Mi-Ma-Musicalmoe

Zaterdag met het Nieuw Samengestelde Gezin naar de musical TiTaTovenaar geweest. In het Eftelingtheater, voorafgegaan met een mini bezoekje aan het Sprookjesbos en de PandaDroom. Gelokt door lovende rencenties in Trouw en Volkskrant en financieel gesteund door een najaarsbonus van de (groot)ouders lieten we deze rib uit ons lijf trekken. Het team dat de TV-serie ´Hamelen´ succesvol had bewerkt tot een geweldige musical had twee jaar later een andere klassieker van vroeger onder handen genomen. Onder het motto: (bijna) veertigers tonen hun kinderen hun jeugdsentiment lijken de mogelijkheden oneindig al zou Sjaak zelf niet déze serie hebben uitgekozen.

Hoewel veel van de voorstelling in orde was (decor, geluid, zang, effecten, kostuums)werd Sjaak zelden echt geraakt. Of het nu door het lawaaiïge publiek kwam of het feit dat dit de 4e musical in ruim 2 jaar was, de voorstelling is niet blijven hangen zoals ´Hamelen´. Het was me allemaal te ´bedacht´, geen spontaniteit, grapjes kwamen niet over en vooral het verhaal boeide me niet. De grobbendalers van de TV (het heertje, de agent, de ober, de kruidenier) waren vervangen door bloemenplukkers zonder een duidelijk profiel. Daardoor zweefde het allemaal en eerlijk gezegd ben ik de clou van het verhaal na enkele dagen al weer kwijt.



Verder was de hoodrolspeler, Erik Brey, wel ok, maar hij deed Ton Lensink niet vergeten. Tika werd gespeeld door ´JoopvanderEnde-stemmetje´Manon Novak, en dat deed ook verlangen naar de indertijd onbereikbaar mooie Maroesja Lacunes van de serie. Kwark werd daarin gespeeld door Barry Stevens en dat deed Rop Verheijen nu minstens zo goed, zo niet betrer. Grobelia werd gespeeld door Ellis van Laarhoven, die al ook een geweldige Wenzela in Hamelen speelde en zij deed Maelys Morel (later Juultje uit Q&Q) ook vergeten. Maar vooral de Grobbebollen waren geweldig gedaan, met de poppenspelers er gewoon achter, maar je zág alleen Geeltje en Broer. Doesbrand en Sjaak waren ooit Grobbebollen met carnaval en de huiskamervraag is: wie was Geeltje en wie was Broer? Affijn: we hebben een leuke avond gehad en misschien is het ook te veel geweest de afgelopen tijd: Hamelen, Mama Mia, Zevensprong, Kleine Zeemeermin. Eén musical per twee jaar moet voldoende zijn.

Ketelleed

Vroeger las ik de stripalbums over Michel Vaillant. De stoere autocoureur die nergens bang voor was en altijd wel won. Auto´s waren meer iets voor mijn broer (Sjaak zat in de treinen) maar omdat ze er nu eenmaal lagen las ik ze.
De naam Vaillant prijkt sinds ruim 8 jaar ook bij mij aan de muur. Sjaak heeft een CV-ketel van dat merk en telkens als er iets is komt mijn Franse autocoureur weer even voorbij. Echter: zo lekker loopt deze Vaillant niet. Dit weekend ging ie weer stuk en dat is de derde keer in 2 jaar. Uitgerekend in het enige winterweekend van dit jaar! En dat terwijl ie goed onderhouden wordt door mijn vrienden van de Gasservice, die al menig onderdeel vervangen hebben zonder daar arbeidsloon voor te vangen (en dus mag je aannemen geen belang daarbij hebben). En vrijwel alle monteurs van dat bedrijf ´´m zelf thuis ook hebben´. Sjaak heeft kennelijk het enige maandagmorgenmodel ervan hangen.

Geografisch gedachtengoed

Mijn eerste hoorcollege tijdens mijn studie sociale geografie werd gegeven door prof Hans van Ginkel, die ik al eerder memoreerde. Veel betere docenten zijn er daarna niet meer gekomen, hij heeft het vooral later als bestuurder ver geschopt. En terecht, een charismatisch man vol van liefde voor het vak. Hij bracht Sjaak het verschil tussen place en space bij. Space heb je overal, place moet groeien. Pas als je de ruimte waarin je verkeert langer waarneemt kan het neutrale space meer persoonlijk ervaren en dan spreek je van place; je ´kent´ de ruimte dan. Bijvoorbeeld op vakantie: de eerste keer dat je aan komt rijden op camping of bij vakantiehuis beleef je de ruimte heel anders dan de keren erna. Je weet wat je kan verwachten en begrijpt de omgeving eromheen (wij geografen noemen dat ´ruimtelijke context´; mogen we ook eens duurdoen) veel beter.

De overgang van space naar place beleeft Sjaak regelmatig op het Leersumsche Veld (zie foto). Een van de mooiste delen van de Heuvelrug en goed voor menig´ wandeling. Solo of samen met de VDH dan wel in de samenstelling van het NSG. Was het eerst een mooi stuk natuur, inmiddels kent Sjaak de meeste paadjes en wegen. Is er op diverse plekken gesproken over belangrijke beslissingen (huis, auto´s ed) of zijn er verspring- en sprintwedstrijden gehouden. Zijn er momenten geweest van absolute rust met slechts het geluid van een enkele vogel. Maar ook filelopen op een zonnige zondag. Hebben we het gebeid in de verschillende seizoenen gezien, met elk zijn eigen pracht. Naarmate dit soort herinneringen en gebeurtenissen toeneemt wordt de beleving van de ruimte steeds sterker en wordt het inderdaad een echte eigen plek.

Verjaardag

Volgende week is de eerste verjaardag van Sjaak Spreekt. In dit eerste jaar heb ik bijna 100 postings gedaan, een aantal dat mij -eenmaal alles geteld hebbende- verrast. Ondanks dat ik het gevoel krijg dat ik veel te weinig eraan toe kom heb ik toch nog een gemiddelde weten te halen van 1 posting per 3 dagen. En dan te bedenken dat ik ook nog een fietsblog en een blog voor mijn voetbalteam onderhoud.
Het bloggen is me bevallen, zij het dat het soms moeilijk is om alle ideeën die ik dagelijks krijg ook om te zetten in concrete postings. Soms lukt me dat goed en die hand vol treffers -naar eigen inzicht- het afgelopen jaar geven me een tevreden gevoel. Op de vraag hoeveel ik gelezen wordt weet ik het antwoord niet. Sommige lezers zie ik dagelijks, sommige reageren geregeld en anderen laten via conventionele wegen weten dat ze mijn stukjes lezen. Het komt voor dat gereageerd wordt op stukjes waar ik dat niet van verwacht en vice versa. Statistiekjes zou ik moeten hebben, maar ach, daar slagen we zelfs op het werk als professionele internetorganisatie niet eens in. Kortom: al was het maar als luxe vorm van digitaal dagboek, zoals mijn collega Fr@ ooit zei, bloggen doe je ook (en vooral) voor je zelf.

Gemeenschapszin

Enkele dagen geleden bezocht Sjaak de uitvaart van de moeder van een goede vriend en collega. Het was een herdenkingsdienst in de kapel van het zorgcentrum en de dienst werd geleid in een vertrouwde, degelijke, katholiek-Brabantse traditie. Veel Latijnse gezangen, herkenbare lezingen en een pastor die de incarnatie was van de worsteling van de huidige kerk. Leunend op oude tradities en conventies maar ook bewust van modernerer tijden. Waarin -voor mij heel treffend- geaccepteerd wordt dat niet iedereen in de kerk meer ter communie gaat. De pastor nodigde echt uit om wie zich aangesproken voelde de communie te komen ontvangen. Sjaak ervoer dit ook echt als een waardenvrije uitnodiging en ontving deze vervolgens ook. Mijn katholieke wortels zijn op die momenten nog voelbaar, ondanks mijn bedenkingen tegen de institiutie Kerk.

Wat zal de toekomst zijn? Over 20 jaar is de generatie waar dit alles zo vanzelfsprekend was verdwenen en zijn deze diensten dan nog steeds zo herkenbaar? Of beweegt zich de kerk naar een EO-jongerendagachtige setting, iets waar veel jongeren zich toe aangetrokken voelen. Of blijft dit format van betekenis? De mens heeft nu eenmaal de behoefte aan rituelen en tradities en die behoefte zal ingevuld worden, al dan niet commercieel.

De geur van gras

Nu de winterstop voor mijn voetbalteam is afgelopen wordt ook de wekelijkse tinteling hersteld die het voetbal inmiddels teweeg brengt. Mijn aarzelingen ten aanzien van het voetbalvaderen zijn nauwelijks uitgekomen. De voorspellingen van mijn vriend André zijn wél uitgekomen: ik ben niet alleen leider maar ook trainer geworden en dat is nóg leuker om te doen. Zaterdag vroeg op is niet meer erg als je kroost daardoor kan spelen. Met spanning wachten op het moment dat de uitslagen zijn verwerkt op de KNVB-site en je kunt zien wat de concurrentie heeft gedaan. Het team, de F9, is een leuk clubje kinderen (7 jongens, 2 meisjes) dat inmiddels een eigen weblog heeft verdiend. Het team groeit, zowel in vertoond spel als in onderlinge samenhang.
Met het trainen en coachen komt mijn eigen voetbaljeugd weer boven. De spanning ´of het doorgaat´, ´tegen wie je volgende keer moet en hoe laat´ en rituelen als het klaarleggen van je spullen de avond ervoor; een basisprincipe dat ik mijn (leen)kinderen wil aanleren. Ook nog hetzelfde: de steevaste vragen van anderen ´wat het je gedaan, en -altijd erna- heb je nog gescoord? De ouders, die zich vaak iets te veel zich ermee bemoeien (al hebben wij wat dat betreft het goed getroffen). Het automatisch partij kiezen voor je eigen club als je een andere wedstrijd ziet en je je clubgenoten niet kan plaatsen. Alleen vanwege het juiste tenue weet je al voor wie je wilt zijn. Prachtig.

Maar er zijn ook verschillen want het digitale tijdperk heeft de voetbalwereld niet overgeslagen. Clubbladen bestaan niet, maar sites, email en blogs hebben het overgenomen. Geen vouwen/nieten na de training op maandag zodat iedereen woensdag het clubblad in huis heeft. Verslagen zijn meteen beschikbaar en hebben niet de rijpingstijd van enkele dagen voor de lezer. De mobiele telefoon is niet meer weg te denken. Als je medeleider in de bestuurskamer aan het zoeken is naar je tegenstander, kun jij doorbellen dat ze er al staan. En verreweg het belangrijkste: de geur van gras is vrijwel weg. We spelen 4 van de 5 keer op kunstgras en dat is net als de nieuwe communicatiemiddelen een verbetering. Het voetbal gaat vaker door, het komt het spel ten goede en je kunt het veld veel meer belasten. Maar jammer is het wel. Bijna nooit meer die muffe graslucht als je je voetbalschoenen uit je tas haalt en de pollen eraf moet halen. Tsja het is de moderne tijd hè: Het dorp van Sonneveld, maar dan op het veld dus.

Wouter van Bosten II

Soms is het leuk om steun te ondervinden. Sjaak schreef enige tijd geleden een blogje over de parallelen tussen Wouter Bos en Marco van Basten. Een van mijn lezers die zich hier wel als ´papa´ mag melden attendeerde me vandaag op dit artikel. Niet dat Sjaak nu zo briljant of origineel is maar het is aardig dat Wouter er zelf ook zo over denkt. Alleen: zou Marco eigenlijk wel weten wie Wouter is?

Fietscultuur

Nico kwam met het idee en trakteerde ons uiteindelijk alsnog en alvast voor onze verjaardagen. Een bezoek als Fietsgroep aan het theater. Weliswaar een voorstelling over fietsen, dus dicht bij huis, maar voor ons stelletje cultuurbarbaren toch een heuse doorbraak. Alhoewel: op culinair vlak zijn we ook gegroeid in de loop der jaren zoals Sjaak al eerder bescheef. Aldus vierden we dit jeer onze nieuwjaarsborrel niet bij één van ons thuis, maar in Frascati te Amsterdam. De voorstelling was...., tja wat was het?
Leuk en vermakelijk was het zeker, verrassend ook, beslist knap bedacht en vooral bij vlagen origineel in de uitvoering. Maar écht pakkend was het niet. Daarvoor was het mij iets te veel effect en te weinig lijn, voor zover we als fietsvandalen dat natuurlijk kunnen en mógen beoordelen. De teksten waren geschreven door Peter Winnen, maar die heeft in zijn boeken al laten merken dat hij het plezierig vindt om de zaken ingewikkeld te formuleren. Staat waarschijnlijk intellectueel, maar een wielrenner is nu eenmaal van de straat en ook dat chlicé is waar. Ook nu weer iets te kunstig gefomuleerde teksten en gezochte metaforen. Een lijn ontbrak dus, het was een gang van wielercliché naar wielercliché. Veel, van wat in de twee meter wielerliteratuur van Sjaak’s boekenkast staat beschreven, kwam voorbij. Maar veel ook niet. Het feit dat het bekende stuff was was maakte het stuk wel herkenbaar en toegankelijk voor een breed publiek. Vooral de manier waarop de combinatie camera-beamer daarbij werd benut was knap en goed gevonden. De makers van de voorstelling zijn absoluut ingewijden, zelfs de details klopten. Want een etappe over Cucheron, Grand Cucheron, Madeleine, Glandon en Alpe d’Huez is weliswaar niet erg waarschijnlijk, maar wel mogelijk. Waar ze in zijn geslaagd is de werelden van wielrenner en theater te verbinden, getuige de gang van onze Fietsgroep.

Werk in uitvoering

Sjaak is bijna 3 weken op zwart geweest. Reden: feestdagen en klussen in huis. Het nieuwe huis is nu betrokken, althans: er is een week samen met de VdH geschilderd. Nu is de aannemer aan de beurt en over enkele weken mogen wij weer. En dan verhuizen we. De komende tijd zal menig blogje aan dit werk worden besteed.