Gevangen in nostalgie

Vorige week naar het Spoorwegmuseum geweest. Dat is helemaal vernieuwd en men heeft daarbij -en dat is opvallend in deze tijd- niet op een losse euro gekeken. De ontvangsthal is prachtig gerestaureerd (al bladdert het eerste stucwerk al weer), het buitenterrein is geheel overkapt en de presentatie van alle materieel is in de zogenaamde Werelden veel dynamischer geworden, zonder te vervallen in een Efteling of SixFlags achtige attractie. Kortom: de renovatie van het Spoorwegmuseum in ruim een jaar tijd is een knappe prestatie.

En toch ben ik maar matig enthousiast. Het licht kneuterige dat het museum had is er van af en is op de toegangsprijs gestort. Erger is dat het museum behoorlijk pretentieus is geworden en zich verliest in een nogal eenzijdige presentatie. Alsof het spoor na de stoomtrein is opgehouden zich te ontwikkelen. Prachtig hoor dat koper, staal en historisch verantwoorde spul, maar er is daarna een hoop gebeurd. Er is geen aandacht voor de rol van het spoor in het huidige tijdsgewricht en dat was er voorheen wel zij het met een ‘over the top’ Holland Railshow en een wat sneue modellenshouw van de TGV en ICE. Wat een mogelijkheden hebben ze hier laten liggen om te laten zien wat het spoor in de komende 50 jaar kan betekenen. Zowel op de langere afstand, als in het stadvervoer. Succesverhalen als de Duitse S-Bahn, Parijse RER en Spaanse Cercanías komen niet aan bod. Er hadden interactieve simulaties kunnen worden bedacht, dilemma’s rond tracéplanningen en inpassing in huidige infrastructuur uitgewerkt. Dit had het deel van het museum kunnen zijn waar het echt interactief voor kinderen had kunnen zijn, leuk voor scholen bijvoorbeeld. Nu heb je het na één bezoek wel gezien, is de geschiedenis wel bekend en ga je niet snel nog een keer de forse entree betalen voor en kleiner rondje in de verkorte Jumboexpress.

Het gebouwtje van de Holland Railshow staat nog leeg. Wie weet volgt men binnenkort alsnog Sjaaks adviezen op.

Nog even over de Tour

Boxmeer is al weer gereden en de speculaties over wie de editie van 2006 gaat winnen vliegen je om de oren. Toch wil Sjaak nog wel een zegje over de Tour van dit jaar doen.
In maart was al duidelijk dat Lance voor nummer 7 zou gaan en ook binnen zou halen. Een uitzonderlijke prestatie, zonder meer, en ik vraag me af wie in de toekomst net zoals Lance talent, toewijding, training, perfectionisme, egoïsme en een blinde overwinnigsdrang met elkaar weet te verbinden. Verder was het net zo saai als onder Induraín, zij het dat de tegenstand (Jan, Basso, de andere Amerikanen, in het begin Pantani) nu van hoger niveau is dan onze Miguel destijds tegenkwam (Zülle, Rominger, Jaskula). Lance is natuurlijk een grote klootzak, met een groot Ego, maar daadoor ook wel weer interessant. Jammer dat Valverde uitviel, die had ik wel in de Pyreneeën willen zien en had mij de overwinning in de Tourtoto moeten brengen. Hij is naar mijn mening samen met Basso de man van de toekomst. Hincapie moet eindelijk maar Parijs - Roubaix gaan winnen, die Kei staat hem beter dan het geel en dan moet diedaarvoor maar in het wiel van Boonen blijven volgend jaar.

Dat een nieuwe jonge Nederlandse lichting eraan kwam, zoals Sjaak in maart voorspelde, werd bevestigd door Pieter Weening en ook wel door Joost Posthuma. Toch had ik ik deze jongens graag voor de bus zien binnenkomen en ze hadden zich nog meer kunnen laten gelden. Posthuma had de tijdrit van zaterdag niet verkend en werd 29e. Als hij deze serieus had genomen had hij bij de beste 15 kunnen komen. Nu mist hij de ervaring om heel diep te zijn gegaan. Weening imponeerde in Gerardmér, en vooral op weg daarheen op de Col de la Schlucht, maar rijdt naar mijn zin iets te groot bergop, waardoor hij in het hooggebergte minder uit de voeten zal kunnen. Hij had ook voor de witte trui kunnen gaan dit jaar, al geeft dat geen garantie voor een Tourwinst (Bouwmans, vd Velde, Winnen en Lubberding waren de laatste Nederlandse winnaars en de 3e plaatsen van Winnen in 1983 en vd Velde in 1982 zijn de hoogste Tourklasseringen die ze hebben gehaald). Hopelijk verworden ze niet tot de nieuwe Karsten Kronen en Addy Engelsen, aardige jongens, maar geen klasbakken. Volgend jaar moet het dan echt gebeuren, en wie weet is er in naseizoen nog wat te halen voor de jongens. Al moet Boogerdje nog wel de wereldtitel in Madrid pakken, in de regenboogtrui Lombardije en Luik winnen en dan stoppen.

Gezeik langs de Autoroute

Soms zijn er van die momenten dat je als man volstrekt gelukkig bent met het gegeven dat het zaad van je vader bepaalde dat je óók een man moest worden. Kent u dat: een druk tankstation langs de Autoroute met een eindeloze rij wachtende mensen voor het toilet? Tien tegen één dat die rij wachtenden vrouwen zijn. Wij mannen kunnen doorgaans gewoon doorlopen en ons plasje doen. Sommige kerels doen er wel heel lang over en daar hebben ze in Duitsland zelfs speciale pictogrammen voor gemaakt. Maar in het algemeen zijn we snel klaar en kunnen we de reis vervolgen. Arme dames. Niet alleen is de rij meestal enorm lang, de wc’s zijn eigenlijk altijd smerig en dat telt voor de gemiddelde vent minder zwaar dan voor de doorgaans hygiënischer ingestelde vrouw. De ultieme vernedering lijkt me dat je als vrouw dan maar de toevlucht moet nemen tot de mannenafdeling. Ik kan me de priemende ogen nog wel voor de geest halen toen ik vroeger mijn kinderen een schone luier gaf, waarvoor ik meestal naar de vrouwenafdeling moest. Op je gemak ben je zelden in het deel dat de andere sexe toebehoort. Maar erover zeiken zal ik niet, als de nood hoog is zijn ze allemaal welkom.

Naschrift, speciaal voor mijn trouwe doch nog wat anonieme lezer Maaike. Fijn dat bij ons op het werk de wc´s gescheiden zijn hè?

Vakantiestress

Mijn zus wist vroeger, amper tien jaar oud op briljante doch ontnuchterende wijze de paradox van stressend onthaasten samen te vatten. Mijn vader wilde altijd een half uur voor de vertrektijd van de trein op het station zijn en dan was het vaak flink opschieten. ´Mijn vader haast zich, om zich niet te hoeven haasten´ vatte zij dit gegeven samen en daar hoeft Sjaak nu niets aan toe te voegen.

Morgen gaat Sjaak weer aan het werk. Ruim drie weken vakantie zijn voorbijgevlogen en zoals zo vaak is er een strijd tussen niet aan het werk willen en de draad ook wel weer willen oppakken. Merkwaardig fenomeen eigenlijk: vakantie. Als ik denk aan de weken voor de vakantie, dat was niet leuk meer. Op mijn werk werd ik geleefd, op school was er elke dag wel iets om aan te denken, thuis lag er van alles (was, spullen kopen voor de vakantie etc.) Er moest zo veel nog de laatste dagen, totdat het simpelweg allemaal niet meer kon en de vakantiedatum de waterscheiding werd tussen verleden en toekomst. Daarna kostte het inpakken en nadenken wat er allemaal mee moest nog de nodige energie en zweetdruppeltjes. Kortom: flink aan de slag om rustig op vakantie te kunnen. Pas onderweg naar Bretagne kwam die rust wat terug en daar kon zelfs een kapotte bobine niets aan afdoen. De vakantie was heerlijk, maar met het NSG ook wel druk en intensief. Je bent toch weer van alles aan het regelen in een vreemde omgeving en dan kampeerden we nog niet eens. Wat heet we gingen wel heel luxe en riant op vakantie dit jaar.

En nu dan weer aan de slag. Als het goed is weer uitgerust en vol goede moed, zo hoort dat. Vakantie zou dat als resultaat kunnen hebben, ik vraag me af of het zo is. Als je afhankelijk bent van vakantie om tot rust te komen is er in je dagelijkse leven iets niet goed. Het is de kunst om vooral te ontspannen naast een drukke baan en gezin. Als je alleen afstand kunt nemen door weg te gaan, geeft dat weer druk op de vakantie, want je moet ervan uitrusten. Net zoals die koordirectie docent van Doesbrand die hem ooit met gezwollen stem en gekromde tenen hem toeriep dat hij moest ONT-SPAN-NEN tijden het dirigeren.

Sjaak ziet het wel hoe het gaat de komende dagen. En als ik nog moe en niet fris ben ben zal ik tijdens een nieuwe vakantie nog maar eens over mijn eigen tekst gaan nadenken.

Tijdloos

In dit tijdperk van DVD, IPod, MP3 en nog wat van die mediadragers, zou je bijna vergeten dat het belangrijkste de inhoud is. Deze week gaven wij de kinderen de DVD van de musicalversie van ´Hamelen´ kado. Ruim 1½ jaar geleden zijn we daar heen geweest en dat was een groot succes toen. Voor Sjaak was het bijzonder want al kijkende werd zijn onderbewuste aangeroepen waarin de beelden van het verleden als 6, 7-jarige waren opgeslagen. Rob de Nijs, Loeki Knol, die tekening van Hamelen waarmee de serie begon. Een liedje als ´Morpuys´ waarin de melancholie van af druipt, ontroerde toen sentimentele Sjaak enorm.
Nu herleeft die ervaring weer. De makers van de musical hebben het gedachtengoed van het duo Stokkermans/Geelen (die later ook Q&Q (even geduld bij het linkje, maar het wachten waard hoor) zouden maken) in ere gehouden, maar hebben genoeg eigen inbreng gehad. Leuke arrangementen, grapjes die onze kinderen juist nu begrijpen, en speelse verwijzingen naar bijvoorbeeld Máxima´s tranen bij haar huwelijk. Een weergaloze Wenzela steelt de show, en haar vermenigvuldigingstruc veroorzaakte weer sensatie bij Sjaak en de VdH die het destijds in Apeldoorn deed. Zelfs Sjaak´s moeder is er heen geweest en heeft genoten. Leeftijd maakt dus niet uit, iets dat goed is komt altijd aan. Om met Hamelen te spreken: Tijd vliegt maar is tegelijk tijdloos.