Sjaak is er kort over. Een aardig parcours. Leuk dat ie in Valkenburg komt. Evenwichtig. Redelijke bergritten, al is het natuurlijk zonde dat na de Izoard de vervelende Lautaret wordt gereden. Maar goed: de Galibier zit erin, de Joux-Plane, Sjaak moppert niet. Behalve dan dat Lance tóch weer mee gaan doen en nummer 8 binnehaalt. Om aan te tonen wat we allang weten: hij is dopingvrij.
Voor wie ´m alvast wil rijden: het parcours in flash.
Aangezien Sjaak zich de afgelopen tijd iets te druk heeft gemaakt, zowel thuis als op het werk, doet ie het rustiger aan. Voor zover dat kan, de aard van het beestje is nu eenmaal niet helemaal zo dat het vanzelf gaat. De fraaie bos bloemen (zie foto) van mijn collega´s die onlangs werd bezorgd draagt wel bij aan het ´ziekzijn´. Een wonderlijke ervaring omdat ik binnen onze organisatie het personeelsbeleid onder mijn hoede heb. En doorgaans de attenties (waar Sonja en haar crew altijd tijdig aan denken) autoriseer. Het is alsof Sjaak vanaf de gang door een ruitje naar zichzelf zit te kijken. Escher zou er een mooie schets van kunnen maken. Voorlopig geniet ik van de bloemen, zolang het maar geen geramiums zijn want daar zit Sjaak liever nog niet achter.
Het valt niet mee: voor het Nieuw Samengestelde Gezin een passend huis te vinden in een van de duurste postcodegebieden qua ´wonen´ in Nederland. De 357x-reeks kenmerkt zich door de hoge vraagprijzen en dito interesse. Sjaak en de VdH roerden zich in deze markt. In alle opzichten (school, sport, juiste afstand tot exen) was het beter als dit NSG ook in de buurt van 357x zou komen te wonen. Maar na ruim een maandje zoeken is het gelukt. Via via werden we op deze woning geattendeerd, we gingen alvast kijken, werden enthousiast en waren als eerste toen het voor het echchie ging. Een aantal keren heen en weer bieden en nu zijn we het eens. Binnenkort is dit pand het onze, althans als je het bungelende touw dat de bank wel graag spant even vergeet.
Update: een eerste impressie in Flash. Klik op een pijltjestoets of de muis om naar de volgende foto te gaan.
Afgelopen donderdag naar een deel van de fascinerende documentaire gegeken over Kalusha, de (voetbal)held van Zambia. In 1993 ontsprong hij de dans bij een vliegtuigongeluk van zijn teamgenoten. Kalusha maakte toen al furore in België (Cercle Brugge) en Nederland (PSV). Zambia was één van de sensaties op de olympische Spelen van 1988 toen het Italië met 4-0 versloeg. Kalusha scoorde drie maal en wordt sindsdien vereerd in zijn land. Nu is hij bondscoach en haalde Zambia het WK2006 net niet. Sjaak zal met tranen in zijn ogen toen het team in een oude bus zat, drie aan drie, ongecompliceerd zingend, Maria aanroepend voor de wedstrijd. De levensvreugde die daar uitsprak maken we hier maar zelden mee. Wat een Beleving! En: Prijzen voor dit prachtige document!
Sinds de strenge regels voor rookvrije werkplekken zijn de rokers vogelvrij. In treinen, stations, vliegtuigen en andere openbare gelegenheden dreigden zij volledig geëxcommuniceerd te worden. Verbannen naar tochtige tussengangen, winderige zijportalen en smoezelige hoekjes van gebouwen werden ze. We zouden ze wel rauw lusten met al dat gerook. Het leek te gaan lukken, sombere gezichten bij de zwaar verslaafden, triomf voor degenen die jarenlang de stinkrook moesten inademen, hoe indirect soms ook.
Nu ruim 1½ jaar later heeft het rokersvolk zich herpakt. Althans bij mij op het werk. Zoals zo vaak: onderdruk een bevoilkingsgroep en verwacht niet anders dan dat die groep zich verbonden weet en hechter dan ooit tevoorschijn komt. Zo had ik ooit bedacht dat ze fijn ergens in een hoekje konden komen te staan, achter Fr@´s parkeerplaats. Al dat gehang voor de deur, dat geeft geen pas, dus liever uit het zicht. Speciaal een afdakje voor laten maken; verkouden worden betekent immers een hoger ziekteverzuim. Mooi dat ze dat negeerden, zeker toen het gebruik van de nooduitgang -die direct toegang gaf tot dat verdoemplekje- door mij persoonlijk werd verboden. Maar niet alleen het territorium eigenden zich toe, ook het tot op dat moment niet bestaande rookrecht kreeg langzaam maar zeker gestalte. Eerst aarzelend, maar met toenemend bewustzijn ´ging men even roken´. Hanggroepjes vormden zich, als je iemand wat vroeg die ´ging roken´ en je daarmee de groep ophield, werd langzaam maar zeker gezien als een aantasting van de grondrechten van de mens. Argumenten als ´we bespreken heel wat zakelijks tijdens deze rooksessies´ werden moeiteloos uit de hoge hoed getoverd ter compensatie van terechte vragen of dat zomaar in werktijd mocht. Het gedogen van roken heeft een geheel eigen dimensie gekregen. Zo heeft de wal het schip gekeerd, rokers zijn zichtbaarder dan ooit, je moet toch door de walm heen en gezien de status en het geuzenimago dat de groep zich heeft toegeëigend zijn twijfelaars als onze eigen Adjedorp definitief overstag gegaan.
Afgelopen donderdag bezochten de VdH en Sjaak een concert van Gocoo, een Japans slagwerkgezelschap van 4 mannen en 7 vrouwen, dat ritme en spiritualiteit in de taiko (trommel) vindt. Er werd driftig op los geslagen, maar er zat een enorme samenhang en discipline in. De strakke dames, aangenaam om naar te kijken en ze konden de outfit goed hebben, sprongen en bewogen alle kanten op maar vergaten hun taiko´s niet. Het concert kreeg wel in de loop van het concert iets van gewenning en het duurde voor Sjaak precies lang genoeg. En un momento dado is het effect van deze slagkracht wel weg. Aandoenlijk was in het begin het Nederlands dat de leadvrouwe Kaoly Asano probeerde te spreken. Zo liefjes dat het Sjaak begon te storen toen ze maar door bleef gaan en het was fijn dat ze daarna weer fors doortrommelde. Hoogtepunt was de soloact van hun gastmusicus Goro Miyamoto, die solo tegelijk zowel een citer-achtig instrument speelde als de didgeridoo. Een fanatastisch klankspel en dito atletische prestatie. Een korte impressie van de groep is zeker de moeite van het bekijken waard.
Dit weekend gebeurde in Leidschendam waar ik vroeger als kind zo bang voor was. Ik groeide immers op in de flatwijk Ommoord en ging regelmatig bij vriendjes of vriendinnetjes spelen uit school. Enkelen woonden in een flat, waarvan de hoogste 14 verdiepingen hadden. Ik vond het altijd doodeng om langs de gallerij te lopen of op het balkon te spelen, dat zo hoog lag. De hekken waren voor mijn gevoel maar een meter. Ik was bang dat het hek zou breken, zelf zou struikelen of: als er toch eens een gek... Dit indicent geeft maar eens aan dat het altijd mogelijk is, maar dat het talloze miljoenen keren niet gebeurt.
Afgelopen week beëindigde ik op mijn speciale fietsblog mijn top 10 van cols/beklimmingen. Het was veel werk, maar ik wilde dit graag doen. Vooral voor mijzelf, maar links en rechts hoorde ik dat de -zij het schaarse- lezers het konden waarderen. De suggestie van de VdH om het domein naar films, boeken of vakantielanden te verleggen houd ik in beraad. Eerst maar eens het huis regelen. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen, of als index om eens terug te lezen: de top 10 in vogelvlucht:
1 Mont Ventoux
2 Col du Galibier
3 Nufenenpas
4 Col de Champs
5 Col de Joux Plane
6 Mont du Chat
7 Passo dello Stelvio
8 Ballon d´Alsace
9 Port de Larrau
10 Ruiterberg
Posts
Alle reacties
