De dag dat we de straat opgingen

Het is waanzin om een twintig jaar geleden gespeelde wedstrijd, waarvan je de uitslag al weet, op een doordeweekse dag 's nachts integraal te gaan kijken. Maar historisch besef deed me anders beslissen. Die legendarische wedstrijd in Hamburg in 1988 waar 'we' de West-Duitsers versloegen. Na geduldig (her)kijken is de conclusie helder: de overwinning was echt verdiend; in de tweede helft won Oranje bijna elk duel en werd er bij vlagen goed gespeeld. Maar vooral keihard gewerkt; op inzet deden ze niet voor de Duitsers onder. Het mooiste was dat ik na die goal van Basten weer dezelfde neiging had als destijds: 'en nu naar buiten'.

Gezien de tijd is het echter naar bed! Gutenacht Freunde!

Nieuwe vrienden

Elsje mag zich in toenemende mate verheugen in blogbelangstelling vanuit Vlaanderen. Avondenlang speuren, lezen en reageren op diverse blogs heeft bijgedragen aan een stevig netwerk van blogs die nu actief gevolgd worden. En een lezersschare voor Elsje waar Sjaak slechts van kan dromen. Inmiddels heeft het al zelfs een heuse blogvriendschap opgeleverd (met Elke). De dames schrijven zelfs al op elkaars blog. Vroeger heette zoiets een penvriendschap en was dat iets beslotens, maar in de wereld van Web 2.0 mogen we allemaal meelezen.

Een grappig fenomeen. Waar 'vriendensites' als Hyves en LinkedIn bedoeld zijn om bestaande vriendschappen en contacten in kaart te brengen worden tussen een beetje actieve bloggers nieuwe vriendschappen geboren. Afstand speelt geen rol meer natuurlijk. De Vlaams-Nederlandse connectie, die in mijn ogen toch al relatief gemakkelijk gelegd wordt, wordt er verder door gestimuleerd. Daar hoeven dus niet voor samen te gaan; de taal bindt ons en de accentverschillen in cultuur maken het alleen maar boeiender. Elsje heeft ook haar contacten op de Wadden, waar 'Anders' vandaan komt. Dat is inmiddels ook een vertrouwde persoon geworden, die elk moment op de koffie zou kunnen komen. Sjaak vindt het prima, al ben ik niet zo'n speurder en zit ik niet in 'het circuit'. Bloggen doe ik vooral om mijn eigen eieren te leggen; enig autisme is mij niet vreemd. Desondanks pik ik wel een graantje mee van Elsje's netwerk. Gisteren kreeg ik de eerste Vlaamse reactie op mijn blog.

In hoger sferen

Vrijwel geruisloos wordt op dit moment in Italië de Giro gereden. De renners zijn in de Dolomieten beland, de plek waar Sjaak de afgelopen twee jaar zijn kamp opsloeg. Het is een feest der herkenning en de VdH heeft menig nutteloos detail moeten aanhoren terwijl Sjaak naar de rapportage op de VRT keek. De Vlamingen lezen onze blogs, wij kijken bij hen naar het wielrennen. Vandaag staat er een klimtijdrit op het programma.

Vorig jaar belandde ik op de dag voor de grote race met een van de reisgenoten Peter Benders op de Passo Furcia. Het doel was de Plan de Corones (Kronplatz), een ontieglijk steile klim waar het uitzicht fenomenaal moest zijn. Dezelfde klim die de renners vandaag moeten doen. Wij reden het eerste deel tot de Furcia. Daarna moest ik even zoeken hoe de weg verder liep. Het kon toch niet dat halfverharde paadje achter het restaurant zijn? Hooguit twee meter breed, een weggetje naar een iets hoger gelegen weiland, meer niet. Maar nee hoor, dit was hem. Vanaf hier ging het met 10% gemiddeld naar de top. Sjaak besloot niet door te rijden, de dag ervoor had hij al panne met de fiets gehad en een dag voor de grote race wilde hij geen risico lopen. Op de Furcia had ik een goed gesprek met Peter, iemand die nogal nadrukkelijk aanwezig was. Hij was daar in mijn ogen even helemaal zichzelf en we filosofeerden over wat echt belangrijk in je leven is. Onlangs had ik ook al zo'n inspirende ontmoeting met een mij vooraf onbekende fietser.

Het klinkt pathetisch maar fietsen is voor mij echt een weerspiegeling van het leven. Pieken en dalen wisselen elkaar, keuzes maken, improviseren en doelen bijstellen, pech overwinnen en immense tevredenheid beleven als je haalt wat je bedacht had. Coef! heeft het al eerder gezegd: Sjaak zweeft. Ook vandaag weer.

Harmonieleer

De dag ervoor waren Elsje en Sjaak met de de twee oudste (meiden) naar Blof geweest. Een mijlpaal op zich maar wat me vooral raakte in de voorpret was dat de oudste even van te voren het akkoordenschema van 'Alles is Liefde' van Internet had gehaald. En op de piano speelde. En passant kreeg ik nog even wat bijscholing in de harmonieleer (tertsen en kwinten). Dat alles deed ze nadat even gegoogeld had hoe je een tweede 'profiel' kan maken in ITunes en me dat snel doch haarfijn had uitgelegd. Hoe snel kunnen kinderen je voorbijstreven en hoe zeer kun je ervan genieten.

Nog nagenietend van het spektakel in de Vechtsebanen was het volgende al weer aanstaande. Het feestje van de jongste zoon stond op het programma. Hij heeft niet veel vriendjes, maar het clubje van vijf dat hij had uitgenodigd was een heel leuk clubje. Deze jochies hebben voor een deel dagelijks te maken met nogal dominante groep 8-kerels en dat is niet makkelijk. De ontspanning die het gaf om het gewoon gezellig met elkaar te willen hebben was voelbaar en werkte geweldig op Sjaaks gemoed. Juist omdat we zo'n klein clubje hadden konden we weer eens 'iets anders dan normaal' (zoals een van de vriendjes het enthousiast formuleerde) gaan doen. We deden de Space Kids rondleiding in het ESEA, het Europese ruimtevaartprogramma, dat is gehuisvest in de duinen van Noordwijk. Het was echt iets voor jochies van 10, 11 jaar. Niet heel spectaculair, maar leuk genoeg voor twee uurtjes plezier. Ze eindigden met een soort Star Wars-spel in een model van het ISS ruimtestation. Alle computersimulaties en beeldschermen konden niet tegen een ouderwets 'cowboytje' spelen (in een moderne variant, dat wel). We hadden daarna niet veel tijd meer, maar desondanks waagden de mannen zich aan een korte, doch frisse duik in de zee bij Katwijk en was er nog tijd om een frietje te scoren (zie foto). Geen onvertogen woord viel er en geen van de zes jochies werd buitengesloten. Een feest op zich om te zien en toen ik de jongens daar mee complimenteerde waren ze zelf ook heel enthousiast. Ook hier kreeg Sjaak wat bijscholing in de harmonieleer.

Wat weet u dat ik niet weet...

Telefoon gaat over. Nummer onbekend. De VdH, de vaatwasfirma of Doesbrand kan bellen en dan krijg ik ook '0000000' te zien. Dus opnemen. 'Met de ABN Amro'. 'Mag ik met u een afspraak om te kijken wat wij voor u kunnen betekenen met betrekking tot vermogensbeheer?' Even slikken? Heb ik iets gemist? Is het Lot uit de loterij niet bij Ina maar bij ons gevallen? Is mijn bankrekening openbaar geworden en heeft iemand er veel op gestort? Houdt de VdH iets achter? Krijg ik een 'offer I can't refuse' dat mij nu wordt medegedeeld? Ik vraag zelf door, zonder een antwoord te geven op zíjn vraag. Hoe komt u zo bij mij? De man antwoordt 'via een postcodecheck en dan bellen we'. 'U bent volgens onze inschattingen vermogend'. Dat ben ik zeker met vijf geweldige en gezonde(leen)kids en een schat van een VdH, maar zwemmen in de munten zoals Dagobert Duck? Niet echt, als je zoals onlangs nog moet kiezen met welk pasje je afrekent, in verband met te weinig saldo.

Ik blijf netjes en beleefd. 'Meneer, ik dank u voor de uitleg'. 'Geen interesse en kunt u zorgen dat ABN Amro mij niet meer belt met dit soort vragen'. Als ik neerleg besef ik dat hij binnenkort niet meer namens ABN Amro spreekt. Dat wordt namelijk opgedoekt.

De smaak van chocomel

Het was dacht ik in een beige VW Kever, die aan Herman Zengerink toebehoorde, waarmee we naar het strand van Rockanje waren gereden. De Herman, die mijn moeder systematisch en stelselmatig 'Petra' noemde en steevast belde op haar verjaardag. Had hij een oogje op haar? We hadden geen auto thuis, dus dat tochtje was een belevenis op zich. We installeerden ons op het strand, waar het redelijk druk was. Ik was een jaar of zes, kon nog niet zwemmen, maar liep geen enkel risico. Te schijterig om ook maar een stap in het water te zetten.

Ik speelde in het zand en bouw een zandkasteel of een tunnel. Na verloop van tijd wil ik terug naar ons plekje. Waar was het ook al weer? Ik zie mijn familie niet; ze zaten toch bij een vlag. Lichte paniek maakt zich meester van de kleine Sjaak, die overgaat in een huilbui. Een schattig moederziel alleen blond jongetje dat huilt, dat trekt de aandacht. Iemand ontfermt zich over me en brengt me naar een barak. Het blijkt een strandpost te zijn. De vrouw aldaar is bijzonder vriendelijk. Vraagt me van alles, maar vooral mijn naam, en geeft me iets te drinken. Het is Nutricia Chocomel. Dat heb ik nog nooit gedronken tot dat moment, maar ik herken het logo en de kleurstelling. Het smaakt nieuw maar overheerlijk en even is het verdriet weg. Ik koester dit moment en zie mijn moeder ineens binnenkomen. Is ze de rust zelve of was er paniek? Vond ze het eigenlijk wel erg dat ik weg was? Ja, toch wel. Hoe lang heeft het eigenlijk geduurd? Ee keren terug op onze plek en er is opluchting alom bij iedereen. De hele dag blijft een beetje raar voelen en heeft de smaak van échte chocomel.

Deze gebeurtenis van 36 jaar geleden schoot door mijn hoofd toen we zondag op het strand van Texel lagen. Tsja Rockanje, daar was ik zelf even de weg kwijt en zij mij. Diezelfde avond blijkt er iemand te zijn vermist, ook in Rockanje. Het liep dit keer minder goed af.