Beursgeblaat

Gisteren met Coef! naar de beurs ICT en Overheid geweest. Wij lijden beiden aan een Beurssyndroom en komen dan ver buiten onze 'comfort zone'. Een uurtje, maximaal, was de deal en wij op de fiets er naar toe. Op weg naar de verkopers, de pratende pakken, de 'o-zo-originele-gadgets', de stropdassen en de visitekaartjescultuur. Eenmaal binnen, gelukkig werd mijn naam verkeerd gespeld zodat ik de toekomstige mailings kan traceren, heerste er een nogal hitsige sfeer. Het aantal verkopers was groter dan het aantal bezoekers. Soms stonden ze met 8 man tegelijk op je te wachten. En net als met zwervers en bedelaars: vermijd oogcontact anders ben je de klos. Er stond voor vele tonnen aan standmateriaal, waar Sjaak dan van denkt: dat moet dus allemaal terugverdiend worden met minimaal 10% marge. En wie betaalt dat...?
Elke stand had wel een type 'lekker ding' om het vooral mannelijk-hetero publiek te verlokken. Verder lekens ze vooral verwijsfuncties te hebben, daarmee het cliché van de ICT-wereld bevestigend. Toen wij al kibbelend over de mogelijkheden van een totaalpakket van Green Valley bij een stand stonden kwam er zo'n fris, jong ding op ons af. Of we meer wilden weten? Eerst hielden we de boot af, daarna toch maar wel. 'Ik haal even mijn collega'. En jawel hoor, een pratend pak, mannelijk, die op de eerste drie vragen al niet verder kwam de door een communicatieadviseur in elkaar gekluste brochure. Dan maar weer een andere verkoper. Die de indruk gaf al een paar biertjes achter de kiezen had en door onze losse, kritische maar licht agressieve vraagstellingen niet wist of ie ons nou serieus moet nemen. Zeker omdat we geen visitekaartjes bij ons hadden en licht losjes gekleed gingen. En dat vind Sjaak wel aardig: op die manier weten ze niet dat we garant staan voor een behoorlijke markt en omzet en vooral een prestigieus object in de 'portfolio'. Die het op prijs stellen als ze goede vragen terug krijgen. Dat leren ze niet in de standaard ICT-verkoop opleiding. De verkoper van Sitestat deed dat beter, luisterde eerst goed en vroeg daarna een paar relevante dingen (goed opgelet tijdens zijn training). Liet zijn product zien en maakte ons enthousiast. Hij mag langskomen binnenkort. Na een klein uurtje taaiden we af, onze informatici en technici bestokend met onze ervaringen.

In het zadel

De fysii vonden het goed afgelopen vrijdag (ik maakte de overdracht van diensten mee en had daardoor maar liefst twee fysiotherapeuten om naar mijn rug te kijken). Dus stapte Sjaak weer op de fiets na vele weken. Een kwart cirkel rond Utrecht in de Noordoosthoek. Het ging goed en de conditie was nog redelijk. Tijdens die twee uurtjes gaan dan heel wat gedachten langs. Zoals -bij het passeren van paleis Soestdijk- de vraag wie daar nu woont en het liedje waar ik eerder al naar verwees. Het Limburggevoel bij de Soestereng, de vraag wat er toch voor een nuttigs met de militaire oefenterreinen van Soesterberg en Leusderheide gedaan zou kunnen worden. Eerst wel alle projectielen opsporen om het een beetje veilig te maken, ons eigen stukje Irak zeg maar. Kortom: het was goed voor lijf en geest om weer in het zadel te zitten.

Draad- en sprakeloos

Het is een jaar of 8 dat ik met mijn compaan Coef! werk. Vele lessen leerde hij mij, zoals de relatieve onveranderbaarheid van de volwassen mens en dat gelijk willen krijgen moet worden gewogen tegen het een ander iets gunnen. Maar vooral zijn pleidooi voor het inhuren, het uitbesteden en vooral niet zelf doen van n'importe quoi is fameus. Wel zelf aan het roer blijven, niks overgeven aan, maar gewoon dingen die een ander beter kan voral door die ander laten doen. Vandaag geldt de Wet van Coef! dubbelop.

Wekenlang was ie kwijt, ergens in een verhuisdoos, maar welke? Totdat ik op zoek naar een fietspomp 'm in de schuur vond. De schurk, we hebben het over bovenstaande router, had zich verstopt, Sjaak een alibi verschaffend om niet snel werk te hoeven maken van het aanleggen van 'draadloos internet'. Maar eenmaal gevonden moest gevochten worden met KPN en XS4all om überhaupt ADSL te krijgen. Toen dat er eenmaal was en de vaste lijn weer werkte stond de PC wekenlang hinderlijk in de woonkamer. Het NSG profiteerde mee: ineens was de PC van Sjaak en de VDH semipubliek bezit en mijn zoon werd een fanatiek lezer van het voetbalblog. Maar draadloos? Vertwijfeld en halfslachtig wilde ik de hulp van een handige kennis of buurman wel inroepen maar toch ook weer niet. De Chef van het uitbesteden hoonde me weg: hij had zijn @home setje maar mooi zelf aan de praat, Sjaaks wonden nog verder uitporrend. Dat sudderde weken door en zondag was het genoeg. Even googlen en ik vond en een bedrijfje dat in deze krater is gesprongen. Want Sjaak is echt geen harde digibeet, maar dit alles gaat net te ver en hoevelen met mij worstelen hiermee?

Vandaag al kwam de redder. Een jochie nog, maar o zo deskundig, beleefd en hulpvaardig. Had alles binnen een kwartier of werkend. Maar toen begon Sjaak over de ontvangst, omdat ook de DECT-telefoon niet overal bereik heeft in onze forse stulp. Enig denkwerk en analysetijd verder kwam hij op een relatief duur plaatje met bridges en extra routers. Sjaaks's suggestie om dan maar het hele aansluitpunt om te lgeen naar een ander en centraler telefoonstopcontact had ie zelf niet bedacht maar was daarna binnen een uur uitgevoerd. Alles draait nu, telefoonontvangst gelijk ook verbeterd. En vooral: ook de VdH is weer blij. Inderdaad: uitbesteden loont!

Kaartspel

In mijn begintijd als werkzaam ambtenaar werkte ik bij projecten als de Invoering Wet Mulder en de bouw van het Strafrecht boete-incasso systeem (Strabis). Veel OM-gerelateerde zaken. Destijds was ik als afgestudeerd geograaf nog op zoek naar werk in mijn vakgebied en daarom trokken de mooie kaarten van de arrondissementen in Nederland sterk mijn aandacht. Mooie kleurstellingen, veel informatie ondanks de generalisaties die waren toegepast en het belangrijkste: de kaart nodigt uit tot bestudering. Alle lessen van 'Diagram en Kaart' in de praktijk gebracht. Mijn hart lag dan wel bij de geografie, maar mijn toekomst zou rond het drielandenpunt van rechtspraak, ICT en projectmatig werken vorm krijgen. Geografie was aldus verworden tot hobby.

Gisteren, toch 15 jaar later al weer, kwam mijn collega Peter, verantwoordelijk voor grafische produkten, mij met gepaste trots de nieuwe kaart laten zien. Ander papier, enkele correcties, maar geen grote veranderingen dit keer. De afgelopen jaren deelde hij af en toe de noodzakelijke grenscorrecties en te maken afwegingen met de drukker. Onderhandelde ik met de drukker over de Internetrechten van de routebeschrijvingen die een andere uitgever weer maakte. Beoordeelde ik zelfs ooit drukproeven daarvoor. Wat nou hobby; geografie staat op mijn eigen kaart!

Handicap

De afgelopen week was het tobben met Sjaak. Eerst de rug vast en kapot, daarna de griep eroverheen met een decennium koortsrecord van 39,5 gr. Kortom: behoorlijk gehandicapt. Veel in bed gelegen en gestaard naar het plafond, zoals Coef! me al had beloofd. Dankzij de diclofenac en paracetamol, echt iets sterks gelukkig, is de energie een beetje terug en denk ik weer aan normaal functioneren. Bijvoorbeeld werken en weer sociaal worden. Kan zomaar weer anders zijn morgen als alles is uitgewerkt, maar een ding is zeker: ik heb gewerkt aan mijn golfvaardigheid. Speel op mijn -door mijn collega Bies zo mooi geregelde- Nokia golf en speel nu om en na bij de +25. Nog even verder werken aan mijn handicap dus en op naar een nieuwe kwaal: RSI!

Matthäus I

Deze avond hetzelfde gedaan als miljoenen anderen in de wereld: de Matthaus Passion van Bach beluisterd. De nieuwe aankoop, de uitvoering van Herreweghe uit 1999 nu integraal geluisterd. Los van de solisten, waar ik nog aan moet wennen omdat een Gardiner-uitvoering de referentie is, ben ik zeer opgetogen. En de essentie is bereikt: ik was bijzonder ontroerd door deze ingetogen vertolking.

Het deed me ook denken aan mijn eerste Matthäus die ik bewust heb beluisterd. Het moet 1985 geweest zijn ofzo, ik was alleen thuis in mijn ouderlijk huis en mijn ouders waren naar een kerkdienst. Ik zou de afwas doen, iets wat destijds een issue was. Voor ik daaraan begon zapte ik nog wat op TV (wat toen nog niet zo heette). Ik bleef hangen bij de EO: de Matthaüs werd uitgezonden en ze waren om en nabij het Blute Nur. Waar ik me jarenlang afwendde van deze muziek bleef ik nu hangen. En hoe.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders binnen en merkte ik dat het al donker aan het worden was. De vaat stond er nog, zelfs de tafel was niet afgeruimd. In plaats van een discussie hierover reageerde mijn vader hoogst verrast. Ontroerd nam hij plaats op de bank en samen met mijn ouders verloor ik vervolgens mijn eerste tranen bij het Mache dich mein Herze rein. Hoe de afwas is afgekomen weet ik niet meer, maar het zal vast in harmonie zijn geweest. Bijna 14 jaar later zong ik overigens eenmalig mee in een gelegenheidskoor onder leding van Doesbrand en daardoor kan ik nog steeds bijna alle choralen meezingen.

In de Boonen

Wat zullen ze trots zijn in Vlaanderen. Alhoewel: trots zal het niet zozeer zijn; eerder bevrijd. Tom Boonen won gisteren de Ronde van Vlaanderen en dat is méér dan een belangrijke wielerkoers. Er gaan vele koersen (Dridaagse van de Panne, Gent -Wevelgem, Dwars door België, Omloop het Volk) over de kasseien en bultjes van Vlaanderen, maar de Ronde wordt Vlaanderens Mooiste genoemd. Het is een feestdag voor de Vlamingen, eenn uitlaatklep voor hun mengsel van gepaste trots op een eigen taal en cultuurgoed en bijna angstwekkend chauvinisme (dat erg kan doorslaan, zie het Vlaams Belang). Gisteren won Tom Boonen voor de tweede keer op rij en hij kondigde dat zelf de dagen ervoor al aan. De vanzelfsprekenheid waarmee hij dat deed doet denken aan een landgenoot van hem die net gestopt was met fietsen toen Tom nog geboren moest worden. Na Eddy Merckx, want daar doelt Sjaak op, werden velen tot opvolger benoemd. Fons de Wolf, Freddy Maertens, Claude Criquelion, Frank Vandenbroucke, allen losten de belofte niet in, vaak door torenhoge verwachtingen van een land dat een een Nieuwe Eddy eist. Vandenbroucke kon er niet mee omgaan en belandde in de goot. Johan Museeuw trok nog het meest zijn eigen lijn in al die jaren en concentreerde zich met succes op de klassiekers. En nu is er Tom. Tom begon als sprinter, is nu onverslaanbaar als klassiekerrenner en zal binnen 2 jaar een grote Ronde gaan winnen. Erbij dus, want de klassiekers blijven ook zijn domein. Niet als Lance en Miquel alleen in de zomer er staan, maar het hele jaar door. Een Nieuwe Kannibaal dus. En Tom is Vlaams. Niet een Brusselaar, die eigenlijk vooral Franstalig is zoals Eddy Merckx, maar één van hen. Vlaanderen barst van verwachting en is totaal in de Boonen.

Zo vader zo zoon...

Sjaak en zijn Vader genoten allebei hun opleiding in Utrecht. Sjaak studeerde Geografie en zijn vader aan de -min of meer verdwenen- kerkmuziekschool. Vader en Sjaak zijn voor een groot deel uit hetzelfde hout gesneden. Naast de studiestad zijn er tal van overeenkomsten. Vandaag bleek er weer één nadat een ouder van Sjaaks voetbalteam een filmpje stuurde. Om dit goed te kunnen plaatsen is het van belang te weten dat vroeger, toe we nog met zijn allen naar de kerk gingen, Sjaak's Vader veelal als musicus in functie was. Maar soms niet, dan was hij in burger. Werd er dan door het Volk gezongen, dan zong hij voluit mee en vulde zijn prachtige bariton de hele kerk. Als kind vond je het bijna genant, iets minder kon toch ook wel. Nu is het een mooie gedachte dat hij met zijn volume de gehele kerk meetrok en houvast bood.

In een geheel andere omgeving herhaalt zich dit gegeven. Als coach van het voetbalteam van zijn zoon, vuurt Sjaak zijn spelers hartstochtelijk aan. Zijn bas knalt over het veld en spoort de F-pupillen tot grootse daden. De appel valt niet ver van de boom.