Biosergenis

Gisteren met de VdH naar de film geweest. 'Burn after reading' van de broertjes Coen. Voor dar zo'n film eenmaal begint moet je wel door een aantal ergerlijke fases heen.

1 Waar en hoe laat
Het is lastig uit te vinden waar en film draait, zeker op donderdag of vrijdag want dan wisselt de agenda. De 'Uitloper' is overal verkrijgbaar maar ik hang niet dagelijks in de kroeg. De internet filmladder geeft niet de agenda van een paar dagen vooruit. Stadsbladen kijken we hier sowieso nooit in. Ben je eenmaal eruit dan is het handig om kaartjes te resereven. Maar die moet je weer ruim van tevoren ophalen. Zeker als je nog werkt ervoor is dat vaak stressen.

2 'Vrije plaatskeuze'
Het is op zich mooi als je zelf je plek mag uitzoeken. Zeker als het niet druk is. Maar is het dat wel dan krijg je hoop nerveus gedoe van mensen die langs je heen willen. Of mensen met grote hoofden die pal voor je komen zitten terwijl er elders plek genoeg is. Soms kan het maar beter duidelijk zijn waar je zit en je keurig daarheen wordt verwezen.

3 Laatkomers
Heb eenmaal een fijn plekkie (zie boven) zijn er altijd mensen die te laat komen. Als het donker is in de zaal ben je te laat. Punt. Gaan ze vaak ook nog eens ingewikkeld doen voor een goede plek. Of luidruchtig zijn. Als je te laat bent past volledige gêne en niks allures. Eigenlijk zou je geweerd moeten worden.

4 Reclame
Ik betaal liever 50 cent meer voor een kaartje dan naar al die reclames te moeten kijken. De trailers van andere films zijn tot daaraan toe, maar soms krijg je er wel meer dan vijf. Dat is ook weer te veel. Ik wil gewoon de film zien die op het kaartje staat.

5 De pauze
Een veelgehoorde klacht. Zit je net lekker in de film en dan valt het beeld stil Pauze. Rot op man! Ik wil die film afzien. Plassen doe je maar in je eigen tijd en dat drankje kan ik ook vooraf of na afloop kopen, zeker als je er een uitnodigend cafe voor inricht.

6 Schoenen en smakkers
Echt heel erg beschaafd ben ik niet (wel opgevoed, maar zelf laten verslonzen), maar schoenen tegen stoelen aanzetten, zelfs over de stoelk voor je laten hangen, dat gaat zelfs mij te ver. Net zoals het smakken en slurpen van de consumpties. De puinhoop die soms achtergelaten wordt na afloop. Dat is toch nergens voor nodig.

Affijn: ik zat me dit allemaal te bedenken gisterenavond en vroeg me af waarom ik niet thuis zat. En toen begon de film. Vanaf minuut één boeiend. Absurd, mooi verhaal, geweldig geacteerd, briljant in beeld gebracht. Geen pauze. Geen smakkers. Goed zicht, na een positiewisseling. Geen laatkomers meer toen de film was begonnen. Ik vergat dat ik in een bioscoop zat en genoot van de film. Drankje na afloop, geslaagde avond.

Wanneer weer?

Herman

Mijn vader heet Herman, maar die is niet zo bekend als die andere Herman. Herman Kuiphof, door die ander Herman steevast Chuiphof genoemd (omdat hij Kindvall als Chindvall uitsprak). De éminence grise van het sportjournaille, is overleden. Herman Kuiphof, de man die in 1974 meeglorieerde in het kielzog van het Oranje van die tijd. Kuiphof was een monument, dat voelde ik als jong jochie al aan. Een beschaafd man, altijd genuanceerd en een groot hart voor de sport. Helaas is hij er niet meer, maar 89 was een mooie leeftijd.

Speciaal voor Herman één van zijn finest moments. In 1974 speelde Nederland de laatste groepswedstrijd tegen Brazilië. Het werd een keiharde wedstrijd die Nederland met 2-0 won en waar het taam qua zelfbeheersing overeind bleef (later zou dat anders worden, zoals tegen Tjechoslowakije in 1976 en tegen Portugal in 2006). Herman was er bij en bracht het bij ons thuis. 'Wat een juweel van een doelpunt' blijft nog altijd hangen. Herman vaarwel.

De Eerste en Tweede Lezing

Vroeger ging met mijn ouders wekelijks naar de kerk. Vaak stond dan het spoorboekje van de mis al ergens aan de muur. Zouden er één of twee lezingen zijn. Dat scheelde weer in de eindtijd. Net als bij de preek, waar ik nooit van begin tot eind naar kon luisteren en het afhaken veel dichter bij het begin dan bij het einde lag, ging er veel langs mee heen. Ik kon niet bevroeden dat ik pakweg 35 jaar later op één avond naar twee lezingen zou gaan. Dat was iets voor Volwassenen.

De eerste was op mijn werk. Een hoogleraar vertelde over het toezicht op de volksgezondheid in de 19e eeuw. Mijn kinderen zouden alleen al van de mededeling in slaap vallen, maar ik vond het een boeiend verhaal. Vooral de maatschappelijke kontekst van het geheel boeide me en wederom bleek dat ik geschiedenis erg interessant vind, mits ik niet veel hoef te lezen ervoor.

De tweede was vrijwel aansluitend in Zeist. De KNVB wil meisjesvoetbal promoten en kiest ervoor om erop aan te sturen dat er zo lang mogelijk gemengd gespeeld wordt. Niet alleen jongens- tegen meisjesteams maar ook gemixte teams. Een medewerker werd erop uitgestuurd om het jeugdkader daarvan te overtuigen. Dat lukte niet echt en er was ook sprake van volledig niet aansluiten bij wat er in de praktijk gebeurt. De leidsters van een team in Overvecht, dat voor 80% uit moslima's bestaat. De praktische problemen voor clubs als meisjes op een gegeven moment apart willen gaan douchen. Meisjes die juist willen gaan voetballen omdat er nu meer meisjes zijn en ze tegen en met elkaar kunnen spelen. Er werd verwezen naar 'onderzoek, dat heeft uitgewezen', maar dat onderzoek werd niet toegelicht. Sjaak is overigens zelf een voorstander alle opties aan te bieden. Als het uitgangspunt is dat de ontwikkeling van het individu voorop staat en dat er geen onderscheid tussen jongens en meisje mag zijn in kansen, moet je niet op voorhand dwingen om te mixen is mijn stelling. Dus biedt verschillende mogelijkheden en laat ook jonge meisjes in een meisjesteam tegen andere meisjes spelen als ze dat willen. Net als je een getalenteerd meisje bij de toppers bij de jongens kunt laten spelen totdat 20 jaar zijn. Het duurde een uur voor ik op de rumoerige bijeenkomst mijn punt kon maken -zonder de illusies maar ik had direct een paar vrienden gemaakt. Die al keken naar mogelijkheden om tegen onze meisjes te spelen. Een lange weg te gaan nog. Ik denk dat we echt verder zijn gekomen als er een paar jongens zijn die dolgraag bij de meisjes willen voetballen en we daar over gaan zitten babbelen.

Affijn; vervelen en wegdutten was er niet bij. Ik ben kennelijk groot geworden.

Arme Ella

Sympathie noch aversie koester ik voor/tegen Ella Vogelaar. Maar nu de wereld over haar heen is gevallen een liedje voor haar (dat toch al in mijn hoofd zit). Wel de oude versie, want zo flitsend was ze nu ook weer niet.

Huiveren

Terwijl de wereld op de drempel staat van een mijlpaal in de vorm van een zwarte president in de VS, bracht de Volkskrant een huiveringwekkend bericht. Een bericht waarvan je bidt dat het niet waar is. Dat het anders is gegaan. Dat de feiten verdraaid zijn en dat er niks van klopt. Een meisje van dertien wordt verkracht in Somalië; haar vader doet aangifte, vervolgens staat het meisje terecht vanwege 'overspel'. En wordt gruwelijk om het leven gebracht. Ik werd letterlijk misselijk toen ik het vanochtend las. Mijn dochter had er op school ook over gesproken bij Aardrijkskunde. Er gaat veel goed in de wereld, maar ook nog heel veel niet.