Train de trainer

We zitten er middenin op de voetbalclub. Een trainerscursus voor jeugdtrainers. Cock van Dijk heeft er zijn werk van gemaakt en brengt op een gedreven manier zijn visie aan de man. Het idee is om de kinderen, van kleuter tot puber vooral technische vaardigheden aan te leren. Trainers moeten het goede voorbeeld geven en de technieken dus ook beheersen. Vol aan de bak dus voor de trainers, die meestal met veel goede wil en weinig technische en theoretische achtergrond voor een groep staan. Sjaak is erg enthousiast. Ook al omdat het gaat over iets wat hem na aan het hart ligt; kinderen iets bijbrengen in een positieve, opbouwende sfeer. Cock is rustig, geen 'Don Leo'-type, maar meer een geboren onderwijzer, met een natuurlijk overwicht.

En passant krijgen we nog wat theorie voor de kiezen. En de parallel met het werk komt dan heel duidelijk naar voren. De training 'coachend leidinggeven' zit nog vers in het geheugen. Dezelfde principes: geef het goede voorbeeld en beheer de technieken. Of het nu een schaar, een sleepbeweging, 'resultaatgericht afsprakengesprek' of een voortgangsoverleg op je werk is: het is hard werken om het je eigen te maken. Tijdens zo'n training wordt je bewust van wat je wel en vooral nog niet beheerst. Het begin van de leercurve. En je ervaart weer eens hoe prettig het is als de trainer je niet alleen op je tekortkomingen wijst (dat doe ik doorgaans zelf wel, vooral bij/voor mezelf), maar ook signaleert als het goed gaat. Nooit gedacht dat ik de 'schaar' nog zou gaan beheersen, maar het lukt zowaar. Vrijdag mag ik weer.

Koud kunstje

Je zou bijna vergeten dat we in deze herfst, die nu al sinds augustus vorig jaar duurt, een weekje kouder weer hadden. Sjaak maakte toen deze foto, van een spontaan gevormd kunstwerk. Een bodemplaat voor in de oven lag al tijden buiten. Regen en herfstbladeren waren er in gevallen. En die paar nachtjes vorst destijds maakten dit geheel. Gisteren kwam ik deze tegen bij het ruimen van oude foto's. Deze verdient een beter lot dan de elektronische prullenbak. Al was het maar als aandenken voor die paar dagen dat ik even dacht aan een ouderwetse winter.

Onterontwikkelt

Je moet goede ogen hebben en het plaatje groter maken (door erop te klikken) maar dan krijg je wel een fijne beloning. Even jezelf opwinden over een steeds vaker voorkomend fenomeen. De 't' en 'd' die niet juist worden toegepast in onze spelling. Zo moeilijk is het nu ook weer niet, toch? Deze projectontwikkelaar ontwikkeld vier appartementen. En wel op mijn fietsroute naar mijn werk. Elke dag denk ik: 'voer voor een blogje'. Vandaag is het zover. De mensen lopen óf erg op de zaken vooruit (als de projectontwikkelaar de woninkjes heeft ontwikkeld mag ie het van mij aan de grote klok hangen), óf ze hebben geen struikelblokken bij Joop van de Gevel gehad. Die ramde in de brugklas de juiste spelling er wel in. Elke week een schriftelijke toets met 50 opgaven. Nul fout: een tien! Eén fout: een acht. Twee fouten: een zes. En daarna werd het onvoldoende; één fout extra, een punt eraf. Dan leer je het wel. Sjaak haalde op een gegeven moment slechts tienen. Dank je, Joop; ouderwets schoolwerk werpt zijn vruchten af.

Echte Mail!

Binnenkort is het aandeel van spam in het mondiale emailverkeer dusdanig groot, dat het 'echte' verkeer statistisch nagenoeg verwaarloosbaar wordt. Thuis heeft Sjaak een andere ervaring. Het voordeel van een eigen domeinnaam is dat je je eigen domeinnaam hebt (onlangs wees een collega me op het 'je bijt in je eigen staart'-gejhalte van dit argument). Nadeel is dat ik deze had ondergebracht, 'gehost' in jargon, bij een kleine dienstverlener (provider). De afgelopen maanden is deze overgegaan op een andere mailserver en hebben we nieuwe hulpmiddelen (tools) gekregen. Waaronder een spamfilter, dat je zelf mag instellen. De VdH was er de laatste weken al driftig mee aan het spelen en dat werpt zijn vruchten af. Momenteel vind ik alleen nog maar echte mailtjes in mijn box en worden de twijfelgevallen even vastgehouden. Koesteren die situatie, want de spamboeren zullen vast wel weer iets verzinnen.

Snoep verstandig...

Zo eindigt Hans Goedkoop, de presentator van het puike geschiedenisprogrammaAndere Tijden het item over de PDM-ploeg. Althans, de Intralipid-affaire die de ploeg in de Tour van 1991 meemaakte. Een fraaie reconstructie van een geruchtmakende zaak, die de voorbode zou zijn van nog veel grotere schandalen in mijn favoriete sport. Destijds ging het om een onschuldig middel, dat minder effect had dan een Bossche Bol, om te herstellen. Later zou men wel minder onschuldig spul vinden, zoals EPO. Opvallend was dat de jongens van PDM de stenen uit de straat reden. Later kregen de Italianen de eer toegewezen EPO geïntroduceerd te hebben. Sjaak stelt dat deze affaire misschien wel een mooie afleiding was voor een minder fraaie situatie. De PDM-ers zouden wel eens 'ermee begonnen kunnen zijn'. Het ietwat sneue en vooral domme incident (wie laat nu eiwitten in de hete zon staan) als maskeringsmiddel. Het feit dat Festina de ploeg over nam in 1992 en die ploeg later een behoorlijke repuatatie opbouwde als farmaceutisch bolwerk versterkt mijn theorie.

De Muur van deze maand gaat hier ook op in. Een geslaagde link tussen boek en documentaire. Maar er wordt ook meer over de ploeg geschreven. Die was voortuitstrevend in alles. Dus waarom ook niet op medisch vlak?

Wordt het toch nog gezellig!

Niet te missen op de billboards op het station. Wil je scheiden? Ga naar de Scheidingsbeurs. Ja, gezellig! Het liefste met je nieuwe partner, maar desnoods met je aanstaande ex.

Ooit gingen mijn voormalige echtgenote en ik uit louter balorigheid naar de Love & Mariage beurs. We waren enigszins onthutst hoe serieus het allemaal werd genomen. Dat is een scheiding ook. Goede informatievoorziening is essentieel. Uitwisselen van ervaringen ook. Ik heb al menig' advies kunnen/mogen geven als ervaringsdeskundige? Maar een beurs? Ik had het zelf in elk geval niet bedacht, maar er zit natuurlijk wel wat in. En wie weet: of het is een onverwacht leuk uitje waarin je partner toch weer aantrekkelijker blijkt te zijn dan je dacht. Of je wordt beiden al moe van alles wat je dan moet regelen en blijft toch bij elkaar. Of je bent een volhouder en ontmoet meteen een nieuwe partner, die in hetzelfde schuitje zit. Kortom: alle kansen van de wereld.

Op het randje...

Gisteren was het een jaar geleden dat het land ontwricht werd door een extreme storm. Ons buurmeisje overleefde toen een aanval van een deel van het dak van onze overburen, dat dwars door haar dak kwam zetten. Schrikken toen, die donderdag in januari.

Dat was het donderdag ook toen de VdH op de voicemail stond. 'Ik heb geen leuk bericht, maar met mij is alles goed'. Gerustgesteld, nieuwsgierig en bezorgd tegelijk belde ik terug en hoorde het verhaal. Een tegenligger op een polderweg (genomen om de files te vermijden) kwam door het midden, Elsje week uit, raakte van de weg en belandde aan de andere kant via de brede berm in de sloot. Gelukkig met de kont, zodat zij -en haar collega- nog zelfs op eigen gelegenheid konden uitstappen. Daarna het circuit van 112 - politie - berging en naar huis met de taxi. Zoveel praktische zaken, daarbij vergeet je wat er had kunnen gebeuren. Dat komt nu dus. Een stijve nek en veel schrik waarbij de diverse scenario's om de oren vliegen. Gelukkig is er nu even rust en afleiding (schaatsen, bloggen etc.). In elk geval blijf ik volgend jaar de derde donderdag in januari heel alert.

Projecties

Als kind staarde ik altijd naar de globe van mijn opa in Schiebroek. Na zijn dood in 1973 werd deze van mij en nog steeds siert deze de woonkamer. De fascinatie leeft voort in mijn kinderen die bij een schoolproject de 'tijdzones' moesten uitleggen. Nu in het tijdperk van internet, wikipedia en google-gadgets kun je dan gelijk verder gaan. De World Sunlight Map spreekt tot de verbeelding. Als kijkende kwam het gesprek op het onvermogen om een bol op een plat valk af te beelden. Ah, de projecties! Deze kans om wat te projecteren liet ik mij niet ontgaan. Dus passeerden de voor mij twee belangrijkste kaartprojectiemethoden, die van Mercator en Peters de revue. De aandacht bleef niet heel lang, maar de jongste vond het machtig interessant.

Quiz-prijzen

Wat kost een pak biologische melk bij de Appie? Hoeveel is de dagprijs van een netje mandarijnen? Een potje Seroendeng van Conimex, niet over de datum trouwens, wat leg je daarvoor neer? Eerlijk gezegd weet ik dat niet precies. Dus was de spontane overhoring door de jongste, die graag de kassabon wilde bestuderen na het boodschappen doen, een aardige testcase. Zij achterop de artikelen noemen; Sjaak de prijzen. Van de dik 20 artikelen wist ik van drie exact de prijs, een paar keer scheelde het centen, maar van meer dan helft zat ik er toch vaak tientallen procenten naast (meestal eronder; het leven is toch duurder dan je denkt).

Gelukkig is ons NSG in de positie dat we niet heel erg op de prijzen hoeven te letten. Toch is het goed om je bewust te zijn van wat je uitgeeft. Een variant van deze quiz ligt me overigens goed. Als we bij de 'hypermarché' boodschappen doen, zien we op de scanner zowel het aantal artikelen als het voortschrijdende (totaal)bedrag dat we uitgeven. De twee jongens, perfecte hulpjes trouwens, rekenen dan en passant de gemiddelde prijs van het product (heel leerzaam, zo doorgronden ze al jong de principes van statistieken). Sjaak schat dan het tgotaalbedrag en zit er zelden meeer dan tien procent naast. Vaak scheelt het maar een paar euri en blijft het totaal vaak binnen het informeel vastgestelde bedrag.

Comme ci, comme ça

We lopen er vrijwel dagelijks langs op weg naar school of ijszaak. De oude 'Chinees' in de Bollenhofsestraat is sinds een half jaar een restaurant geworden, luisterend naar de naam C'est Ça. Om het nieuwe jaar goed te beginnen zijn we er gisteren gaan eten. Met de komst van een traîteur, twee buurtrestaurants, een sjieke tent, een iets mindere sjieke tent, een top-ijszaak en nu deze gelegenheid zijn we in Wittevrouwen behoorlijk goed bedeeld qua catering. Dit restaurant heeft meer prententies dan Oost, maar minder dan Goesting; eigenlijk hetzelfde als het Griftpark. Kortom: het proberen waard.

De ontvangst was prima; vriendelijk-informeel, de formule uitleggend (5 gangen, vast menu en al je iets niet wilt of lust kan je het gerust zeggen) en de drankjes stonden vlot op tafel en het rookvrije karakter was een fors pluspunt. Daarna kwam het eten; rogvleugel als voorgerecht (niet bijzonder), paddenstoelensoep in een terrine opgediend (prima, maar je mag dan best aanbieden om de borden te vullen) en lamsnek (aan de zoute kant, maar wel smakelijk). Tot dan toe was het best goed allemaal. Maar toen verslapte de boel. De twee stellen naast ons waren kennelijk belangrijker en de krappe ruimte tussen de tafels werd vaak gevuld door de bediening die gezellig een praatje maakte. Ik zat tegen de kont aan te kijken van de ober die de gasten 'bubbels' aansmeerde. Dat was dezelfde prosecco die we een uur eerder zelf achter de kiezen hadden geschoven. Elsje gruwt van dit soort taalgebruik en Sjaak had het nu wel een sterk gebaar gevonden als dit niet op de rekening was gekomen, maar van 'het huis' als start van het nieuwe jaar. We waren kennelijk ook niet meer in beeld of een glaasje wijn wilden (moesten we zelf om vragen) en de port bij de kaas werd wat obligaat aangeprezen. Die kazen waren nu niet echt heel bijzonder net als het toetje (calvadosparfait, maar het had net zo goed sinaasappel- of perzikparfait kunnen zijn). Kortom: snel weg en toch wel 100 euri armer. De bediening nam ook niet eens de moeite om gedag te zeggen toe we vertrokken; kennelijk waren ze ons ook zat. Dat gaf ons dus niet de kans om een en ander rechtstreeks terug te geven aan de mensen daar.

Terug naar huis verzuchtte de VdH: zijn we nu snobs aan het worden. Sjaak vind het terechte zelfreflectie. Toch denk ik dat we beter kwaliteit zijn gaan herkennen. Dat zit niet zozeer in de topcuisine met Michelinallure, maar in enthousiasme, oprechte gastvrijheid en vakmanschap. Dat mag dan best zijn prijs hebben en die zijn we ook bereid om af en toe eens te betalen. Goed eten kan namelijk erg genieten zijn. Dit was nu net niks en een gemiste kans voor de nieuwkomer. Hopelijk wordt deze recensie, die in iets aangepaste vorm op Iens komt, opgepikt en maakt het restaurantje die stap die ze moet zetten.

Steeds leuker

Ze belt me met haar moeders mobiel. We hebben afgesproken dat ze rond een uur of één op mijn werk zal zijn. Morgen wordt er in de zaal gevoetbald en ze heeft al tijden geen zaalschoenen. We combineren het nuttige met het aangename; samen schoenen kopen -ik werk immers hartje stad- en daarna wat eten. 'Ik sta voor de deur hoor, van het kantorencentrum' klinkt de bekende sopraan. Nog even check ik of ze de juiste ingang heeft genomen en loop vervolgens vanuit het andere deel van het kantoor naar haar toe. Ze staat in de straat en is in haar paarse jas meteen te herkennen. Nog even gaan we langs mijn kantoor, zeggen collega's gedag en daarna de stad in. De schoenenkeuze vergt natuurlijk tijd; vrouwen en schoenen luistert erg nauw, maar twee paar voor de prijs van één kun je niet laten liggen.
Daarna op het Neude een broodje en een glas jus d'orange. We nemen de -geslaagde- vakantie door, bespreken de schoolkeuze die de komende maanden gemaakt moet worden, praten over van alles en nog wat en zwijgen vertrouwd tussendoor. Als we uitgegeten zijn en hebben afgerekend stappen we op. De fiets wordt uit de stalling gehaald en ze fietst met twee schoenendozen op de bagagedrager weg. Ik zwaai haar gedag, bel haar moeder dat ze eraan komt en denk trots en tevreden aan de tijd dat ze voorop het kinderzitje zat en we tientallen kilometers pratend en zingend aflegden. Doesbrand zei ooit over zijn dochter: 'het wordt alleen maar leuker' en ik ben er inmiddels al 11 jaar achter dat het zo is.