Geslaagd vervolg

Net het vervolg gelezen op mijn favoriete boek Koning van Katoren, geschreven door Jan Terlouw. Ik was vooraf sceptisch over een vervolg/sequel, dat Zoektocht in Katoren toch wel genoemd mag worden, maar deze vind ik bijzonder geslaagd. Dat de meningen verschillen bleek al uit het feit dat de VdH en de recensist van de Volkrant er anders over denken. Natuurlijk is het eerste boek beter; kortweg omdat het toen origineel was en je dat niet kunt evenaren. Met 'de Kloof' probeerde hij al eerder een vervolg in dit format; dat boek vond ik toch iets minder dan Zoektocht. Wat Jan Terlouw lukt is om de sfeer van het eerste boek redelijk te behouden, maar deze wel naar deze tijd te brengen. Dat dat wat knullig gaat -zo komen de mobieltjes pas op het laatst in beeld en blijken er ineens rond driekwart van het boek kinderen IPod's te hebben- is wel jammer. Maar ik doel meer op de tijdsgeest. Koning van Katoren is een tijdloos sprookje met universele thema's. Zoektocht is een meer spiritueel verhaal; iets waar Sjaak mee schijnt te kokketeren. De zoektocht van Koss is een zoektocht naar zichzelf en eigen staat Koss model voor iedereen. Wat is onze inbreng in het geheel der dingen. In 'Koning' was Stach de held en kon iedereen toekijken. in 'Zoektocht' is Koss even passief als de anderen en wordt hij door de Liefde getriggerd om iets tastbaars te doen. Die -niet al te diep liggende, ok, ok!- onderlaag vindt zijn climax in een prachtig einde. De rol van Koning Stach en eega Kim is prima in proporties. Mijn cynische bevinding was vooraf dat Stach er niet veel van gebakken heeft als na een regime van 40 jaar bureaucratie, claimcultuur, bio-industrie en de bijbehorende hypocrisie en wapenhandel nog steeds vrijelijk bestaan. Stach is een echte democraat, zo blijkt maar weer en daardoor valt het wel te rijmen.

Los van al dat gefilosfeer: Jan Terlouw is gewoon een goede schrijver die met ook dit boek weer een 'pageturner' in de geest van Briefgeheim, Oosterschelde en Oorlogswinter heeft geschreven.