Fietsen en Passie

Ogenschijnlijk hebben een fietstoertocht en Passiemuziek niet zo heel veel met elkaar te maken. De werelden van materiaalbewuste fanatiekelingen die om 6.30 uur zondagochtend opstaan om een rondje te fietsen en die van de protserige Rotary Club van Vianen die zijn jaarlijkse culturele event in de vorm Matthäus Passion organiseert, zijn volstrekt andere biotopen. Toch maakte Sjaak gisteren deel uit van beide circuits. De toertocht stond al langer gepland, maar de VdH had via onze gemeenschappelijke vriendin (en 4 jaar geleden de verbindende factor tussen ons) kaartjes geregeld. En een combinatie bleek mogelijk. 's Ochtends het fietsen en 's middags de muziek. En aangezien Sjaak een fors stuk alleen fietste kwamen vanzelf de raakvlakken tussen fietsen en deze muziek naar voren. Ten eerste was de start van de tocht in Driebergen, op nog geen kilometer van de Vrije Hogeschool waar Sjaak negen jaar geleden onder leiding van zijn broer Doesbrand zelf (delen van) de Matthäus zong. En praten fietsers niet graag over het lijden op de fiets. Nu is Sjaak weliswaar tamelijk seculier, maar het Lijden van Christus is wel een ander soort lijden dan Sjaak op pakweg de de Giau. Maar goed, enige overkomst is er wel, net als de passie die Sjaak voor het fietsen en de passies heeft.

Na een mooie tocht in de ochtend haakte Sjaak in Amerongen af bij de groep en reed de laatste 35 km met overwegend meewind langs Rijn en Lek naar Vianen. Om daar te douchen en naar de Grote Kerk te gaan. De kerk zat redelijk vol maar niet afgeladen en oogde prachtig met het invallende zonlicht. Sjaak had geen hoge verwachtingen, gewend als hij is aan topuitvoeringen van Gardiner en Herreweghe. De uitvoering was mede daardoor wel daarom verrassend mooi. De opvatting van dirigent Geert van den Dungen kon Sjaak's goedkeuring krijgen: het openingskoor niet te snel, het volk (Bachkoor Brabant) was soms bijtend, soms ingetogen, het orkest was prima (schitterend soli van viool (Erbarme dich) en Viola da Gamba (Süsses Kreuz). En de solisten waren -met uitzondering van de alt in het eerste deel- prima. De tenor Klostermann en bas Muuse deden alles goed, de sopraan Jaeggi miste volume, maar trapte niet in de valkuil door te gaan overcompenseren: dan maar wat zachter. Dat had de evangelist Trümpy ook moeten doen, het was een vlekje op zijn verder prachtig vertelde verhaal vanaf de preekstoel (een vondst vonden Sjaak en de VdH). Alleen deed de Christusbas mij wederom verlangen naar een 'lieve, kwetsbare' Christus. Waarom balkt en buldert Christus toch altijd zo, terwijl hij zich verloren, verlaten en verraden voelt. Bij het 'Eli, Eli, lama sabachthani' toonde hij alsnog aan dat hij het wel kon. Kippenvel bij Sjaak en tranen bij Elsje, die vanaf het äus Liebe'kon laten lopen. Deze uitvoering ging langzaam maar zeker naar een ingetogen climax toe, totdat om kwart voor zes ineens de klokken werden geluid. Hoe is het mogelijk? Nog net niet tijdens het sterven van Christus, maar wel voor het prachtige Mache dich mein herze rein. De dirigent besloot gewoon te wachten, daarmee aantonend dat hij deze bijzondere middag volledig naar zijn hand zette. De bas besloot dat hij de klokken wel aankon, gaf een knikje en zong vervolgens de sterren van het dak. Een prachtig slot van een bijzondere dag.