Twee werelden

Vannacht zette de HV482 ons weer veilig in een mistig en koud Nederland af. Het weekje Egypte was tot een einde gekomen. Een week met mooi weer, indrukwekkende bouwwerken die in/met een verrassend aardige groep werden bekeken. De tempels van Isis op Philea, de dubbele van Kom Ombo en die van Horus in Edfu. Het imposante bouwwerk van de tempel van Hatsjepsoet
in Luxor en de nabijgelegen Vallei der Koningen. Ook recentere krachtstaaltjes als de beide Aswan-dammen tonen aan dat die Egyptenaren wel van een beetje bouwen houden. Dan hebben we de piramiden van Giza bij Caïro nog niet gezien en ook de Noordkant (Nijldelta/Alexandrië/Sinaï/Suez-kanaal). Allemaal redenen nog een keer terug te gaan naar dit fascinerende land dat overduidelijk graag zijn bezoekers ontvangt en ziet terugkeren. Veel beveiliging en bewaking om maar te voorkomen dat er nog aanslagen plaatsvinden.

En toch ook heeft de reis zo zijn schaduwzijden gehad, zoals fysiek ongemak van zowel Sjaak als de VdH, die beiden mochten ervaren dat de darmen nog niet klaar waren voor een weekje subtropen. Bovendien moeten we nog even bij de aflaat-site voor het vliegen langs (dank daarvoor Ina ). Het dubbele gevoel dat Sjaak bij het bezoeken van een ontwikkelingsland heeft. Egypte is weliswaar een zeer mild, maar toch duidelijk islamitisch land en de ‘korte broeken- en allinclusive resort-cultuur’ die we meebrengen vormt daarmee een hardnekkig contrast. In een land waar 90% van de bevolking onder moeilijke omstandigheden leeft is het klagen over een matige bediening in een 5-sterrenhotel eigenlijk een gotspe maar je wordt er in meegezogen. De enorme opdringerigheid van de lokale verkopers van souveniers en de alom aanwezige baksjies staan ook een wezenlijk contact met de lokale bevolking in de weg. En leidde bij Sjaak en de VdH tot ontwijkingsgedrag. De paradox van het bezoeken is dat de kloof tussen rijk en arm eigenlijk alleen maar bevestigd en wellicht groter wordt.

Het gevoel had ik ook begin jaren ’90 toen mijn toenmalige partner in Zuidelijk Afrika zat en ik haar bezocht. Het nauwe kringetje van ex-pats urenlang kon discussiëren/pochen over waar ze nu weer een koud biertje hadden gescoord. Mensen die (ooit) uit idealisme daar zaten maar veelal vastliepen op de van twee kanten als onoverbrugbaar ervaren kloof liepen. Een van onze medereizigers had Brazilië als tweede woonland waar hij vele maanden per jaar verbleef en bevestigde dat beeld. Hoezeer hij ook deel uit is gaan maken van de samenleving; hij blijft de rijke blanke die geld opbrengt. En hoewel op die basis er best een deal te maken is en dus niets een vakantie in de weg staat, blijft Sjaak nog even in dubio.

Pieken op het einde

Binnenkort start weer de top 2000 op Radio 2. Eerst nog het dieet van Chiel en de zijnen voor het goede doel op radio 3 en dan dus naar radio 2. In de tijd dat dat nog Hilversum heette werden de meeste liedjes gemaakt die in mijn top 10 staan. In alfabetische volgorde de keuze van Sjaak:

1. Andrew Gold - Lonely boy
Oohh, ooh what a lonely boy. Luid meeschallen...

2. Babys - Everytime I think of you
Zo'n nummer dat vanzelf klassiek geworden is. Borsato had zich niet hieraan moeten vertillen

3. Beatles - Blackbird
Zo hoort een liedje te zijn. Stem, gitaar, simpele akkoorden, maar toch kippenvel. De Beatles hebben veel meer moois gemaakt maar dit is mijn favoriet.

4. Earth Wind & Fire - Fantasy
Vette funk, eind lagere school. Maar wel zo'n nummer waar zelfs Sjaak op gaat dansen

5. Kate Bush - The man with the child in his eyes
Eigenlijk over the top, maar Sjaak krijgt nog steeds kippenvel. Net zo'n 'af'-liedkje als Blackbird.

6. Marco Borsato - Margherita
Voor iedereen die een liefde heeft verloren enorm herkenbaar. Regelmatig keren de tranen op de wangen terug

7. Michel Fugain - Une belle histoire
De zomerhit in ons NSG. Ultieme vakantiegevoel met deze plaat.

8. Phil Lynott - Old town
Dit nummer ontroert me steeds, zonder dat ik weet waarom. Wellicht de tragische dood (overdosis) van Phil.

9. Ramses Shaffy - Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
Ramses is zwaar ondergewaardeerd in ons land, maar heeft prachtig werk gemaakt. De tekst is fraai, de pianobegeleiding fraaier en de licht bekakte zang van Ramses het fraaist.


10. Zucchero Fornaciari - Il volo
Gewoon een mooi liedje.


Terwijl jullie luisteren, of niet, gaan wij naar de zon.

Joekel

Het is tijdloos: het sparen van voetbalplaatjes. Nu is de Champions Leauge 'hot'. Big business: wil je alles compleet hebben dan ben je minimaal 400 plaatjes verder, pakweg 40 euri. Maar je hebt natuurlijk niet direct alles, dus gaat het nog meer kosten. Daar zit dan ook weer de lol in: het ruilen, de spanning of in een nieuw pakje het plaatje van degene zit die je zo graag in je bezit krijgt. Voetbalplaatjes kunnen ook diepe wonden achterlaten. Sjaak had als 11 jarig jochie het WK 1978 als doel. Kocht zich arm aan de plaatjes maar de plaatselijke Vivo had nimmer het verzamelboek. Nóg herinner ik me de moedeloosheid die over me kwam toen ik voor de zoveelste keer van de cassière te horen kreeg dat er wéér geen plakboek was. Het lood verdween langzaam maar zeker in de schoenen en bleef daar.

Nu gaat het beter. De jongens hebben het boek al en de Sint was goed voor vele pakjes. Vandaag werd er druk geruild. Ook Emma, speler maar vooral sterkeepster uit ons team, had haar album bij zich. Jongste zoon zag dat zij Joe Cole had. Die miste kennelijk nog in de collectie. Hé, zij heeft JoeKool. Ruilen? Joekel voor een of andere Barcelona ster? Minstens zo schattig om te zien hoe ze naast de verzamelwoede hun eigen namen toekennen aan de grootheden.

Dagen op de hei

Gisteren een 'heidag' met het werk gehad. Eerder hadden Coef! en Sjaak al een intensieve voorbereidingssessie gehad in Holten. Nu was het met het ontwikkelteam binnen onze club. We zijn van mening dat we ons nog kunnen en moeten verbeteren en daar in een aantal sessies ook goed over moeten praten. Na het massale, zompige vergadercomplex bij het station van Amersfoort hadden we het statig-informele Beukenrode als lokatie uitgekozen. Een goede keuze. Een kleinschalig conferentieoord, het past ons beter dan de uniforme vergaderconfectie. We hadden dit keer de vertrekkende informatiemanager van het hoofdkantoor uitgenodigd om zijn 'inhoudelijk testament' achter te laten. Het was een boeiende confrontatie tussen hardnekkige beelden en vooroordelen van bovenaf en de beleving van de werkelijkheid door onze collega's. De noodzaak om wat professioneler (ic. voorspelbaarder en inzichtelijker) te gaan opereren, iets wat wij al geruime tijd betogen, kwam in wat helderder daglicht te staan.

Daarna kwamen we aan onszelf toe. Welke kant willen we op? Groter, meer doen, andere dingen gaan doen en bestaande taken loslaten? Wat hebben/kunnen we daar zelf nog in willen? Zitten we zelf aan de knoppen of gaan anderen er over? Veel hangt af of we resultaat blijven boeken, was het inleidende motto van Coef! en dat was het vervolgonderwerp. Er werd constructief doch scherp gediscussieerd over de werkwijze, dagelijkse knelpunten en vaste patronen die ons hinderen om veranderingen door te voeren. Tegelijk zien we al allerlei dingen beter gaan. Door ze te benoemen en te bespreken komt er het nodige op gang. Het heeft wel zijn tijd nodig; Sjaak is wat ongeduldig soms, maar kon dat gisteren goed loslaten. En iedereen is goed in staat om over het eigen werk na te denken en tegelijk zijn/haar deel in het geheel bij te dragen. Sjaak ziet het nut van dit soort sessies heel sterk. De hektiek van alle dag hindert je soms om goed over jezelf en je organisatie na te denken. Door de tijd ervoor op de heidagen te nemen lukt dat aardig. Al met al begon het een beetje te dagen op de hei.

Anti spam

De irritatie over spam neemt bij Sjaak recht evenredig toe met het aantal ontvangen berichten. Vroeger, nog maar enkele maanden geleden zelfs, was de verhouding 3 spam- op 1 normaal bericht, nu is het ongveer 50:1. Het enige dat rest is het emailadres veranderen en dan een tijdje weer schoon van start. De Mailwasher doet de rest wel. Even hardnekkig, maar een stuk nadrukkelijker is de telefoonspam. De pensioenbemiddelaars, verzekeringsagenten, hypotheekboeren, enqueteers: ze weten je allemaal te vinden. Liefst onder het eten, als je rustig de dag doorneemt en geen gezeik wilt. Sjaak krijgt beurtelings terroristische - dan wel vulgaire neigingen. Mijn gedachten gaan uit naar forse verbale dreigementen (rustig en beleefd aankondigen dat je over 10 seconden heel erg grof gaat worden) maar ook de bellende dame als een gratis 0906-nummer beschouwen (en het gesprek naar haar kleding, gemoedstoestand en erotische fantasiën proberen te verplaatsen). Moeders zou zich schamen voor haar zoon, maar Sjaak denkt dat het een effectief middel is. Het is er nog niet van gekomen; bij deze mijn alibi mocht ik aangeklaagd worden.

Maar kindvriendelijk anti-spammen kan ook. Vorige weekend belde om een uur of twee een of andere 'pensioenscan'. Je weet het al gelijk: geen nunmmerherkenning aan, even stil en dan een vreemde stem die begint te leutren over iets van pensioenonderzoek. Sjaak gaf aan de telefoon door te geven aan degene in huis die daar over ging. Nu is het goed te weten dat dochter Olijf van 10 Vera (‘Veer’) als lievelingspopje heeft, waar ze stevig over moedert. Veer is een volwaardig onderdeel van het NSG en iedereen vervult zijn/haar rol als opa, leenoma, (leen)oom/tante etc ook met verve. In dit geval was ‘Veer’ de spokesman (m/v) van ons NSG. Veer wilde met haar hoge piepstem graag iets weten van de man. ‘Verkoopt u ook barbies?’. Verbijstering aan de andere kant, stilte en daarna de telefoon erop. Wij gieren van het lachen. Eén telefoontje slechts gehad sindsdien.

Donkere Sint

Vandaag is het weer zo ver: pakjesavond. Dit keer kwam de Sint wel laat in 'het systeem' van Sjaak, maar dit weekend kreeg hij dat toch de geest van Sint te pakken. En zullen er weer leuke pakjes met dito gedichtjes voor de deur staan. Sinterklaas doet me altijd denken aan vroeger, toen bij mijn ouders thuis Sinterklaas werd opgepoetst voordat hij onze school bezocht. Het is niet de grimeuse Lon Bartels (een moeder van school destijds met een benauwende lijflucht) die indruk heeft gemaakt, maar voorasl het feit dat het dan om 8 uur 's ochtends altijd nog stikke(n)donker was. Dat gegeven werd een referentiepunt voor de tijd-lichtbeleving van Sjaak, net als dat het eind maart bij de wisseling naar de zomertijd ineens 's avonds om 20 uur nog licht is. Voeg daar het herfstige weer van vandaag aan toe en we hebben een grauwe, donkere dag in het vooruitschiet.

Het Sinterklaasfeest staat onder druk. Het belette ons niet om met zijn allen voor een record aan inkopen te doen, maar weest gerust: dat zullen we met 'de Kerst' al weer snel verbeteren. Kado's onder de kerstboom zonder gedicht is makkelijker te consumeren. Geen moment van aandacht, geen moment voor een ander, geen gepuzzel op rijmpjes: gewoon zitten en naast je ongans eten nog wat uitpakken ook. Het zijn de mensen die misschien nog net weten wat je met Kerst eigenlijk viert, maar nog nooit van de daaraan gelieerde advent hebben gehoord. Nu hadden wij thuis daar wel een heel uitgesproken traditie in, waarbij mijn vader altijd het prachtige Rorate Caeli zong (elke week een strofe erbij), maar we zijn wel steeds verder afgeraakt van onze tradities. En daarmee hollen we in mijn beleving de feestdagen steeds meer uit. Natuurlijk: de tijden veranderen, maar de conservatief in Sjaak overheerst en spreekt. Maar er is troost (consolamini in het Rorate). Als ik dan zie hoe veel onze vier oudsten werk hebben gemaakt van hun surprises tussen alle boeksprekingen, repetities, trainingen, nieuwskringen, werkstukken, spreekbeurten, operaties, danslessen, vrijwel dagelijkse verplaastingen tussen de twee huizen door, dan stemt me dat ook wel weer gerust. De aandacht en moeite die ze aan vrienden/klasgenoten willen besteden is oprecht en zorgt voor een beetje licht op de Sint.