Splitsing

Hoewel Sjaak een niet al te hoge productiviteit heeft op zijn blog en de stukjes mondjesmaat verschijnen is het toch tijd voor een splitsing. Al langere tijd flisten veel postings door zijn hoofd en de meeste gaan over fietsen. Die worden door mijn fietsvrienden goed ontvangen, maar om mijn blog te vullen met fietsverhalen... Vandaar een afsplisting. Niet om tientallen, honderden of duizenden lezer te trekken maar om mijn ei kwijt te kunnen en te zien of iemand dit wil oprapen. Sjaak Spreekt introduceert Sjaak Schakelt. Om naar over te schakelen dus en weer terug te gaan.

Autoverslaving

Op zijn leukste verjaardagsfeestje sinds tijden kreeg Sjaak van zijn buren het spelletje Rush Hour. Mét de waarschuwing dat ´de kinderen er mee vandoor gaan en het onder je handen wegrukken´. Inderdaad, dat laatste is regelmatig gebeurd. Maar het spelletje is van Sjaak, iets dat nog indruk maakt bij de jongeren en regelmatig een succesvolle claim teweeg bracht. Hij heeft alle 40 opdrachten nu gedaan. Een heerlijk en verslavend spel. Het doet denken aan de ouderwetsche woordpuzzeltjes van vroeger, zij het dat deze auto´s maar in één richting kunnen bewegen en er dus minder mis kan gaan. Voor wie het spelletje niet heeft is er ook de digitale variant. Probeer -na enig oefenen met simpeler opdrachtjes- nummer 38 maar eens, die heeft me 2½ avond gekost.

Voetbalvader

Zaterdag start het voetbalseizoen van mijn zoon van 7 jaar, zijn eerste. Zelf heeft hij er veel zin in, hij mag nu echt en zijn gehele uitrusting heeft hij al. Een goede vriend van mij heeft mij aangekondigd dat dit ook míjn leven zal veranderen. Nooit meer willen uitslapen op zaterdag maar om half 8 het bed uitspringen en niet kunnen wachten om naar het veld te gaan. Dromen van die ene wereldgoal van jouw ventje of een prachtige redding in de laatste minuut bij 1-0 voor als hij op doel mocht komen te staan. Jezelf niet terugkennen in je fanatisme als het eigenlijk om sportief aanmoedigen gaat. Ik zie nog mijn anders zo relaxte buurman gewoon half het veld in lopen om zijn zoon aan te sporen en als de leider niet helemaal volgens schema wisselt hem gewoon toeroepen dat ´er niets van klopt´. Gaat hij geld geven aan zijn zoon als hij scoort, een huiveringwekkend litteken op Sjaaks nog tere ziel. Of erger: projecteeert hij zijn gemiste profcarrière op zijn zoon en is elke misser goed voor een verbaal bombardement? Drinkt hij straks aan de bar te veel bier en gaat hij dan toch achter het stuur, bij voorkeur mét kinderen van anderen achterin (zonder gordel natuurlijk). Scheldt hij straks scheidsrechters voor rot als ze ´thuisfluiters´ blijken te zijn. Ik zie ze nog steeds voor me, ruim 25 jaar later, de Voetbalvaders.

Zou Sjaak ook zo worden? Wordt hij een Voetbalvader? Jiskefet heeft een briljant portret gemaakt. God behoed mij!

Ps het shirtje van het jochie is een zogenaamd ´1-14-1-24´-exemplaar. Van ´die andere club´ uit ´020´. Mijn (leen)kinderen zullen me deze verwijzing niet makkelijk vergeven. Maar een voorbeeld met een jochie dat speelt voor die club genaamd naar die Griekse Godenzoon geeft aan dat dat het daar helemaal niet goed zit. En de sketch is er niet minder geniaal door. Kunst en satire doorbreekt soms harde supportersgrenzen.

Wim

Eergisteren zag ik bij Nova een herhaling van een documentaire over Wim Duisenberg. Die zat toen tegen zijn afscheid van de ECB aan en de camera volgde hem daarbij. Sjaak was behoorlijk moe, maar bleef kijken. Duisenberg is een intrigerende persoon geweest. Die ruwe kop met het wilde haar, viel altijd op tussen de gladgestreken wereldleiders op politiek en financieel vlak. Zet
Wim naast een Chirac of Blair en je denkt dat hij de uitbater van de kroeg is waar ze graag privé naar toe gaan. Maar als intellectueel, inhoudelijk en wat sociale vaardigheden betreft heeft hij zich altijd staande weten tehouden.

Wat vooral boeit is dat Wim de brug tussen werelden van 'links' en 'monetair' is geweest. Als lid van het legendarische kabinet Den Uyl< ik discussierde eindeloos met Joop, het werd vaak laat en we kropen daarom maar samen in het enige bed dat in het Catshuis stond"> stond hij model voor politiek correcte standpunten en besluiten. Wim was van ´ons´. Tegenstanders van Den Uylverweten hem en zijn kabinet 'potverteren', iets dat opmerkelijk is omdat de minister van Financiën later als president van de Nederlanbdsche Bank in elke zin het woord 'ombuigen' liet vallen.

Was Wim nu links of toch rechts? Dat onderscheid is bij hem nooit relevant geweest en dat maakt hem intrigerend. Verder werd niet duidelijk of deze bedachtzame, wat sloom formulerende en bescheiden ogende man nu wel of niet sympathiek was. Feit blijft dat hij veel heeft bereikt en in die zin wel een van de beeldbepalende Nederlanders in de internationale geschiedenis van de afgelopen eeuw is geweest. Maar daar wordt je geen Grootste Nederlander aller tijden mee.