Politiek correct

Vanochtend stond ie er nog niet, maar normaal gesproken heeft hij zijn plekje al vroeg ingenomen bij de ingang van de plaatselijke Albert Heijn. De verkoper van ´Straatnieuws´ bedoel ik. Er staat sinds een jaar een andere verkoper, de vorige (een Hare Krishna-adept) heb ik al tijden niet meer gezien. Beiden brachten en brengen mij altijd mentaal aan het wankelen. Er komen tamelijk harde gedachten in mij op in de trant van: ´hinder mij toch niet´ en ´ga ergens anders staan, wat interesseert mij nou dat Straatnieuws´. En als ik vervolgens zou opschrijven dat ik die noodlijdende verkoper zie bellen met flitsende mobieltjes of fietsen op een dure, nieuwe hybride, dan wek ik de suggestie dat ik gedachten heb die zó in het VVD- of LPF-verkiezingsprogramma kunnen. Slik.

Toch verliest mijn politieke correctheid het van mijn eerlijkheid. Ik ben namelijk niet geinteresseerd in dat blaadje en nog meer (ongelezen) oud papier. Ik groet de man steevast vriendelijk en zeg netjes ´nee dank je´. Ik benader hem dus niet als bedelaar maar als serieuze verkoper van een produkt. Politieke correctheid kent gelukkig ook zijn intellectuele lenigheidheid.
En de wetenschap dat de Vrouw des Huizes (VdH) en ook mijn moeder wel regelmatig een exemplaar afnemen sust mijn geweten enigszins.

Houthakken

Soms ben ik het manager spelen wel eens zat. De nota´s, de druk, de prioriteiten, personeel, het gevoel te weinig tijd te hebben en iedereen te kort te doen, mijzelf incluis. Niet dat mijn werk niet leuk is maar soms verlang ik naar iets overzichtelijkers en super concreets.

Dat heb ik sinds 2½ jaar gevonden op een wondermooi plekje in de Limousin. Le Petit Masvieux wordt gerund door Kaspar en Yoland. Twee voormalig Utrechters die zich ruim 4 jaar geleden daar hebben gevestigd en een heus landhuis op een dito landgoed bewonen en daar met het verhuren van huisjes en kamers hun geld verdienen. Ieder jaar zijn op uitnodiging van K&Y vrienden en bekenden daar een week aan het werk. Wij helpen hen in het bedrijf; zij vertroetelen ons en geven ons onderdak in het fraaie landhuis. En passant delen we een week mee in de droom die wij allen heimelijk wel hebben: je God dan toch wel minstens landheer in Frankrijk te voelen. Een week lang mag ik voelen hoe het is om dát te doen waar ik nú naar verlang: Concreet Werk. 7 uur op, ontbijt, laarzen aan, werkpak aan, aan het werk op het land of bos. Werken, eten, rusten, werken, genieten van de buitenlucht, de natuur en de goede sfeer. Verzorgd worden door de heer en vrouw des huizes die na een volle dag werken ook nog eens een feestmaal in de prachtige eetzaal serveren. Alleen het vooruitzicht dat dit alles in april weer gaat gebeuren, maakt me al weer energiek. Na een week ben ik weer helemaal opgeknapt en heb ik zelfs ook wel weer zin om eens een fijn stukje tekst te schrijven, of weer eens heerlijk veel te lang te vergaderen. Zo´n werkweek is dus overal goed voor.

High tech tekenfilm

Vanavond de op één na laatste uitzending van ´24´. Het is al weer het derde seizoen van deze serie, waar onze held Jack Bauer binnen 24 uur afrekent met een terroristische dreiging. Jack werkt voor CTU, een anti-terreur eenheid van de FBI. Dit is een club met verregaande bevoegdheden, die beschikt over de laatste high-tech snufjes, gigantische up-to-date databases en de beste ´field agents´. Hoewel Jack onmiskenbaar ´the good guy´is aarzelt hij niet om voor de goede zaak af en toe eens flink uit te halen. Daarbij gesteund door president Palmer, de eerste zwarte president, die tracht om ondanks alle dreigingen en noodzakelijke ´dirt work´ zijn integriteit te behouden. Overigens opmerkelijk voor het conservatieve Fox, dat een zwarte president de held is. De serie heeft iets van een een tekenfilm. Het is niet raar als Tony Alemeida 10 minuten na het bijkomen uit een narcose al weer de leiding van CTU op zich neemt. De enige last die Jack heeft na zijn marteling waarin hij schijndood is, uit zich in wat steken in zijn zij als hij een uurtje later al weer achter de schurken aanrent.

De serie onderscheidt zich van de doorsnee actieserie. Ten eerste door het realtime-effect. Een aflevering is bruto precies een uur, zodat de mensen de de serie op DVD hebben, marathons kunnen houden. Yorin zendt de serie in Nederland uit en doet nu twee afleveringen op een avond (een meesterzet, de zondagavond is voor Yorin bij ons thuis). Daarnaast is de spanning geweldig opgebouwd, juist door het ontbreken van ´cliffhangers´ aan het eind van een aflevering wordt je meegezogen naar de volgende aflevering. Je kunt het verloop vooruitlezen op de site, en dan nog blijft het spannend. Telkens word je verrast door de onverwachte wendingen, intriges en het tempo dat de serie heeft maakt dat je geen tijd hebt om je te verbazen of het als ongeloofwaardig af te doen. Net als bij een tekenfilm dus, waar je gewoon geniet van wat je ziet.

In het vierde seizoen schijnen er belangrijke veranderingen aan te komen. Dat moet ook wel want de formule dreigt wel enigszins uitgekauwd te raken. Dat er nog meer aan ´action and explosions´ komt, vind ik jammer. Ik vrees dat dat ten koste van de intriges en plotwendingen zal gaan.

Dat er zoveel Engelse termen in deze ´posting´staan is niet anders. De wereld wordt immers steeds kleiner!

Voor Elkaar

Het toppunt van Mannenhumor is in mijn ogen de vroegere reclameserie van Amstel. Drie vrienden die door dik en dun elkaar steunen en de ultieme graad van kameraadschap hebben bereikt. Elkaar afzeiken maar nooit vernederen en waar nodig een handje helpen. Ik ben een man en kon dus om deze -inderdaad niet al te geraffineerde- humor wel lachen. Jammer dat ze er mee op zijn gehouden.

Het ´voor elkaar gevoel´ heb ik tijdens mijn jaarlijkse fitnessreünie met mijn vrienden Peter en André bij het ´Pompen bij Paul´. Eenmaal per jaar laten we de goede oude tijd herleven en shoqueren we de sportschool door op een select aantal toestellen vol de competitie aan te gaan, zonder enige notie van trainingsopbouw of verantwoorde spierbelasting. De regels zijn even duidelijk als rechtvaardig. Om beurten beginnen we op een toestel met een gewicht/workload en je wordt geacht dat tien keer netjes op te liften dan wel te duwen of naar je toe te halen. Je doet mee als je maar die tien keer haalt. Anders lig je er uit. Vanzelfsprekend wordt na een volbrachte serie het gewicht opgehoogd, totdat er één (de sterkste) overblijft. De puntentelling is simpel doch eenvoudig. De winnaar krijgt 3 punten, de nummer 2 twee en de nummer drie één punt voor de moeite. Ex aequo bestaat niet, dan volgt een ´barrage´. Alleen bij het roeien gaat het erom om zo snel mogelijk 500 meter te roeien op de ergometer. Intimidatie, coaching en bewondering lopen dwars door elkaar heen en zijn volledig geoorloofd. Zo hebben we pakweg 10-15 jaar geleden wekelijks getraind en nu als (bijna) veertigers pakken we dit jaarlijks moeiteloos weer op. Begrippen als ´zwerven/volgen´, ´schroeven´, ´Ans´,´de Ultieme´, ´wrikken´, ´absoluuut´,´basisfouten´, ´zoetje-zuurtje´, ´zooo zuiver´, een vermanend uitgesproken zakken!´ en Beleving (of juist: Geen Beleving) schalmen door de immer uitdijende sportschool aan de Oudegracht. Trilplaten, spinning, power aerobics, bodyshaping, tae boh, en wat al niet: het gaat aan ons voorbij en wij beperken ons tot het pompen.

Voor de liefhebber: André schitterde,´ hield veel over´ en haalde net niet ´18 uit 18´. Peter versloeg hem op het nippertje op de biceps en Sjaak wist zijn 1.46 te evenaren op het roeien en omdat ex aequo niet bestaat was Sjaak op dit onderdeel de morele winnaar. Het drankje na en een goed gesprek maakte het een geslaagde avond.

Zevensprong

Tsja, hij maakt de sprong naar de 7. En zal het ook wel halen. Mijn goede vriend Willem belde me direct op om het te vertellen. Ini mailde me.Ík word er niet warm of koud van. Net als hij lijkt het soms. Ik vind het knap hoor, terugkomen van een zware ziekte en zó voor je vak leven. Alles is gepland, voeding, rust, trainingen, doseringen ´toegestane´ medicamenten, waarschijnlijk ook de sex met haar. En je kunt ook een mooi filmpje
maken, als je op 6 staat. Niets op af te dingen, maar het is me te klinisch geworden. En als je dan een keer, zoals in 2003, echt serieuze competitie (Beloki, Hamilton, Ullrich, Mayo, Vino) afdoet met ´my performance was completely unacceptable´ dan gaat de broek van Sjaak naar de enkels.

Geef mij maar een Johan van de Velde die aan de amfetemines gaat, na enkele jaren ervoor in gewonnen positie op de Gavia in bevroren toestand te hebben opgegeven. Of de telkens weer te dikke Jan, die al bezopen en cokesnuivend met een paar snollen de winter doorbrengt en maar nét iets te kort komt in de Tour.

Lance, wordt weer mens! laat je zien, rijd zoals Hinault in 1980 in Luik Bastenaken Luik, wordt zoals Ullrich vernederd naar Les Deux Alpes in 1998 en lijd zoals Eddy Merckx op de Glandon in de Tour van 1977. Lijden heeft ie echt wel gedaan, maar ik wil het ook op de fiets zien.

Kruispunt?

Ruim twee weken is mijn weblog oud en de stroom postings lijkt al weer opgedroogd. Ik voel me dan ook een kind dat net zijn pasverworven elektrische trein enigszins beteuterd weer in de doos doet. Allerlei plannen en ideeën vooraf, maar het blijft na de eerste opwinding nog steeds die ene lokomotief, met twee wagonnetjes en slechts een rondje met twee rechte stukken. Is het eigenlijk wel leuk? Hoe wordt het echt iets. Ben ik niet wat aan het pielen in de marge en wie ligt hier nou wakker van? En toch is dat ene, marginale rondje de basis voor een mooie treinbaan in de toekomst. Geduld, inspiratie en durf, daar red je het mee. Net zoals een weblog, het heeft tijd nodig om wat te worden.

Sjaak gaat rechtdoor op de kruising en broedt op een nieuwe serie, en nu de komende tijd de dagen weer groen in plaats van geel worden. Ik mag wel zeggen dat ze donkergeel waren met de vrouw des huizes die dapper aan de griepgolf meedoet, terwijl ons kwintet heerlijk vakantie vierde. Dan spreekt Sjaak wel veel, maar weinig op het web.

PS Wat ik nou erg handig vind is dat mijn postings standaard als RSS feed worden aangeboden. Kopieer dit linkje in uw newsreader. Weet u niet was RSS is. Hippopotame helpt u verder.

De Passies

Vandaag is het aswoensdag en als als katholiek van origine weet ik dat op deze dag de Passietijd begint. In vele opzichten is dit de mooiste tijd van het jaar. De dagen worden langer, de lente kondigt zich binnenkort aan en lijkt meer energie en vertrouwen in de lucht te komen. Voor mij zijn de twee belangrijkste Passies van Bach sterk verbonden met deze periode, van bezinning, reflectie en hoop. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik deze passies alleen in deze periode beluister, al worden na Oud & Nieuw fragmenten wel gedoogd. Elke keer doet zich de vraag voor, die op het moment van stellen eigenlijk meteen weer irrelant is. Welke Passie is de mooiste. Is het de Matthaüs Pasion of toch de Johannes?. Zonder in een ´Beatles of Stones´ discussie te komen is het wel de moeite waard om de eigenheden van beide Passies te onderkennen. De Matthaüs is de bekendste, heeft schitterende arias en chori (Laß ihn kreuzigen, Blitze Donner, wie houdt de ogen droog bij het ´Mache dich mein Herze rein´?). Door zijn dubbelkorigheid is het werk muzikaal zo rijk, dat je met een partituur in handen pas echt ziet wat er gebeurt. Bovendien heb ik delen van de Matthaüs zelf gezongen onder directie van mijn eigen broer.
De Johannes is veel intiemer, kleinschaliger, kortere en vooral minder aria´s, maar vooral: mystieker. Er zijn weerbarstige stukken in (Kreuzige!), die prachtig passen bij het thema van de Passie. Die snijden werkelijk door je heen. En het blijft Bach: een schitterende zoektocht naar harmonie (zoals in het chori ´Wir haben ein Gesetz´).

Ik weet het dus niet, maar ik heb er ook niet voor geleerd zoals hij.

Ommoord

Ik ben opgegroeid in Rotterdam, althans in een vooormalige polder, op 10 km van het centrum. Ommoord heet de wijk, dat zoiets betekent als ´om het moor´ (moeras). Dit jaar ben ik er precies 20 jaar geleden vandaan verhuisd, maar mijn ouders wonen er nog, namelijk hier. Het aardige van Schoolbank.nl is dat je op een laagdrempelige manier weer in contact komt met je oude klas- en schoolgenoten. Op die manier kreeg ik van Ron Lourier een foto van Ommoord in aanbouw uit 1968. Prachtig om te zien hoe de flats en eensgezinswoningen gewoon neergekwakt werden in het oorspronkelijke landschap. Voor degenen die opgroeiden in deze omgeving zijn er genoeg herkenningspunten, zoals bijvoorbeeld het deel van de Oude Ommoordseweg dat achter de Marga Klompéschool liep. Geniet en ontdek je eigen plekje.

Shani

In Moskou maken de Amerikanen zoals verwacht dit weekend furore. Ook Shani Davis is weer van de partij. Ik ben er trots op dat ik deze Shani ´ken´. Tijdens het WK Junioren in 2001 dat in Gronigen werd verreden, heb ik Shani voor het eerst zien rijden. Hij werd daar 9e, maar viel natuurlijk vooral op door zijn huidskleur. Tevens viel op dat hij een groot talent was voor de 1500 meter en ik herinner mij ook zijn merkwaardige rijstijl, die vooral de indruk geeft dat hij moet poepen en daarom maar hard naar de meet rijdt. Via via kwam ik in gesprek met zijn coach en die vertelde het verhaal dat Frank Snoecks nu al 17 maal heeft verteld. Hij komt uit Chicago en reisde als joch van 16, 17 jaar al naar Milwaukee om daar op de langebaan te trainen. Telkens als ik Shani zie rijden moet ik denk aan dat toernooi in Groningen, nu bijna 4 jaar geleden. Daar reden 2 Koreanen en 1 Japanner het hele veld naar huis. De mannen op de achtergrond destijds (Fabris, Davis, Prinsen, Skobrev, Kuipers, Groothuis, Wetten en Poutala) zullen de komende jaren het schaatsen bepalen. Hetgeen maar weer eens aantoont dat aanleg alléén niet voldoende is om de top te bereiken. De wil om te winnen is net zo belangrijk en wat dat betreft hoef je die Amerikanen niets te leren.

Update: Spelenderwijs versloeg Shani nu zelfs Hedrick. Het enige dat hij nog moet leren is snel openen en dan rijdt hij zowel 34´ers op de 500m als 13.20 op de 10 km. En dus een wereldrecord punten van ergens in de 148.000. En het zou me niet verbazen als Shani als eerste serieus de 1.40 op de 1500 in het vizier gaat krijgen.

Schema´s

Het is weer weekend en aangezien zowel mijn vriendin en ik gescheiden zijn en met onze respectievelijke ex-en een co-ouderschap hebben, is de vraag: ´hebben we kinderen en zo ja welke´. Het zijn de moderne vragen van het Nieuw Samengestelde Gezin (Therapeutisch Nederland heeft er gelukkig al weer een label voor gevonden). Na veel overleg en heeeel veel onderhandelen hebben we hier thuis nu een gezamenlijk Schema. Geel betekent dat we alle (5) kinderen hebben, blauw is alleen het trio van haar, oranje alleen de twee van mij en donkergroen is geen kinderen. En vooral dat donkergroene wil bij collega-ouders die geen Nieuw Samengesteld Gezin vormen maar een Traditioneel Ongebroken Gezin (oid), nog wel eens afgunstige blikken opleveren. En inderdaad, na enige tijd -die ook alle scheidingspijnen heelt- en de dagelijkse perikelen cq onrust die een co-ouderschap met zich meebrengt; het heeft het zo zijn voordelen. Je bent even weer in het pré-ouderschapstijdperk en uitslapen tot een uur of 11 is weer even normaal. Maar pas op: een schema als dit gecombineerd met twee drukke banen, vervoersperikelen naar werk en school plus de hektiek van opgroeiende kinds met school, sport en feestjes, maakt een donkergroen weekend ook niet overdreven luxe. Je kunt de batterij weer even opladen. Het is ook de redding voor een ander aspect. De ludieke Japanse uitvinding kan nog even buiten de deur blijven.

De Giro en de Tour

Vandaag is bekend gemaakt dat Amsterdam mogelijk in 2007 startplaats van de Giro wordt. Net nu Rotterdam en Utrecht in een bitter gevecht zijn gewikkeld om de Tourstart een jaartje later te mogen verzorgen. Ik ben er een beetje dubbel in. Het is leuk om een dergelijk spektakel van dichtbij te zien, maar de proloog van de Giro hoort niet bij het -overigens wonderschone- station van Groningen te eindigen, zoals drie jaar geleden. Net zo min als ik me kan voorstellen dat de Tour over de Maliesingel, waar ik dagelijks op uitkijk, voorbijdendert. Laat staan dat deze door de Domtoren heen zal boren. Het verpest het vakantiegevoel dat die grote wielerronden oproepen. Eigenlijk moet de Tour gewoon onder de Eiffeltoren starten, de Vuelta op de Puerta del Sol en de Giro in het Colosseum.

Tijdloze verhalen

Enkele dagen geleden deed ik mijn eerste aanschaf via Marktplaats. Ik was op zoek naar de sprookjes van Godfried Bomans en die zijn alleen tweedehands nog te koop. Of in de bundel ´Werken´, in dit geval deel II, maar toen ik daar achter kwam had ik dit boekje al besteld. Voor een luttel bedrag werd ik teruggevoerd naar mijn kindertijd toen wij deze verhalen thuis hadden. De rijke bramenplukker stond me nog goed bij, het verhaal van de man die het geluk letterlijk weet te zien, horen, voelen en op te rapen in zijn eigen wereld. En dit zo graag wil delen met anderen, maar dat niet mag. Al verder lezende werd ik weer diep getroffen door enkele andere verhalen. Geschreven in de jaren ´40 van de vorige eeuw, hetgeen goed te merken is aan het taalgebruik en schrijfstijl, doet dit niets af aan het feit dat de inhoud tijdloos is. Niet alles is even sterk, maar de hoogtepunten mogen er zijn. Vooral het sprookje waarin een Goede Gedachte zichzelf aankondigt en tóch nog de hoofdpersoon en de lezer verrast, is meesterlijk gevonden. ´De wereld zit verkeerd in elkaar´ predikt Bomans en het gebrek aan happy endings maakt zijn boodschap alleen maar krachtiger.