Lentebloem

Voor degenen die denken dat het wielerseizoen in juli is tijdens de Tour: deze maand zijn we alvast maar begonnen. Na de exotische koersen in Maleisië, de Tour Down Under etc. zijn we toe aan de zogenaamde kleinere etappekoersen. Parijs - Nice is er één van de belangrijkste van. Alleen de bijnaam al van de koers al, de Rit naar de Zon. Weg van het kille noorden, op naar het vakantiegevoel, dat volgende week langs de Italiaanse Bloemenrivièra in Milaan - San Remo alleen maar versterkt wordt.

Goed tot zover, geen groot nieuws. Maar gisteren won Joost Posthuma de 6e etappe. Op indrukwekkende wijze nog wel. Hij was alleen op kop gekomen, had de rest van de kopgroep gelost in een niet al te zware klim. In de afdaling stuurde hij fout en werd hij bijna bijgehaald door de Duitser Ludewig. Een gemiddelde jongen van nét 24 zou hem hebben laten bijkomen, de laatse 10 km kop over kop hebben gereden om de 2 minuten voorsprong op de rest te behouden en dan wwaarschijnlijk de sprint hebben verloren, maar toch knap gereden hoor....
Joost niet. Die keek eens om, voelde zich sterk, wist dat hij kan tijdrijden en reed de arme Ludwig, die echt op maar 4 seconden afstand zat, met groots machtsvertoon nog ruim meer dan een minuut zoek. Het deed met denken an de overwinning van Boogerdje in de Tour van 1996 in Aix-le-Bains, die al vrijwel onbekende er ineens stond in een grote wedstrijd.

Met Joost Posthuma, Thomas Dekker, Pieter Weening, Niels Scheuneman en nog wat van die mannen hebben we nog nooit sinds de Grote Vier van de jaren ´80. (Kneet, Zoetemelk, Raas en Kuiper) zoveel talent gehad. Gisteren stond Posthuma er, wie weet breekt dit de ban voor al die andere jongeren. Ik verheug me op de komende seizoenen