Judoka's blues

Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.

Italiaanse verhoormethode

Wederom een bekentenis van een wielrenner. Die na een verhoor bij het Italiaanse Olympisch Comitee (CONI)toegeeft EPO te hebben gebruikt, na dat eerst nog ten stelligste te hebben ontkend. Eerder gebeurde dat bij zijn collega Ricardo Rícco. Eerst van niks weten en daarna doorslaan. Dat CONI weet nog eens wat -in de beste Italiaanse Familietraditie- serieus verhoren is. Wellicht Lance, Floyd, Alejandro en Rafael maar eens langssturen?

Beetje dom..

Bij nader inzien vond onze vriend Wijnand het toch niet helemaal handig hoe hij zijn actieverleden naar buiten heeft gebracht. Als de bedoeling was om in de komkommertijd publiciteit te krijgen is die opzet natuurlijk volledig geslaagd. We zijn hier niet zo ver/diep gezondken dat het roken van een joint twintig jaar terug je kanden op een beetje publieke functie verruïneert, maar er zijn ook wel grenzen. Medeplichtig zijn aan een inbraak in een ministerie en daar geheime plannen wegnemen is wel een misdrijf. Dat je daar gedonder over krijgt lijkt me niet meer dan logisch en terecht.

Dát was een fijne reis!

Tegenwoordig reis ik vrijwel uitsluitend zakelijk met de trein en daarbij maak ik gebruik van het recht om dat in de 1e klasse te mogen doen. Op weg naar Doesbrand, die directeur is van een fijn theater annex cultureel centrum, zat ik weer eens in de 2e klasse. Geen serieuze pakken die geconcentreerd stukken lezen, elkaar verstoord aankijkend bij elk onverwacht geluid of desnoods een beschaafd tukje doen, maar de doorsnee samenleving in een cabine van pakweg 15 bij 5 meter. Wat zag mijn oog?

In Utrecht stappen er drie jongens van rond de 20 met koffers in. Zo uit Salou of een ander oord aan een van die Costa's. O jee, dacht ik. Een half uur drank, stoer doen en neuken zal nu wel passeren. Niets van dat alles. De jongen praatten op gedempte toon, zelfs bij de onvermijdelijke telefoontjes die gevoerd moesten worden met de mobiel. Ze hadden een leuke vakantie gehad, maar ik kon me zowaar concentreren op mijn stukken, zodat er veel langs me heen is gegaan.

Amsterdam Centraal: er ploffen binnen de seconde van twee kanten drie mensen neer in het krappe vierzittertje dat ik tot dan voor mijzelf heb. Naast me een cultureel type met een grote map en een kunstzinnige maar ook onbehoorlijk groot uitgevallen agenda. Belt direct, doch beschaafd naar huis dat ze er iets voor half 7 zal zijn. Dit zit dan tot Alkmaar naast me reken ik uit. 'Ik maak het kort want er zitten hier mensen stukken te lezen', sluit ze af. Bijna voel ik me beschroomd, maar in het vierzittertje naast ons hebben de Salou-mannen plek gemaakt voor vier verse krachten. Stuk voor stuk aan het lezen.

Tegenover me een stel, of niet; dat wordt niet helemaal duidelijk. Hij is kort, geblokt, Mediterraan, stug maar niet onvriendelijk in zijn uitstraling. Zij heeft iets om haar heupen wat sommigen nog wel een rokje zullen noemen. Zelf aarzel ik, maar relevanter: ze kan het geval méér dan hebben. Ze heeft een grote mond met dito tanden die niet te missen zijn. Haar bruine ogen zijn prachtig en haar uitstraling is stijlvol en vriendelijk. Ze is onrustig; loopt meerdere malen van haar plek en wisselt die uitstapjes uit met korte (telefoon)gesprekjes. Ze voert deze in zowel het Spaans en Nederlands én beide door elkaar heen. Bij Heiloo vraagt ze bezorgd of ze Alkmaar heeft gemist, maar ik stel haar gerust. Ze belt vervolgens nog even voor de zekerheid om te melden dat ze op tijd thuis is.

Aan de overzijde probeert een slungel van een jongen contact te maken met het Chinees-Indische meisje dat -net als hij met oortjes in- aandachtig in een medisch boek leest. Het meisje reageert nauwelijks. Hij probeert nog twee maal contact te leggen, maar tevergeefs. Het zal nog wel een contactoproepje worden in het huisblabd van de NS denk ik. Hij wordt vervolgens gebeld; een fijne afleiding voor het blauwtje dat hij aan het lopen is en zodoende weet ik dat hij doodop is en telkens in slaap dreigt te vallen. Goed dat zijn beoogde liefje dat bespaard is gebleven. Zij meldt bij het uitstappen later dat ze ontevreden is over haar stages. 'Anderen mogen veel meer doen bij ingrepen dan ik, zo leer ik niks en is het saai'. Inderdaad iets medisch dus; waarschijnlijk in haar co-schappen.

In Alkmaar besluit ik hierover te gaan bloggen en maak ik notities. Zoveel te zien, zoveel gebeurd. Op dat moment ploft er een grote vent neer die heel veel ruimte inneemt, in alle opzichten. Zijn knieën raken bijna mijn gezicht, zijn blikje cola houdt hij zo nonchalant mogelijk vast en hij begint ongegeneerd te bellen over de onrust die ze die avond zullen gaan schoppen. Daarna komt er een verzameling van een hanekam/gezichtspiercing waar een gezicht tussen zit naast zitten en zetten hun gesprek op zeer luidruchtige toon voort. Een lekker stelletje. Net voor mijn uitstappunt zijn mijn notities af.

Ongelofelijk hoe mensen via mobiel, hun gedrag en luide gesprekken toch zichzelf volledig blootgeven. In bijna anderhalf uur ben ik -ongewenst- een hoop te weten te komen over wildvreemden. Het blijft verbazend. Op dat moment SMS't de VdH op mijn Blackberry. Op mijn mobiel belt Doesbrand tegelijkertijd om te vragen waar ik ben. Ik besluit het allemaal even over te laten gaan en later terug te bellen. Ben ik toch een tweedeklasser!?

Zorgvuldigheid

Karadzic, die gelukig niet boven de Wet meer staat, betwijfelt of hij een zorgvuldig en eerlijk proces zal krijgen. Alles doet hij eraan om dit te voorkomen. Hoezo eerlijk en zorgvuldig proces? Kent hij dat dan? Om mijn vriend Jeroen te citeren: 'tienduizenden Bosniërs kunnen deze vraag niet meer beantwoorden maar weten het antwoord wel'.

Een gegeven paard....

Je hebt een 'award' gewonnen. Het mailtje van de VdH ontving ik enkele dagen geleden en een linkje naar het blogje. Sindsdien twijfel ik wat ik er van moet vinden. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus: ja, leuk, bedankt, eindelijk, hiephoi, zeg het voort, geweldig etc. etc. Toch is dat niet mijn gevoel. Het heeft iets kettingbriefs-achtig (dat vonden Elsje en Ina trouwens ook) en daar ben ik niet van. Daarnaast is het ook wat klef. Toen ik vorig jaar met mijn directe collega's een etentje-met-partners had mochten we ook op de menukaarten iets over elkaar schrijven. Ik schreef bij mijn collega D: 'ik vind jou geweldig, hoe vind je mij? Een wederzijds succes, dat we tot vervelens toe -van alle anderen om ons heen- blijven herhalen als we elkaar zien. Dat sfeertje ademt het ook; al zie ik bij Elsje oprechte waardering voor de andere blogs (en die van mij) en is ze zeer enthousiast om op leuke blogs van anderen te worden geattendeerd. En daar wringt bij Sjaak nou juist de schoen. Hoewel ik zelf graag blog (alhoewel: de creativiteit en het animo neemt wel af; ben ik al 'beyond bloggen?') ben ik niet zo'n lezer. De bloggemeenschap van bijv de VdH (en de tijd die daarmee gemoeid gaat) is vele malen uitgebreider dan die van Sjaak. Bezoekrecordslevers het op, nieuwe vrienden, inzichten en begrippen. 'Anders was enthousiast' doet me al lang niet meer denken dat het om Hans Anders gaat en Elke is inmiddels een huisvriendin die zo maar op de koffie kan komen. Nooit waren we zo goed op de hoogte van wat er leeft in Vlaanderen. Prachtig allemaal; mij hoor je geen kritiek geven maar het gaat wel lichtjes aan Sjaak voorbij.

Een paar blogs volg ik wel, maar niet echt actief. Zou ik er zeven kunnen selecteren en onderbouwd aan kunnen geven wat ik er van vind? Weet ik niet: denk van niet. Sjaak is meer van het zenden -in de marge met die paar bezoekers per dag- dan van het ontvangen eigenlijk. En dus is zo'n award -en wat je er vervolgens mee doet- best iets om over na te denken.

En te bloggen, dat dan weer wel