De vlag uit

Een vlaggenfeest op het plein. Ab en Lieke, het nestorpaar van het plein (hij een goedaardige brombeer, zij een vinnige tante met een gouden hart, zeker voor kinderen die niet voor haar neus voetballen), zijn vandaag 50 jaar getrouwd. Iedereen heeft standaard een vlaggenmasthouder gemonteerd gekregen bij de oplevering van onze huizen, dus iedereen stak de vlag uit voor onze buurtgenootjes. Dat kwam mooi van pas; onlangs kochten de VdH en Sjaak een vlag, stok en wimpel (de dop waren we nog vergeten). Voor Sjaak voor het eerst. Verder vieren we jubuleum het niet: een kaartje door de bus en de vlag uit is voldoende.

Het is ook de vlaggenperiode in deze tijd van het jaar. Koninginnedag, 4 en 5 mei, straks vast wel weer geslaagden voor het examen. Sjaak herinnert zich dat wij vroeger geen vlag hadden, maar de buren wel. De allengs langer wordende dagen tegen het einde van april met zingende vogels om half 9 en voorzichtige kopjes koffie buiten gaan daarmee samen. Het geeft Sjaak een vertrouwd en gelukkig gevoel. De zoete geur van de doorgebroken lente, aangevuld met de opties en kansen die het voorjaar biedt. Dit is Sjaak zijn favoriete periode, zeker met dit weer.

Eind april was ook de tijd van de verjaardagen van zowel mijn moeder als van buurman Frans. Verplichte sessies heen en weer waarin als al de gasten wegwaren 'de buren' nog kwamen. Veel hadden ze elkaar niet te vertellen en het bleef vormelijk en beleefd; het warmste contact tussen nummer 67 en 69 was dat tussen mij en mijn buurjongen Gerco. Een jaar of wat geleden hebben ze zomaar afgesproken deze sessies af te schaffen. Gelukkig hebben we die fase met Ab en Lieke al bereikt.

Blauw spektakel

Begin januari maanden geleden mailde de VdH dat haar personeelsvereniging kaartjes voor de Blue Men Group in de aanbieding had. Wie? De Blue Men Group. Ken ik niet! En slechts 32 euri pp. Slechts? Maar wie niet waagt wie niet wint en van een collega was er een lovende recenstie gekomen. Dus wij gisteren naar Amsterdam om in de Theater Fabriek dit spektakel te aanschouwen. Het is kennelijk bon ton om oude fabrieken te revitaliseren. Ook in Maarssen is er een dergelijke metamorfose uitgevoerde; we hielden daar met het werk een congres. De ombouw in Amsterdam is zonder meer geslaagd, beter nog dan in de Fabrique in Maarssen. Een perfecte ambiance voor een geweldige performance. Want dat was het. Anderen hebben dat al fraai beschreven gedaan en anders is er de Wikipedia wel, maar Sjaak roept nu luid: gaat dat zien!

De Blue Men Group is geen vaste groep maar een -overduidelijk- Amerikaans concept. Er is een pool van zo'n 60 man die de rollen uitvoeren en de show draait nu op drie of vier locaties tegelijk. Ze zien er door de strakke buitenaardse uitrusting toch hetzelfde uit, dus: Boeie! zou mijn oudste (leen)dochter roepen. De show verklappen zou niet gepast zijn, maar de combinatie van fascinerende licht-, klankcombinaties, hilarische stunts, perfecte interactie met het publiek, effecten met eten, papier en verf, waanzinnig bedachte (percussie)instrumenten die strak werden bespeeld deed Sjaak (en de VdH) bijna twee uur volop genieten. Zelden zo'n interactief geheel gezien terwijl er geen woord is gesproken. En dan de muziek. De snijdende gitaren, snoeiharde drums en stuwende percussie: 7 kwartier onafgebroken de power van de tune van Miami Vice. En er werd terecht niet bezuinigd op het volume! Heerlijk en de aangeschafte cd staat al op de IPod, zodat er op gehometrainerd kan worden. Het is me een maandje wel. Eerst de verheven Matthäus, toen de power van BlOF en nu het spektakel van de Blue Men Group. Het levert in elk geval genoeg blogjes op.

Schiet mij maar lek

Het einde van de competitie nadert en de strijd om de titel gaat tussen AZ, Ajax en PSV. Sjaak spreekt hierbij zijn steun aan AZ uit. Niet vanwege de trainer of eigenaar, maar gezien het spel van de ploeg en het feit dat de titel wel weer eens buiten de top 2, met Feyenoord als intermezzo, terecht mag komen. Vroeger hield het dan ook op. Gewoon 18 ploegen, twee keer tegen elkaar, 34 wedstrijden en dan de eindstand. We begonnen al een paar jaar geleden met promotie/degradatiewedstrijden en nacompetities, maar sinds vorig jaar zijn de playoffs ingevoerd. Halfslachtig want een echt playoff-systeem gaat om een titel. Nu spelen de nummers 2 t/m 5 tegen elkaar. Waarom en waar om? Voorronde Champions League. Hiephoi, dan mag je in augustus, terwijl je nog in training bent, uitgeschakeld worden door fitte Scandinaviërs of mentaal gedrogeerde ex-Oostblokploegen die met nieuwe suikerooms ineens ook fors over de grens hebben ingekocht. Los van het feit dat het dus eigenlijk nergens om gaat, zijn er ook nog eens allerlei andere playoffs voor de nog lager geklasseerden. Ineens is een Intertotoplek een prijs die het seizoen kan goedmaken. Als je het schema van hierboven zie, snap je er toch niks meer van. Hou toch op. Of je doet het goed: eerste 8 spelen play-offs op zijn Amerikaans en gaan voor de hoofdprijs of je doet het niet. Hier snapt niemand toch wat van.

Gemiste kansen & ouwe koeien VIII

Momenteel is de piano hot in ons NSG. De VdH heeft sinds een maand of twee pianoles en de docente beviel zo goed, dat ze werd gevraagd om onze oudste drie kinderen ook les te gaan geven. Een lang levend plan dat ineens tot uitvoering kon komen. Sjaak heeft inmiddels de oudste zoon twee keer mogen ophalen en telkens een stralend jochie van 10 jaar aangetroffen. Hij is zo gelukkig met het pianospelen en houdt 3 kwartier concentratie moeiteloos vol, terwijl hij doorgaans met zijn dynamische optreden nog geen drie 3 minuten stil op zijn gat kan zitten. Sjaak herkent zich niet hierin. Had wel meer rust in zijn gat als kind, maar nimmer de motivatie en het plezier in muziekles als bij deze oudste zoon. In een muziekovergoten omgeving groeide Sjaak op. Een immer zingende moeder (over de Bossen en Heide en de Gouden Zonne) en een kerkmusicus annex muziekleraar als vader, die mijn geboorte om 7 uur ’s ochtends met Bach op het balkon luid zingend vierde, werd muziek(les) met de paplepel ingegoten. Bij een broer die als –aanvankelijk- autodidact piano speelde en een zus die met pijn en moeite viool leerde spelen maar wél geweldig mooi en gevoelig kon zingen, stak de feiten- en voetbalverslaafde kleine Sjaak wat schril af. Toch zat Sjaak tot zijn elfde op muziekles en kinderkoor en nog niet op voetbal. De eerste twee jaar waren gevuld met Algemene Muzikale Vorming (AMV). In het tweede jaar raakte ik met de hobo in aanraking en dat wilde ik graag gaan spelen. Eerst in groepsverband, daarna individueel. Lessen op woensdagmiddag aan de Ringdijk van Simon Houttuin. Het werd geen succes. Dan maar de blokfluit. Wederom aan de Ringdijk, dinsdagavonds les van Fred Bienemann die tevens een jeugdvriend van mijn vader was. Sjaak ging wel vooruit, maar studeerde nauwelijks en ging met frisse tegenzin erheen. De switch naar de juf, die zaterdagochtend les gaf in een school in Alexanderpolder en tevens gepaard ging met een overstap naar de altfluit, mocht ook niet baten. Zaterdagochtend werd er gevoetbald en de jonge blokfluiter wilde dat ook, net als broer Doesbrand. In de laatste klas van de basisschool was het zover. Het werd voetbal en wel SVDP en de rest is bekend. Nimmer werd Sjaak gescout door Feyenoord, Sparta of Excelsior, maar hij ontwikkelde zich tot een hardwerkende en niet onverdienstelijke speler met een ijzeren conditie en wedstrijdmentaliteit. Met atletiek had ik wellicht wat verder kunnen reiken, maar ook daar was de top te ver weg geweest en daar ging het ook niet om. Op mijn niveau bereikte ik met voetbal wat de muziek toen niet bracht: een enorme beleving en voldoening.

De ouwe koeien zijn wel duidelijk, maar is er dan sprake van een gemiste kans? Ja en nee. Als ik die vier zie pianospelen krijg ik niet de neiging om me aan te sluiten. Maar als ik dan weer een mooi pianostuk hoor of een toetsenist mooie riedeltjes hoor spelen zou ik dat ook graag willen kunnen. Als ik het over zou kunnen doen zou ik ook wel bassist willen zijn. Lekker de basis vormen , overzichtelijk en ondersteunend; het past wel bij Sjaak. Maar ook daar geen aandrang om het op te pakken. Het is niet zo en het zij zo. Om in de geest van mijn collega/vriend MarC te blijven: er moeten ook luisteraars zijn. En juist die lange leshistorie uit het verleden heeft een goede basis voor dat -met plezier en enigszins met kennis van zaken kunnen- luisteren gelegd. Dus kan ik een partituur van de Matthäus volgen. Begrijp ik wat Largo en Crescendo inhoudt. Lukt het me regelmatig om -nog zuiver ook- tweestemmig met de VdH te zingen. Kunnen we met de kinderen canons instuderen. Kan ik diverse melodielijnen herkennen en instrumenten redelijk van elkaar onderscheiden. Kan ik genieten van de mathematische opbouw van een Fuga van Bach. Dus het doorzetten in de jonge jaren heeft zijn effect gehad en heeft het plezier in muziek niet weggenomen.

Een heerlijke avond

Met een teleurstellend en langdradig voorprogramma en lange wachttijden hadden de VdH en Sjaak genoeg tijd om na te gaan naar welke popconcerten we allemaal waren geweest. En vooral: hoe lang geleden wel niet? Sjaak kwam tot 1992: de Urban Dance Squad in Tivoli. Kortom: het was al weer even terug, maar met 40 was Sjaak beslist niet de oudste bezoeker bij het concert van BLØF gisterenavond. De snikhete 'Vechtsebanen' was niet echt een voor de hand liggende en weinig inspirerende locatie, maar toen BLØF eenmaal begonnen was speelde dat geen rol meer. Wat een band! Je kunt van de muziek houden of niet. Je kunt het meer van hetzelfde vinden (bij sommige nummers vindt Sjaak dat ook wel), maar de ingespeelde musici, de weergaloze stem van nog maar 33-jarige Paskal Jakobsen, de betekenisvolle teksten en vooral de van alle sterallures ontspeende gedrevenheid van de band maken BLØF een topattractie. Oude nummers (met Harder dan ik hebben kan als uitschieter) werden afgewisselend met recenter werk. In Hemmingway werd speels het Spaansje stukje eerst letterlijk vertaald in het Nederlands gezongen, om daarna toch nog het Spaans op te pakken. 'Mens' werd strak, hard en met kracht uitgevoerd, maar nergens overschreeuwde de band zich. Het kenmerk van kwaliteit. De band werd drie maal teruggehaald voor toegiften die vervolgens gul over ons werden uitgerold. De Zeeuwen straalden vooral ook plezier en passie uit en zijn met het succesvolle Umoja-project naar de toppen van hun kunnen gestegen. De kunst is om dat vast te houden, maar gisteren telde die zorg niet. Het was, zoals boegbeeld Paskal het gevoel van 5000 bezoekers verwoordde: gewoon een heerlijke avond.

Loon naar werken

De jongens en meisjes van 'het kader' hebben gesproken, meldt het Journaal zojuist. De bonden mogen verder praten met de Minister van BZK over het laatste loonbod. De maliënkolders kunnen weer even uit; de geharnaste leden van de bond hebben weer over ons welzijn gewaakt. 10% in 3 jaar erbij: ik zou daar blij mee moeten zijn. Bij mij is vrijwel alleen maar irritatie.

Op school leerde ik de theorie van John Maynard Keynes. De overheid heeft een regulerende rol in de economie. In goede tijden roomt de overheid geld af (belastingen, loonmatiging stimuleren) om in slechte tijden, de laagconjunctuur, geld in de economie te kunnen pompen (eigen bestedingen, maar bijv ook investeren in kennis, infrastructuur of uitkeringen op peil houden). Volgens mij, maar ik ben slechts economisch geograaf en geen economici, is de kern van deze theorie nog steeds valide. En zou de overheid juist in deze goede tijden op de centjes moeten passen. Dat doet ze niet nu. Natuurlijk: 'de markt' moet worden bijgehouden en ik ben ook van mening dat de vuilnisman, de leerkracht en politieagent er niet op achteruit hoeven te gaan. Maar 10% erbij vind ik wel erg veel. En het zorgt ervoor dat de schaarse middelen niet naar andere zaken kunnen gaan, zoals directe investeringen in onderwijs (gebouwen, methoden), gezondheidszorg en natuur en milieuprojecten. Wellicht is het handiger om meer opzij te leggen, zodat onze kinderen ook nog een beetje fatsoenlijke economie aantreffen. Of dat we de vele overheidstaken toch netjes kunnen blijven uitvoeren door met wat minder genoegen te nemen. Over solidariteit en duurzaamheid gesproken; daar hebben de kaderleden kennelijk niks mee.

Wouter Bos wordt weggehoond omdat hij een beroep doet op het morele besef dat 'graaien' niet meer van deze tijd is. Nu is het inderdaad wel een ander geluid dan de retoriek van de voorbije verkiezingscampagne, maar het argument dat Bos aanvoert (als je de belastingen verhoogt gaan de bruto-inkomens nog verder omhoog) wordt dan niet eens meer gehoord.
Fossiel Jan Pronk voorop. Kunnen die relikwieën uit het verleden (net als die Van Dam) niet een keer opzouten, onze generatie is nu aan de beurt! Bos wil de inkomenswedloop aanpakken en legt de vinger op de zere plek. De graaicultuur. Natuurlijk is het belachelijk dat die zogenaamde topmannen (waar blijven de dames) exoribitant veel binnenhalen. Dus graaien moet 'not done' worden om hun eigen Bilthoven-Noordse-, Wassenaerse- en Santpoortse jargon te blijven. Maar laten we zelf ook kijken of het allemaal wel nodig is.

PS Gisteren gaf Job Cohen in Nova keurig tegengas aan al die paniek. Job behoort mi. ook niet tot de fossielen.

Carousel

Solliciteren is in een zeker opzicht een aantal eerder beleefde levensfases in een maand. Nu mijn overgang naar de Inspectie rond is en de stofwolkjes die dat deed opwaaien weer gezakt zijn is het aardig om even terug te kijken.
De eerste fase voelt als willen verhuizen. Je woont wel aardig, maar wilt ook weg. In mijn geval zat ik met 8 jaar al lang op één plek, en miste ik de bevlogenheid die ik jaren geleden nog wel had. Ook het feit dat ik zoals Coef treffend verwoordde nog te veel als tweede man werd gezien begon me te beklemmen. De VdH schoof me een half jaar geleden -zonder verdere toelichting- subtiel een artikel uit Intermediair toe met de titel "onder een grote boom kun je niet groeien". Coef biedt met zijn charisma, humor, gedrevenheid, creativiteit en durf natuurlijk een veilige plek om mee te groeien, maar er is een tijd dat daar een einde aan komt. Wat niet wegneemt dat ik dat ook zal missen en erop vertrouw dat we contact zullen blijven houden. Als was het maar via de blogs.

Eenmaal besloten om 'eens serieus rond te gaan kijken' ging het snel. Bij toeval, zoals alle dingen wel en dus géén toeval zijn, zag ik de vacature van hoofd ICT bij de IGZ en na -een aardig telefonisch gesprek met mijn nieuwe baas- brief en CV in orde gemaakt te hebben mocht ik op gesprek. Alsof ik aan hospiteren was in een studentenhuis. Er is geen echte diepgang, je doet je zo goed mogelijk voor, maar een belangrijk signaal was dat ik mezelf kon zijn. En tot de ontdekking kwam dat mijn huidige werk een fantastische opleidingsplek is geweest. Op de meest uiteenlopende onderwerpen kon ik wel uit de voeten. Dat bleek in gesprek twee en drie. Een visie op ICT, de plek ervan in de organisatie, hoe besteed je zaken aan, hoe centraal moeten dingen geregeld worden, hoe krijg je draagvlak voor wat je doet, hoe denk je een afdeling te runnen. Coef en Sjaak hadden hier veel over geboomd en uit die cocktail is die brede visie ontstaan. Duidelijk is wel: er is heel veel te doen daar. Het enthousiasme bij Sjaak voor de functie groeide desondandanks/daardoor en dat was wederzijds voor de werkgever. Tegelijk kreeg het een beetje stiekem karakter. Alsof je zwanger bent, maar het nog niet breed vertelt. Gelukkig had ik enkele collega's die ik in vertrouwen kon nemen. Na een assessment duurde het wat langer dan gedacht, maar enkele weken geleden werd het dus definitief. Toen ik het breed ging vertellen viel er veel van me af. Velen waren verbaasd, anderen niet, de meesten wensten me geluk en vonden het uiteindelijk wel een logische stap.

En nu zit ik dus in het vacuüm, dat succesvolle sollicitanten allemaal krijgen. Nadat ik zelf al afstand had genomen, heeft nu de organisatie dat ook gedaan. Dat is dan weer even wennen. Er ligt nog veel werk, maar dat is grotendeels voor de opvolger. Netjes in kaart brengen wat ik deed, mijn spullen toegankelijk maken en nog een paar klussen afronden. De tijd zal wel vliegen. Daarna twee weken vrij en dan beginnen met de nieuwe baan. Het afscheid voel ik nu al dagelijks en zo af en toe komt er zittend van uit de carrousel het nodige voorbij. Toch is het een goede stap, dat voel ik aan alles.

Dubbelganger II

Onlangs zag ik Voetbal Insite en daar zat een afgeslankte Ruud Gullit. Althans, dat dacht ik. Het was Gerald Vanenburg. Hoe verschillend waren ze in 1988 (zie de foto hieronder waarin zij de flanken van Hans van Breukelen vormen) en hoezeer zijn ze op elkaar gaan lijken. Ook qua prestaties als trainer: ze worden beiden regelmatig bij clubs voortijdig aan de kant gezet.

Fietsen en Passie

Ogenschijnlijk hebben een fietstoertocht en Passiemuziek niet zo heel veel met elkaar te maken. De werelden van materiaalbewuste fanatiekelingen die om 6.30 uur zondagochtend opstaan om een rondje te fietsen en die van de protserige Rotary Club van Vianen die zijn jaarlijkse culturele event in de vorm Matthäus Passion organiseert, zijn volstrekt andere biotopen. Toch maakte Sjaak gisteren deel uit van beide circuits. De toertocht stond al langer gepland, maar de VdH had via onze gemeenschappelijke vriendin (en 4 jaar geleden de verbindende factor tussen ons) kaartjes geregeld. En een combinatie bleek mogelijk. 's Ochtends het fietsen en 's middags de muziek. En aangezien Sjaak een fors stuk alleen fietste kwamen vanzelf de raakvlakken tussen fietsen en deze muziek naar voren. Ten eerste was de start van de tocht in Driebergen, op nog geen kilometer van de Vrije Hogeschool waar Sjaak negen jaar geleden onder leiding van zijn broer Doesbrand zelf (delen van) de Matthäus zong. En praten fietsers niet graag over het lijden op de fiets. Nu is Sjaak weliswaar tamelijk seculier, maar het Lijden van Christus is wel een ander soort lijden dan Sjaak op pakweg de de Giau. Maar goed, enige overkomst is er wel, net als de passie die Sjaak voor het fietsen en de passies heeft.

Na een mooie tocht in de ochtend haakte Sjaak in Amerongen af bij de groep en reed de laatste 35 km met overwegend meewind langs Rijn en Lek naar Vianen. Om daar te douchen en naar de Grote Kerk te gaan. De kerk zat redelijk vol maar niet afgeladen en oogde prachtig met het invallende zonlicht. Sjaak had geen hoge verwachtingen, gewend als hij is aan topuitvoeringen van Gardiner en Herreweghe. De uitvoering was mede daardoor wel daarom verrassend mooi. De opvatting van dirigent Geert van den Dungen kon Sjaak's goedkeuring krijgen: het openingskoor niet te snel, het volk (Bachkoor Brabant) was soms bijtend, soms ingetogen, het orkest was prima (schitterend soli van viool (Erbarme dich) en Viola da Gamba (Süsses Kreuz). En de solisten waren -met uitzondering van de alt in het eerste deel- prima. De tenor Klostermann en bas Muuse deden alles goed, de sopraan Jaeggi miste volume, maar trapte niet in de valkuil door te gaan overcompenseren: dan maar wat zachter. Dat had de evangelist Trümpy ook moeten doen, het was een vlekje op zijn verder prachtig vertelde verhaal vanaf de preekstoel (een vondst vonden Sjaak en de VdH). Alleen deed de Christusbas mij wederom verlangen naar een 'lieve, kwetsbare' Christus. Waarom balkt en buldert Christus toch altijd zo, terwijl hij zich verloren, verlaten en verraden voelt. Bij het 'Eli, Eli, lama sabachthani' toonde hij alsnog aan dat hij het wel kon. Kippenvel bij Sjaak en tranen bij Elsje, die vanaf het äus Liebe'kon laten lopen. Deze uitvoering ging langzaam maar zeker naar een ingetogen climax toe, totdat om kwart voor zes ineens de klokken werden geluid. Hoe is het mogelijk? Nog net niet tijdens het sterven van Christus, maar wel voor het prachtige Mache dich mein herze rein. De dirigent besloot gewoon te wachten, daarmee aantonend dat hij deze bijzondere middag volledig naar zijn hand zette. De bas besloot dat hij de klokken wel aankon, gaf een knikje en zong vervolgens de sterren van het dak. Een prachtig slot van een bijzondere dag.