The Fifth

Eindelijk kreeg Sjaak's favoriete actieserie, 24 een prijs. Meer dan terecht natuurlijk! En gisteren begon de vijfde serie. Eerder schreef ik er al over. De start van deze serie was overrompelend. Jack, officieel dood, omdat hij anders aan de Chinezen moest worden uitgeleverd, komt weer boven water als zijn maatjes Palmer, Tony en Michelle worden omgelegd.

RTL7 zendt de reeks uit. Tenminste, ik houd nooit bij wat Veronica, RTL5, Yorin (of is dat nu RTL7) en RTL 5 nou precies is. Zitten allemaal ergens op de 18e, 19e of 20e voorkeuze. Talpa kan moeiteloos op die hoop, maar die zit weer voor Eurosport (25) en is dus nog wel herkenbaar. Kijk trouwens nooit naar Talpa, Eredivisievoetbal gaat alleen aan als Feyeoord opzienbarend heeft gewonnen, en je hoeft geen kenner te zijn om te voorspellen dat ook dit seizoen weinig Talpa wordt gekozen. Maar terzake. Wat dit seizoen van 24 de bedoeling is staat Sjaak bijzonder aan. Twee uren per avond en als je zaterdag, op prime time! gemist hebt een herkansing op zondag. Het ziet er naar uit dat er maar één reclameblok per uur/aflevering is en één tussendoor. Daar kunnen we mee leven. De neiging om de Vijfde Reeks nu te kopen en in één ruk te bekijken wordt daarmee wel minder. Die commerciëlen hebben het goed bedacht. Het duurde vier reeksen voor de serie eindelijk de plek heeft die het verdient.

Gearende hormonen

Tsja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Hammond ligt in de kreukels na een doldwaze stunt voor Top Gear. Met een dragline een record willen zetten, dat heeft zo zijn risico’s. Hammond, duidelijk tweede in rang na de absolute baas Jeremy Clarkson maar nog net voor de wat loserige James May (familie van Brian?). Doet dit soort dingen wel vaker en je weet dat het goed afloopt omdat het wordt uitgezonden maar soms.... Nu hebben de stoere jongens met een overschot aan testosteron dus een serieus probleem. En komen de critici weer naar voren. Het programma legt geen link tussen hoge snelheden en het gevaar dat dat met zich meebrengt. Hard rijden is slecht voor het milieu en dat stoere machogedrag is nergens goed voor. Politieke correctheid is van alle tijden en van alle terreinen. Sjaak was weliswaar minder wild van het programma als de VdH, maar kon er altijd wel om (glim)lachten. En Jules de Korte kon zien dat hard rijden gevaarlijk is. Waar vind je volledig afgezette parcoursen als vliegvelden, bergwegen, stranden, moerassen of soms hele eilanden, waar de mannen zich mogen uitleven? Waar blijft de ironie bij de kijker? Het is toch Toys for the Boys in het groot en vrouwen als de VdH kunnen daarin meegaan. De ironie die van de mannen en het programma zelf afspat. Moeten ze dan op zijn Amerikaans bij alles gaan roepen ‘don’t do this at home’. Hou nou toch op mensen.

Sjaak verheugt zich op de uitzending van het ongeval. Hammond schijnt wel weer beter te kunnen worden. Mij zou het niet verbazen als de andere twee Richard Hammond publiekelijk afzeiken vanwege het feit dat die die raketauto niet in bedwang kon houden. Humor heeft vaak veel leed onder zich liggen. Het zou een Top (in het kwadraat) Gear-uitzending van formaat zijn.

Collectieve onmacht

Vrijdag werd de vrouw van een collega gecremeerd. Ze had bijna 2 jaar gevochten tegen longkanker en nog maar twee weken geleden gooide ze de handdoek. Daarna ging het razendsnel. Coef! beschreef op zijn weblog mooi hoe de ceremonie verliep. Sjaak spreken is de afgelopen week gesmoord en het blog ging even op zwart. Sjaak wordt regelmatig geconfronteerd met deze vernietigende ziekte, steeds vaker ook bij generatiegenoten. De bijeenkomst van vrijdag dreunt nog na. Een achterblijvende vader, met zoon van 10, dat hakt er in. Het gevoel van onvermogen dit alles een plek te vinden en te bevatten. Afscheid nemen is een proces en geen eenmalige gebeurtenis, dat wordt me telkens weer duidelijk. Na dit ritueel kan het verwerken pas echt beginnen. Gelukkig kunnen we op het werk voor de collega veel betekenen. En toch geeft ook het gezamenlijk beleven van een ceremonie kracht en troost. De mozaïek die van een persoon wordt gevormd, door de muziek, door wat de sprekers zeggen en vooral door de keuze van de sprekers zelf. Wie zijn de mensen die de overledene dierbaar waren? Binnen enkele minuten zetten de sprekers een beeld van zichzelf neer en daarmee van degen die we gedenken. Na een uur is de mozaïek een mooi grofmazig schilderij waar je eigen blik aan kunt toevoegen. Daarmee kun je weer terug naar het dagelijkse leven. Zonder het collectieve beleven van dit alles voelt de onmacht alleen maar groter.

Waarom niet?

Normaal is Pieter Hofstra een dermate clowneske figuur dat Sjaak wel een zwak voor hem heeft. Deze incarnatie van de borrelpraat, de joviale voorzitter van de plaatselijke jagersvereniging uit Hoenderloo, die in een net te dure maar wel weer uit de mode zijnde Mercedes rijdt, tevens 'streng doch rechtvaardige' vader voor zijn twee puberende dochters, met een zorgzame vrouw des huizes die 's mans leven buiten de deur volledig faciliteert en genoegen neemt met het obligate vrijdagmiddagbloemetje, heeft voor het eerst sinds heel lang naar de mening van Sjaak eens iets aardig bedacht. Een nieuwe brug tussen Almere en Amsterdam en dan direct naar het oosten van Amsterdam. Pieter denkt dan meteen aan de Golden Gatebridge maar gezien het beoogde karakter van de brug lijkt die veel meer op de Oresundbrug tussen Kopenhagen en Malmö. Die is ook dubbeldeks, met boven ruimte voor auto's en onder een spoorlijn. Iedereen is meteen sceptisch. Megalomaan, duurt te lang, lost niks op, gaat ten koste van het milieu. Allemaal dezelfde bezwaren als destijds bij de bouw van de 16 km lange verbinding tussen Denemarken en Kopenhagen. Die is er in 9 jaar gekomen en kostte 3 mld dollar. Met een belangrijke rol voor onze eigen Ballast-Nedam. Kortom: de technologie is er en het idee is al een keer succesvol uitgevoerd. Volgens mij moet binnen 3 maanden duidelijk zijn wat dat kost en hoe lang het duurt.
Nee zegt 'Kal' (Peijs), we moeten de A1, A6, A9 en alle andere A-tjes rond Amsterdam verder in de breedte uitgraven. Nog meer druk op de bestaande omgeving, nog meer verkeer en gedoe langs de bestaande corridor. Straks is het één grote parkeerplaats rond de hoofdstad. Waarom niet de oostflank verder verbinden met het Nieuwe Land. Waarom niet eens effe de schouders eronder en dit kunstje in 5 jaar flikken? Een beetje lef tonen en risico tonen?

Het wordt tijd om eens een borrel met Pieter te pakken...

Moderne proefballon

Helicopter
Helicopter
Mag ik met jou mee omhoog?
Hoog in de wolken wil ik wezen,
hoog in de wolken wil ik zijn
Helicopter
Helicopter
vliegen is zo fijn.

Bovenstaand versje was eén van de meest gezongen kinderliedjes op de crèche van de kinderen. Sjaak moest er aan denken toen hij het bericht hoorde dat de firma Helinet is opgericht. Een bedrijfje dat een netwerk van helihavens aan het aanleggen is met helikopter-lijndiensten tussen een aantal Nederlandse, Belgische en Duitse steden. Reden: de verkeersopstoppingen zorgen voor te lange reistijden. En dus gaan we de lucht in. Aan het promopraatje ligt het niet. Dat belooft een revolutie, voorbijgaand aan het milieueffect van dit alles. Het klinkt ook erg mooi, maar omdat je met een taxi opgehaald en weggebracht wordt, sta je tóch weer in de file. Het is namelijk nét echt Openbaar Vervoer: je gaat weg van een plek waar je niet bent naar waar je niet zijn moet. Een enkeltje Amsterdam - Rotterdam kost minimaal € 170. Stel je wilt van het Amstelstation in '020' naar het Weena in de Maasstad dan kun je kiezen tussen de auto (minimaal een uur), een rechtstreeks boemeltje (ook een uur), de Intercity (ook een uur) en de toekomstige HSL (met overstappen straks ongeveer 50 minuten). Met de heli ben je er niet sneller, alleen de vlucht is al 35 minuten. Volgens mij een kansloos proefballonnetje. Heli's blijven voorbehouden aan de Adam Curries van deze wereld, die van deur tot deur kunnen vliegen. Blijft over: de status en het ongetwijfeld fascinerende uitzicht. Vliegen is immers zo fijn...

Muziekgolf

In marketingtermen zijn we hooguit een deel van de volgende meerderheid", maar de komst van de Ipod in ons huis heeft toch het nodige teweeggebracht. Deze week gingen de eerste ITunes-mp3's over de digitale toonbank. De uitstuitend getapte bestanden van een bevriende MP3-freak gaven een licht ongemakkelijk gevoel, dat met enkele volstrekt legale bestanden kan worden afgekocht. Voordeel van nummers 'sec' kopen is natuurlijk de lagere kosten, al kan je minder makkelijk alsnog van een nummer gaan houden als je het laat zitten.

Sjaak voelt zich als vroeger. Dan huurde je in de bibliotheek een LP en die nam je zelden in zijn geheel op een cassettebandje op. De 45 minuten op een kant waren net niet toereikend en de minste nummers sloeg je dus over. Soms stonden er wel (fragmenten van) drie of vier LP's op een bandje. Met de komst van de CD werd het een ander verhaal. De CD verdreef het cassettebandje en daarmee de noodzaak tot selectie. Een CD kocht je 'all the way', en eind jaren '80/begin jaren '90 was 'branden' nog volstrekt niet in zwang. Dus niks kopiëren, want je nam geen genoegen meer met een bandje. Dat leverde bij de conversie van cassettebandje/LP naar CD (sommige albums moest je op CD hebben) soms een aardige verrassing op. Stond dát nummer er ook op, of je trof wel eens een andere uitvoering aan van hetzelfde nummer.
De MP3-revolutie maakt het allemaal weer individueler. Nu doorloop je een album in de digitale winkel en kiest je favoriet(en). Geen volwaarde maaltijden met menu's, maar de lekkerste gerechten eruit pikken. Benieuwd wat de volgende fase in deze muziekgolfbewging zal zijn. Verzamel-MP3 die ondeelbaar zijn, al dan net van dezelfde artiest. Meer voor de prijs van één? Sjaak moet er wel weer een beetje aan wennen.