Autofabel

Sinds tijden weer eens naar de film geweest. Met de twee aanwezige kinderen bezochten we 'Cars'. Sjaak had er vooraf zijn twijfels over. De zoveelste animatiefilm, die doorgaans veel animatie (het gaat vooral om de effecten) in zich heeft en weinig film (dunne verhaaltjes). De 34 voorfilmpjes van 'verwachte' films versterkten dit voorgevoel. Geen van de aangekondigde films gaf mij het gevoel: 'die moet ik zien'. Behalve dan de verfilming van Kruistocht in Spijkerbroek waar ik al eerder over schreef. Maar na enkle minuten was ik al 'om'. De animatie was prachtig, het verhaal pakkend en er was zowaar een boodschap in verpakt. De wereld bestond uit voornamelijk auto's die menselijke vormen aannamen. Vroeger leerde ik dat als dieren in een verhaal menselijke trekken krijgen er sprake is van een fabel. Deze autofabel had veel verwijzingen naar het echte Amerika. Volgens Leon de Winter hoef je niet ergens geweest te zijn om er een oordeel over te hebben, maar in dit geval hebben 3 Amerikareizen wel enig fundament gelegd onder deze constatering. Amerika, het land van de auto, waar de auto het leven bepaalt en je identiteit geeft. In de film wordt dit mooi neergezet, het verschil tussen auto en mens vervaagt. Er werden leuke grapjes gemaakt, zoals bijvoorbeeld een paradie op de zelfingenomen Jay Leno, die voorbijschoot en de duo-commentatorcultuur bij de verslaggeveing van sportwedstrijden daar. Verder had de licht-sentimentele heimwee naar vroeger tijden toen men nog rustig reisde van Oost naar West vv. over de Route 66 en van het geweldige landschap genoot, veel zeggingskracht. Sjaak reed ook stukjes Route 66 en dat was een schril contrast met de highways en interstate richting LA. De hoofpersoon, eh hoofdauto, in de film is een racemonster dat aanvankelijk genoeg aan zichzelf heeft. Door een aantal toevalligheden wordt hij op zijn plek gezet en leert hij dat hij het niet allemaal zelf kan. De cynicus zegt dan: oppervlakkig, typisch Amerikaans, conservatief en zoetzappig, maar Sjaak deerde het niet eens. Die genoot er van, wellicht nog meer dan het aanwezige kindervolk.

Voor wie een voor- dan wel naproefje wil. De trailer in het Nederlands of in de originele versie.

Vakantieangst

Sjaak was als kind niet echt dapper uitgevallen. Tijdens vakanties, en dan vooral in wespenmaand augustus, waren er twee zaken die hem van slag konden brengen: wespen en onweer. De angst voor steken of inslagen, de angels en stroom dus, kon veel plezier verzieken. Tijdens onweer wenste de Sjaak-in-wording doof en blind te zijn en wespen hielden hem van terrassen, de tuin, buiten spelen en een rustige maaltijd af. Dezelfde focus zie ik bij mijn kinderen, vooral zoonlief kopieert zijn vader. Als volwassene heb je de taak om geruststellende uitspraken te doen hierover. Wespen vallen je niet zomaar aan, dus laat ze vooral met rust en maak ze niet kwaad. Bliksem is vooral mooi. Het slaat wel in, maar zoekt het hoogste punt en dat zijn wij niet. En Sjaak heeft twee keer (in Limburg en Zimbabwe) op minder dan 50 meter afstand bliksem zien (en vooral horen) inslaan en dat is ook goed afgelopen. Kortom: het leed is -zoals zo vaak- vooral gelegen in het vrezen en niet in de ervaring zelf.

Sinds twee gebeurtenissen van deze week wankelt het vertrouwen van Sjaak. De wespenaanval op hardlopers en de blikseminslag tijdens een begrafenis die twee doden veroorzaakt (o ironie), hebben toch aan het denken gezet. Hoe veilig zijn we eigenlijk, want het kán dus echt fout gaan. Wegredeneren, denken dat het toch al niet vaak gebeurt en de kans dus nóg kleiner wordt. Zoals Garp in zijn film doet als een vliegtuig op het huis dat hij wil gaan kopen neerstort en hij om die reden het huis koopt, omdat het niet waarschijnlijk is dat dit zich zal herhalen. Een scène die niet in het boek voorkomt trouwens en die ook niets zegt omdat het allemaal om waarschijnlijkheid en kansen gaat en niet over de feitelijke situatie. Maar ja een lot met nummer 123456789 wil nu eenmaal niemand hebben want dat zal nooit het winnende nummer zijn. En dus is de emotie die de bliksem en wespen veroorzaken terecht. Wie weet zijn de volgende keer de wespen wel het hoogste punt, dat scheelt weer.

Hemeltje lief

Pluto is geen planeet (meer). Och jee, hemeltje lief, wat een ramp.. Scepsis maakte zich van Sjaak meester. Leeker belangrijk om daar met 2500 man en vrouw over te vergaderen. Zijn er geen belangrijker zaken om je mee bezig te houden? Goed voor de boekenindustrie die alle boeken en wetenschappelijke platen/posters mag gaan herzien. Wat maakt het nou uit of iets een ijsklomp, een astroïde of een planeet is. Maar diezelfde avond zag Sjaak deels de film Contact. Een wat vage film -naar het einde nadert zeker-, maar als Jodie Foster erin speelt kan het nooit een echt slechte film zijn. En dat is het ook niet. Jodie vangt geluidssignalen uit de ruimte op en uiteindelijk legt ze contact met buitenaards leven. Dat geeft haar een grote innerlijke rust. Tussendoor gebeurt er van alles. De precieze plot en scope van de film zijn me niet duidelijk geworden omdat ik de film maar half zag, maar het besef dat we maar een vlekje zijn wordt dan maar weer eens duidelijk. En dus is het terecht dat we belang hechten aan een goede definitie van wat zich om ons heen bevindt. Mochten we ooit buren ontdekken, dan kunnen we maar beter weten waar ze vandaan komen.

Dochtersdates

De VdH zit met de oudste in Barcelona. Een date van maar liefst vijf dagen ter gelegenheid van het beëindigde pré-middelbare schooltijdperk. Sjaak stond weer een paar dagen geheel op eigen benen, maar sinds gisteren zijn eigen dochter en zoon weer in huis. De ochtend was voor de zoon bij het voetbal. De middag had die een kinderfeestje, dus het was daarna dochtertijd. Die verkoos eerst nog een vriendinnetje maar had daarna wel een eetafspraak met haar vader staan. Ooit maakten we in haar kleutertijd voor een middag een 'speelafspraakje', iets dat ze doodserieus meedeelde tijdens de 'afspraakjesbeurs', die na het uitgaan van elke school door de kinderen gehouden wordt. Geen tijd voor de destijds verbijsterde leeftijdsgenootjes. Nu gingen we naar ons eigen buurteetcafé, Perron Oost. Ideale gelegenheid, want: én informeel én smakelijk én betaalbaar én vriendelijk én 'SamSam'. Dat houdt in dat je dezelfde gerechten van de echte kaart in halve porties kunt krijgen. Minder van meer dus, want zo kun je nog eens wat extra's bestellen. Dochter koos voor een warme appel met geitenkaas vooraf; Sjaak zelf voor twee salades. Hoofdgercht was voor dochter de kaasfondue, Sjaak nam de entrecôte. Dit alles na een gezamenlijke beschouwing van de kaart en een weloverwogen keuze. Als een volleerde tafeldame hield ze gezelschap, gerechtjes delend, keuvelend, mensen-kijkend /becommentariërend én genietend van het eten. Tien jaar en dan al gewoon eten van de kaart. Al gevoel voor het speciale dat uit-eten kan hebben. Wat is het toch soms genieten van ogenschijnlijk kleine dingen. Zoon keerde even later terug van een geslaagd feestje en meldde trots dat hij een biefstuk naar binnen had gewerkt met nog maar eens extra frietjes. Dat belette hem en enkele van zijn vriendjes ook niet om nog eens een dame blanche te nemen. Kortom: een culinair dagje dat werd besloten met nog twee uurtjes gezelligheid op het buurtfeest.

Bergen en stapels

Postvakantiegevoel staat naast een boel melancholie naar de -weer ingeleverde vrijheid- voor Sjaak synoniem voor stapels. De door de buren zo netjes geordende stapeltjes post bij thuiskomst, de hoeveelheid te tekenen facturen op het werk, het meestal gemailde leeswerk dat al door Samira zo lief is uitgeprint. Sjaak vind het eigenlijk allemaal best, heeft doorgaans best zin om te beginnen, en het gevoel van met een schone lei doemt zich op. Weer tijd voor de klusjes in huis, weer in je eigen bed slapen, je vertrouwde werkplekje en dergelijke. Alles is nieuw, voornemens, schone schriften, schone agenda. Nette stapels.

Maar na een dag of twee, drie, als met iedereen is bijgepraat en het excuus ‘ben ik nog niet aan toegekomen, cq ‘heb ik nog niet gezien, ben nog maar net weer begonnen’ is de euforie voorbij. Ineens word je weer geconfronteerd met de klusjes die je juist zo fijn had doorgeschoven voor na de vakantie. Mijn bureau ligt weer vol gelezen en ongelezen zooi. De takenlijst is weer groeter geworden, maar niet alleen met míjn prioriteiten helaas. Het is net als met sneeuw. Als het valt is het prachtig en de eerste uren geniet je ervan, maar na een dag is een deel al drap geworden en daarna ben je het al snel zat. Stapels lijken bergen te worden. Om tegen op te zien. Maar dan blijkt het na ruim een week wel weer mee te vallen. Toen iemand me vroeg wanneer weer begonnen was zei ik spontaan 'anderhalve week geleden'. Dat is dus pas vier dagen. De bergen vallen dus al weer mee.

Spirituele chantage

Sjaak ontving van een vriend een document met de volgende toelichting

Deze Tantra komt uit Noord India. Of je nu bijgelovig bent of niet, neem enkele minuten om het te lezen, ok En ? Het bevat enkele boodschappen die goed zijn voor de ziel. Het is een Totem Tantra die geluk brengt. Deze totem Tantra die je is gestuurd is al minstens tien keer om de wereld gegaan.

Bewaar deze boodschap niet.
De TOTEM TANTRA moet binnen 96 uur uit je handen zijn. Stuur enkele kopieën en let op wat je in de komende vier dagen overkomt. Dat is de waarheid, zelfs als je niet bijgelovig bent.

Nu de rest...
stuur deze boodschap aan:
- nul tot vier personen: je leven zal zich aanzienlijk verbeteren;
- vijf tot negen personen: je leven verbetert en je verwachtingen komen uit;
- negen tot veertien per... etc. etc. etc. etc.

Bang. Daar was er weer één. In mijn post Advanced-tijd kreeg ik ze eerst dagelijks, toen wekelijks en daarna nog maar sporadisch. Soms stuurt Moeders nog iets van dien aard door, liefst met de hele lijst van het gehele persoonlijke emailadresbestand erbij zodat je bekendheid verder toeneemt. Leve de spam die daarop volgt.

Al dit soort berichten hebben dezelfde opbouw. Een spiritueelachtig verhaal dat je moet lezen en naarmate je het vaker doorstuurt toenemend geluk in het vooruitzicht stellend. Soms wordt de hel voorspeld als je niks doet, of een subtieler vorm van chantage gehanteerd door te suggereren dat je een ander niets gunt en je dat nog duur kan komen te staan. Altijd instructies, altijd zachte dwang, altijd inspelen op onzekerheden van mensen. Kettingbrieven verscheurt Sjaak stelselmatig, telemarketeers kunnen op scheldkannonades rekenen, maar dit soort mailings maakt me eigenlijk nog het razendst. Waarom elkaar niet gewoon iets toewensen? En het daarbij laten. Waarom condities, waarom dat gepush? Waarom mensen verplichten om elkaar cursussen aan te smeren, enrollen in jargon?. Het antwoord is waarschijnlijk te voorspelbaar (en banaal) voor woorden. De Engelsen noemen het zo mooi: greed. Laten ze voortaan afsluiten met greedings, dan is duidelijk waar het echt om gaat.