Overgestapt

Eindelijk zijn we dan over. De oude pc van Sjaak rammelde al meer dan een jaar, liep telkens vast en opstarten moest met beleid gebeuren. De eerste 10 minuten mocht je gewoon werken, daarna liep het geheugen vol, waarschijnlijk door allerlei spyware en elkaar in de haren zittende dll-tjes. De nieuwe pc, een twwedehands weliswaar, maar toch qua specificaties veel beter stond al bijna 4 maanden op installatie te wachten. Maar ja, hoe krijg je daar alles weer op geïnstalleerd? ADSL, virusscanners, mailwasprogramma, emailarchief. Tijdenlang schoof Sjaak de migratie voor zich uit, maar dit weekend is het dus gebeurd. En succesvol, zowel Sjaak als de VdH kan nu werken met een muisstille pc, die niet vastloopt ben doet wat je wilt. Hoezee!

Tijd vliegt

Al is het geen pretje om 9 uur opgevouwen te zitten in een vliegtuig en licht ellebogenwerk te ervaren, ook in een Airbus vliegt de tijd. Sjaak zat bij het raam en genoot van het uitzicht. Vanuit de Seatac regio (samenvoeging van Seattle en Tacoma) vlogen we achtereenvolgens over de Rocky Mountains, Noord-Canada, Groen-, IJs-, resp Schotland om via IJmuiden op een stralend Schiphol te landen. Een nachtje van 2 uur, je vliegt tegen de tijd in en daardoor heb je geen besef meer van op welk moment van de dag je leeft. Hoe doen de professionals dat? Een week later is de jetlag weg, gelukkig maar. Wat blijft is dat de wereld echt klein is. In no-time ben je een derde van de aardbol verder weg.

Leren van beelden

Zoals beschreven zijn we tijdens de Seattlereis naar een heuse baseballwedstrijd geweest. Deze foto is voorafgaand aan deze wedstrijd door Joost genomen en is veelzeggend. Evert en Antoon kijken ietwat somber en licht gespannen. Zij vrezen een moeizame en langdurige sessie, een ReIS vol gestolen honken, zich bijstellende doelen, weing punten en niet aflatende behoefte aan relievers. Of is het het besef dat ze voor hetzelfde geld ook een seizoen zo´n baseballclub kunnen laten draaien? En wie zou de meeste kijkcijfers krijgen?
Stefan kijkt nog redelijk vrolijk op naar Marcel, en de anderen die zich achter hem hebben geschaard. Zij hebben het goed naar de zin en zien wel wat er komen gaat. Soms is sport net het echte leven.

Spambescherming

Helaas. De Spamvarkens hebben nu ook mijn blog gevonden. Daarom is er nu een woordverificatie op gezet om te voorkomen dat ik ineens veel reactie krijg waar werkelijk niemand op zit te wachten. Iets meer werk bij het reageren helaas, maar we houden het zo leuk.

Amerikaans vermaak

We weten allemaal dat de boog niet altijd gespannen kan zijn dus togen we dinsdagavond na een zware conferentiedag naar een heuse baseballwedstrijd. Hier spelen de Mariners en die doen het niet echt goed. Toch zaten we met een kleine 40.000 man naar een saaie wedstrijd te kijken tegen de Angels uit Anaheim/LA. Het werd 2-1 voor ons want je identificeert je al snel met de stad waar je zit. Joechee! Maar we verbaasden ons nog het meest om het publiek, dat op de vreemdste momenten juichte, meer oog had voor het grote scherm waar ze op zouden kunnen komen, dan op het spel zelf. Het feit dat er geen hard kern is geeft het scorebord alle macht in hoe er aangemoedigd wordt. Je krijg heimwee naar Vak S. Ik begreep altijd wel uit de verhalen dat het zo moest zijn en het is inderdaad waar. Een voordeel is wel dat je om 23 uur 's avonds wel weer veilig naar huis loopt zonder stenen van de rivaliserende aanhang naar je kop te krijgen. Sport op zijn Amerikaans heeft zo zijn verschillende kanten.

Presenteren kunnen ze

Vanochtend een presentatie gehad waar je bijna niet doorhad dat het 80 minuten reclame voor Microsoft was. Zo'n Chris Capossela schudt de woorden zonder moeite uit zijn mouw en vertelt de zegeningen van Office 12, dat volgend jaar beschikbaar komt. Volledig XML-based, alle bestanden worden in eerste instantie alleen in XML opgeslagen waardoor je niet meer met van die vervelende grote attachments zit en de uitwisselbaarheid sterk wordt verbeterd. En een aantal handige foefjes erbij, waarvan we morgen in ons werkbezoek aan Microsoft vast nog wel meer over zullen horen. Wellicht kunnen onze eigen appjes in de toekomst hierdoor vervangen worden, een nachtmerrie voor een enkeling vrees ik.

Maar goed, Sjaak wordt ook wel wee van dit soort verhalen en met name de manier waarop. Aan de effectiviteit en kwaliteit wil ik niets afdoen. Die is bijna perfect. Maar het Gatesvernisje dat erover heen zit en dat je bijna kunt ruiken. Het 'we zijn de beste, maar we zijn eigenlijk vooral goed voor de mensheid en we zijn daarbij ook nog best een leuke club'. Dat gevoel dus, bezorgt Sjaak ook een beetje jeuk.

In de aansluitende parallelsessie werd de titel van dit itempje meteen weer onderuit gehaald in een zeldzaam warrige workshop vol met open deuren en vage noties. De ene Amerikaan is de andere niet.

Hoe simpel?

Onlangs publiceerde 'papa' een item over simpele en goedkope oplossingen in de ICT. Zojuist woonde Sjaak een workshop bij waar voor een luttel bedrag van 50.000 euri in Nigeria een volledig geintegreerd systeem gebouwd is. Wel van de grond af aan, er was niets, maar toch. En niet van de straat hoor, ze bouwen volgens de architecturen die wij wel bedacht hebben maar nog niet kunnen realiseren. Evert (opdrachtgever van ons eigen ReIS) was toe aan een borrel, Antoon viel ook even stil want de bedragen waarover wij het hebben zijn van geheel andere orde.

First impressions

Nog flink kampend met een jetlag, opgelopen door een relatief laat vertrek naar het 9 uur vroeger levende Seattle, begon de delegatie (JanvV, Fred, Ruud, Joost, Ron, Antoon en u aller Sjaak op maandagmiddag vol goede moed aan het tripje naar deze prettige stad in het Noordwesten van de VS. Deze middag werden we herenigd met Evert Schaap, die met vrouw en dochter van bijna 2 (die een volmaakte kopie van haar vader is) al drie weken vakantie achter de rug had. We sloegen ons op een terras aan de Waterfront van Seattle door de gemiste nacht heen en namen het programma door. Fred buitte zijn natuurlijke overwicht als president uit om hierin lichtjes te coördineren. In de Court Cafe ontbeten we de volgende dag transatlantisch en voegde ook Marcel van de Lustgraaf zich bij de club. Nog voor het congres geopend werd ontmoetten we Dory Reiling,die vanuit de Wereldbank hier naartoe kwam. Niet veel veranderd is ze, hooguit een lichte Amerikaanse tongval.

De eerste spreker was de voormalig senator van Washington State, 'Slade', die net als Sjaak alleen aan zijn voornaam genoeg heeft, in de 9/11-onderzoekscommissie zit en daar Amerikaans-indringend over vertelde. Een link naar het congres ontbrak echter volledig. Daarna was het het reguliere parallelsessiewerk. Sjaak bezocht een sessie over de mogelijkheden van breedband internet (WiFi) op gerechten, als service voor tijdens het wachten, maar ook om de procesvoering te vergemakkelijken en soms ook te versnellen. En via deze infrastructuur bood men ook leuke dingen voor de mensen aan zoals live feeds van zittingen en vrijwel realtime transscripties van wat er gezegd werd. Aardig is dat Fred dan vertelt dat ze in Almelo dit hebben uitbesteed aan KPN en dan alleen voor de toegang. Voor het aanbieden van diensten en dossiers wachten ze op landelijke oplossingen. Die er nu echt binnen een paar jaar aan zullen komen.
De sessie erna ging over een Australisch voorbeeld van integratie was aardig maar de vorm was matig en dat gaat dan toch koste van de inhoud. Australië is echter wel ver op weg, in alle opzichten. De presentatie daarna was een zeer professioneel en met gevoel voor timing en drama gebracht verhaal over hackers en beveiliging. Niet klagen dat het zo erg is, niet doen alsof je onder controle hebt, maar het serieus nemen en de juiste maatregelen treffen. De special interest groep daarna ging over een tool om je datamodel in kaart te brengen en de connecties te maken met je tabellen. Iets voor onze eigen Dagmara en Oppie dus. Deze prettig afwijkende techneut had dat in opdracht voor de National Centre of State Courts (onze organisator) gemaakt. Sjaak heeft het cd-tje mee, wellicht is het wat en kan het de aanschaf een duurder tool overbodig maken.

Wat na de eerste dag als indruk overblijft is dat dit congres niet veel afwijkt van onze eigen congressen, Dit heeft ca 1000 bezoekers en ik zie ons niet direct allemaal zingen of een debat voeren. Het is erg onrustig, veel mensen hebben veel andere dingen te doen en lopen de bellen, te SMS-en of te WiFi-en. Waarom kom je dan denk ik dan altijd. En in het algemeen zijn het vaak lichtjes opgepompte verhalen die ik graag in de praktijk eens echt zou willen zien werken. We kunnen het Australische systeem zo bekijken, Evert heeft de juiste connecties.. Over beheer en exploitatie heb ik nog niets gehoord, alleen maar over hoe mooi het is. Kennelijk werkt hier SQL, Biztalk en Verity altijd naar behoren of hebben ze nóg stabieler produkten. Verder denk ik dat het een goed idee is om te kijken of we naast die congres, dat toch een beetje het WK is voor Court Technology we in de even jaren geen Europees equivalent kunnen organiseren. Zo'n EK kunnen we heel goed in eigen land houden en verschaft ons weer een hoop werk. En dan kunnen we erachter komen dat we niet wezenlijk achterlopen.

Sjaak in Seattle

Morgen gaat Sjakenman op dienstreis naar de VS. Daar wordt het tweejaarlijkse congres over Rechtspraak en ICT gehouden. Elk jaar gaat daar een -steeds grote wordende- groep naar toe. Om kennis te nemen van hoe ver men daar is, maar volgens mij ís het vooral ver daarheen en zijn we zelf ook best goed bezig. Anyway: het zal een weerzien worden voor Sjaak met deze mooie stad, die ik een paar uur bezocht in 1990 op doorreis van Denver naar Vancouver, die stad die naar de voorvaderen van mijn confrère Coef is vernoemd. Enkele jaren later werd het de stand van de grunge, van Nirvana en Pearl Jam. De stad werd hot, veel ICT-bedrijfjes floreerden er, het milieubewuste Washinton was ´OK´ en zelfs Hollywoord schoof noordwaarts naar Washington State zoals in de film Disclosure waar Michael Douglas een hitsige Demi Moore maar net van het lijf kan houden. De vreselijk film Sleepless in Seattle, heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels een mierzoet smaakje bij de stad gaan associeren. Terwijl ik ik de diep nacht daar toch een paar uur in de fraaie stationshal veilig heb geslapen en een mooie ochtendwandeling langs het water heb gemaakt.

Grappig is dat ik automatisch naar mijn Let´s go USA uit 1994 greep toen ik wilde weten wat er te doen is. Alsof er geen Internet is, waarop werkelijk alles te vinden is! Je kunt nu zelfs je hotel uit de lucht zien via Google Earth. En wat ook veranderd is, is de inchecktijd van 3 uur en de angst, zelfs bij Sjaak om vandaag, toch een beladen datum alvast heen te gaan.

Als mijn hotel´s wireless internet wil praten met mijn notebook zal Sjaak ook vanuit Seattle spreken. U kunt nog een voorspelling doen voor Sjaaks berg top 10 en meedingen naar de een boekenbon. En voor de leken: gokken kan ook: alle bergen in de top 3 zijn al op Sjaak Schakelt genoemd.

Fed up with Lance

Sjaak is al langer Lancemoe, maar gebruikt het algemene blog om te melden dat hij de mogelijke comeback van Lance bijna te sneu voor woorden vindt. Alsof hij door die dopinggeruchten geprikkeld zou zijn, hij verveelt zich gewoon. Natuurlijk heeft hij Epo gebruikt, niet ongebruikelijk voor (ex) kankerpatienten. Maar waar houdt de behandeling op? Misschien ben je wel pas genezen als je pakweg een Tour de France blijkt te kunnen winnen. Om bij je terugkomst gelijk met dr Ferrari als arts in zee gaan is hetzelfde als een twijfelaar delen met een schaarsgeklede Monica Lewinsky en zeggen dat je samen de rozenkrans hebt gebeden. Het vervelende is dat het net om hem sluit, er nu bewijzen lijken te zijn en het een kwestie van woorden en definities wordt. Laat hem gewoon de waarheid vertellen, dan nog steeds blijft het een wonderbaarlijke prestatie en mijn respect wordt alleen maar groter als hij zijn medicijngebruik zou toelichten. Te goeder trouw of niet (wie weet zitten er resten in zijn lichaam van de ´legale´ therapie). Ben overigens benieuwd wat Lance onder sex verstaat, wellicht kan hij voor suggesties bij zijn collega draaier Bill terecht.

Een 8e, 9e of 10e Tourzege verandert niets aan deze discussie en erger nog: het respect begint steeds verder af te nemen.

Coef´s kunstwerkjes

Mijn campagnon Jan, maker van het productieve en sfeervolle Dagelijks Leven, is een ware tovenaar met het maken van grafisch werk voor onze beleidsnotities, jaarplannen, voortgangsrapporten en presentaties. Vorig jaar initiëerde ik een kalender uit Eigen Werk voor hem (dankzij enkele collega´s werd het een professioneel geheel). Soms draaft hij wat door met zijn gepriegel in Xsara maar dit plaatje bevalt me. Het is ons nieuwe organisatieschema en de eenvoud, kleuropbouw en strakheid van het geheel geven mij een goed gevoel voor de toekomst. Wat kunst al niet vermag.

Vaarfeestje

Kleine kinderen, kleine zorgen; Grote kinderen, grote zorgen. Als je kroost nog in de luiers loopt en de crèche hun contact met de buitenwereld is houden Ouders Van Oudere Kinderen het je voor. En het is natuurlijk waar, al groei je zelf met je kinderen mee en valt er heel veel praktische zorg weg als het spul ouder wordt. Een van de prettiger vormen van de grotere zorgen is het kinderfeestje. Wat ga je doen? Dit is een niet onaanzienlijke hoofdbreker. De tijd voor taart en speurtocht is voorbij. Spelletjes als koekhappen en spijkerpoepen: leuk maar passé en de bijna tiener wil ook wel wat spectaculairders. En als ouder heb je het beste voor met je kind. Dus ga je nadenken. Wordt het een ‘uitbesteed feest’, (voor alles is een markt) een gemakkelijke standaardoplossing in een pretpark á la KidzCity, iets extreems als naar de Efteling met een groepje, huur je een complete speeltuin af inclusief clowns en draaimolen of verzin je zelf iets. Dat laatste heeft de voorkeur voor Sjaak en zijn ex, waarmee dit soort feestjes nog gezamenlijk worden georganiseerd.

Na de geslaagde sport- & kookfeestjes was het even zoeken naar iets leuks het feestje van de oudste dochter. Bowlen en de klimmuur was al door anderen gedaan. Het Spoorwegmuseum viel af (na door Sjaak zelf als matig te zijn geresenceerd). Enig puzzelen leverde vervolgens op dat we gingen varen op de Kromme Rijn. Een licht risico gegeven de kwaliteit van deze zomer en de timing voor begin september. Maar het weer was afgelopen zondag geweldig en het feestje daardoor een succes. En dan is duidelijk dat er niet veel nodig is om kinderen te amuseren. Het varen (kano, kayak én door de (leen)ouders bediende roeiboot)werd een sport. De door de VdH bezorgde picknick werd met gejuich ontvangen en het geklep van het 10-tal meiden zorgde voor voldoende leven in de brouwerij. Kortom: de ouderplicht is weer naar tevredenheid vervuld en we kunnen ons weer een half jaar richten op het volgende goede idee.

Dierenliefde

Ze komen nog wel regelmatig binnen, de clubbladen van de Fietsersbond, Stichting Gedeeld Autogebruik, Waddenvereniging, Natuurmonumenten en ROVER. Sjaak is namelijk al jarenlang geheel politiek correct lid van milieubeschermende organisatie en maatschappelijk verantwoorde mobiliteit. In de fietsgroep viel Sjaak stil als het over Auto’s ging, de NS dienstregeling kende hij uit zijn hoofd. Op het werk is hij de aanjager achter verantwoord zakelijk reizen met Greenwheels en NS Businesscard. Maar de dagelijkse realiteit knaagt aan dit fraaie imago. Met de komst van de VdH, ruim een jaar geleden, kwam ook een fraaie, zwarte Citroën C3 voor de deur. Nodig voor het werk, de kinderen, diesel –nog zonder roetfilter- vanwege het hoge aantal kilometers. Ook handig voor Sjaak die de ruimte die door de VdH in huis in beslag werd genomen gecompenseerd zag door vrij gebruik van deze C3 (zij het vooral buiten kantoortijd). Echter het NSG past niet in de C3 en omdat het hele spul nog 6 km van school zit zaten we, wachtend op een nieuw huis, regelmatig met een vervoersvraagstuk. En gezamenlijke vakanties waren ook lastig te plannen. Dus een grotere auto maar, een MPV voor 7 personen. Maar ja, hoe dan met het woon/werk verkeer. Gaan we dan met die grote bak en kan Sjaak dan de kids vervoeren. Na ampele overwegingen besloten we tijdelijk er 2 (twee) auto’s op na te houden. En daar staan ze dan. We noemen ze Mol en (Blauwe) Vinvis om ons nog een beetje het gevoel te geven dat we feeling met het milieu hebben. Dat de Vinvis op LPG3 rijdt pleit ook nog een beetje voor ons, maar vervuilend blijft het.

Een week of wat geleden verlegde Sjaak de bodem nog verder. Was hij al noodgedwongen op vakantie lid van de ANWB en Wegenwacht geworden, nu ging hij voor de deur zelfs de auto wassen en poetsen. Straks kan hij helemaal meepraten met de boys op fietsvakantie over Auto’s en zal hij klagen over file’s, hoge accijnzen, benzinetekorten, schaarse parkeerruimte en ander falend verkeersbeleid van de Regering. Hoeveel meer autobezitter kun je worden? Vanaf nu concurreren de milieubladen in de brievenbus met de Kampioen en natuurlijk straks de Autoweek, Autovisie en het aandeelhoudersblaadje van de Koninklijke Olie.