Daar heb ik ooit voor geleerd..

De Noordelingen eisen een Zuiderzeelijn kopt de digitale Volkskrant. Eindelijk eens een minister die geen duur prestigeproject wil, maar lef toont en 'nee' zegt. Oké, het is dan wel een Limburger die dat doet en die mag straks zijn 'finest hour' beleven als hij zijn eigen tweede autotoegangspoort naar het Bronsgroen Eikenhout in de vorm van de A73-Zuid mag gaan openen. De stakkers in het Noorden hebben ook nooit eens wat. Tsja, de start van de Giro, in 2002 al en in 2009 weer.

Affijn, de deskundigici zullen wel weer over elkaar heen buitelen met haalbaarheidsstudies, kosten/baten-analyses, SWOT-werkjes en wat al niet. Ooit ben ik geografie gaan studeren om daar ooit fijn aan mee te gaan doe en op die manier mijn brood verdienen. Er kon mij nooit genoeg aan spoorlijnen aangelegd worden; dat heb je met een puber die 2/3 van zijn kamer voor de Märklinbaan reserveert. Het is echter nooit zo ver gekomen, want Verkeer en Vervoer werd ICT en de rest is bekend. Soit. Het gaat uiteindelijk gewoon om perceptie; studies worden toch alle kanten uitgelegd. Lille schijnt door de TGV, die Parijs op een uurtje bracht, opgebloeid te zijn. Zal hebben meegespeeld maar het zogenaamde 'flankerende beleid dan'? En de A1 dan die even kaarsrecht naar beneden gaat en veel vrachtverkeer verstouwt?

Ik geloof er niet in. Dat een HSL naar het Noordoosten de regio een opkikker van jewelste zal geven. Zal best wel helpen, maar dat is geen € 10 mld waard want dat gaat het uiteindelijk kosten. Het Noorden moet de relatieve leegte juist koesteren. Waar kun je straks nog relatief makkelijk een bedrijf beginnen of alternatieve woonvormen creëren? Als iedereen ongehinderd in meer dan sneltreinvaart die kant op kan slibt het ook daar weer dicht. Alternatieven over bestaande infrastructuur en het wegnemen van knelpunten bij Sneek, Groningen, Joure (auto) en verdubbeling/elektrificatie van het bestaande spoor zal een stuk minder kosten. Zorg ervoor dat de Hanzelijn goed aansluit bij/om Zwolle et voilá: Noorden goed bereikbaar en relatief leeg.

Ik had er ooit voor geleerd geloof ik, maar dit vind ik dus.

Kleine kinderen, kleine zorgen...

Het was gisteren al weer de tweede aflevering van de Daltons II. De serie die ruim zeven jaar geleden zijn eerste reeks beleefde en nu aan de tweede ronde toe is. Het is het betere TV-werk in Nederland, in de lijn van goede series als Pleidooi, Oud Geld en de films Lepel en Familie. In de Daltons spelen Carine Crutsen en Peter Blok een echtpaar dat vier jongens heeft. De drie oudsten (Erik, Jelle en Tim) zitten dicht op elkaar, Daan(tje) is een nakomertje. De serie is geschreven uit het perspectief van Tim, een dromertje dat het zwaar heeft met zijn twee gehaaide, oudere broers. In de eerste reeks ging het om klein leed, maar de jochies zijn nu zeven jaar verder en dus pubers met problemen die in die categorie thuishoren. Hoe ontkom je aan intimidaties op school en wat gebeurt er toch met je dank zij de hormonen (die kennelijk ook opspelen bij je broers en ouders). Ik vind het weer geslaagd, ondanks het sausje van politieke correctheid dat er ook wel overheen hangt. En het bereidt ons ook weer een beetje voor op de toekomst. Alhoewel: onze oudste (2 Gym) moest niks van een staking weten, dus wie gaat het allemaal meevallen.

De wereld volgens Bril

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor de persoon Martin Bril. Als schrijver vind ik hem heel soms briljant, meestal wel goed zij het voorspelbaar en hij heeft ook onmiskenbaar zijn slechte dagen. Dat hij zelf ook maar zelden echt tevreden is bleek wel tijdens het gesprek dat hij deze week had met Ronald Giphart. Die in ons voetbalteam bij voorkeur de waterzak hanteert. Voor onze lokale TV, die de uitzending deze nacht herhaalde. En aangezien Sjaak zich nog niet fit voelde beleefde hij wederom een benauwde gebroken nacht. Dan zijn dit soort uitzendingen ideaal om weer in het slaapritme te komen. En ook de poes wordt blij van wat gezelschap rond de klok van vier uur.

Terzake. Mijn sympathie voor Bril stamt uit de tijd dat hij (in 2001) in Zomergasten optrad. Hij koos de lekke band van Hennie Kuiper in Parijs-Roubaix uit 1983 als fragment en met dat soort juiste keuzes verbind je je aan Sjaak. De rauwheid in zijn optreden en zijn stem zijn niet geveinsd. Hij heeft kennelijk een ruig verleden, is daar open over, maar kokketeert er niet mee. Hij leidt nu een rustig leven als gesetteld vader van twee dochters, huisje in Frankrijk en regulier werk. Dat werk lees ik dagelijks in de Volkskrant. En voor tienduizenden bloggers is dat toch wel een beetje ideaal. Elke dag een stukje mogen schrijven van 500 tot 600 woorden, het land ervoor doorcrossen en er ongetwijfeld nog flink voor betaald krijgen. Dat zou Sjaak ook wel willen.

In het interview ontkracht Martin Bril de mythe. Het is -als je hem goed beluistert- toch ook gewoon een sleur. En eenzaam werk, met altijd de druk van de deadline die de redactie je oplegt. En voor jezelf wil je geen prutswerk afleveren, dus een writers block zit er niet in. Martin zou het wel weten als hij de loterij won: direct stoppen met broodschrijven. Kortom: ook de wereld van de columnist is niet ideeal. Dank Martin, ik blijf bij mijn leest en je was weer goed voor een bloge.

Reken op jezelf

Nog half hersteld van wat ik een 'huilgriep' noem (lamlendig, geen energie, hondsmoe, maar niet echt doodziek) wilde ik het rekentoetsje doen dat in de Volkskrant stond. Groep acht-niveau. Moest kunnen, ware het niet dat de VdH de antwoorden al had ingevuld. Gelukkig was er de online variant.
Om eerlijk te zijn, sommige zaken moest ik echt even goed bekijken, maar het merendeel was driedubbelcheck of het echt zo voor de hand liggend was. De VdH en Sjaak verschilden op één punt en dat was de vraag over het aantal geboorten per dag. Maar ja, zíj is bioloog en Sjaak geograaf. Die kijken toch anders tegen zoiets aan.

En dat is vijf!

Als achtjarig jochie wist ik ze al feilloos en op volgorde te noemen: onze Waddeneilanden. Bijna drie jaar geleden gingen de VdH en Sjaak op Eerste Kerstdag naar Ameland en dat was toentertijd mijn 'laatste' eiland dat ik nog niet bezocht had. Het was voor ons een start voor een gezamenlijke Waddentic en in de afgelopen drie jaar bezochten we de andere vier eilanden nog. Dit weekend was Texel het laatste Waddeneiland dat op 'ons' lijstje stond. Even leek het onbereikbaar te worden door het hoge water, maar vrijdagmiddag was het al weer een stuk gezakt.

Over lijstjes gesproken: Sjaak en de VdH hadden een hoop zaken om te bespreken en daar waren wandelingen en etentjes uitermate geschikt voor. Door de wind heen; kou op de kop, maar met aandacht voor elkaar en genietend van de omgeving. Op de Wadden voel ik me altijd echt weg. De bootreis, het eigene van elk eiland, maar ook de herkenbare indeling in zowel de duinen- en Waddenkant, met polders, grasland en bebouwing er tussenin. Sjaak geniet er elke keer weer van. Een favoriet eiland heb ik niet. Het bescheiden, ietwat elitaire Schiermonnikoog. Het super toeristische Ameland. Het Volkskrantgehalte van Terschelling dat 's zomers moet concurreren met krattenbouwende jongeren. Vlieland, vergelijkbaar met Schier, maar toch ook weer niet. En dan Texel. Grootschaliger; een echt auto-eiland maar ook verreweg het meest gevarieerd. Kortom: ze hebben allemaal wat en er is weer alle ruimte voor een nieuw rondje langs de Wadden.

Adieu Yoland.

Nog maar 53 was ze toen Yoland geheel onverwachts in haar slaap overleed. Nu ruim twee weken geleden in haar eigen Masvieux, een plek waar ik zeer goede herinneringen aan heb. De kaart viel deze week in de bus en kwam hard binnen. Vrijdag werd ze begraven in Utrecht, de plaats waar ze na haar Brabantse jeugd wortelde. En zich een jaar of zes geleden van losweekte om haar droom, een landgoed in Frankrijk bewonen, samen met Kaspar te realiseren. We kregen de gelegenheid om afscheid te nemen en uit de dienst, die uit muziek en toespraken bestond, vormde zich via brokstukjes een mooi beeld van Yoland. De hartelijke, geïnteresseerde, ietwat naïeve en bovenal enthousiaste Yoland die zo genoot als er vrienden uit Nederland kwamen. Die de werkweken tot echte vakanties wist te maken en die zo meeleefde met Sjaak's relatieperikelen. Van de klusweek die Sjaak als kluizenaar in 2003 doorbracht in de studio om een en ander te verwerken, tot aan de enthousiaste perikelen die het pasgevormde NSG in 2005 met zich meebracht. Yoland had geen kinderen, maar was beroepsmatig erg betrokken bij kinderen. Ze heeft heel wat publicaties als pedagoge en deskundige in de jeugdzorg op haar naam staan. Yoland was ook een twijfelaar die het geluk moeilijk kon omarmen. Alle sprekers zetten dat beeld ook unaniem neer. Hoe verknocht ze ook was aan Masvieux; het was er vaak eenzaam en ze miste haar moederland. Dat bestond uit een Brabants deel van gemoedelijkheid en familieband en een cultureel-intellectueel Utrechts deel. Zoekend was ze naar haar plek en bestemming in het leven. Voortdurend in onzekerheid verkerend over wat ze kon en wat men van haar dacht. Iemand die heel veel gaf en moeilijk kon ontvangen.



Afgelopen zomervakantie reden we over de A20 van Brive-la-Gaillarde richting Limoges. Bij de afslag 'St Yrieix' zei ik nog tegen de VdH, zullen we even langsrijden? Het is een half uurtje om en dan kunnen jullie het landgoed (zie foto) en mijn vrienden daar zien. We hebben het niet gedaan en ook vandaag ben ik van mening dat het niet praktisch was. We hadden nog even bij kunnen praten; ze zou enthousiast geweest zijn over het onverwachte bezoek en 'een bakse' hebben aangeboden. De kinderen zouden bang geworden zijn voor de honden die ze, met het eeuwige zoethoutje in de mond (tegen het roken), direct tot de orde hebben geroepen. Het zou voor het eerst zijn geweest dat ik niet door haar naar het stationnetje van St Yrieix gebracht zou worden voor de terugreis, maar zelf het landgoed afgereden zijn. Al zwaaiend door het raam van de auto had ik vast 'tot ziens' geroepen en zij 'houdou'. Het werd een paar maanden later een adieu.

Adieu Yoland.