal ergens op de 18e, 19e of 20e voorkeuze. Talpa kan moeiteloos op die hoop, maar die zit weer voor Eurosport (25) en is dus nog wel herkenbaar. Kijk trouwens nooit naar Talpa, Eredivisievoetbal gaat alleen aan als Feyeoord opzienbarend heeft gewonnen, en je hoeft geen kenner te zijn om te voorspellen dat ook dit seizoen weinig Talpa wordt gekozen. Maar terzake. Wat dit seizoen van 24 de bedoeling is staat Sjaak bijzonder aan. Twee uren per avond en als je zaterdag, op prime time! gemist hebt een herkansing op zondag. Het ziet er naar uit dat er maar één reclameblok per uur/aflevering is en één tussendoor. Daar kunnen we mee leven. De neiging om de Vijfde Reeks nu te kopen en in één ruk te bekijken wordt daarmee wel minder. Die commerciëlen hebben het goed bedacht. Het duurde vier reeksen voor de serie eindelijk de plek heeft die het verdient.

Gearende hormonen

Tsja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Hammond ligt in de kreukels na een doldwaze stunt voor Top Gear. Met een dragline een record willen zetten, dat heeft zo zijn risico’s. Hammond, duidelijk tweede in rang na de absolute baas Jeremy Clarkson maar nog net voor de wat loserige James May (familie van Brian?). Doet dit soort dingen wel vaker en je weet dat het goed afloopt omdat het wordt uitgezonden maar soms.... Nu hebben de stoere jongens met een overschot aan testosteron dus een serieus probleem. En komen de critici weer naar voren. Het programma legt geen link tussen hoge snelheden en het gevaar dat dat met zich meebrengt. Hard rijden is slecht voor het milieu en dat stoere machogedrag is nergens goed voor. Politieke correctheid is van alle tijden en van alle terreinen. Sjaak was weliswaar minder wild van het programma als de VdH, maar kon er altijd wel om (glim)lachten. En Jules de Korte kon zien dat hard rijden gevaarlijk is. Waar vind je volledig afgezette parcoursen als vliegvelden, bergwegen, stranden, moerassen of soms hele eilanden, waar de mannen zich mogen uitleven? Waar blijft de ironie bij de kijker? Het is toch Toys for the Boys in het groot en vrouwen als de VdH kunnen daarin meegaan. De ironie die van de mannen en het programma zelf afspat. Moeten ze dan op zijn Amerikaans bij alles gaan roepen ‘don’t do this at home’. Hou nou toch op mensen.

Sjaak verheugt zich op de uitzending van het ongeval. Hammond schijnt wel weer beter te kunnen worden. Mij zou het niet verbazen als de andere twee Richard Hammond publiekelijk afzeiken vanwege het feit dat die die raketauto niet in bedwang kon houden. Humor heeft vaak veel leed onder zich liggen. Het zou een Top (in het kwadraat) Gear-uitzending van formaat zijn.

Collectieve onmacht

Vrijdag werd de vrouw van een collega gecremeerd. Ze had bijna 2 jaar gevochten tegen longkanker en nog maar twee weken geleden gooide ze de handdoek. Daarna ging het razendsnel. Coef! beschreef op zijn weblog mooi hoe de ceremonie verliep. Sjaak spreken is de afgelopen week gesmoord en het blog ging even op zwart. Sjaak wordt regelmatig geconfronteerd met deze vernietigende ziekte, steeds vaker ook bij generatiegenoten. De bijeenkomst van vrijdag dreunt nog na. Een achterblijvende vader, met zoon van 10, dat hakt er in. Het gevoel van onvermogen dit alles een plek te vinden en te bevatten. Afscheid nemen is een proces en geen eenmalige gebeurtenis, dat wordt me telkens weer duidelijk. Na dit ritueel kan het verwerken pas echt beginnen. Gelukkig kunnen we op het werk voor de collega veel betekenen. En toch geeft ook het gezamenlijk beleven van een ceremonie kracht en troost. De mozaïek die van een persoon wordt gevormd, door de muziek, door wat de sprekers zeggen en vooral door de keuze van de sprekers zelf. Wie zijn de mensen die de overledene dierbaar waren? Binnen enkele minuten zetten de sprekers een beeld van zichzelf neer en daarmee van degen die we gedenken. Na een uur is de mozaïek een mooi grofmazig schilderij waar je eigen blik aan kunt toevoegen. Daarmee kun je weer terug naar het dagelijkse leven. Zonder het collectieve beleven van dit alles voelt de onmacht alleen maar groter.

Waarom niet?

Normaal is Pieter Hofstra een dermate clowneske figuur dat Sjaak wel een zwak voor hem heeft. Deze incarnatie van de borrelpraat, de joviale voorzitter van de plaatselijke jagersvereniging uit Hoenderloo, die in een net te dure maar wel weer uit de mode zijnde Mercedes rijdt, tevens 'streng doch rechtvaardige' vader voor zijn twee puberende dochters, met een zorgzame vrouw des huizes die 's mans leven buiten de deur volledig faciliteert en genoegen neemt met het obligate vrijdagmiddagbloemetje, heeft voor het eerst sinds heel lang naar de mening van Sjaak eens iets aardig bedacht. Een nieuwe brug tussen Almere en Amsterdam en dan direct naar het oosten van Amsterdam. Pieter denkt dan meteen aan de Golden Gatebridge maar gezien het beoogde karakter van de brug lijkt die veel meer op de Oresundbrug tussen Kopenhagen en Malmö. Die is ook dubbeldeks, met boven ruimte voor auto's en onder een spoorlijn. Iedereen is meteen sceptisch. Megalomaan, duurt te lang, lost niks op, gaat ten koste van het milieu. Allemaal dezelfde bezwaren als destijds bij de bouw van de 16 km lange verbinding tussen Denemarken en Kopenhagen. Die is er in 9 jaar gekomen en kostte 3 mld dollar. Met een belangrijke rol voor onze eigen Ballast-Nedam. Kortom: de technologie is er en het idee is al een keer succesvol uitgevoerd. Volgens mij moet binnen 3 maanden duidelijk zijn wat dat kost en hoe lang het duurt.
Nee zegt 'Kal' (Peijs), we moeten de A1, A6, A9 en alle andere A-tjes rond Amsterdam verder in de breedte uitgraven. Nog meer druk op de bestaande omgeving, nog meer verkeer en gedoe langs de bestaande corridor. Straks is het één grote parkeerplaats rond de hoofdstad. Waarom niet de oostflank verder verbinden met het Nieuwe Land. Waarom niet eens effe de schouders eronder en dit kunstje in 5 jaar flikken? Een beetje lef tonen en risico tonen?

Het wordt tijd om eens een borrel met Pieter te pakken...

Moderne proefballon

Helicopter
Helicopter
Mag ik met jou mee omhoog?
Hoog in de wolken wil ik wezen,
hoog in de wolken wil ik zijn
Helicopter
Helicopter
vliegen is zo fijn.

Bovenstaand versje was eén van de meest gezongen kinderliedjes op de crèche van de kinderen. Sjaak moest er aan denken toen hij het bericht hoorde dat de firma Helinet is opgericht. Een bedrijfje dat een netwerk van helihavens aan het aanleggen is met helikopter-lijndiensten tussen een aantal Nederlandse, Belgische en Duitse steden. Reden: de verkeersopstoppingen zorgen voor te lange reistijden. En dus gaan we de lucht in. Aan het promopraatje ligt het niet. Dat belooft een revolutie, voorbijgaand aan het milieueffect van dit alles. Het klinkt ook erg mooi, maar omdat je met een taxi opgehaald en weggebracht wordt, sta je tóch weer in de file. Het is namelijk nét echt Openbaar Vervoer: je gaat weg van een plek waar je niet bent naar waar je niet zijn moet. Een enkeltje Amsterdam - Rotterdam kost minimaal € 170. Stel je wilt van het Amstelstation in '020' naar het Weena in de Maasstad dan kun je kiezen tussen de auto (minimaal een uur), een rechtstreeks boemeltje (ook een uur), de Intercity (ook een uur) en de toekomstige HSL (met overstappen straks ongeveer 50 minuten). Met de heli ben je er niet sneller, alleen de vlucht is al 35 minuten. Volgens mij een kansloos proefballonnetje. Heli's blijven voorbehouden aan de Adam Curries van deze wereld, die van deur tot deur kunnen vliegen. Blijft over: de status en het ongetwijfeld fascinerende uitzicht. Vliegen is immers zo fijn...

Muziekgolf

In marketingtermen zijn we hooguit een deel van de volgende meerderheid", maar de komst van de Ipod in ons huis heeft toch het nodige teweeggebracht. Deze week gingen de eerste ITunes-mp3's over de digitale toonbank. De uitstuitend getapte bestanden van een bevriende MP3-freak gaven een licht ongemakkelijk gevoel, dat met enkele volstrekt legale bestanden kan worden afgekocht. Voordeel van nummers 'sec' kopen is natuurlijk de lagere kosten, al kan je minder makkelijk alsnog van een nummer gaan houden als je het laat zitten.

Sjaak voelt zich als vroeger. Dan huurde je in de bibliotheek een LP en die nam je zelden in zijn geheel op een cassettebandje op. De 45 minuten op een kant waren net niet toereikend en de minste nummers sloeg je dus over. Soms stonden er wel (fragmenten van) drie of vier LP's op een bandje. Met de komst van de CD werd het een ander verhaal. De CD verdreef het cassettebandje en daarmee de noodzaak tot selectie. Een CD kocht je 'all the way', en eind jaren '80/begin jaren '90 was 'branden' nog volstrekt niet in zwang. Dus niks kopiëren, want je nam geen genoegen meer met een bandje. Dat leverde bij de conversie van cassettebandje/LP naar CD (sommige albums moest je op CD hebben) soms een aardige verrassing op. Stond dát nummer er ook op, of je trof wel eens een andere uitvoering aan van hetzelfde nummer.
De MP3-revolutie maakt het allemaal weer individueler. Nu doorloop je een album in de digitale winkel en kiest je favoriet(en). Geen volwaarde maaltijden met menu's, maar de lekkerste gerechten eruit pikken. Benieuwd wat de volgende fase in deze muziekgolfbewging zal zijn. Verzamel-MP3 die ondeelbaar zijn, al dan net van dezelfde artiest. Meer voor de prijs van één? Sjaak moet er wel weer een beetje aan wennen.

Autofabel

Sinds tijden weer eens naar de film geweest. Met de twee aanwezige kinderen bezochten we 'Cars'. Sjaak had er vooraf zijn twijfels over. De zoveelste animatiefilm, die doorgaans veel animatie (het gaat vooral om de effecten) in zich heeft en weinig film (dunne verhaaltjes). De 34 voorfilmpjes van 'verwachte' films versterkten dit voorgevoel. Geen van de aangekondigde films gaf mij het gevoel: 'die moet ik zien'. Behalve dan de verfilming van Kruistocht in Spijkerbroek waar ik al eerder over schreef. Maar na enkle minuten was ik al 'om'. De animatie was prachtig, het verhaal pakkend en er was zowaar een boodschap in verpakt. De wereld bestond uit voornamelijk auto's die menselijke vormen aannamen. Vroeger leerde ik dat als dieren in een verhaal menselijke trekken krijgen er sprake is van een fabel. Deze autofabel had veel verwijzingen naar het echte Amerika. Volgens Leon de Winter hoef je niet ergens geweest te zijn om er een oordeel over te hebben, maar in dit geval hebben 3 Amerikareizen wel enig fundament gelegd onder deze constatering. Amerika, het land van de auto, waar de auto het leven bepaalt en je identiteit geeft. In de film wordt dit mooi neergezet, het verschil tussen auto en mens vervaagt. Er werden leuke grapjes gemaakt, zoals bijvoorbeeld een paradie op de zelfingenomen Jay Leno, die voorbijschoot en de duo-commentatorcultuur bij de verslaggeveing van sportwedstrijden daar. Verder had de licht-sentimentele heimwee naar vroeger tijden toen men nog rustig reisde van Oost naar West vv. over de Route 66 en van het geweldige landschap genoot, veel zeggingskracht. Sjaak reed ook stukjes Route 66 en dat was een schril contrast met de highways en interstate richting LA. De hoofpersoon, eh hoofdauto, in de film is een racemonster dat aanvankelijk genoeg aan zichzelf heeft. Door een aantal toevalligheden wordt hij op zijn plek gezet en leert hij dat hij het niet allemaal zelf kan. De cynicus zegt dan: oppervlakkig, typisch Amerikaans, conservatief en zoetzappig, maar Sjaak deerde het niet eens. Die genoot er van, wellicht nog meer dan het aanwezige kindervolk.

Voor wie een voor- dan wel naproefje wil. De trailer in het Nederlands of in de originele versie.

Vakantieangst

Sjaak was als kind niet echt dapper uitgevallen. Tijdens vakanties, en dan vooral in wespenmaand augustus, waren er twee zaken die hem van slag konden brengen: wespen en onweer. De angst voor steken of inslagen, de angels en stroom dus, kon veel plezier verzieken. Tijdens onweer wenste de Sjaak-in-wording doof en blind te zijn en wespen hielden hem van terrassen, de tuin, buiten spelen en een rustige maaltijd af. Dezelfde focus zie ik bij mijn kinderen, vooral zoonlief kopieert zijn vader. Als volwassene heb je de taak om geruststellende uitspraken te doen hierover. Wespen vallen je niet zomaar aan, dus laat ze vooral met rust en maak ze niet kwaad. Bliksem is vooral mooi. Het slaat wel in, maar zoekt het hoogste punt en dat zijn wij niet. En Sjaak heeft twee keer (in Limburg en Zimbabwe) op minder dan 50 meter afstand bliksem zien (en vooral horen) inslaan en dat is ook goed afgelopen. Kortom: het leed is -zoals zo vaak- vooral gelegen in het vrezen en niet in de ervaring zelf.

Sinds twee gebeurtenissen van deze week wankelt het vertrouwen van Sjaak. De wespenaanval op hardlopers en de blikseminslag tijdens een begrafenis die twee doden veroorzaakt (o ironie), hebben toch aan het denken gezet. Hoe veilig zijn we eigenlijk, want het kán dus echt fout gaan. Wegredeneren, denken dat het toch al niet vaak gebeurt en de kans dus nóg kleiner wordt. Zoals Garp in zijn film doet als een vliegtuig op het huis dat hij wil gaan kopen neerstort en hij om die reden het huis koopt, omdat het niet waarschijnlijk is dat dit zich zal herhalen. Een scène die niet in het boek voorkomt trouwens en die ook niets zegt omdat het allemaal om waarschijnlijkheid en kansen gaat en niet over de feitelijke situatie. Maar ja een lot met nummer 123456789 wil nu eenmaal niemand hebben want dat zal nooit het winnende nummer zijn. En dus is de emotie die de bliksem en wespen veroorzaken terecht. Wie weet zijn de volgende keer de wespen wel het hoogste punt, dat scheelt weer.

Hemeltje lief

Pluto is geen planeet (meer). Och jee, hemeltje lief, wat een ramp.. Scepsis maakte zich van Sjaak meester. Leeker belangrijk om daar met 2500 man en vrouw over te vergaderen. Zijn er geen belangrijker zaken om je mee bezig te houden? Goed voor de boekenindustrie die alle boeken en wetenschappelijke platen/posters mag gaan herzien. Wat maakt het nou uit of iets een ijsklomp, een astroïde of een planeet is. Maar diezelfde avond zag Sjaak deels de film Contact. Een wat vage film -naar het einde nadert zeker-, maar als Jodie Foster erin speelt kan het nooit een echt slechte film zijn. En dat is het ook niet. Jodie vangt geluidssignalen uit de ruimte op en uiteindelijk legt ze contact met buitenaards leven. Dat geeft haar een grote innerlijke rust. Tussendoor gebeurt er van alles. De precieze plot en scope van de film zijn me niet duidelijk geworden omdat ik de film maar half zag, maar het besef dat we maar een vlekje zijn wordt dan maar weer eens duidelijk. En dus is het terecht dat we belang hechten aan een goede definitie van wat zich om ons heen bevindt. Mochten we ooit buren ontdekken, dan kunnen we maar beter weten waar ze vandaan komen.

Dochtersdates

De VdH zit met de oudste in Barcelona. Een date van maar liefst vijf dagen ter gelegenheid van het beëindigde pré-middelbare schooltijdperk. Sjaak stond weer een paar dagen geheel op eigen benen, maar sinds gisteren zijn eigen dochter en zoon weer in huis. De ochtend was voor de zoon bij het voetbal. De middag had die een kinderfeestje, dus het was daarna dochtertijd. Die verkoos eerst nog een vriendinnetje maar had daarna wel een eetafspraak met haar vader staan. Ooit maakten we in haar kleutertijd voor een middag een 'speelafspraakje', iets dat ze doodserieus meedeelde tijdens de 'afspraakjesbeurs', die na het uitgaan van elke school door de kinderen gehouden wordt. Geen tijd voor de destijds verbijsterde leeftijdsgenootjes. Nu gingen we naar ons eigen buurteetcafé, Perron Oost. Ideale gelegenheid, want: én informeel én smakelijk én betaalbaar én vriendelijk én 'SamSam'. Dat houdt in dat je dezelfde gerechten van de echte kaart in halve porties kunt krijgen. Minder van meer dus, want zo kun je nog eens wat extra's bestellen. Dochter koos voor een warme appel met geitenkaas vooraf; Sjaak zelf voor twee salades. Hoofdgercht was voor dochter de kaasfondue, Sjaak nam de entrecôte. Dit alles na een gezamenlijke beschouwing van de kaart en een weloverwogen keuze. Als een volleerde tafeldame hield ze gezelschap, gerechtjes delend, keuvelend, mensen-kijkend /becommentariërend én genietend van het eten. Tien jaar en dan al gewoon eten van de kaart. Al gevoel voor het speciale dat uit-eten kan hebben. Wat is het toch soms genieten van ogenschijnlijk kleine dingen. Zoon keerde even later terug van een geslaagd feestje en meldde trots dat hij een biefstuk naar binnen had gewerkt met nog maar eens extra frietjes. Dat belette hem en enkele van zijn vriendjes ook niet om nog eens een dame blanche te nemen. Kortom: een culinair dagje dat werd besloten met nog twee uurtjes gezelligheid op het buurtfeest.

Bergen en stapels

Postvakantiegevoel staat naast een boel melancholie naar de -weer ingeleverde vrijheid- voor Sjaak synoniem voor stapels. De door de buren zo netjes geordende stapeltjes post bij thuiskomst, de hoeveelheid te tekenen facturen op het werk, het meestal gemailde leeswerk dat al door Samira zo lief is uitgeprint. Sjaak vind het eigenlijk allemaal best, heeft doorgaans best zin om te beginnen, en het gevoel van met een schone lei doemt zich op. Weer tijd voor de klusjes in huis, weer in je eigen bed slapen, je vertrouwde werkplekje en dergelijke. Alles is nieuw, voornemens, schone schriften, schone agenda. Nette stapels.

Maar na een dag of twee, drie, als met iedereen is bijgepraat en het excuus ‘ben ik nog niet aan toegekomen, cq ‘heb ik nog niet gezien, ben nog maar net weer begonnen’ is de euforie voorbij. Ineens word je weer geconfronteerd met de klusjes die je juist zo fijn had doorgeschoven voor na de vakantie. Mijn bureau ligt weer vol gelezen en ongelezen zooi. De takenlijst is weer groeter geworden, maar niet alleen met míjn prioriteiten helaas. Het is net als met sneeuw. Als het valt is het prachtig en de eerste uren geniet je ervan, maar na een dag is een deel al drap geworden en daarna ben je het al snel zat. Stapels lijken bergen te worden. Om tegen op te zien. Maar dan blijkt het na ruim een week wel weer mee te vallen. Toen iemand me vroeg wanneer weer begonnen was zei ik spontaan 'anderhalve week geleden'. Dat is dus pas vier dagen. De bergen vallen dus al weer mee.

Spirituele chantage

Sjaak ontving van een vriend een document met de volgende toelichting

Deze Tantra komt uit Noord India. Of je nu bijgelovig bent of niet, neem enkele minuten om het te lezen, ok En ? Het bevat enkele boodschappen die goed zijn voor de ziel. Het is een Totem Tantra die geluk brengt. Deze totem Tantra die je is gestuurd is al minstens tien keer om de wereld gegaan.

Bewaar deze boodschap niet.
De TOTEM TANTRA moet binnen 96 uur uit je handen zijn. Stuur enkele kopieën en let op wat je in de komende vier dagen overkomt. Dat is de waarheid, zelfs als je niet bijgelovig bent.

Nu de rest...
stuur deze boodschap aan:
- nul tot vier personen: je leven zal zich aanzienlijk verbeteren;
- vijf tot negen personen: je leven verbetert en je verwachtingen komen uit;
- negen tot veertien per... etc. etc. etc. etc.

Bang. Daar was er weer één. In mijn post Advanced-tijd kreeg ik ze eerst dagelijks, toen wekelijks en daarna nog maar sporadisch. Soms stuurt Moeders nog iets van dien aard door, liefst met de hele lijst van het gehele persoonlijke emailadresbestand erbij zodat je bekendheid verder toeneemt. Leve de spam die daarop volgt.

Al dit soort berichten hebben dezelfde opbouw. Een spiritueelachtig verhaal dat je moet lezen en naarmate je het vaker doorstuurt toenemend geluk in het vooruitzicht stellend. Soms wordt de hel voorspeld als je niks doet, of een subtieler vorm van chantage gehanteerd door te suggereren dat je een ander niets gunt en je dat nog duur kan komen te staan. Altijd instructies, altijd zachte dwang, altijd inspelen op onzekerheden van mensen. Kettingbrieven verscheurt Sjaak stelselmatig, telemarketeers kunnen op scheldkannonades rekenen, maar dit soort mailings maakt me eigenlijk nog het razendst. Waarom elkaar niet gewoon iets toewensen? En het daarbij laten. Waarom condities, waarom dat gepush? Waarom mensen verplichten om elkaar cursussen aan te smeren, enrollen in jargon?. Het antwoord is waarschijnlijk te voorspelbaar (en banaal) voor woorden. De Engelsen noemen het zo mooi: greed. Laten ze voortaan afsluiten met greedings, dan is duidelijk waar het echt om gaat.