Groots

Nog mentaal stuiterend van de indrukken en gebeurtenissen werd de nachtrust erg kort. Het afscheid gisteren was werkelijk groots te noemen. Perfect georganiseerd door mijn collega's Samira, Sonja, Michèle, Anne en Coef. Op een stijlvolle lokatie om de hoek; er was niet kinderachtig gedaan en een vleugel van het Spoorwegmuseum afgehuurd. De entree leverde direct een blik op het prachtige aankondingingsbord (zie foto). De toon was meteen goed en gezet. In goede Bistro-traditie werd feestje aan inhoud gekoppeld in de vorm van een mini-seminar. Dat was voor de vertrekkende Sjaak nog weer even intellecueel aanpoten, na twee weken vakantie. De receptie was ontspannen en geanimeerd zoals dat dan heet. Geen lange rijen voor het handenschudden, maar hooguit een clubje van twee, drie mensen, dat zich overigens wel permanent in samenstelling ververste. Mijn ouders en (leen)kinderen waren erbij en zelfs de ex-vrouw schoof nog even aan. We zongen gezamenlijk voor mijn vader die 76 werd. De VdH stond te stralen en glimmen van trots en mooi te wezen in haar sjieke doch sexy jurk en wisselde zo af en toe een liefdevolle blik uit met Sjaak. Die velen niet ontgaan is. Marja hield als baas een mooi verhaal en bleek zowaar Sjaak Gegoogled te hebben. Er waren veel mensen waarmee ik intensief heb samengewerkt, met sommigen al vanaf begin jaren '90. De vele kado's zijn pas later thuis uitgepakt en bijna alles kon ik nog traceren. Sjaak heeft een sabbatical nodig van een half jaar om alles te lezen en dan heb ik ook voor die tijd ook nog genoeg wijn erbij. Na de receptie ging het nog verder met een buffet. Samen met de collega's (sommigen met partner) aangevuld met Sjaantje (oude secretaresse die een paar maanden geleden is vertrokken) en Edith (vriendin van mijn ruim drie jaar geleden overleden vriend en collega Kees). Coef! hield een lange speech, waarin hij met -de hem kenmerkende nadrukkelijke dictie- doch met enige afstand een historisch exposé gaf over de ontwikkeling van Bistro en de rol van Sjaak daarin. Met de bovenliggende laag versterkte hij het wij-gevoel en was het een verhaal van en voor ons allen. De diepere laag was dat dat gevoel onlosmakelijk verbonden is met mijzelf en wie ik ben. Coef! gaf aan dat werk en privé ononderscheiden grootheden bij Sjaak zijn en zijn ik- en wij-gevoel dermate sterk verweven is dat het verhaal van Bistro het verhaal van Sjaak is en vice versa. De holistische Sjaak, die uit comfortzones leerde stappen. In mijn dankwoord aan de collega's merkte ik dat mijn spons aardig vol was gelopen en was het soms zoeken naar de juiste woorden. We gaan er maar van uit dat mijn dank en waardering voor de afgelopen acht jaar en de grootse afsluiting daarvan is doorgekomen. Fr@ oefende voor de laatste keer zijn rol als chauffeur uit en zette mij en mijn vele kado's thuis af. Als toetje kreeg ik een modern liber amicorum mee in de vorm van een afscheidblog. Het voelt als een trommeltje koekjes dat je meekrijgt terwijl het feestje al is afgelopen. Het gebrek aan kunnen slapen is de afgelopen uren al aardig opgevuld door een eerste lezing van de bijdragen en er veel werk vezet, met name door onze huisfilmer Guido. Groots was het en vandaag zullen de emoties, die er bij het inslapen aan zaten te komen, nog wel verder doorkomen. Maar nu weer naar bed.

Opgeruimd en leeg

Gisteren ben ik, terwijl het Eerste Pinksterdag was, naar kantoor gegaan en heb daar een deel van de ochtend en de middag mijn bureau ontruimd. Niet gehinderd door andere aanwezigen kon ik dat in alle rust en in eigen tempo doen. Voor het laatst de alarmsleutel gebruikt en de centrale gewaarschuwd. Kon het ook niet laten om een illegaal geparkeerde auto op het plaatsje naast het pand -indachtig onze Fr@- een vermanend briefje te gunnen 'namens de directie'. De Nespresso deed het ook op feestdagen en het voelde allemaal heel vertrouwd. En toch wist ik dat ik met die mailtjes, papieren, post en wat nog mee, niets meer zou doen. Zat ik te mijmeren uit het raam en te bedenken hoeveel werk er nog ligt bij Bistro. Ben ik door al mijn bestanden heen gevlogen en af en toe ingezoomd op een presentatie, een document of een foto. Het meeste heb ik weggegooid, zowel digitaal als op papier. Belangrijke zaken hebben de collega's al, of kregen ze gisteren per mail óf zijn weggezet in de voor mij logische mappen. We zijn in acht jaar een heuse organisatie geworden waarin voor het merendeel de taken eigenlijk wel goed belegd zijn en je dus er gerust tussenuit kunt piepen. Het kan altijd beter, maar gisteren besefte ik maar weer eens dat het al goed loopt. De laatste handeling was het afronden van mijn overdrachtsnotitie. Morgen komen de collega's van het secretariaat hier lunchen en kan ik mijn sleutels en pasjes bij Sonja inleveren. Woensdagmiddag afscheid en dan één dagje niks. Vrijdag begint de nieuwe baan. Ik voel me zoals mijn bureau: -waar de apparatuur op opvolger Harry wacht- opgeruimd en leeg tegelijk.

Lonkend perspectief II

De afgelopen dagen was Sjaak in de Ardennen om te fietsen en een beetje afstand te nemen tussen twee banen in. Het was een kort bezoekje, maar ik heb er heerlijk gefietst.
Sjaak had het huis van zus en zwager als uitvalsbasis en daar kom ik al zestien jaar. Op weg ernaar toe, over de E411 van Brussel naar Luxemburg kom je vlak voor afrit 22 onder een hoog viaduct. Het is altijd het moment waarop ik besef dat ik er bijna ben, vanaf daar is het nog maar zo'n 25 kilometer over binnenwegen. Tevens vraag ik me dan altijd af hoe het uitzicht vanaf dat viaduct zal zijn. Het lonkende perspectief dus, waar ik al eerder over schreef. Gisteren was het zover. Ik reed over het viaduct en maakte daar foto's van het uitzicht en de weg zelf. Later op de dag reed ik naar huis en stond ik in de file voor een wegversmalling. Tijd voor een foto van onderaf. Zo ziet het er dus uit.

De elfde man

Morgen spelen Liverpool en AC Milan de finale om de Champions Leauge. Naast de vraag hoe het in beginsel kansloze Liverpool er in zal slagen om -net als twee jaar geleden- Milan weerstand te bieden, is Sjaak benieuwd of deze finale met 11 tegen 11 eindigt en/of zonder strafschoppen wordt beslist. En mocht het wel tot 'pinanties' komen en er 'rood' uitgedeeld zijn, dan kan er een interssante situatie ontstaan. Want in de bekerfinale Az-Ajax twee weken geleden en vorige week in de UEFA-cup finale Sevilla-Españyol raakten we er al aan. In beide finales was er na de verlening nog geen winnaar. Strafschoppen dus. Maar in beide finales was het 10 tegen 11 omdat er een speler van één van de partijen rood had gekregen. Vorig jaar kreeg Jens Lehman van Arsenal rood, dus zo onwaarschijnlijk is het niet dat we deze situatie morgen weer bereiken. Zolang het vervolgens binnen de reguliere '5 elk' wordt beslist is er niks aan de hand. Maar daarna wordt het om-en-om. En dan wordt het boeiender. Wat als vervolgens er weer niks wordt beslist (beide partijen scoren óf missen allebei). Volgens Sjaak zegt het reglement dat er alleen door spelers strafschoppen mogen worden genomen die in het veld stonden. Bij een eindeloos vervolg is de ene ploeg, die nog maar met 10 man stond, eerder door zijn spelers heen dan de nog volledige ploeg. Als het na 10 pingels elk nog gelijk staat blijft de ploeg die dan door zijn spelers heen is in gebreke. Het zou raar zijn dat er dan een speler voor de tweede keer mag schieten. De commentatoren hoor je er niet over, terwijl die fulltime hiermee bezig zijn en Sjaak ondertussen aspèrgesoep aan het maken is. Toch maar eens voorleggen aan de autoriteiten.

wordt vervolgd

Een mooi liedje

Soms heb je van die momenten dat je zo blij van een liedje wordt dat ze een blogje waard zijn. Sjaak is dol op riedeltjes en symphonische intro's maar Eric Clapton's uitgeleiding/outro in 'Let it grow' mag er ook wezen. Terugrijdend uit Naarden na een geslaagd fietstochtje in de Ardennen, om kwart voor een 's nachts over de A27, draaide Harry de Winter in zijn radioprogramma dit heerlijke nummer van 'Slowhand'. Een linkje voor mijn vaste lezers. Clapton zit -na het downloaden van de podcast- op ongeveer 45 minuten. Ook de andere muziek is de moeite waard; Sjaak heeft zich geabonneerd.

Stad zonder hart

Op 14 mei werd in Rotterdam op bijzondere wijze herdacht dat het 67 jaar geleden was dat de stad werd gebombardeerd. Een cirkel van licht markeerde de lijn van verwoesting. Het was me niet ontgaan, maar pas toen Moeders mij gisteren een paar mooie foto's stuurde bedacht ik me dat voor onze generatie het bombardement weliswaar niet die wonden heeft geslagen als bij mijn (groot)ouders. Het is daarentegen wel iets is waar we als opgroeiende Rotterdammers altijd mee geconfronteerd werden. De binnenstad, product van de wederopbouw in de vijftiger jaren, is nooit meer wat geworden. Dat hebben we zó vaak van buitenstaanders moeten horen, dat je vanzelf er chauvinistisch van werd; iets dat de Rotterdammer kenmerkt. Rotterdam heeft aan de randen van de stad de afgelopen jaren enorme veranderingen ondergaan, die de stad nu onherkenbaar ten opzichte van 30 jaar geleden en nu buitengewoon aantrekkelijk maken, maar de binnenstad zelf? Ongezellig en zakelijk; geen plein of mooie Boulevard met winkels en terrassen. De herbouw van het Centraal Station biedt wellicht een mooie kans om ook dat te nog doen.

Voor mijn ouders rest de herinnering aan 'mannetjes die uit de lucht kwamen vallen'(parachutisten op de Waalhaven) en 'vlammen en rookwolken in de verte'(gezien vanuit het relatief veilige en toen nog zelfstandige Schiebroek. Ze zullen het nog aan onze kinderen kunnen vertellen, zoals mijn grootvader ons vertelde dat hij op een fiets met houten wielen zijn dochter (mijn moeder) in Westfiesland ging ophalen. Daarna rest slechts in de volgende generatie de overlevering. Door met moderne middelen die overlevering te visualiseren is een goede stap gezet.

Prikkelend

Vanaag moest de jongste zoon bloed laten prikken om zich op allergieën te laten testen. Hij zag er een beetje tegenop, maar eenmaal op de stoel was het zo gepiept. Geen kik gegegeven. Goed zo Fenzemans. Het deed me denken aan pakweg 35 jaar geleden toe ik wratjes had en deze werden verwijderd met vloeibaar stikstof. Een rigoureuze methode, die even pijn deed, weet ik me te herinneren. Het was bij Dr. Tan in de Alexanderpolder. Sjaak, die destijds losse traantjes had, huilde niet of nauwelijks en kreeg naast de lof van Moeders ook nog eens een matchbox-autootje. Dat heeft indruk gemaakt, tot op de dag van vandaag. Het wegwerp-vliegtuigje (in meerdere opzichten) zal op Fenzemans geen vergelijkbaar effect hebben.

I ♥ Blogger

Even een korte blijk van waardering aan Blogger. Hebben ze nu weer bedacht dat als je blogjes maakt deze elke minuut worden bewaard. Automatisch. Enkele maanden geleden waren het de eenvoudig te bewerken stylesheets met previews en al. Daarvoor de definitieve invoering van de beta-versie waarin je blogs kinderlijk eenvoudig te beheren zijn. Met een slimme koppelverkoop aan de andere Googleprodukten. Een produkt dat zich telkens vernieuwt met handige dingen waar je echt wat aan hebt. Zó is automatisering bedoeld, maar tegenwoordig heet dat weer 'technology driven' en dat mag niet niet nu ICT 'Chefsache' is geworden. Het zal me jeuken, ze hebben het gewoon slim bedacht en ik blijf dus Blogger trouw. Het enige dat ik nu zelf nog kan bedenken is een vinkje 'open in een new window' bij het aanbrengen van een hyperlink. Zodat je ervoor kunt kiezen dat de lezer die in je blogje het linkje klikt, niet letterlijk van het scherm verdwijnt.

Tik-tick

Sommige zaken zijn genetisch bepaald. Vandaag merkte ik dat ik hetzelfde tickje als mijn vader heb. We hebben nl sinds kort een barometer bij de schuur hangen en telkens als die bekijk geef ik deze een klein tikje. Om er zeker van te zijn dat het apparaat de juiste stand/waarde aangeeft. Mijn vader deed dat vroeger ook; bof/bof dreunde het dan. Dan wist je dat de barometer weer aan de beurt was. Alsof die daar mijn/onze zachtje klopje (s)voor nodig heeft. Een tikje overbodig lijkt me.

Kwajongens

Vandaag dan de laatste werkdag. Die werd besloten met een mini-symposium van Het ExpertiseCentrum over gedwongen winkelnering binnen de overheids-ICT. Meestal laat ik dit soort bekers aan me voorbij gaan, maar twee van de drie sprekers kwamen dicht bij mijn dagelijkse wereld. Marcel, directeur van onze broederorganisatie Ictro, en Nico mijn nieuwe functionele baas bij de IGZ vertelden elk vanuit hun perspectief over het onderwerp. Een mooie natuurlijke overgang van mijn huidige naar mijn nieuwe werk. Echt boeiend werd het niet, maar er waren veel bekenden, we waren het allemaal met elkaar eens en de sfeer was goed en ontspannen.

Van meer betekenis was dat dit het laatste gezamenlijke tripje van Coef! en Sjaak in deze functie was. Vele keren reisden we samen naar Den Haag om daar oorlogen in te gaan, dan weer juist verzoeningssessies bij te wonen, zinloze vergaderingen bij te wonen alsmede regelmatig met een goed gevoel na gedane zaken terug te keren. Het voelde als een schoolreisje en dit keer kreeg Coef! me zowaar op de OV-fiets, die hij al zo vaak propageerde. Het is een uitkomst inderdaad en die ga ik vaker gebruiken. We crossten door de Hofstad naar het voormalige Postmuseum waar de sessie plaatshad en hadden veel plezier, dat volgens Sjaak wel terug te zien is op de foto.

Diesellucht

Het reisje naar Zutphen inspireert en produceert blogjes. Terug nam ik het boemeltje via Klarenbeek naar Apeldoorn. Naast de gemiste aansluiting op de Intercity richting Westen die kennelijk nu verdwenen is, ervoer ik ook weer het vertrouwde gevoel dat de dieseltjes van de NS me geven. Als tiener bracht ik vakanties vooral treinend door. Dan kocht ik een TienerTour kaart van 40 gulden (€18 ongeveer, hoe is het mogelijk) en dan mocht ik aanvankelijk acht en later vier dagen onbeperkt treinreizen. En dat deed ik. Van vroeg in de ochtend tot het avondeten zat ik in de trein. Niet anders. Vaak stapte ik over op een andere doorgaande trein, en als de trein niet verder ging, nam ik de eerste weer terug. De langste overstap was ooit in Mariënberg en duurde maar liefst 50 minuten. Het onderweg zijn was belangrijker dan het doel; een principe dat nu voor veel geld in het NewAge- en Empowermentcircuit aan de man wordt gebracht.

Hoogtepunt tijdens die reizen waren de boemeltjes in de uithoeken van het land. Groningen – Roodeschool, Leeuwarden – Stavoren, Tiel- Nijmegen, Arnhem – Winterswijk en Valkenburg – Heerlen via Simpelveld (de oude Miljoenenlijn), dat werk. Deze lijnen werden bediend met dieseltjes, de voormalige Blauwe Engeltjes en de DEIII types. Beiden sloegen een heerlijke dieselwalm uit. Die Sjaak associeert met vakantiegevoel, vrijheid en dus een hoog ‘raindrops on roses’-gehalte kent. De NS heeft haar dieselmaterieel opgeschoond en er is nu nog maar één dominant type, de Railhopper in dieseluitvoering (de Buffel). Minder authentiek, maar wel het gevoel weer oproepend en het schrijversgevoel aanwakkerend. Het kleine half uur in Apeldoorn was dan ook snel voorbij.

Zutphense connectie (1)

Op de een of andere manier neemt het lieflijke Zutphen een belangrijke plaats in Sjaak leven in. Toen we begin 1999 aan de basis van Bistro stonden, lanceerden we de organisatie vanuit Zutphen. Het was toen nog ook de bedoeling dat we vanuit daar Rechtspraak.nl zouden maken. Coef! was daar toen directeur bedrijfsvoering bij de rechtbank en bracht naast techneut Fr@ ook nog eens een garantstelling voor mensen en geld én de ondersteuning door de eveneens onder hem vallende stafdiensten in. Sjaak reisde those days veel af naar het Oosten. Bistro zou uiteindelijk in Utrecht geplaatst worden, maar de warme band met Zutphen bleef. We bleven gebruik maken van de ondersteuning op financieel- en personeel gebied en ruim een jaar geleden namen we het jurisprudentiecentrum voor bestuursrecht in onze organisatie op, dat tot dan in Zutphen zat. En vandaag, tijdens mijn afscheidtoernee, was ik op bezoek bij mijn opvolger. Die, u raadt het al, momenteel bij de rechtbank in Zutphen (zie foto) werkt. We hebben nog geen 50 meter van de kamer waar ik destijds met mijn makkers Bistro vorm gaf, bijna vier uur gesproken. Over mijn notitie van bijna 10 pagina's , maar ook wat er tussen de regels stond of niet verwoord was. Harry, mijn opvolger en ik waren zeer tevreden. De zaak blijft/komt in goede handen.

Zutphense connectie (2)

Ook privé kom ik nog wel eens in Zutphen. Mijn vrienden Joost & Eva, destijds tevens overburen, verhuisden bijna zeven jaar geleden naar Zutphen. Ondanks de afstand hebben we nog geregeld contact. Al was het maar via onze dochters die nog minimaal eens per jaar logeren en via MSN en mail elkaar op de hoogte houden van wel en wee. En mijn zus gaat met man en kinderen deze zomer naar: Zutphen. Ze doen het op hun manier: een pand-met-mogelijkheden kopen (een oude stoffenzaak) en daar dan eerst eens flink verbouwen. Om vervolgens een kringloopwinkel met relatief hoogwaardige spullen te beginnen. Een vergelijkbaar concept liep matig in Leerdam, maar in Zutphen, een antroposofisch bolwerk toch, ligt een groter potentieel aan klanten. Vanochtend kreeg ik een korte rondleiding van mijn zwager, die blij verrast was met mijn positieve reactie. Gezien de ervaringen die ze in Thanville (Ardennen) en Leerdam hebben opgedaan, ziet Sjaak dit pand beslist zitten. Er hoeft niet echt heel veel gedaan te worden. Over een maande of drie moeten ze ene heel eind kunnen zijn. Het dak is al vernieuwd en verder is het opknapwerk relatief overzichtelijk. En de hoogte van de begane grond (ruim vijf meter) bracht de fantasie op hol. We filosfeerden over een eventuele vide, balkons waarlangs je boekenstellingen kon plaatsen, de plaatsing van de trap en de wijze waarop je de kelder beter kon benutten. Wat kan (op)bouwen toch leuk zijn.

Een kopzorg minder

Zwemles roept bij Sjaak weinig warme herinneringen op. Het heeft even geduurd voordat ik alles kon en durfde, voor wat toen nog diploma A en B was. Vooral de bitch-avant-la-lettre die ons terroriseerde tijdens het schoolzemmen in de 4e klas (groep 6) met een regime dat waarschijnlijk zijn wortels had in een dramatisch gebrek aan liefde(sleven), maakte bepaald geen prettige indruk. Eenmaal alle hordes genomen ontstond er plezier in zwemmen enkwam het nog goed. Al zou zwemmen het zwakste onderdeel blijven toen Sjaak kortstondig zich waagde aan triathlons.

Het kwam gisteren naar boven bij Sjaak, toen jongste zoon zijn laatste zwemles had. Hij heeft in een eerder stadium A en B gehaald en lifte mee met jongste dochter toen die voor C ging. Hij beheerste alles wat vereist was direct, op één ding na: de koprol. Die hem forse kopzorgen bezorgde. Vele pogingen werden gedaan en paar keer was er een doorbraak na een liefdevolle en geduldige opbouw door de bijzonder aardige zwemjuf (times, they are changing), maar de spanning liep de dagen voor de volgende zwemles weer op. Met alle blokkades van dien. Toen jongste dochter Jettie het groene licht kreeg voor het afzwemmen, namen we een dubbelbesluit: Fenzemans mag stoppen. Teleurstelling en opluchting tegelijk. Maar bewondering van ons voor zijn doorzettingsvernogen om het tóch telkens te proberen. En een viertal harten onder de riemen van (leen)zussen en –broer. Vanaf nu weer speelafspraakjes en feestjes op maandag en geen zorgen meer om de kop.

Verkeerde weg gekozen?

In de Volkskrant stond vandaag een groot artikel over de werkzaamheden op de A2. Ook Rijkswaterstaat geeft er de nodige informatie over. Sjaak leest dat dan direct met grote interesse. Infrastructuur was altijd al mijn hobby en ik heb er ook mijn specialisatie van gemaakt. Aan het eind van het artikel, waarin wordt uitgelegd dat er op 25 punten wordt gewerkt aan de verbetering, lees: verbreding van de A2, wordt gezegd dat er van alle kanten wordt geprobeerd om tijdens de verbouwing de verkeersstroom te temperen. Door thuiswerken te promoten, de trein spotgoedkoop te maken, P&R-punten aan te leggen en bussen in te zetten. Waarom tijdelijk? De praktijk leert dat elk aanbod zijn eigen vraag schept. En daarmee is over vijf jaar de A2 wéér te klein voor het aanbod. Door structureel de vraag aan te pakken kun je naar mijn mening nog enigszins de asfaltisering tegenhouden. Wat dat betreft wordt er wellicht nu de verkeerde weg gekozen.

Hetzelfde geldt misschien voor Sjaak. Had ik hier niet mijn werk van moeten maken, in plaats van de ICT? Ach, de vraagstukken zijn vergelijkbaar. Ook daar is het zaak het aanbod van software, consultants met de bijbehorende bla/bla en gebakken lucht te geleiden en naar normale proporties terug te dringen. Zodat je een niet al te dikke, maar functionerende en betaalbare infrastructuur hebt.

Roosbief

Zou de kersverse president van Frankrijk nu ook een afscheidsspeech voor Tony in het Engels posten? Hij hoeft alleen maar naar 'Allo 'Allo te kijken voor de juiste toon.

Alles is te koop

Het is zover. Een jaar nadat ik een eerder blogje via de comments al aangaf dat 'onze' sauna eens zou gaan verdwijnen, viel het gisteren rauw op Sjaak's dak. De volstrekt verouderde, oubollige doch zeer dunbevolkte sauna, midden in de bossen van een van de sjiekste wijken van Nederland, gaat sluiten. De 67-jarige Antonia houdt er mee op. Al jaren was er geen droog brood meer te verdienen, maar ze kon de gasten en het werk nog niet missen. Toen er een rijke patser hernieuwd interesse toonde en haar na 20 seconden te hebben rondgekeken een offer she couldn't refuse deed was de zaak snel beklonken. Na ruim 20 jaar mag de vriendelijke eigenaresse lekker gaan genieten van dochter, kleinkinderen en de vrijheid. Ze stond voor rust in haar zaak en schopte gewoon brallende zakenlieden en patserige aandeel- en optiesjunks haar tent uit. Dat ging ten koste van de omzet, want de gasten die nog resteerden kwamen voor de rust en niet voor de bar. Ze ging niet mee in de trends van body health care awareness etc. Gewoon een ouderwetse sauna, niks meer en minder. Tegen het grote geld was ze dit keer niet opgewassen; inderdaad is alles te koop en ik neem het haar totaal niet kwalijk.

Natuurlijk is het jammer dat ik niet meer naar dit plekje kan, maar het was ook een anachronisme. Inderdaad gaat de zaak tegen de vlakte en komt er er moderne woonkasteel. Misschien laat hij het zwembad intact, maar de rest wordt rücksichtloos vervangen. Brrr, ik springt liever in het koude badje, dan dat aan te moeten zien.

Komt tijd, komt Raad

Zittende in de trein, terug naar de Domstad besef ik dat ik vandaag voor het laatst bij de Raad voor de Rechtspraak ben geweest. Mijn hoofdkantoor. Een kort gesprekje met mijn baas, Marja, wat afrondende puntjes en beschouwingen en dat was het. De afgelopen 5 jaar was ik hier (soms meer dan)wekelijks, eerst nog in het gebouw over de A12, later in het pand aan de Kneuterdijk. Ik liep meestal via het Binnenhof vanaf het Centraal Station er naar toe, hopende een politicus of minister te 'scoren'. Ik zal dat missen al zal ik af en toe nog wel naar Den Haag moeten in mijn nieuwe baan. Waarin ik zelf onderdeel van het hoofdkantoor zal zijn en wat voor mij 'Den Haag' was voor anderen 'Utrecht' zal zijn.

Boekenvlucht

Dit weekend was het 'best of both worlds' voor Sjaak en Elsje. De VdH had immers in het Boekenhotel een arrangement geregeld op voorwaarde dat Sjaak zijn fiets meenam. Kon zij lezen en Sjaak fietsen. Het liep iets anders. Sjaak kwam er weliswaar per fiets na een lange tocht, maar de dagen erna wandelden Sjaak en Else vooral door prachtige natuurgebieden. Daarnaast doken we in de boeken.

Want de onwaarschijnlijke hoeveelheid boeken, ook in de non-fictiesfeer (moet altijd nadenken of dat nou wel of niet de romans enzo zijn), hadden zelfs op Sjaak een grote aantrekkingskracht. De Suskes en Wiskes werden aan de dochter van de kennis van Elsje gelaten, genoeg voor hemzelf. En de gedachten gingen uit naar vroeger toen Sjaak sommige boeken verslond. Kon zelfs uren vluchten en wegdromen in boeken. Dit weekend moest ik denken aan die reeks die ik altijd bij de met mijn ouders (en later mijzelf) bevriende Cees en Trees in Middelburg las als ik daar logeerde. Iets met Falk meen ik me te herinneren. Gelukkig is er nu wel internet en zo vond ik in geen tijd ' De Zes Falken terug'. Van Jaap ter Haar las ik. Ik vond de belevenissen van het grote gezin geweldig, maar ongetwijfeld zal het wel op een hoog moraliserende toon zijn geschreven. Net als tijdgenoot Godfried Bomans in de serie 'Pim, Frits en Ida'. Sjaak aarzelt om ze via het antiquariaat aan te schaffen. De herinnering aan de boekenvlucht destijds is mooi genoeg en werd onlangs weer even heel tastbaar.

Het Von Trapp gevoel

Sjaak is dol op lijstjes en top-zovelen. Op het werk is er nu BenGedetacheerd die een lijstje bij elkaar blogt met bestaande liedjes met als titel de namen van de collega's. De alle 13 goed heeft hij nog niet binnen, maar hij is een eind op weg en de CD is binnenkort verkrijgbaar. Ina heeft op haar onvolprezen blog een nieuwe geïntroduceerd. Het 'raindrops on roses'-lijstje. Voor wie dit niet direct vat: in de musical(film) Sound of Music zingt de spoedig uittredende non-met-latente-moederambities Maria voor het onder haar hoede vlot gezeglijker wordende septet (Von Trapp) stiefkinderen een liedje over haar 'favorite things'. Raindrops on roses is het eerste dat kennelijk bij haar opkomt als ze ergens blij van wordt. Hoe zoetsappig ook; de film overtuigt kennelijk nog steeds en exemplarisch is dat onze oudste, 12 jaar, deze week nog bijna smeekte om de film (inmiddels in de DVD collectie) maar weer eens te zien. Voor haar de 15 keer ofzo!

Nu wordt ons NSG ook wel eens vergeleken met de VonTrapp's. Los van het feit dat Elsje allebehalve een non is (voorheen protestant, inmiddels militant seculier en al heel lang geen maagd meer) en Sjaak als de facto dienstweigeraar in sedert 1983 geen militair is, zingen we wel graag. Gisteren zongen we na het eten de nodige canons, ging Joe Jackson hard op en brulden de kinderen al aardig mee en staat een optreden met 'So long, farewell' al lang op het 'todo' lijstje. En eerlijk gezegd is een vijftal gezonde, goed in hun vel zittende kinderen die goed meekunnen op school en plezier hebben in sport, muziek, knutselen en ander hobby's een enorme rijkdom. Het is ook heerlijk te merken dat het NSG gewoon goed mengt. Raindrops on roses zeg maar.

Nu wij nog!

Goed nieuws. Bloggers gaan in Amerika de status van journalist krijgen. Waar sommigen het bloggen als een snelle variant van een serieus schrijverschap zien, is het voor Sjaak een mooi alternatief voor een (nog) niet journalistiek bestaan. Dus ik ben blij met dit voornemen, nu wij nog.

Onzin?? Ik geef één geslaagd voorbeeld van goed journalistiek, voorspellend blogwerk. Eind juli 2004, nog ver voordat de man in Nederland bekend werd (en het bloggen nog in de kinderschoenen stond), gaf Ini op zijn -helaas stilgevallen- blog een voorspelling dat Barack Obama een rol van betekenis zou gaan spelen in de politiek. Bijna drie jaar later is de voorspelling aan het uitkomen.

Afscheid in stijl

Het afscheid van mijn werk komt nu wel erg dichtbij. Over twee weken is mijn laatste werkdag en over vier weken krijg ik een afscheidsprogramma aangeboden. Dat is deels een verrassing, maar het wordt naar ik heb begrepen serieus aangepakt. Eigenlijk zou ik nu moeten uitbollen en de afscheidsemoties, die bij Sjaak nu stevig doordringen, de vrije loop moeten laten gaan, maar er ligt nog een klusje. En wel het beoordelen van aanbiedingen in het kader van een aanbesteding. Dikke pakken papier, die weliswaar niet pagina voor pagina moeten worden doorgenomen, maar wel serieus moeten worden verwerkt. In mijn laatste weken dat ik voor de Rechtspraak werk voel ik me meer rechter dan ooit. Die doen niet anders: dossiers beoordelen en een uitspraak doen