Kruidbroodjes

Rond Kerstmis gaan Sjaak´s gedachten vaak uit naar zijn jonge jaren in Rotterdam. Gisteren kwam hij door een opmerking van zijn zus erachter dat Rachel Hazes bij hem op school heeft gezeten. Het muntje viel langzaam, maar zeker: toen al als meisje van 6, 7 jaar een ordi typetje met een joviale vader die slager was en bij gelegenheid soms enorme hoeveelheden vlees aan school doneerde. Maar het zijn vooral de herinneringen aan de kruidbroodjes (zie boven: oogt niet smakelijk, is het enigszins wel). Typisch Rotterdam´s en niemand in ons NSG vind ze dan ook lekker. Dat was vroeger wel anders: Doesbrand en Sjaak loerden als roofdieren op het overgebleven exemplaar. Ze gaan immers per 6 en we waren met 5 thuis en ieder maakte gebruik van het hem/haar toebedeelde exemplaar. Je moest er trouwens vroeger uren voor in de rij staan bij bakkerij Klootwijk, die inmiddels een heuse multinational in Rotterdam en omstreken is geworden. Nooit bedacht dat je ze ook zelf kan maken want er is zelfs een recept van. Sjaak is al twintig jaar weg uit Rotterdam, maar zijn moeder houdt de herinnering levend door elk jaar met Kerstmis en vaak met Pasen voor haar zoons kruidbroodjes te kopen. Het is niet alleen een gebaar van attentie en liefde, het is ook een culturele daad: zo blijft een deel van Rotterdam in de andere landsdelen overeind. Hulde!

Onrecht

Sjaak kan slecht tegen onrecht. De ene keer kan hij er beter mee omgaan dan de andere keer. Maar onverschillig zal hij nooit blijven als je het drama van de man die op de Lekbrug bij Vianen op 25 november iemand te hulp wilde komen en in een gat viel. Het heeft wel iets slapsticksachtigs maar als je bedenkt dat die man ook gewoon thuis werd verwacht krijgt ik vooral rillingen. Een niet ´help yourself brother´-actie die zo fataal afloopt. Vandaag is het lichaam gevonden, meldt NU. Hopelijk kunnen de dierbaren van deze relatief anonieme held afscheid nemen.

Feesten met collega´s

Ongeveer tegelijkertijd heeft de Coef! een stukje over ons feestje bij onze bazen geschreven, zie de vorige posting. De treffend beschreven act kwam goed aan. Velen wisten het op waarde te schatten en de bazen zelf namen het sportief op. De beeldspraak was misschien wel treffender dan we vermoedden: eigenzinnigheid is ons niet vreemd, voor pratende pakken zijn we zuinig en enige neiging tot isolationisme is wel aanwezig. Maar evengoed was het geslaagd.

Daarna begon het feest. Met eerst een lang diner dat werd gehinderd door een tafelschikking. Vervolgens een huisband en een DJ. We zagen collega´s langzaam maar zeker uit hun dak gaan. Sjaak, toch al geen swingbeest, kon zich moeilijk overgeven aan het geheel. Feesten met collega´s, zeker als je in een wat formelere relatie met ze verkeert: dat is toch lastig. Zoiets als knuffelen met je broer of zus; je kent elkaar erg goed maar sommige dingen doe je gewoon niet. Sjaak is te nuchter kennelijk en heeft te veel Calvijn in de aderen en te weinig alcohol.

Kneuterdijkse Rimram

Morgen hebben we een feestje, omdat de Raad voor de Rechtspraak een nieuw pand heeft. Een zeer statig pand aan de Kneuterdijk in Den Haag. Ze hebben drie jaar kunnen oefenen vanaf het Brugggebouw maar sinds enige tijd hebben we echt te maken met oeverloze Kneuterdijkse Rimram.

Het nijlpaard beweegt weer

Al weer ruim 1½ maand brult l´Hippopotame weer. Door mijn nieuwe RSS-reader was ik ´m kwijt. Nu dus weer binnenboord. Hulde!

On the radio

Doesbrand was vanochtend op de radio. Sterker nog: zijn woorden waren de eerste van deze dag, als je het nieuws van middernacht nog even als niemandsland tussen gisteren en morgen beschouwt. Doesbrand is mijn broer. En als je met je broer samen als kleine jochies naar de chauffeur van bus 35 hebt gezwaaid, dan ben je ook zélf een beetje op de radio geweest. De schamele 45 seconden die hem gegund waren zijn een gotspe, wetende wat er allemaal niet geblaat en gekeuveld wordt. Daarentegen heeft Doesbrand nu de norm gesteld, aangezien hij zijn tekst wist in te korten naar deze vloek en zucht. Doesbrand sprak zeer duidelijk, zijn stem herkende ik niet direct maar de VdH wel. Doesbrand sprak mooie woorden; ook Sjaak wist het Wilhelmus in deze vorm nog te herinneren. Het Wilhelmus was op Hilversum 1 anders dan op Hilversum 3 en later Hilversum 4 meen ik mij te herinneren.

Doesbrand zet een bescheiden familietraditie in radiowerk voort. Onze vader was ooit de selectionnier van favoriete geestelijke liederen in het KRO-programma ´Daar word ik stil van´ en Sjaak is ooit samen met compagnon Coef! over de lancering van Rechtspraak.nl geïnterviewd in Tros Online. Onze zus heeft furore gemaakt in lokale media en radio met haar goede werk rondom integratie en vrijwilligerswerk.

Het radiofragement is helaas alleen in RealAudio te beluisteren. En na 2 minuten kun je wel stoppen met de uitzending.

Gemiste kansen & ouwe koeien IV

Ooit volgde Sjaak een aantal empowermenttrainingen bij een vrij obscure firma. Deze ligt inmiddels aardig onder vuur, zoals onder andere blijkt uit diverse internet publicaties. Vooral het
dappere relaas van een cursist komt mij akelig herkenbaar voor. Hij stapte in zijn auto en reed naar huis, Sjaak bleef, rondde alles af en raakte de weg volledig kwijt. Verloor daarna binnen een paar weken veel van wat me dierbaar was en het kostte bijna 2 jaar om er weer bovenop te komen. Ik heb geen spijt van de trainingen. Ben er zelf verantwoordelijk voor geweest, ja, zo ver hebben ze me wel kunnen omvormen. Een gemiste kans is geweest om op het moment dat er mensen kapot gingen onder de druk (waaronder Sjaak dus), Sjaak niet is opgestaan. Dat het genoeg was, dat de rollen die we innamen niet klopten en dat de eeuwige vriendschappen die gesloten leken te worden nog geen week zouden duren. Mensen fysiek en emotioneel uitputten en dan met zo weinig professionele hulp en nada nazorg een grote groep benaderen: het is is erg riskant. Door de druk van de groep is uitstappen vrijwel geen optie. Zaken ter discussie stellen evenmin: Sjaak zou ongetwijfeld door de charismatische trainer zijn afgebrand. Sterker worden kan je alleen door zelfkritiek. Voor elke tegenwerping hebben deze lui wel een kloppend antwoord; je bent niet ´commited´, ´not prepared to take risks´ en evenmin ´responsable´. Alle waarheden over het leven in een viertal dagen van gemiddeld 20 uur. Gelukkig bleef er dus maar 4 uur niet-slapen over. Aan het eind ben je allang blij dat er tenminste 70 mensen van je houden want je bent zelf door een hel gegaan. Desondanks is alles wat voorbij kwam wel nuttig gebleken. Waarschijnlijk was ik op een andere manier er ook wel achter gekomen, maar dan in een rustiger tempo.

Alle beeldvorming over geldklopperij is juist. In de geest van de training had niemand aangespoord hoeven te worden de trainingen te promoten (enrollen in jargon). Een goede training verkoopt zichzelf en niet door druk uit te oefenen. Darmee snijden ze zichzelf uiteindelijk in de vingers al zullen de eerste trainers er rijk van zijn geworden. Net als bij een kettingbrief. Het is hetzelfde commerciële sfeertje dat rond sommige alternatieve geneeswijzen hangt. Daar wordt ook net te vaak iets omheen of extra verkocht. Net als bij banken kun je ervoor kiezen om daar wel of niet mee in zee te gaan.

De loting en bundcoaches

Sommige zaken zijn eindig, maar toch ook niet. Gisteren moest Sjaak tijdens de loting voor het WK voetbal heel sterk aan Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten denken. Al die hotemetoten, een niet deskundig model met een verkeerde jurk, al die bondscoaches en vooral die onzinnige voorbeschouwingen. ´Groep des doods´, ´loodzwaar´ en dat soort gedoe. Sjaak vind dat San Marco (di Basti) weer zijn gelijk bevestigt en aantoont dat er écht een andere wind waait. ´Interessant´ en verder geen gezeik. Heel goed. Maar terug naar Erik en Diederik. Laatstgenoemde imiteerde in de legendarische Studio Spaan uitzendingen meesterlijk Boudewijn Büch. Deze hield in Oceanië voorbeschouwingen op de WK kwalificatie en onderhield zich met zogenaamde ´bundscoaches´. Steevast antwoordde Erik, verkleed als inboorling, niet op de in semi-Engels gestelde vragen. Alleen op de vraag: ´wat wil bee te score of the nekst geem´ was het standaard antwoord ´ik denk 2-0´. Erik en Diederik hadden gisteren niet misstaan.

Sjaak kon even geen fragmenten vinden, behalve dit lied van Erik. Zijn enorme imitatietalent komt in 5 minuten even voorbij. Geniet vooral.

Moderne bureaucratie

Al 13 jaar ben ik ambtenaar en wordt daar regelmatig geconfronteerd met het suffe imago van de overheid en het bureaucratische gehalte van mijn gemiddelde collega. Zal allemaal zo zijn en ik kan nog een beetje tegenwerpen dat we met Rechtspraak.nl gestaag werken aan verbetering van de dienstverlening. Maar de echte ´red tape´ zit bij de Grote Bedrijven. Moet je eens een hypotheek aanvragen en willen afsluiten. In de reclame staan ze te dringen, de accountmanager belooft je zijn benen onder zijn lijf voor je eraf te rennen, omdat ze ´in de rij voor je staan´. Maar eenmaal geïnteresseerd geraakt, begint het formulierenfeest. Voordat je het geregeld hebt ben je 34 formulieren verder. En Sjaak haat formulieren en formats. Maar goed dan denk je er te zijn en kun je weer over tot de orde van de dag. Gaat je getekende offerte ´de backoffice in´. En dan zijn de accountjongens, de talking suits ineens uit beeld. Die backoffice is Machtig, en kan het allemaal nog veranderen. Een andere wereld kennelijk, een biotoop achter een Berlijnse Muur die zijn eigen wetten kent en niet beïnvloedbaar is. Maak je met ´het pak´ afspraken dat je niet je scheidingsconvenanten hoeft in te sturen, stuurt een mevrouw van de backoffice een standaardbriefje. Kan ze niet afvinken van het checklistje. Nee geen kopie van het taxatierapport (keurig in een kaftje van de taxateur) nee het origineel hoor! En dat meer dan een maand nadat je het hebt binnengekregen, tsja het gaat in de backoffice op volgorde van binnenkomt bazelt ´het pak´. Maar Sjaak: wel zo spoedig mogelijk want over een week moet het zover zijn. Checkpoint Charlie is gesloten dus werken we langs elkaar heen op het glanzende ING kantoor. Dan maar de klant lastigvallen, nee: in gebreke stellen want niet alle vormvoorschriften is voldaan. Schande! Weinig kan Sjaak meer irriteren dan dit gedrag.

Sjaak schakelt (naar schaatsen)

Zo. De eerste klappen zijn uitgedeeld in het schaatsseizoen 2005-2006 en alle wereldrecords bij de mannen staan scherper. De vrouwen blijven in de breedte wat achter en het zal spannend worden of er nog iemand zich kan mengen in de strijd tussen Cindy Klassen (1.51 op de 1500 meter!) en Anni-weer-terug-bij-Ids-Friesinger. De apotheose van een ongekend fascinerend begin van dit olympische jaar was gisteren de WorldCup wedstrijd op de 10.000 meter. De andere vier wereldrecords (hoe waanzinnig snel de 3.37 van Eskil Ervik ook is, de 3000 meter doet niet mee) waren in Calgary en later Salt Lake City al verbeterd, maar de 10.000 meter was nog niet gereden. En in Heerenveen kan het hard gaan, als het meezit. Wat heet: er doken vier man onder de 13 minuten en met een tijd van net boven 13.10 zat je in de middenmoot. De race van Carl Verheijen was fenomenaal en deed zelfs hier de kinderen op de banken staan. Wat opvalt is dat al deze tijden werden gereden in 'stayersraces'. Het nieuwe paradigma leek de afgelopen weken te zijn om zo hard mogelijk weg te gaan en dan de rondetijden gestaag te zien oplopen. De Wennemarsmethode zeg maar. Maar als je zag wat Hedrick en Verheijen deden: die begonnen voorzichtiger (voor zover een rondje 31.5 op de 10 km voorzichtig is) en reden rondetijden op het eindet, die vroeger op de 1500 meter niet zouden misstaan. Dat heet een aflopend schema. Waar eindigt dit? Ik schat in dat een 10km in Salt Lake City nu goed zou zijn geweest voor een tijd van tussen de 12.40 en 12.45. Dan rijd je alleen maar 30'ers. Wanneer gaan we door de 6 minuten grens op de 5 km, de 1.40 op de 1500? De 1.08 en 34 op de sprintafstanden? Waarschijnlijk niet dit seizoen meer, tenzij er nog een keer op de echt snelle banen wordt gereden. De revolutie die Shani Davis en Chad Hedrick twee jaar geleden teweeg brachten is voltooid. Ze versloegen de Nederlanders, doorbraken de hegemonie, namen die over en worden nu weer bijgehaald. De Noren (ik vertrouw het niet helemaal) zijn ook weer aangesloten en het lijkt een geweldig Olympisch toernooi te worden. Als nu die Italianen het maar een beetje voor elkaar krijgen.

Vanaf nu schaatsblogjes uitsluitend op Sjaak Schakelt!

Zweefvliegen in de beurs

Soms moet je een ander iets gunnen, is een van de motti van mijn campagnon Coef! en dat was dit keer het geval bij de ICT conferentie van de Rechtspraak. Onze biotoop dus. Ruim drie jaar geleden bedachten we ergens in Naarden tijdens een retraître/uitje van het werk dat het leuk was om onze produkten te laten zien aan de rechtspraak. En dan vooral het deel dat er echt mee werkt en normaliter niet aan bod komt bij het bezoeken van dit soort sessies. Vaak hebben de praktijkmensen goede ideeën die ze niet goed kwijt kunnen en wij wilden ze een podium bieden. Een conferentie was geboren en de bijeenkomst in Media Plaza ('Porta Juuriizz') was een succes. Wij hadden een stevige vinger in de pap, zowel logistiek als inhoudelijk. Coef! wierp zich op als geestelijk vader van de conferentie en wist telkens verrassende elementen toe te voegen. Vorig jaar werd daar al wat wat aan geknaagd en eisten onze bazen veel spreektijd voor veel oude wijn in nieuwe zakken. En dit jaar 'waren zij aan de beurt, omdat we het voorzitterschap rouleren'. Dat was nieuw, maar je iemand wat gunnen en de baas wilde graag de conferentie gebruiken om te zenden en te oogsten van wat in de beleidsprogramma's bereikt wordt.
Als je kijkt naar het verloop van afgelopen vrijdag is de vraag of dit is gelukt. Het thema was implementatie en in de plenaire sessie bleef dat allemaal wat zweven. Een licht obligaat verhaal van een Expertisecentrum-consultant over cultuur, apen en bananen. Een ronduit onbeholpen en tenenkrommend verhaal van een spreker over veranderingen waarvan ik tot het laatst dacht dat het een 'act' was. En de Jack Nicolson-lookalike die daarna kwam kon de zaak daarna niet meer redden, ook al omdat zijn op zich goede elementen bevattende presentatie ongelukkig voor de borrel gepland stond. En daarmee bereikte alles een tegengesteld effect: als dít veranderen is dan maar liever hetzelfde behouden of daarnaar terug. Zoals meer ruimte voor presentaties en sessies van collega's uit de praktijk. Zoals twee rechters de vertellen hoe ze omgaan met de invoering van een schriftelijke rol en daar succesvol in zijn. Dat moet de kern zijn van deze conferentie en het voor- en naprogramma graag verbinden. Veranderen is doén werd ons voorgehouden, en vervolgens werd er een hele dag in de lucht over gepraat. Volgend jaar maar veranderen lijkt me.

Wouter van Bosten

In de Volkskrant van vandaag staat een foto waar zowel de VdH als Sjaak Marco van Basten dachten te zien, terwijl het Wouter Bos bleek te zijn. Bij nader inzien lijken de twee uiterlijk ook wel wat op elkaar. Maar er zijn meer overeenkomsten. Beiden traden aan bij resp. Oranje en PvdA in een in een verzuurde, bedorven omgeving, van onhooggevallen types en zwanger van zelfgenoegzaamheid. Beiden wisten een ombuiging te bewerkstelligen, waarin veel nieuwe gezichten en jonge talenten een serieuze kans kregen. Beiden ontzagen gevestigde namen en instituties niet. Beiden hebben daarmee veel goodwill gekweekt en gaan met een overtuigende bescheidenheid hun eigen weg. Enige relativering is op zijn plaats: beiden hebben nog niet voor de hoofdprijzen gespeeld, mogen over beginnersgeluk niet klagen en komen uit en situatie waarin het nauwelijks slechter kon. Van Van Basten is inmiddels bekend dat hij hoogbegaafd is van Wouter Bos is dat ongewis. Maar met Wouter en Marco aan het roer zal het de komende tijd beter gaan met ons land. Wie weet doen ze binnenkort nog aan job-rotation en gaan ze zelfs op dat terrein geëffende paden uit de weg.

Grrls just wanna have fun

Attentie: NSFM (Not Safe For ´Moeders´)

Sinds de Viva het als welkomstgeschenk gaf is de vibrator in marketingtermen een ´commodity´ en dus het gemiddelde huishouden binnengetrokken. Wij mannen hebben het over ons heen laten komen en terecht: we kunnen daar toch niet tegenop, halen het aantal ´bpm´ never nooit niet al slikken we ons scheel aan de Viagra. Dus compenseert de gemiddelde man een en ander met ´toys for the boys´. Firato-spul, DVD-recorders, de nieuwste gameboxen, diverse prut-met-knopjes en elk half jaar een nieuwe Ipod om een beetje bij te blijven. Zo hebben we weer een evenwicht berikt. Maar zowaar: er is een een vinding die een mooi huwelijk is tussen de toys van grrls en boys. De man zet zijn Ipod aan en de vrouw gaat uit haar dak van wat dat teweeg brengt. Een echte innovatie. En de mogelijkheden zijn nu legio: wat te denken van een compacte, flinterdunne TomTom met condoomfunctie. Veilig, handsfree vrijen en de juiste navigatie ineen!.