Loterij

Duidelijke plannen van de nieuwe regering. Er moeten 15.000 ambtenarenbanen verdwijnen. Hoe doe je dat? Door er één aan te nemen. Het is natuurlijk peanuts op de totale formatie/begtroting, maar psychologisch niet sterk. Kennelijk is de huidige bezetting niet in staat om dit speerpunt te regelen. De departementen zijn zo verkokerd dat er beslist iemand boven moet staan. Daarmee is de weg is vrij voor allelei adviesbureaus, outplacementorganisaties, consultants en weet ik wat voor voor een declaratie-volk, om de decentrale pijn van de operatie op te vangen en te verspreiden. De managers blijven zo uit de luwte en waarschijnlijk zullen uiteindelijk de vuilnismannen en de buschauffeurs het moeten ontgelden. Het lijkt mooi: een eigen topambtenaar die als uitgegooid visje het overtollige ambtenarenvet wegsnijdt, maar Sjaak vreest eerder een echte loterij met de winnende loten voor de zittende klasse.

Creëren

Ruim een jaar geleden nam Sjaak met terugwerkende kracht de empowermenttraining -die hij bijna 6 jaar geleden volgde- op de korrel; gisteren deed Zembla dat. Een jaartje of vier, vijf te laat en de documentaire was dan ook nauwelijks schokkend te noemen. Een opvullertje, voor als er geen actueel onderwerp is. Net zoals Sjaak af en toe ene reserveblogje heeft als hij niks weet te bloggen. Wat we gisteren hoorden wisten we allemaal toch al wel. Zembla was er op uit om alles in een kwaad daglicht te stellen. De methode werd dan ook niet eens een kans gegeven. Geen journalistieke aanpak door je af te vragen waarom men zo werkte, wat de achterliggende gedachten waren. De 'undercover' journalist ging zelf mee in de stroom en deed wat al die duizenden anderen deden: bezwijken voor de groepsdruk en je strohalm vinden bij de groep die als enige ook begrijpt dat je na al dat strenge gedoe toe bent aan een knuffel en een warm woord. Maar ook hij slaagde er niet in de materie met enige distantie te benaderen en zo een genuanceerd beeld neer te zetten. Of de beelden voor zich te laten spreken en zelf je oordeel te vellen.

Voor alle duidelijkheid: Sjaak raad niemand aan Landmark of CSA te doen. Het is een op geld belust concept, dat inderdaad zeer riskante dingen met mensen doet. Veel van wat je leert kan ook op andere wijze tot stand komen, in een rustiger tempo, zoals de psychiater ook adviseerde. Maar mij heeft het ook veel inzicht gegeven in hoe dingen in elkaar steken en geholpen bij het ondergaan van de draaikolk waar ik in de maanden erna terecht kwam. Desondanks: enge lui, niet 'echt', authentiek in hun eigen jargon en iets om ver van weg te blijven. Maar dat geeft geen vrijbrief om een eenzijdige documentaire te maken. En dat was het, tot de laatste 30 seconden. Toen werd het alsnog een zichzelf vertellend verhaal, toen de directrice van Landmark uitlegde wat een doorbraak is:

'een doorbraak is iets gecreëerd dat komt vanuit een toekomst die je creëert.' ... Ben ik u kwijtgeraakt?

Einde!

Toonzetting

Het wordt gezellig in Den Haag. Een stuiptrekking van Rita en Geert die even de schaapsvacht uitdeed hebben de toon gezet. Het was ook te mooi om waar te zijn. Twee geïntegreerde Nederlanders met een Marrokaanse en Turkse achtergrond in de regering. Die goed bij hun achterban liggen, natuurlijk, maar ook onder vuur liggen omdat ze ook die achterban confronteren met onwelvallige boodschappen als dat nodig is. Mensen die gewoon op basis van bewezen kwaliteiten en vaardigheden deze posities gaan bekleden. Als bewijs dat we naast het stigmatiserende gebalk van Verdonk cs. ook fraaie stappen zetten in onze samenleving en. Dat mag natuurlijk niet zo zijn. De gore stoot onder de gordel hebben de beide PvdA-ers vooralsnog met waardigheid opgevangen, lijkt Sjaak. Het feit dat de meerderheid van de Kamer fel reageerde geeft me gelukkig nog genoeg reden om het rode boekje (foto) nog maar even niet op te geven.

Haal Heino in huis

Vroeger waren we lid van de 'Boek en plaat'. Een soort ECI, maar dan anders. Leden moesten 4x per jaar een boek of CD kopen. Was je niet op tijd dan kreeg je het 'boek van de maand'. Die ongelezen de kast -of erger- in gingen. Het bestaat nog steeds, deze verschrikkelijke vorm van koopdwang. Sterker nog: mijn buurvrouw (een leuke vrouw overigens) is daar directeur van. Anyway: Sjaak bladerde regelmatig de catalogus door. Sloeg snel maar afbeeldingen van de boeken over sex over en kwam dan via de hobby- en tuinboeken uieindelijk bij de platencollectie. Daar was altijd een flink aantal albums van de fascinerende zanger 'Heino' te vinden. Sjaak kende de man noch zijn muziek, maar als er veel platen van besteld konden worden, dan moest deze Heino wel een grootheid zijn. Wat opviel was de donkere bril, die hij kennelijk vanwege zijn ogen moest dragen. De Duitse Jules de Korte dus. Maar Jules maakt mooie liedjes en Heino was een Schlagerzanger...

Vandaag onderging de VdH, ook wel bekend als Elsje, een laserbehandeling aan haar -o zo fraaie en sprekende- ogen. Ze blogde er zelf over. De behandeling is goed gegaan, maar nadat de verdoving was uitgewerkt begon het heel gemeen te branden. Sjaak ging tussendoor naar huis om te kijken hoe het ging en even was er twijfel of ze er wel goed aan had gedaan. Nadat de eerste stress wegebde en ze had gerust kwam de goede zin weer terug. Ze heeft al iets kunnen zien wat ze straks zal kunnen zien. Voorlopig is gedempt licht en een zonnebril nog nodig. Mijn eigen Heino struint door het schaars verlichte huis. Juist omdat het goed is verlopen konden we er wel grapjes over maken. Alle bijsluiters en instructies zijn voorgelzen. Het duurt wel een half jaar voordat alles echt tot rust is gekomen. De komende dagen zullen nog doorbijten zijn, maar de vooruitzichten zijn goed. Ook voor Sjaak die straks ongehinderd zicht op die ogen zal hebben.

Ab

Ineens waren de namen bekend en hebben we weer een regering. Volgens de media springen er twee namen uit. Ronald Plasterk (die gelukkig al zo bekend is dat grappen over zijn naam niet waarschijnlijk meer zijn) op Onderwijs en Ab Klink (foto) op VWS. Ronald is een goede vriend van Coef!, onlangs nog spreker op zijn verjaardag. Ab is mijn oude chef, toen ik beleidsmedewerker op Justitie was. Ab, CDA-er tot in zijn vezels, en Sjaak, beslist geen CDA-er, mochten elkaar graag. Ab gaf Sjaak, een doener in Beleidsland met ambities om ICT in te zetten in de Rechtspraak, alle ruimte. Hij geloofde in wat ik deed en toonde oprechte interesse. Daarnaast zaten we beiden destijds met jonge kinderen en die hoeksteen van onze verstandhouding was ook stevig. Ab hield -met zijn sterk ontwikkelde politieke instinct- in een woelige periode op het ministerie Winnie Sorgdrager in het zadel, waarbij heel knap zijn loyaliteit aan het CDA (destijds oppositie) wist te scheiden van zijn werk voor de aangeschoten D'66 minister. Anderzijds was dat CDA niet het CDA dat Ab voor ogen stond. Hij rammelde nadrukkelijk aan de poort en heeft vanuit de achtergrond en luwte aan een nieuw CDA gewerkt. Zakelijker, socialer, minder betuttelend. Nog steeds niet Sjaak's partij overigens. Dit ministerschap is zijn bekroning; zeker voor een baas die me destijds in de gloria thuis belde om me te feliciteren met het feit dat 'je nota naar de Kamer is gegaan'. Sjaak heeft het niet lang meer gemaakt daar. Hij geloofde in de politiek en het spel daaromheen. Sjaak werd er mies van en wilde gewoon actie. Maar aan Ab houd ik goede herinneringen over. Hij zal nog menig stevig debat gaan voeren. Hij was eigenwijs, sterk overtuigd van zijn eigen visie en genoot van de strijd en het debat. Hij zal in de wind komen te staan en ik ben wel benieuwd wie hem kan steunen zoals hij andere ministers steunde.

Dubbelganger

Cesar 'drumstick' Zuiderwijk en Martin 'dikke kop' Jol

Een tijd geleden schreef Elsje een mooi blogje met dezelfde titel als dit blogje. Sjaak heeft er ook één bedacht in de vorm van Wouter van Basten, maar het is tijd voor een nieuwe. Het gaat dit keer om Cesar Zuiderwijk en Martin Jol. Cesar was bij Pauw & Witteman en kende zijn plek achter de helden van het weekend, Ireen Wüst en Sven Kramer. Met zijn lijzige, Haagse stem, rustig, bijna in alles vertrouwelijkheid uitstralend, gaf hij zijn commentaar op het schaatsen. Tussendoor drumde hij links en rechts wat weg, vertelde wat over zijn Slagwerkfestival en was hij een aangename gast. Sjaak heeft niet veel met Den Haag maar Hagenezen mag hij doorgaans wel. Welke andere Hagenees leek nu op Cesar?

Bij het -later die avond- uitruimen van de vaatwasser (altijd handig) viel het muntje. Martin Jol. Uiterlijk lijken ze niet heel erg op elkaar (alvast genoteerd voor de kritikasters onder u), maar qua uitstraling zijn het broers. Martin Jol, die op exact dezelfde wijze lêizigguh praat en sympathie opwekt. Martin, ooit als 'te dikkig' door de -zelf nota bene 'te kale'- voormalige voorzitter van Feyenoord neergezet en afgeserveerd. Die nu successen boekt in Londen bij Tottenham Hotspur, dat een walkover heeft omdat Feyenoord niet meer mee mag doen in de UEFA-cup. Martin Jol, die aan Duitsche Zijde inviel in de legendarische 0-8 bij de afscheidwedstrijd van Johan Cruyff, ook al aan bod geweest bij Sjaak. En of de duvel er mee speelt: Martin staat vandaag in de Volkskrant. Tijd om mijn dubbelgangers te publiceren.

Te mooi om waar te zijn

Vrijwel alleen maar lof voor het nieuwe regeerakoord . Iedereen lijkt tevreden: vakbeweging, de zorg, het onderwijs, bedrijfsleven, milieu-organisaties. Het kan niet op en dan wordt Sjaak achterdochtig, zonder de details te kennen. De 10.000 rijksambtenaren die moeten sneuvelen, dat was al bekend. Maar waar blijken straks de sigaren uit eigen doos te zitten? Wanneer is het nieuwe elan doorgedrongen tot het almachtige ambtenarenapparaat met de DG's die hun domeinen en koninkrijken blijven bestieren? Sjaak schippert, want het zou natuurlijk wel heel mooi zijn als deze coalitie inderdaad meer samenhang en duurzaamheid weet te bereiken.

Gisteren gaf in Pauw&Witteman André Rouvoet een paar details prijs van de formatie. Zo haf Herman Wijffels gezegd dat er alleen aan déze tafel onderhandeld zou worden, wijzend op de tafel waarin de mannen! zaten en die tafel is telkens meeverhuisd. Nog mooier was de pot drop die op tafel stond en gestaag werd geleegd tijdens de besprekingen. Drop als doping binnen de formatie. Misschien symbolisch voor dit kabinet dat snoepjes uit lijkt te delen. Voor dat we alles als zoete koek lijken te slikken. Maar wie weet gaan we gewoon wel een hele zoete periode tegemoet.

Grafstemming

Gisteren was het zover. Coef! vierde zijn 50e verjaardag, zoals aangekondigd in diverse cohorten. Een aantal malen ging de kroeg aan de Worp open en was een zorgvuldig samengesteld gezelschap te gast in de sfeervolle ruimte. Op die manier bleef het overzichtelijk en konden gastheer en publiek elkaar ook nog een spreken. Het past bij Coef! die graag dingen opsplitst en in brokjes verdeelt. Een soort plateauplanning dus, met risicospreiding: als er een van de feestjes minder leuk is heb je nog kans dat de anderen wat worden. Eind van de middag was voor de doelgroep 'collega's' en Sjaak hoorde ook in dat cohort. Vandaag is het cohort vrienden aan de beurt en Sjaak en VdH behoren daar ook toe. Een nachtmerrie voor de informatici onder ons: twee labels aan één entiteit: hoe modelleer je dat? Maar terzake:

We hadden besloten om onze lovende woorden over onze Coef! onder het motto: 'over de doden niets dan goeds' te brengen. Dus was onze eigen mw. de Boer de begrafenisondernemer die de vele sprekers aankondigde. Dat leverde een breed pallet op van woorden, intententies en impressies. Coef! genoot zichtbaar; de man van de conférance, de milde spot en pakkende humor kreeg een koekje van eigen deeg. Er hing dus even een grafstemming in de kroeg, maar die sloot wel aan bij Coef!'s fascinatie
voor het onderwerp. Hij schrijft er veel over of loopt langs begrafenisplaatsen. We hebben ons best gedaan en het was een leuk feestje, met een glansrol voor Barman Bart. De VdH kwam op het eind, toen de meeste collegae al weg waren, ook nog even en we hebben het interbellum naar het cohort 'buren' overbrugd. Wordt vervolgd.