Ochtendtripje

Martin Bril had gisteren weer eens zo´n fijne column. Hij beschreef zijn ´Rob Trip-gevoel´ en dat herkende ik volledig. De VdH zweert bij het wakker worden bij de genadeloze wekker, Sjaak heeft -nota bene háár- wekkerradio in gebruik. Om 6.57 gaat die af en dan hoor ik vaak die dag als eerste deze Rob, vaste ochtendpresentator van het Radio1 Journaal. Vaak serieus, soms dan dollend, maar binnen het fatsoenlijke, met de dame van de ochtendbladen. Rob is goed voor mijn humeur: iemand die de dag al vol in is gegaan is een voorbeeld voor mij, met mijn nog slaperig hoofd. Martin heeft er alles er al over gezegd, dus daar laat ik het bij.

Vanochtend kon zelfs Rob mijn irritatie over de politiek niet wegnemen. Ed van Thijn en Thomthidom de Graaf buitelden over elkaar heen op zoek naar Grote Woorden bij het debacle van de Gekozen Burgemeester. Leugens, verdraaiingen en Belangen schetterden door de radio van Rob. Nog kokend en kolkend van de emotie, elkaar als ´Regentesk´ betitelend gaven de heren hun visie op het geheel. D´66 gemarginaliseerd, door het Gillette II mesje van Senator Ed, nadat zijn voorganger bij BZK (toen nog BiZa, Hans Wiegel een paar jaar geleden al voor de eerste littekens had gezorgd. De PvdA haar bestuurders veilig gesteld hebbend, wachtend op de eventuele politiek schade. Kwam daarna die vervelende Van Aertsen (die BTW slechts SG was bij BZK en nooit minister zoals Ed en Hans wel) met zijn bekakte superieure piepstem er overheen en als vanouds kraamde hij weer de verschrikkelijkste nonses uit. Na 10 minuten keken de VdH en ik elkaar aan ik verzuchtte dat ik in één klap weer wist weer waarom ik mij niet meer voor de politiek interesseer. Daar helpt zelfs een Gekozen Burgemeester niet meer aan. Geef mij maar Martin en Rob.

PS: Net meldt mijn Volkskrant nieuwsalert dat Thomthidom is afgetreden. Dat vind ik nou wel weer getuigen van klasse. Misschien is er een plekje bij Rob?

Van (de) Prince geen kwaad

Vandaag de eerste dag van de training ´projectmatig werken´gehad, bij ons aan huis op de Maliesingel. Ik doe al 13 jaar projecten en met ons bureautje hebben we 6 jaar ervaring, maar altijd goed om weer eens een frisse blik te krijgen op hoe je de dingen ook zou kunnen doen. Gelukkig zijn de trainiers zo wijs de Prince II methodiek niet door de strot te duwen, dat zou ook niet werken met een stel eigenwijzelingen als wij zijn. En een methodiek die een belangrijke rol toekent aan een geslachtsziekte mag wel met enige argwaan worden bekeken. Maar de oefening met het touw was erg leuk en heel verhelderend hoe wij werken.

Update 23 maart: de tweede dag ging het meer over ons werk en het mogelijk nut van de Prince 2 methodiek. We zijn zoals dat heet ´gematigd optimistisch´. En een mooi boekje kregen we zowaar erbij.

Verloren zoon

Gisteren mijn Gios opgehaald in Limbricht bij Math Salden. Het voelde als een ouder die zijn kind op Schiphol gaat ophalen na een wereldreis van een jaar. Mijn frame was opnieuw behandeld en gespoten, omdat er al snel roest op het chroom kwam. Dat alles heeft maar liefst 4 maanden geduurd en heeft heel wat voeten in aarde gehad tot het scannen en verzenden garantiebewijzen aan toe. Als nieuw is ie nu en dus groot feest voor deze framefetisjist (althans volgens mijn baas Coef, die ik ondanks deze kwalificatie toch tot mijn vrienden reken).

Dat ik uitermate grof werd behandeld door de lokale Ralph, drukte de pret behoorlijk. Ik zal er niet meer kopen, en raad u aan dat ook niet meer te doen. Gisteren koesterde ik een diep verlangen dat ik hun site kon hacken omdaarop eens haarfijn uit te leggen hoe zij klanten behandelen en ze gratis een niet-koopadvies te geven. Gelukkig was er een wat oudere monteur die wel fatsoenlijk met mij wilde overleggen hoe ze hun toezegging om mijn computer goed te krijgen konden waarmaken. Dat stemt Sjaak al weer wat milder.

Lentebloem

Voor degenen die denken dat het wielerseizoen in juli is tijdens de Tour: deze maand zijn we alvast maar begonnen. Na de exotische koersen in Maleisië, de Tour Down Under etc. zijn we toe aan de zogenaamde kleinere etappekoersen. Parijs - Nice is er één van de belangrijkste van. Alleen de bijnaam al van de koers al, de Rit naar de Zon. Weg van het kille noorden, op naar het vakantiegevoel, dat volgende week langs de Italiaanse Bloemenrivièra in Milaan - San Remo alleen maar versterkt wordt.

Goed tot zover, geen groot nieuws. Maar gisteren won Joost Posthuma de 6e etappe. Op indrukwekkende wijze nog wel. Hij was alleen op kop gekomen, had de rest van de kopgroep gelost in een niet al te zware klim. In de afdaling stuurde hij fout en werd hij bijna bijgehaald door de Duitser Ludewig. Een gemiddelde jongen van nét 24 zou hem hebben laten bijkomen, de laatse 10 km kop over kop hebben gereden om de 2 minuten voorsprong op de rest te behouden en dan wwaarschijnlijk de sprint hebben verloren, maar toch knap gereden hoor....
Joost niet. Die keek eens om, voelde zich sterk, wist dat hij kan tijdrijden en reed de arme Ludwig, die echt op maar 4 seconden afstand zat, met groots machtsvertoon nog ruim meer dan een minuut zoek. Het deed met denken an de overwinning van Boogerdje in de Tour van 1996 in Aix-le-Bains, die al vrijwel onbekende er ineens stond in een grote wedstrijd.

Met Joost Posthuma, Thomas Dekker, Pieter Weening, Niels Scheuneman en nog wat van die mannen hebben we nog nooit sinds de Grote Vier van de jaren ´80. (Kneet, Zoetemelk, Raas en Kuiper) zoveel talent gehad. Gisteren stond Posthuma er, wie weet breekt dit de ban voor al die andere jongeren. Ik verheug me op de komende seizoenen

Talking suit

Kent u ze? Die ´pratende pakken´? Verkopers van wat dan ook die te strak gekleed zijn, vaak vooral voor hun leeftijd. In de ICT-business, waar ik mee verwant ben, kom ik ze ook vaak tegen. Accountmangers en consultants die van alles kunnen en graag met jou over je ´ontwikkelfilosofie´ willen sparren en vanuit hun expertise een ´stukje willen meedenken´. Leer mij ze kennen, die accountjongens. Die zien vooral een vette declaratie, ingegeven door een 20% winstmargecultuur (of nog hoger). Het ergste zijn de ´partners´, die vaak de pratende pakken in de nek hijgen met hun permanente omzetdruk en idiote targets. Die krijg je bovendien in een offerte nog vaak ongevraagd bijgeleverd, zij het niet gratis. Die kunnen niet time material weggezet worden dus pas vanaf € 2500 per dag (ex alles natuurlijk) dag komen die hun bed voor je uit.

Toch wordt aan het pratende pak doorgaans nog een hoge mate van deskundigheid verbonden. En daar zitten ze dan: vaak broederlijk naast elkaar, deskundig te wezen. Broederlijk, want het zijn vrijwel altijd kerels. Maar zelf zijn we net zo schuldig, want waarom zouden deze jongens geen leuke stuiver mogen verdienen aan de dingen die we zelf nalaten. We vliegen jaarlijks voor een vermogen aan externen in voor zaken die we eigenlijk zelf net zo goed kunnen. Binnen de overheid is de Pavlov doorgaans: ´die kennis hebben ze alleen in de markt´. Ik ben daar steeds minder van overtuigd. Natuurlijk op specialistische gebieden is het niet anders. Maar over je eigen werk nadenken, zelf de lijnen uitzetten en gericht inhuren kan ook zonder maatpak.

Sjaak trekt overigens de laatste tijd steeds vaker een pak aan, zij het dat hij Clausiaans bewust de stropdas af en toe weglaat. En ja hoor het werkt, zoals gisteren weer. Zelfs een rechter bevestigde exact -zij in eigen woorden en natuurlijk juridisch juist geformuleerd- wat hij had gezegd. Ik moet maar eens gaan declareren.

11-M

De afgelopen dagen was ik in Madrid. Net als ruim een jaar geleden toen de VdH en ik er Oud&Nieuw vierden. Aanleiding was dit keer een vergadering voor het werk voorafgegaan door enkele dagen persoonlijk vertier. Nou ja, vertier: in de tussentijd is er natuurlijk wel wat gebeurd in de stad. De laffe aanslagen van 11 maart 2004 op de Cercanías-treinen werden weer heel tastbaar toen we langs het Atocha station liepen. Er lopen nu overal (metro, treinen, publieke gebouwen, hotels, pleinen) heel nadrukkelijk veel veiligheidsmensen rond in gele hesjes. En toch oogt de stad niet verkrampt. Door de jarenlange terreur van de ETA is men ook meer gewend dan wij Nederland. En de veerkracht van de Spaanse bevolking werd een jaar geleden duidelijk toen ze de regering Aznár wegstemde, mede omdat deze de aanslagen misbruikte voor politiek gewin. Van een Spaanse rechter hoorde ik dat nog diezelfde dag als vanzelf meer dan een miljoen mensen heeft gedemonstreerd tegen dit geweld. Evenmin is Spanje daarna om zich heen gaan slaan, zoals de VS na de aanslagen op 11 september en heeft het land zijn waardigheid behouden. In die zin heeft 11-M (het Spaanse equivalent voor 9/11) ook zijn goede kanten gehad en is het een bijzonder moment in de geschiedenis van het land.

Als je dan 12 uur na je veilige landing in Nederland leest over een ongeluk
dan schrik je toch wel weer even. Uiteindeijk bleek het niets te maken te hebben met de antiterrorismetop die er nu gehouden wordt. Kennelijk is ook in Spanje de rijtijdenwet noodzakelijk.

Op leven en dood - vervolg

Alles is al uitgevonden op internet. En toch dacht ik een uniek idee te hebben. Een site: Leeftdienog.nl waar je kunt opzoeken of iemand nog wel of niet leeft. Uiteraard gaat het om bekende personen uit de wereld van Kunst, Cultuur, Sex en Wetenschap. Weet u of Lex Goudsmit nog leeft? Joop Doderer? Wanneer stierf Godfried Bomans eigenlijk? Wim Kan en Toon Hermans? Ischa Meijer is dood, maar WF Hermans? Hoe zit het met Mulisch? Abe Lenstra, Cor van de Gijp, Piet Kraak, Bep Bakhuys? Jan Wolkers schildert die nu bij Petrus of nog op Texel?

De specs zijn simpel doch eenvoudig. De geboortedatum wordt geregistreeerd en de (eventuele) datum van het overlijden. Criterium voor opname in de lijst: het (evt. overlijden) moet op Teletekst staan of in een landelijk dagblad. Er zijn wat zoekvelden (naam, soort/categorie BNer, vaardigheden etc.). Een klein opmerkingenveld om iets meer te kunnen zeggen over de persoon. Op die manier ontstaat een doeltreffend historisch register dat een aardige doorsnee geeft van wat Nederland zoal te bieden had en heeft op Cultureel gebied.

In Amerika bestaat al zoiets. Als er in Nederland zoiets ook al bestaat scheelt me dat veel werk. Ik kon het nog niet vinden. En zo niet: als iemand het graag doet: ook welkom. Bij deze claim ik het idee dan en verder niets.

Update 15/3: Lou de Jong is vandaag overleden. Typisch een voorbeeld van iemand waarvan ik niet meer wist of die wel of niet leefde. I´ll rest my case.