Challence accepted: dag 2: To The Bone - Steven Wilson

Waar mijn eerste post het begin beschreef, gaat het tweede blogje over het meeste recente album wat de lijst van tien heeft bereikt. Tot voor een jaar had ik nog nooit van Steven Wilson gehoord. Bij toeval hoorde ik een nummer op de radio en na wat zoek- en luisterwerk besloot ik naar zijn concert te gaan in AFAS en dat was een groot succes.

In zijn werk komen veel stijlen  en vormen samen die een staalkaart vormen van de muziek waar ik sinds eind jaren '70 van ben gaan houden. Wilson houdt niet van hokjes, en waar dat velen als politiek correct statement poneren, geeft hij daar concreet invulling aan. In het album To The Bone, wat een jaar geleden uitkwam, voert hij dat consequent door: van de disco in Permanating via het mysterieuze Song of I en het ingetogen Blank Tapes tot de uitbundige en energieke jazzrock in het sublieme Detonation.

Elke keer als ik het album (her)beluister ontdek ik nieuwe dingen en geniet ik weer en meer. Hij brengt ook eigenlijk veel jeugdiconen van me samen, zoals Tears for Fears, Genesis, Kate Bush, Pink Floyd en Peter Gabriel. In de even indrukwekkende voorganger  Hand.Cannot.Erase is die diversiteit van stijlen een stuk minder, maar staat ook een aantal nummers dat regelmatig in mijn playlists verschijnt. Top dat je op je 51e nog steeds weer verrast kunt worden.

Steven Wilson oogt in interviews soms wat wijsneuzerig en belerend, maar hij deugt van alle kanten. Vandaar een meer dan een verdiende plek in mijn lijst.

Challence accepted dag 1: A night at the opera - Queen

.
Ik werd op Facebook genomineerd door Pieter Zwart om mijn tien favoriete albums te posten gedurende tien dagen. Muziek die diepe indruk op me maakte en die ik nog wel eens draai. Alleen de hoes, verder geen uitleg. Althans: niet op Facebook, maar wel hier. Er is te veel over te vertellen

Waar het allemaal mee begon:
Mijn broer heeft  medio 1977 een stereo-installatie (zo heette dat nog), inclusief platenspeler gekocht. Voor het astronomische bedrag van 499 gulden. Bij elkaar gespaard en gewerkt met klusjes. Maar dan heb je nog niks, want je hebt wel LP’s nodig. Voor een bedrag van ca 25 gulden (ca €11) kun je die kopen. Bij een platenzaak, waar je mag proefluisteren, voordat je tot aanschaffing overgaat. Het tijdperk van streamen, IPod, YouTube, MP3 etc is nog ver weg; heel ver.

Op een dag gaan we naar de stad en mijn broer koopt deze LP van Queen. Natuurlijk vanwege Bohemian Rhapsody, maar de rest mag er ook zijn. Het is een iconisch album, wat we regelmatig luisteren. Ik profiteer van zijn keuzes en aanschaffingen, maar hé: het is mijn grote broer. En het begin van een eigen muzieksmaak. Bij ons thuis wordt dit  soort muziek steevast als herrie bestempeld dat geen plek heeft naast ‘mooie muziek’ [=klassiek].

Gelukkig zijn er eigen kamers, hoofdtelefoons en is er alle ruimte om te luisteren. Dit album is Queen's meesterwerk. Jarenlang zijn ze nog in de spotlights gebleven, maar elk album wat hierna kwam was een stapje terug. Muzikaal dan; qua stage-act, performance en vooral door de persoonlijkheid van Freddy Mercury heeft de band de eregalarij van de rock bereikt.