Gemiste kansen & ouwe koeien I

Wat een podium is dit log om nog eens aantal zaken uit het verleden recht te zetten. Nu mijn (leen)kinderen steeds ouder worden ga je het onrecht uit het verleden weer herbeleven. Veel is verwerkt, niet alles en dat vraagt om aandacht. Vandaag opent de serie met de Vader van Jan-Bart Mul

Vroeger voetbalde ik, net als Wilfried de Jong overigens bij SVDP in Rotterdam. Een club in het sjieke Hillegersberg, met een opmerkelijk deel van zijn ledenbestand dat uit het Oude Noorden kwam (dat zou nu een probleemwijk genoemd worden, rijp voor SBS6). In deze mix van kaklui en associalen voetbalde ik Ommoorder braaf mijn potje mee. In mijn team zat Jan-Bart Mul. Jan-Bart had linkse ouders, die PSP stemden. Jan-Bart woonde oom riant in Hillegersberg, en droeg wel de kleren van zijn habitat en zijn naam gaf eigenlijk al aan waar we hem moesten plaatsen. Salonsocialisten dus. Dat kan, maar wat het zo erg maakte was dat zijn vader onze Jan-Bart bij elk door hem gemaakt doelpunt hem een knaak gaf. Dat was maar liefst 2,50 ouderwetse guldens, nu ongeveer € 1,15. Kapitalisme en individualisme ten top. Jan Bart speelde geen bal af, kwam er rond voor uit dat hij voor de poen speelde en als we hadden verloren (omdat hij niet overspeelde natuurlijk) kon hij luid balkend van vreugde de kleekamer ingaan omdat híj de eer had gered en kan cashen. Jan-Bart, jongen, het zij joú gegegeven. Je vader niet, die had beter moeten weten. In zijn ideologische lijn had het beter gepast als hij bij elke voorzet zijn zoon had beloofd, iedere blijk van fairplay of nóg beter: een bijdrage in de pot voor ´het rondje´ achteraf had gestort. Laat dit een les zijn voor alle voetbalvaders!

Commercie werkt

Vandaag is het Secretaressedag. We hebben al Valentijnsdag, Moeder- en Vaderdag, dus waarom dit niet? Een handige zet van de bloemenindustrie om de omzet op enkele dagen in het jaar te laten pieken. En het werkt, want als baas moet je niet vergeten om er iets aan te doen. Bij lege handen zal de teleurstelling groot zijn. Dit gaat heel diep en ver terug. Zolang er niet getrakteerd wordt zal geen kind het snoep missen, maar eenmaal begonnen zal iedereen aan de beurt moeten komen. Eerlijk is eerlijk; commercie werkt. Ook al zal elk zinnig mens kunnen zien dat deze dag een commercieel gedrocht is. Zeker onze secretaresses bij Bistro.

Dat neemt niet weg dat een beetje waardering voor secretarsses geen kwaad kan. Veelal moeten er 10 dingen tegelijk en zijn de instructies vanuit de leiding vaak kort en gestresst. Haast is regel en probeer dan maar eens 15 overvolle agenda´s op elkaar af te stemmen voor een spoedoverleg. Kortom: als ´Baas´vind ik een item aan onze secretaresses wel op zijn plaats. Onze Maaike heeft het stoffelijke deel al voortreffelijk verzorgd, op deze manier doe ik zelf ook nog eens iets. Secretaresse is bij ons ruim geïnterpreteerd. Alle medewerkers die zorgen voor het pand waar wij werken. Die de bezoekers ontvangen, de post verzorgen, voor de bloemen, kaartjes en kadootjes! zorgen, de verlofadministratie bijhouden, verbouwingen regelen, het onderhoud in de gaten houden, de stoffering uitzoeken en uitonderhandelen met leveranciers, de kas beheren, mapjes met stukken maken, dossiers bijhouden, lunch halen, uithuilschouders bieden, koffie en thee verzorgen, contracten en facturen afhandelen, de boel opruimen en vooral: honderden telefoontjes per dag verwerken. En natuurlijk al die andere dingen die nodig zijn om de organisatie te laten functioneren. Bies, Sam, Sonja, Amanda, Michèle en Jeanine, bedankt voor jullie werk en vandaag is jullie dag!

Takkenwijven, stokers en baggerwerk

´De werkweek´in Frankrijk zit erop. We hebben een week lang bomen uit de weg geruimd, houtblokken gezaagd, gespleten en voor een deel zelfs gestapeld. Tientallen kubieke meters takken en bramens zijn weggeknipt, gezaagd en verstookt door de vuurmeester. De watertoevoer naar het meer is voor een flinke tijd veilig gesteld. Als volwaardige Nederlanders hebben we daarvoor dammen versterkt en in de sluis is een beschotting gemaakt. Kanalen zijn verder uitgegraven en flink uitgebaggerd. Voor Sjaak was het de tweede keer volgens dit arrangement en de derde keer dat hij in de Limousin heeft gebuffeld. Het blijft een genoegen.

Morgen begint het managen weer. Uitgeblust is Sjaak niet meer geloof ik, al doet de pijn in knie en armen anders vermoeden. Naast het fysieke werk blijft ook de herinnering aan het goede eten en drinken, de riante suite waarin hij mocht verblijven, het Rikken van de Brabantse delegatie maar vooral ook het biljarten bij. Sjaak begrijpt dat de biljartkamer een betere (lees: efficienter) bestemming gaat krijgen, maar bij deze nog een laatste ode aan deze perfecte ruimte.

De juiste keuze

Vandaag zwommen mijn kinderen af. Bijna was ik daar niet bijgeweest, omdat ik in Frankrijk was op de werkweek. Die was gisteren afgelopen en zeer naar tevredenheid van iedereen verlopen. Mijn treinreis naar huis was voor vandaag geboekt. Waarom zou ik die gaan verzetten, ik had dat al maanden geleden zo geregeld en een dagje extra daar was helemaal niet verkeerd.

Gisteren, nog volop houtblokken versjouwend en nadenkend over het mogelijke baggerwerk in de middag, werd het me te veel. Waarom zou ik daar blijven en deze mijlpaal van mijn kroost missen? Peter, die mij eigenlijk (ketting)zaagles aan het geven was op een boom die al 5 jaar in de weg lag, sommeerde mij naar binnen. ´Als je het nu niet uitzoekt´ krijg je later spijt. Dát was het noodzakelijke zetje. Alle wissels werden door alle nog aanwezigen in Masvieux op een spoedige reis naar huis gezet. Internet geraadpleegd, telefoontjes door de gastvrouw naar het station over hoe te handelen (inclusief een check op het advies). Een ad hoc reservingsnummer was in notime geregeld en Sjaak kon ook vertrekken. Even dreigde het in Parijs mis te gaan, maar alles kwam goed. En mede daardoor konden we BTW gisterenavond wél veilig langs de Kuip.

Als je dit plaatje ziet weet je dat het een juiste keuze was. Alle goede beslissingen worden op het juiste moment genomen.

Fantasierijk

Voor sommige mensen heb ik veel bewondering. Zoals Tom Sijbrands die 24 dampartijen blindsimultaan speelde en er 20 won. Of hoe raar het ook klinkt, die malloot die de dagboeken van Hitler verzon. Of de toewijding van die vriend van Coef! die een boot volledig zelf opbouwt.

Ik heb weer een nieuwe held gevonden: Rolandt Tweehuysen. Hij schreef twee reisgidsen over het imaginaire land Spokanië en maakte een site. Bedacht een volledige grammatica, maakte woordenboeken, tekende kaarten en werkte in zijn reisgids over het grootste eiland van Spokanië (Berref) op perfecte wijze uit hoe men leeft, werkt en woont. Van de gayscene in Hirdo, de hoofdstad van Spokanië, tot het achtergebleven Trefiyacha, waar men geen vreemden duldt, ontvouwt dit land middels deze gids haar geheimen. Je zou zo boeken om het te gaan zien. Sjaak neemt het boek mee naar het houthakken, om verder weg te dromen.

PS Sjaak bekent bij deze dat hij sinds jongs af aan ook zijn imaginaire land heeft. Met name de stad Stampal in dat land (ideaal gelegen in het oosten, aan zee, en verder omgeven door bergen) staat daarin centraal. Gezegend met een flinke haven, vooral schone industrie en vertrekpunt van menig (hogesnelheids)spoorlijn. Later begreep ik dat ik zoiets had bedacht als de stad Vancouver in West-Canada. Maar daarover later wellicht meer. Bij Rolandt verbleekt nu alles.

Papenpraat

Vandaag bespraken we tijdens de lunch op het werk, waarom de dood van Johannes Paulus II zo veel impact heeft. Er zijn analisten die dit verklaren door te wijzen op de behoefte van het Westen om zich religieus te doen gelden. Als tegenwicht voor de zich luid manifestende islam. Ik weet het niet, het zou kunnen.

Een andere, dan wel aanvullende reden is volgens mij de behoefte van de mens aan symbolen en rites, waarmee hij (m/v) zich kan identificeren. De dood van Pim werd drie 3 jaar geleden het stolpunt van alle onvrede binnen delen van de samenleving. Tijdens de uitvaarten van Claus en Berhard was het Koningshuis ook bonton en ik moet eerlijk bekennen dat ik me tijdens het EK van 1988 behoorlijk Nederlander voelde. De paus geeft kennelijk gelegenheid aan de mensen om zich te binden aan iets collectiefs, whatever it may be.

Zelf verheug ik me weer op een prachtig ritueel, waar ik als niet al te actief praktizerend katholiek (´Paap´volgens de VdH) best trots op ben. Binnenkort duiken 117 kardinalen in conclaaf om een opvolger aan te wijzen totdat ze er uit zijn. De moderne druïden trekken zich terug totdat ze eruit zijn. En dan komt de witte rook. Een gebeurtenis die ons taalgebied heeft verrijkt. ´Is er al witte rook´ is een uitdrukking waarvan iedereen de betekenis wel kent. Naast de hypocrisie en het conservatisme die natuurlijk te verfoeien zijn, is het één van de dingen die me wel bevallen van de katholieke kerk.

Beyond nerdiness

Het wordt steeds mooier in de ICT. Na mainframes, Cobol en de ouderwetse programmeur, kregen we netwerken, consultants en object-georienteerde ontwikkeling. De volgende fase werd gedomineerd door Internet. HTML, Java, dat klonk nog tamelijk vertrouwd ´nerdy´, verwijzend naar pukkelige pubers met dikke glazen. Maar het world wide web gaf al een beetje aan waar het heen zou gaan. Sinds enkele jaren praten we niet meer over programma´s, maar over interaction design en architecturen. ICT is synoniem aan Kunst, aan Hogere Vormen van menselijk handelen. Vandaag vertelde een pratend pak mij de nieuwste ontwikkeling. Wat vroeger een computerhok heette, werd eerst een rekencentrum, toen een serverfarm en nu praten we over een landschap. Wij passen nu ons design onder architectuur toe binnen een panoramisch landschap. Jammer dat van Gogh niet meer leeft, die zou nu goede zaken kunnen doen.

Fons de Vervelende

Vannacht kon ik niet slapen door de caffeïne van het sjieke restaurant dat de VdH en Sjaak bezocht hadden. Naar beneden dus en via de buis wat afleiding gezocht. Tussen de reclames voor SMS sexboxen, fitness apparaten en pseudo kreunende dames die net niet volledig uit de kleren gaan is er dan gelukkig ook nog wel een aantal herhalingen van echte programma´s. In de uitzending van netwerk zaten de Drie bewindslieden van D´66. De discussie over die partij en het Paasakkoord begint me te vervelen en ik begon al behoorlijk af te dwalen naar de vraag of ik Medy van der Laan nou een lekker ding vind of niet. Weinig inhoud dus en daarvoor kijk ik niet naar het serieuze werk. Zappen naar Nova DHV hielp ook niet: Lousewies was zich aan het verdedigen. Kortom: ik begon de slaap al aardig te vatten. Nog even terug naar Netwerk.

En toen: onze Fons van der Poel. Vroeg aan de drie of ze niet beter zo´n voorstel voor de gekozen burgemeester van te voren helemaal hadden moeten bekokstoven, zowel in de Eerste als Tweede Kamer. Dan hadden we deze misère niet gehad. Nou ja!. Moeten we dan maar gewoon weer polderen, Fons? Ben je nu al Pim vergeten, die zo vernieuwend was? Is het afgelopen met het bon ton karakter van het schoppen tegen het consensus model? Is er eindelijk een echt debat met een serieuze blokkade op een niet geheel ingepolderd wetsvoorstel, moeten we we weer in de achterkamers alles voorkoken. Wat een zeurpieten zijn we toch.

Zojuist is bekend geworden dat D´66 in de coalitie blijft. Mag ik zeggen dat het pleit voor deze partij dat ze werkelijk een debat heeft gevoerd en dat de uitkomst niet van te voren vaststond. Mag ik dat werkelijk democratisch noemen? Ik ben in elk geval wel weer een beetje wakker geworden.