Devastated

Op mijn blogs wordt met de VdH Elsje bedoeld. De meer bekende VdH spartelt momenteel in Australië wanhopig in een 50-meterbad. Deze week ging hij kopje onder op het WK. VdH is specialist op de 50 meter vrije slag, de dubbele én vierdubbele afstand. Is tweevoudig Olympisch kampioen op de 100 meter, toch een van de koningsnummers. Kortom: een topper. VdH is terug van een hernia, die zo heftig was dat hij niks meer kon, behalve een beetje poedelen in een zwembad. Dat hij nu weer aan de top terug is kan meer dan fantastisch worden genoemd. Maar VdH wil meer. De absolute top. En dat was een brug te ver. Michael Phelps verlegde de grenzen dinsdag jl. op de 200 meter vrij zoals Johan Olav Koss dat op de 10 km deed in Hamer op de Olympische Spelen. De scheldpartij van Bartje Veldkamp destijds die de toen onwaarschijnlijke 13.31 niet kon geloven is legendarisch geworden en dat Bartje toen nog brons haalde telde daarna niet meer (voor hemzelf vooral). VdH had hetzelfde: hij haalde zilver (zijn 9e zilveren plak tegen 0x goud) maar was zoals de Britten zeggen: devastated. Totaal aan de grond was hij, verpletterd door iemand die iets onmogelijks had gedaan. Maar wel op zijn 'VdH's': buitengewoon beschaafd en door de verbijstering heen ook vol bewondering. Aardig detail: de recordtijden op de 1500 meter schaatsen en 200 meter vrij bij het zwemmen
gaan nu wel erg op elkaar lijken. Vandaag zou hij zijn revanche moeten hebben gehaald op zijn 100 meter maar hij werd 6e. VdH is gaan twijfelen. Kan hij het nog? Moet hij niet zich toeleggen op de 100 meter en de rest zo laten, die vraag kwam al op? Wordt de handdoek in het bad geworpen? Die andere broek van zijn niet sponsor (een grapje dat hem veel geld kost) maakt niet het verschil, dat is wel duidelijk. Sjaak kondigt hier het einde aan van een groot sporter. VdH komt dit niet meer te boven en wordt gewoon weer Pieter, overvleugeld door een jongere generatie. Zonder Inge en Pieter is Nederland weer een marginaal zwemlandje met af en toe een uitschieter. Dus: hup Marleen, jíj moet het nu doen.

Rond!

Na 4 gesprekken, een assessment, gepast zwijgen, gespannen afwachten, wikken & wegen, overleggen met vertrouwelingen, herwonnen zelfvertrouwen, geïnteresseerd volgen van mijn familie en een mengeling van emoties mag het het eindelijk op het blog. Sjaak heeft een nieuwe baan! Vanaf 1 juni werk ik bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Mijn Bistro zal ik missen, mijn compaan Coef! nog meer, maar alles overziend voelt Sjaak dat hij de juiste beslissing heeft genomen.

later meer

Sociale controle

Tijdens een aflevering van 'Zomergasten' maakte Maria Goos, toen de gast, een rake opmerking dat we onder hem mom van 'tolerantie' ons eigenlijk schuldig maken aan vermijdingsgedrag en onverschilligheid. Vandaag moest ik aan deze uitspraak denken toen ik op weg naar de schoolvoorstelling van jongste dochter een ouder een 'peuk' zag weggooien. Weliswaar keurig buiten opgerookt, maar de achteloosheid waarmee hij het resterende stompje op het schoolplein weggooide maakte bij Sjaak verontwaardiging los. Datzelfde schoolplein waar zijn en mijn kinderen op spelen, maar los daarvan: een peuk gooi je gewoon netjes weg in een asbak of prullenbak. Daarna de aarzeling: spreek ik hem aan of niet. Waarom me er mee bemoeien? Ik kan toch niet de wereld verbeteren en iedereen terecht wijzen. Bovendien was hij druk doende met een camera om dezelfde voorstelling vast te gaan leggen. Aan de andere kant was daar Maria die me zachtjes doch hardnekkig haar statement influisterde. Gelukkig was de VdH beschikbaar voor enige ruggenspraak en zij vond beslist dat ik er alsnog iets van moest zeggen. Dus sprak ik de ouder aan, zei dat ik had gezien dat hij zijn peuk zomaar weggooide op het speelplein en dat ik dat niet vond kunnen. 'Dat is een slechte gewoonte van me, ik raap het zometeen wel op', was het antwoord. Een halve schuldbekentenis en ook wel opluchting bij Sjaak voor het feit dat dit zo gegaan was. Over 10 minuten weet ik meer, ligt ie er nog of niet. Feit blijft dat zelfs op een keurige nette en sneeuwwitte school als de onze, je kennelijk toch nog aarzelt om elkaar op dingen aan te spreken. Geeft toch stof tot nadenken; je zou er bijna een sigaret bij aansteken.

Geslaagd Boek&Bal

Een echte lezer is Sjaak niet. Een groot schrijver evenmin, maar blogjes komen wel eind in de buurt. En als er dan blogjes zijn is het ook wel leuk als ze gelezen worden. Kortom schrijvers en lezers hebben elkaar nodig. En soms ontmoeten ze elkaar. Zoals gisteren op het Boek en Bal aan de Waterweg in Schiedam. Door een boekie van de VdH aangeprezen die in de organisatie zag. De aangekondigde aanwezigheid van de redactie en redacteuren van 'Hard Gras' was voor Sjaak een 'offer that could not be refused'. Literatuur en Sport, daar vinden we elkaar wel.

Ondanks een hangerig, vermoeid gevoel bij Sjaak togen we naar Schiedam. De entree was meteen goed: hier hing een ontspannen, prettige en feestelijke sfeer. De fraaie bibliotheek lag aan het theater vastgeplakt en was het decor voor diverse sessies waarin schrijvers op enigerlei wijze hun werk presenteerden. Absolute trekker was het gezelschap van Hard Gras. Dat Matthijs (van Nieuwkerk), Hugo (Borst) en Henk (Spaan) er waren was te verwachten, maar de aanwezigheid van Echte Schrijvers als Anna Enquist en Frans ('P.F.') Thomése gaf aan dat we ook nog eens op niveau bezig waren. Matthijs van Nieuwkerk praatte vlot alles aan elkaar, in een stijl die ook aan Coef! doet denken. De hots shots droegen voor uit eigen werk, maar de meest verrassende voordracht kwam van Michel van Egmond, die als voormalig hoofdredacteur van de Feyenoordkrant op briljante wijze de zelfspot en berustende permanente ontgoocheling van de gemiddelde Feyenoordsupporter wist te verwoorden. Er werd veel gelachen, ook om de anekdote dat Hans van Mierlo als minister van BZ in 1998 tijdens een sessie in Parijs Anna Enquist wilde versieren met een helicopter in plaats van een snelle wagen. Anna bleef haar busgenoten trouw. Thomése bleef in zijn gortdroge doch geniale voordracht lang buiten het voetbal maar toverde met Hiddink alsnog de connectie naar het centrale thema uit de hoed. Het compliment van Sjaak aan hem over zijn onderkoelde, doch humorvolle verhaal, toen we achter elkaar de trap afliepen, was gemeend. Sjaak genoot er met volle teugen van. Ina heeft haar MatthijsMoment gehad, Sjaak nu zijn Thomésetijd..

Daarna zagen we een gecombineerde teken-voordrachtsessie van Ted van Lieshout. Een lieve, wat naïeve man, maar met ontroerende en warme gedichtjes. Elsje en Sjaak gaven volop respons, want het 15-koppige publiek was nogal lauw. Als dank mochten we de 10 meter papier meenemen die hij in het halve uurtje had volgetekend. Voor Sjaak was het nerveuze wachten van Elsje op Anna Enquist, die de zojuist aangeschafte gedichtenbundel natuurlijk moést signeren, een volgend hoogtepunt. Als een schoolmeisje stond ze aan de trap waar ze vanaf moest komen, wachtend op een vrouw die ze enorm bewondert. Even een moment van werkelijk contact tussen schrijfster en lezer, die elkaar doorgaans ook op een andere manier weten te verbinden. Het was mooi om te zien. Zo hoopt Sjaak ook nog eens een keer over een jaartje of wat samen met Boogerdje de laatste kilometers van een Alpencol te fietsen, die Michael dan natuurlijk na zijn afzwaaien uit het peloton in toeristentempo zal rijden.

De avond was zo geslaagd dat de disco erna zowaar gelaten werd voor wat het was.

Thuiskomen

Ruim 20 jaar geleden, we spreken augustus/september 1984! begon Sjaak met zijn studie Sociale Geografie. Tijdens een introductieweek werden we bekend gemaakt met het reilen en zeilen van de studie, de stad zelf en de faculteit. Het mentortrio Martijn, Renate en Moniek nam ons vol verve op sleeptouw en een aantal mensen uit mijn groepje is de gedurende de hele studie deel uit blijven maken van mijn vriendenkring. De introductieweek werd afgesloten in de jeugdherberg te Elst (Utr), een aardige keuze omdat Elst zowel tot de gemeente Rhenen als de gemeente Amerongen (inmiddels weer gefuseerd tot Utrechtse Heuvelrug) behoorde; een geografisch aardig fenomeen dat werd versterkt door het feit dat ook tussen Nijmegen en Arnhem een Elst ligt. Anyway: onderweg daar naar toe raakten we met de groep in een spel verzeild waarin we zoveel mogelijk plaatsen beginnend met een ‘H’ moesten opnoemen. Uren waren we er mee bezig en het gaf Sjaak in hoge mate een gevoel van thuiskomst. Er zijn meer gekken als ik, die dit soort dingen leuk vinden. Op de middelbare school was ik de enige kaarten- en atlasfreak met een bovengemiddelde topografische kennis. Hier krioelde het er van. Heerlijk!

Een vergelijkbaar gevoel kreeg ik zondag. Op mijn fietsblog wijdde ik al een stukje aan de tocht die we met de Dolomietengroep maakten. Toen we de –doorgans uitstekendeuitgepijlde- route even niet meer konden volgen stonden we in een impasse. Hoe verder. Tot dat een van mijn nieuwe fietsvrienden, Jaap, een PDA-achtig apparaat pakte en een aantal digitale stafkaarten tevoorschijn toverde. Dat bracht ons niet op de route, maar we wisten wel even feilloos waar we stonden. Niet veel later raakte ik in gesprek Tom, de motor van de groep uit Naarden, en die vertelde van zijn hobby. De route die we reden sloeg hij aan de hand van GPS-coördinaten op in zijn TomTom. Via een api-achtig ding maakte hij een import in Google Earth waardoor we nu de gereden route netjes terug kunnen vinden. Sjaak was al de man van de grafiekjes, de kaartjes en de feiten, maar hij heeft nu zijn meerderen gevonden. Dat wordt genieten de komende maanden waarin we regelmatig zullen fietsen en de après fiets uit een solide portie gegevensanalyse en feitenverwerking zal bestaan. Apparatuur moet mee, aggregaten aangeschaft, kabels en intefaces geïnstalleerd want voor alles: meten is weten.