Op weg naar het afgesproken punt met mijn fietsvrienden [Elm@lert] hoorde ik dit liedje. Gebruikt door Appelsientje en ook vandaag weer een blij gevoel. Het is eigenlijk heel simpel, maar dat kan het leven soms ook zijn. Gewoon vrolijk.
Eerder schreef ik er al over. De derde maandag van januari is de meest deprimerende dag van het jaar. Ook dit jaar natuurlijk weer en het goede nieuws is dat het vandaag is. Goed nieuws want mocht je je vandaag erg somber voelen: het is wetenschappelijk veroorloofd. Was je in een goed humeur: dan ben je werkelijk het zonnetje in huis en kan niets jou van je stuk brengen. Maar stel je voor dat vandaag de zon zou schijnen en -omdat de vorst had aangehouden- eindelijk weer de Elfstedentocht had gereden had kunnen worden. Je moet er niet aan denken; een nationale feestdag naar de knoppen omdat onderzocht is dat we vandaag ons het rotst voelen. Gelukkig is het gaan dooien en hondenweer buiten, somber en grauw en hebben we weinig vrolijks om naar uit zien. Het is goed zo, even door de zure appel heen (voor Sjaak een dikke ordner met diverse offertes) en daarna de weg omhoog inslaan.
Sjaak is een groot liefhebber van Johann Sebastian Bach. Eén van de zaken die hij geërfd heeft van zijn vader. Mijn dochter speelt sinds twee jaar piano en is sinds kort toe aan een serieus Bach-werkje: het Minuet in G-minor. Het is hard werken voor haar en ze haalt nog niet de snelheid van het meiske uit het filmpje, maar Sjaak is er niet minder trots op: zijn dochter speelt Bach!
*Elm@lert: sportgerelateerd blogje*
De hardloopkleren waren al aan, toen ik mij bedacht dat het de ideale dag was om alsnog te gaan schaatsen. De afgelopen week had ik er niet aan gedacht dan wel geen zin. Waarom ook niet? Vandaag was het perfect weer ervoor: koud, weinig wind, stralende zon en bovenal: nog een laatste vakantiedag. Kortom: de ijzers opgezocht en in de auto naar het Henschotermeer. Vlak bij waar afgelopen zaterdag nog de glorie lag. Afgezien van een paar laffe baantjes op een slootje bij mijn vorige huis, was het toch alweer twaalf jaar geleden dat ik de schaatsen onderbond. Met destijds een heroïsche tocht Stavoren - Enkhuizen, waar godzijdank het ijs het hield, maar waar ik doodziek van thuiskwam met een forse griep. Terzake: het was direct vertrouwd toen ik eenmaal op weg was. Schaatsen verleer je niet, al moet worden gezegd: Sjaak geen grootse schaatser. Ik beheers de beweging, meer ook niet. Desondanks legde ik in het verleden tochten vnan zo'n 75 km op een dag af. Daar was ik vandaag niet voor gekomen; even weer ssnuiven aan de sfeer van weleer. En voor een substantiële afstand waren mijn schaatsen ook veel te bot en het parcours (een rondje van dik 2 km) niet geschikt. Het ging erom weer het gevoel te hebben om over het water te glijden waar we over ruim een half jaar weer in zullen zwemmen. Dat gevoel was er en na een dik uur was het ook wel weer genoeg. Tevreden keerde ik huiswaarts, wetende dat ik zo maar weer dik tien jaar niet meer op het ijs zal kunnen staan. Soit. Onderweg ging ik -eenmaal weer op de wal- op mijn badslippers nog lelijk onderuit en had ik zomaar iets kunnen breken. Het bleef bij de schrik en wat troostende woorden van de dienstdoende boswachter.
Straks nog even op de hometrainer om even 'echt' te sporten vandaag.
Sjaak is dol op (taal)clichés en de meest favoriete is achter een (minimale) opsomming een enthousiast 'en schaatser!' te roepen. Dus iemand zegt: 'ik wil graag een boterham en de vlokken' en Sjaak blaat vervolgens: "En schaatser!" Gaat nergens over maar het De wortels hiervan zitten in de reclame waar het filmpje hierboven naar verwijst.Schattig ventje toch? Het kwam ook aan bod in de Holland Sport special over Rintje Ritsma, waar op waardige en ook luchtige wijze afscheid werd genomen van Rintje. Die kan met recht roepen dat hij het ook is geworden.
Een half jaar geleden maakte ik een tussenbalans op van het destijds voorbije halve jaar. Minder, evenveel en meer. Vandaag de balans van de balans op maken. Arrg. Hoe veranderbaar is de mens? Van bijna alles wat er 'meer' zou hebben gekend is niets terecht gekomen. Wel ben ik met Elsje nog naar de film en naar het theater geweest. En hangen de mooie kado's aan de muur. Rest het lijstje mee te nemen naar dit nieuwe jaar en me niet te vervelen. Over 'evenveel' en 'minder' ben ik tevreden. Het één is beter gelukt dan het andere, maar al met al was het een goed half jaar. Ik groet nu meestal de liftgenoten en help ze zelfs als ze onwennig het gebouw betreden voor een vergadering of cursus, daar ben ik misschien wel het meest tevreden over. Zoals mijn moeder mij altijd meegaf: 'wie goed doet, goed ontmoet'.
En er komt natuurlijk wel iets bij. Minder laat naar bed (nog even twee afleveringen van SVU kijken met de VdH is dodelijk: voor énen lig je er niet in). En misschien een blogje extra af en toe om de lezer op de hoogte te houden.
Allemaal een goed en gezond 2009 gewenst
Posts
Alle reacties
