zaterdag, december 24, 2005

Kruidbroodjes


Rond Kerstmis gaan Sjaak´s gedachten vaak uit naar zijn jonge jaren in Rotterdam. Gisteren kwam hij door een opmerking van zijn zus erachter dat Rachel Hazes bij hem op school heeft gezeten. Het muntje viel langzaam, maar zeker: toen al als meisje van 6, 7 jaar een ordi typetje met een joviale vader die slager was en bij gelegenheid soms enorme hoeveelheden vlees aan school doneerde. Maar het zijn vooral de herinneringen aan de kruidbroodjes (zie boven: oogt niet smakelijk, is het enigszins wel). Typisch Rotterdam´s en niemand in ons NSG vind ze dan ook lekker. Dat was vroeger wel anders: Doesbrand en Sjaak loerden als roofdieren op het overgebleven exemplaar. Ze gaan immers per 6 en we waren met 5 thuis en ieder maakte gebruik van het hem/haar toebedeelde exemplaar. Je moest er trouwens vroeger uren voor in de rij staan bij bakkerij Klootwijk, die inmiddels een heuse multinational in Rotterdam en omstreken is geworden. Nooit bedacht dat je ze ook zelf kan maken want er is zelfs een recept van. Sjaak is al twintig jaar weg uit Rotterdam, maar zijn moeder houdt de herinnering levend door elk jaar met Kerstmis en vaak met Pasen voor haar zoons kruidbroodjes te kopen. Het is niet alleen een gebaar van attentie en liefde, het is ook een culturele daad: zo blijft een deel van Rotterdam in de andere landsdelen overeind. Hulde!

maandag, december 19, 2005

Onrecht


Sjaak kan slecht tegen onrecht. De ene keer kan hij er beter mee omgaan dan de andere keer. Maar onverschillig zal hij nooit blijven als je het drama van de man die op de Lekbrug bij Vianen op 25 november iemand te hulp wilde komen en in een gat viel. Het heeft wel iets slapsticksachtigs maar als je bedenkt dat die man ook gewoon thuis werd verwacht krijgt ik vooral rillingen. Een niet ´help yourself brother´-actie die zo fataal afloopt. Vandaag is het lichaam gevonden, meldt NU. Hopelijk kunnen de dierbaren van deze relatief anonieme held afscheid nemen.

Feesten met collega´s


Ongeveer tegelijkertijd heeft de Coef! een stukje over ons feestje bij onze bazen geschreven, zie de vorige posting. De treffend beschreven act kwam goed aan. Velen wisten het op waarde te schatten en de bazen zelf namen het sportief op. De beeldspraak was misschien wel treffender dan we vermoedden: eigenzinnigheid is ons niet vreemd, voor pratende pakken zijn we zuinig en enige neiging tot isolationisme is wel aanwezig. Maar evengoed was het geslaagd.

Daarna begon het feest. Met eerst een lang diner dat werd gehinderd door een tafelschikking. Vervolgens een huisband en een DJ. We zagen collega´s langzaam maar zeker uit hun dak gaan. Sjaak, toch al geen swingbeest, kon zich moeilijk overgeven aan het geheel. Feesten met collega´s, zeker als je in een wat formelere relatie met ze verkeert: dat is toch lastig. Zoiets als knuffelen met je broer of zus; je kent elkaar erg goed maar sommige dingen doe je gewoon niet. Sjaak is te nuchter kennelijk en heeft te veel Calvijn in de aderen en te weinig alcohol.

vrijdag, december 16, 2005

Kneuterdijkse Rimram


Morgen hebben we een feestje, omdat de Raad voor de Rechtspraak een nieuw pand heeft. Een zeer statig pand aan de Kneuterdijk in Den Haag. Ze hebben drie jaar kunnen oefenen vanaf het Brugggebouw maar sinds enige tijd hebben we echt te maken met oeverloze Kneuterdijkse Rimram.

dinsdag, december 13, 2005

Het nijlpaard beweegt weer


Al weer ruim 1½ maand brult l´Hippopotame weer. Door mijn nieuwe RSS-reader was ik ´m kwijt. Nu dus weer binnenboord. Hulde!

On the radio


Doesbrand was vanochtend op de radio. Sterker nog: zijn woorden waren de eerste van deze dag, als je het nieuws van middernacht nog even als niemandsland tussen gisteren en morgen beschouwt. Doesbrand is mijn broer. En als je met je broer samen als kleine jochies naar de chauffeur van bus 35 hebt gezwaaid, dan ben je ook zélf een beetje op de radio geweest. De schamele 45 seconden die hem gegund waren zijn een gotspe, wetende wat er allemaal niet geblaat en gekeuveld wordt. Daarentegen heeft Doesbrand nu de norm gesteld, aangezien hij zijn tekst wist in te korten naar deze vloek en zucht. Doesbrand sprak zeer duidelijk, zijn stem herkende ik niet direct maar de VdH wel. Doesbrand sprak mooie woorden; ook Sjaak wist het Wilhelmus in deze vorm nog te herinneren. Het Wilhelmus was op Hilversum 1 anders dan op Hilversum 3 en later Hilversum 4 meen ik mij te herinneren.

Doesbrand zet een bescheiden familietraditie in radiowerk voort. Onze vader was ooit de selectionnier van favoriete geestelijke liederen in het KRO-programma ´Daar word ik stil van´ en Sjaak is ooit samen met compagnon Coef! over de lancering van Rechtspraak.nl geïnterviewd in Tros Online. Onze zus heeft furore gemaakt in lokale media en radio met haar goede werk rondom integratie en vrijwilligerswerk.

Het radiofragement is helaas alleen in RealAudio te beluisteren. En na 2 minuten kun je wel stoppen met de uitzending.

Gemiste kansen & ouwe koeien IV

Ooit volgde Sjaak een aantal empowermenttrainingen bij een vrij obscure firma. Deze ligt inmiddels aardig onder vuur, zoals onder andere blijkt uit diverse internet publicaties. Vooral het
dappere relaas van een cursist komt mij akelig herkenbaar voor. Hij stapte in zijn auto en reed naar huis, Sjaak bleef, rondde alles af en raakte de weg volledig kwijt. Verloor daarna binnen een paar weken veel van wat me dierbaar was en het kostte bijna 2 jaar om er weer bovenop te komen. Ik heb geen spijt van de trainingen. Ben er zelf verantwoordelijk voor geweest, ja, zo ver hebben ze me wel kunnen omvormen. Een gemiste kans is geweest om op het moment dat er mensen kapot gingen onder de druk (waaronder Sjaak dus), Sjaak niet is opgestaan. Dat het genoeg was, dat de rollen die we innamen niet klopten en dat de eeuwige vriendschappen die gesloten leken te worden nog geen week zouden duren. Mensen fysiek en emotioneel uitputten en dan met zo weinig professionele hulp en nada nazorg een grote groep benaderen: het is is erg riskant. Door de druk van de groep is uitstappen vrijwel geen optie. Zaken ter discussie stellen evenmin: Sjaak zou ongetwijfeld door de charismatische trainer zijn afgebrand. Sterker worden kan je alleen door zelfkritiek. Voor elke tegenwerping hebben deze lui wel een kloppend antwoord; je bent niet ´commited´, ´not prepared to take risks´ en evenmin ´responsable´. Alle waarheden over het leven in een viertal dagen van gemiddeld 20 uur. Gelukkig bleef er dus maar 4 uur niet-slapen over. Aan het eind ben je allang blij dat er tenminste 70 mensen van je houden want je bent zelf door een hel gegaan. Desondanks is alles wat voorbij kwam wel nuttig gebleken. Waarschijnlijk was ik op een andere manier er ook wel achter gekomen, maar dan in een rustiger tempo.

Alle beeldvorming over geldklopperij is juist. In de geest van de training had niemand aangespoord hoeven te worden de trainingen te promoten (enrollen in jargon). Een goede training verkoopt zichzelf en niet door druk uit te oefenen. Darmee snijden ze zichzelf uiteindelijk in de vingers al zullen de eerste trainers er rijk van zijn geworden. Net als bij een kettingbrief. Het is hetzelfde commerciële sfeertje dat rond sommige alternatieve geneeswijzen hangt. Daar wordt ook net te vaak iets omheen of extra verkocht. Net als bij banken kun je ervoor kiezen om daar wel of niet mee in zee te gaan.

vrijdag, december 09, 2005

De loting en bundcoaches


Sommige zaken zijn eindig, maar toch ook niet. Gisteren moest Sjaak tijdens de loting voor het WK voetbal heel sterk aan Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten denken. Al die hotemetoten, een niet deskundig model met een verkeerde jurk, al die bondscoaches en vooral die onzinnige voorbeschouwingen. ´Groep des doods´, ´loodzwaar´ en dat soort gedoe. Sjaak vind dat San Marco (di Basti) weer zijn gelijk bevestigt en aantoont dat er écht een andere wind waait. ´Interessant´ en verder geen gezeik. Heel goed. Maar terug naar Erik en Diederik. Laatstgenoemde imiteerde in de legendarische Studio Spaan uitzendingen meesterlijk Boudewijn Büch. Deze hield in Oceanië voorbeschouwingen op de WK kwalificatie en onderhield zich met zogenaamde ´bundscoaches´. Steevast antwoordde Erik, verkleed als inboorling, niet op de in semi-Engels gestelde vragen. Alleen op de vraag: ´wat wil bee te score of the nekst geem´ was het standaard antwoord ´ik denk 2-0´. Erik en Diederik hadden gisteren niet misstaan.

Sjaak kon even geen fragmenten vinden, behalve dit lied van Erik. Zijn enorme imitatietalent komt in 5 minuten even voorbij. Geniet vooral.

woensdag, december 07, 2005

Moderne bureaucratie


Al 13 jaar ben ik ambtenaar en wordt daar regelmatig geconfronteerd met het suffe imago van de overheid en het bureaucratische gehalte van mijn gemiddelde collega. Zal allemaal zo zijn en ik kan nog een beetje tegenwerpen dat we met Rechtspraak.nl gestaag werken aan verbetering van de dienstverlening. Maar de echte ´red tape´ zit bij de Grote Bedrijven. Moet je eens een hypotheek aanvragen en willen afsluiten. In de reclame staan ze te dringen, de accountmanager belooft je zijn benen onder zijn lijf voor je eraf te rennen, omdat ze ´in de rij voor je staan´. Maar eenmaal geïnteresseerd geraakt, begint het formulierenfeest. Voordat je het geregeld hebt ben je 34 formulieren verder. En Sjaak haat formulieren en formats. Maar goed dan denk je er te zijn en kun je weer over tot de orde van de dag. Gaat je getekende offerte ´de backoffice in´. En dan zijn de accountjongens, de talking suits ineens uit beeld. Die backoffice is Machtig, en kan het allemaal nog veranderen. Een andere wereld kennelijk, een biotoop achter een Berlijnse Muur die zijn eigen wetten kent en niet beïnvloedbaar is. Maak je met ´het pak´ afspraken dat je niet je scheidingsconvenanten hoeft in te sturen, stuurt een mevrouw van de backoffice een standaardbriefje. Kan ze niet afvinken van het checklistje. Nee geen kopie van het taxatierapport (keurig in een kaftje van de taxateur) nee het origineel hoor! En dat meer dan een maand nadat je het hebt binnengekregen, tsja het gaat in de backoffice op volgorde van binnenkomt bazelt ´het pak´. Maar Sjaak: wel zo spoedig mogelijk want over een week moet het zover zijn. Checkpoint Charlie is gesloten dus werken we langs elkaar heen op het glanzende ING kantoor. Dan maar de klant lastigvallen, nee: in gebreke stellen want niet alle vormvoorschriften is voldaan. Schande! Weinig kan Sjaak meer irriteren dan dit gedrag.

maandag, december 05, 2005

Sjaak schakelt (naar schaatsen)


Zo. De eerste klappen zijn uitgedeeld in het schaatsseizoen 2005-2006 en alle wereldrecords bij de mannen staan scherper. De vrouwen blijven in de breedte wat achter en het zal spannend worden of er nog iemand zich kan mengen in de strijd tussen Cindy Klassen (1.51 op de 1500 meter!) en Anni-weer-terug-bij-Ids-Friesinger. De apotheose van een ongekend fascinerend begin van dit olympische jaar was gisteren de WorldCup wedstrijd op de 10.000 meter. De andere vier wereldrecords (hoe waanzinnig snel de 3.37 van Eskil Ervik ook is, de 3000 meter doet niet mee) waren in Calgary en later Salt Lake City al verbeterd, maar de 10.000 meter was nog niet gereden. En in Heerenveen kan het hard gaan, als het meezit. Wat heet: er doken vier man onder de 13 minuten en met een tijd van net boven 13.10 zat je in de middenmoot. De race van Carl Verheijen was fenomenaal en deed zelfs hier de kinderen op de banken staan. Wat opvalt is dat al deze tijden werden gereden in 'stayersraces'. Het nieuwe paradigma leek de afgelopen weken te zijn om zo hard mogelijk weg te gaan en dan de rondetijden gestaag te zien oplopen. De Wennemarsmethode zeg maar. Maar als je zag wat Hedrick en Verheijen deden: die begonnen voorzichtiger (voor zover een rondje 31.5 op de 10 km voorzichtig is) en reden rondetijden op het eindet, die vroeger op de 1500 meter niet zouden misstaan. Dat heet een aflopend schema. Waar eindigt dit? Ik schat in dat een 10km in Salt Lake City nu goed zou zijn geweest voor een tijd van tussen de 12.40 en 12.45. Dan rijd je alleen maar 30'ers. Wanneer gaan we door de 6 minuten grens op de 5 km, de 1.40 op de 1500? De 1.08 en 34 op de sprintafstanden? Waarschijnlijk niet dit seizoen meer, tenzij er nog een keer op de echt snelle banen wordt gereden. De revolutie die Shani Davis en Chad Hedrick twee jaar geleden teweeg brachten is voltooid. Ze versloegen de Nederlanders, doorbraken de hegemonie, namen die over en worden nu weer bijgehaald. De Noren (ik vertrouw het niet helemaal) zijn ook weer aangesloten en het lijkt een geweldig Olympisch toernooi te worden. Als nu die Italianen het maar een beetje voor elkaar krijgen.

Vanaf nu schaatsblogjes uitsluitend op Sjaak Schakelt!

Zweefvliegen in de beurs

Soms moet je een ander iets gunnen, is een van de motti van mijn campagnon Coef! en dat was dit keer het geval bij de ICT conferentie van de Rechtspraak. Onze biotoop dus. Ruim drie jaar geleden bedachten we ergens in Naarden tijdens een retraître/uitje van het werk dat het leuk was om onze produkten te laten zien aan de rechtspraak. En dan vooral het deel dat er echt mee werkt en normaliter niet aan bod komt bij het bezoeken van dit soort sessies. Vaak hebben de praktijkmensen goede ideeën die ze niet goed kwijt kunnen en wij wilden ze een podium bieden. Een conferentie was geboren en de bijeenkomst in Media Plaza ('Porta Juuriizz') was een succes. Wij hadden een stevige vinger in de pap, zowel logistiek als inhoudelijk. Coef! wierp zich op als geestelijk vader van de conferentie en wist telkens verrassende elementen toe te voegen. Vorig jaar werd daar al wat wat aan geknaagd en eisten onze bazen veel spreektijd voor veel oude wijn in nieuwe zakken. En dit jaar 'waren zij aan de beurt, omdat we het voorzitterschap rouleren'. Dat was nieuw, maar je iemand wat gunnen en de baas wilde graag de conferentie gebruiken om te zenden en te oogsten van wat in de beleidsprogramma's bereikt wordt.
Als je kijkt naar het verloop van afgelopen vrijdag is de vraag of dit is gelukt. Het thema was implementatie en in de plenaire sessie bleef dat allemaal wat zweven. Een licht obligaat verhaal van een Expertisecentrum-consultant over cultuur, apen en bananen. Een ronduit onbeholpen en tenenkrommend verhaal van een spreker over veranderingen waarvan ik tot het laatst dacht dat het een 'act' was. En de Jack Nicolson-lookalike die daarna kwam kon de zaak daarna niet meer redden, ook al omdat zijn op zich goede elementen bevattende presentatie ongelukkig voor de borrel gepland stond. En daarmee bereikte alles een tegengesteld effect: als dít veranderen is dan maar liever hetzelfde behouden of daarnaar terug. Zoals meer ruimte voor presentaties en sessies van collega's uit de praktijk. Zoals twee rechters de vertellen hoe ze omgaan met de invoering van een schriftelijke rol en daar succesvol in zijn. Dat moet de kern zijn van deze conferentie en het voor- en naprogramma graag verbinden. Veranderen is doén werd ons voorgehouden, en vervolgens werd er een hele dag in de lucht over gepraat. Volgend jaar maar veranderen lijkt me.

zaterdag, december 03, 2005

Wouter van Bosten


In de Volkskrant van vandaag staat een foto waar zowel de VdH als Sjaak Marco van Basten dachten te zien, terwijl het Wouter Bos bleek te zijn. Bij nader inzien lijken de twee uiterlijk ook wel wat op elkaar. Maar er zijn meer overeenkomsten. Beiden traden aan bij resp. Oranje en PvdA in een in een verzuurde, bedorven omgeving, van onhooggevallen types en zwanger van zelfgenoegzaamheid. Beiden wisten een ombuiging te bewerkstelligen, waarin veel nieuwe gezichten en jonge talenten een serieuze kans kregen. Beiden ontzagen gevestigde namen en instituties niet. Beiden hebben daarmee veel goodwill gekweekt en gaan met een overtuigende bescheidenheid hun eigen weg. Enige relativering is op zijn plaats: beiden hebben nog niet voor de hoofdprijzen gespeeld, mogen over beginnersgeluk niet klagen en komen uit en situatie waarin het nauwelijks slechter kon. Van Van Basten is inmiddels bekend dat hij hoogbegaafd is van Wouter Bos is dat ongewis. Maar met Wouter en Marco aan het roer zal het de komende tijd beter gaan met ons land. Wie weet doen ze binnenkort nog aan job-rotation en gaan ze zelfs op dat terrein geëffende paden uit de weg.

donderdag, december 01, 2005

Grrls just wanna have fun


Attentie: NSFM (Not Safe For ´Moeders´)

Sinds de Viva het als welkomstgeschenk gaf is de vibrator in marketingtermen een ´commodity´ en dus het gemiddelde huishouden binnengetrokken. Wij mannen hebben het over ons heen laten komen en terecht: we kunnen daar toch niet tegenop, halen het aantal ´bpm´ never nooit niet al slikken we ons scheel aan de Viagra. Dus compenseert de gemiddelde man een en ander met ´toys for the boys´. Firato-spul, DVD-recorders, de nieuwste gameboxen, diverse prut-met-knopjes en elk half jaar een nieuwe Ipod om een beetje bij te blijven. Zo hebben we weer een evenwicht berikt. Maar zowaar: er is een een vinding die een mooi huwelijk is tussen de toys van grrls en boys. De man zet zijn Ipod aan en de vrouw gaat uit haar dak van wat dat teweeg brengt. Een echte innovatie. En de mogelijkheden zijn nu legio: wat te denken van een compacte, flinterdunne TomTom met condoomfunctie. Veilig, handsfree vrijen en de juiste navigatie ineen!.

woensdag, november 30, 2005

Gemiste kansen & ouwe koeien III


´Negers in Soweto moeten niet klagen, ze hebben toch stromend water, huizen met een dak en asfaltwegen´. En weet wel: de Duitsers waren in de Tweede Wereldoorlog maar kleine jongens bij wat de Russen allemaal uitspookten´. ´Het niet-plaatsen van kruisraketten is lévensgevaarlijk, dat linkse tuig moet de mond gesnoerd worden, voordat ze het Rode Leger met open armen hier binnen willen laten´.
We spreken begin jaren ´80 en de citaten zijn niet van Sjaak zelf, maar van zijn leraar Nederlands destijds: de heer J.W.G. Kievenaar. Deze reactionaire man, benutte de drie lesuren Nederlands per week toch tenminste voor de helft voor het spuien van zijn politieke obsessies. Het was duidelijk: het gevaar kwam buiten uit het Oosten en van binnen vooral van alles wat zich ter linkerzijde van het CDA bevond. Lange monologen vol rechtse praat, uitgestort over 13-, 14-jarigen, zonder enige vorm van nuance of objectiviteit. Zijn eigenlijke vak (Nederlands; hij scheen zelfs te dichten als was dat vooral om zijn veel begaafder collega Joop van den Gevel naar de kroon te steken) had hij voor de hoger klassen gecomprimeerd in een groene bundel: Gangen en Gangmakers´. Alleen voor het VWO: aan Havisten gaf hij geen les. Deze syllabus avant la lettre bevatte een aantal definities als ´Rederijkers zijn lieden die onder het genot van plenzen bier verzen in elkaar timmeren´. En wat te denken van de karakterisering van de Renaissance als (..) een periode van hernieuwde belangstelling voor de mens, óók in zijn aardse bestaan, en de hem omringende wereld. Aangezien een dergelijke interesse ook van grote betekenis was geweest in de Antieke Culturen rondom het Oostelijk bekken van de Middellandse Zee, vond men tijdens de Renaissance dáár zijn inspiratie (..). Het heeft zijn doel niet gemist, op het niet feilloos kunnen nadreunen stonden zware sancties en daarom kan Sjaak het na 20 jaar jaar nog reproduceren. De man was gevangen in zijn eigen denkbeelden en opvattingen en stond niet meer open voor enige veranderingen. Mijn schoonmoeder, gepromoveerd op genderaspecten in ons taalgebied, zou bij hem geringschattend zijn ontvangen (´hobbyïsme dat nergens toe dient´). Mijn eigen moeder bekloeg zich bij hem, toe Sjaak een onvoldoende had gekregen op zijn rapport terwijl zijn gemiddelde een stevige ´6´ was. Pas toen hij haar kloppende berekening karakteriseerde als ´huisvrouwenlogica´werd zij echt strijdbaar. De vrouw, met ruim 25 jaar onderwijservaring, bij wie toenmalige rector-in-charge nota bene stage had gelopen, de vrouw die de schoolkrant en ouderraad draaiende hield, liet zich daardoor zelfs even overbluffen. Net als wij destijds in de klas. De angst voor een publieke schoffering of een lage beoordeling zat er zo sterk in, dat niemand de man tegensprak. Er heerste een ijzeren discipline, en het feit dat in een klas waar er dadelijks ordeproblemen waren en het daggemiddelde ´eruitgestuurden´ (een informele doch betekenisvolle index onder schoolpubers) boven de 1 lag, nauwelijks incidenten waren, dwingt ook wel weer enige bewondering af. Maar het feit dat je je machtspositie zo gebruikt had meer tegengas verdiend. Daarom als een fikse nominatie voor deze rubriek. Sjaak wist in de laatste klassen, enigszins laf doch opportunistisch, de man te ontwijken door een roosterwijziging en werd in het warme bad van de emotionele ´juf Snijders´ gedompeld. Waar hij zelfs de strips van Sjef van Oekel op zijn lijst mocht zetten. De liefde voor het vak kwam weer terug en Sjaak spreekt nu mede door te schrijven.

Even Google bekeken: de man is niet te meer traceren, evenals zijn Gangen en Gangmakers. De digitale wereld, met Google als nieuwe norm voor het al dan niet bestaan, is hem kwijt. Poetin en Schröder gaan samen naar de sauna, hamer en sikkel zijn vervangen door El Quiada en hoofdoek. Nelson Mandela is alweer president-af in Zuid Afrika. De geschiedenis heeft de man links en rechts ingehaald.

vrijdag, november 18, 2005

Literatuur voor later


Sommige boeken lees je 30 jaar te laat. Sjaak moest er 39 jaar voor worden om de Klassieker van Thea Beckman te lezen. Een geweldig boek, dat voor kinderen al spannend en boeiend is, maar voor Sjaak ook een diepere laag heeft die gaat over trouw, roeping, verantwoordelijkheid nemen en daarmee essentiële zaken beschrijft. Dat lees ik er nu in en dan is het ook wel weer fijn dat het boek 30 jaar heeft liggen wachten.

Gisteren had ik hier over met mijn collega Irene, die in jeugdliteratuur is afgestudeerd. Zij vertelde dat zij dit ook zo´n mooi boek vond. Iemand had hier in haar opleiding een scriptie over geschreven en de conslusie was dat het geen Literatuur was. Wat de criteria daar voor zijn is onduidelijk maar de desbetreffende deskundoloog trok die conclusie, dus is het waar. Voor mij is het nog steeds een mooi boek en ik ben benieuwd hoe de verfilming onder regie van Ben Sombogaart zal zijn die volgend jaar uit gaat komen.

donderdag, november 17, 2005

Matsen en fratsen


Al enige tijd lacht dit duo type lekker ding ons toe op de reclameborden bij bushokjes en straatmeubilair. In tweevoud, wat een feest. Sjaak, licht in verwarring door deze aantrekkelijke verschijningen wilde wel eens weten wie dit nu is/zijn. Dus naar de C1000 site, die weinig info geeft. Maar, je kunt wel een spelletje met haar spelen. Maak je geen illusies: het blijft netjes. Het meisje wordt geen vamp maar eerder een ideale schoondochter. Inderdaad: geen fratsen!

woensdag, november 16, 2005

Klaverjassen


Ze hebben het voor elkaar. Dick en Marco waren al langer zeker, vandaag kwamen Guus en Leo erbij. Er kan geklaverjast worden tussen de vier Nederlandse ´bundscoosjes´ die in Duitsland actief zullen zijn. Leo won met zijn exotische Trinidad (logisch: Tobago mocht ook meedoen) van Bahrein. Sjaak zag Australië na pingels Uruguay uitschakelen. Live op Nederland 1 nota bene. Had Sjaak iets gemist? Is Australië uit de Commonwealth gestapt en toegetreden tot het Koninkrijk? Of is het wederom het Guus-effect? Na een waardeloos begin, waarin zowel de schoppers uit Zuid-Amerika als de wildemannen uit Down Under overduidelijk aantoonden niets toe te voegen aan het deelnemersveld volgend jaar, werd ik toch partijdiger. Veel spelers waren toch wel bekend. Zoals daar zijn: een Brett Emerton, toch een belangrijke pijler van de ploeg die de UEFA Cup won in 2002, maar ook een Tony Vidmar, Kalac (op de bank gebleven) en Culina. Jongens die hier spelen of hebben gespeeld. En Guus gun je alles; inderdaad het Guus-effect. Dus Sjaak kon zeer goed leven met deze uitkomst.

Ik zet in op Marco. Die zal ook hier stiekem John erbij halen (Marco praat immers altijd in de wij-vorm) en gemene trucjes uit de kast halen om roem te kunnen spelen. Dick zal zich onheus bejegend voelen en boos wegbenen, Leo (the Great Communicator) lult zijn onvermogen wel weg en Guus neemt er nog maar een biertje op (die heeft Marco als teammaat het werk laten doen). Rest maar één vraag: Rotterdams of Amsterdams?

woensdag, november 09, 2005

Hoge cijfers


Herkenbaar beeld voor velen van vroeger op school: het kind dat zich van te voren, maar vooral ná het proefwerk eindeloos zorgen maakt om het resultaat. ´Het ging zo slecht´; ´ik wist écht niks´; ´ik had hele andere dingen geleerd´; ´ik snapte niets van de vragen´: we herkennen allemaal de quotes wel. Om dan uiteindelijk erachter te komen dat het kind er met een 9½ vanaf komt (´klein foutje slechts verder perfect gemaakt en een ´kus van de juf´).
Irritant, ook al voelt zo´n kind die onzekerheid oprecht, dat geneuroot werkt op je zenuwen, zeker als je zelf een mager zesje blijkt te hebben gehaald. Tot in Sjaak´s studietijd kwam hij ze tegen, en zelf maakte hij zich ook wel aan dit gedrag schuldig (tentamens Algemene Sociale Geografie van mijn eerste hoogleraar Van Ginkel in eerste en tweede jaar bijvoorbeeld).

De verkoop van ons huis was reden tot de nodige zorg, lichte paniek van tijd tot tijd en vooral een grote opruim- en opknapwoede de laatste maanden. Zou het wel verkoopbaar zijn; vragen we niet te veel etc.? Na geruststellingen van de gehele omgeving dat het een prima huis is dat mensen graag willen hebben, inclusief de vergelijkbare inschatting van maar liefst drie makelaars begon Sjaak het zelf ook te geloven. Maar het bleef spannend. Toen gisteren de markt werd geopend lage er liefst 6 uur later een mondeling akkoord voor een goede prijs. Mede dankzij meerdere ´bieders´. Het proefwerk bleek inderdaad een dikke 9 te hebben opgeleverd; Sjaak gaat nu zeker ´over´.

vrijdag, november 04, 2005

Zwaarden en messen


De rechtbank kon ruim een jaar geleden geen duidelijke uitspraak doen toen Gilette en Wilkinson elkaar in de haren zaten bij het dispuut wie het beste scheersysteem heeft. Beiden vielen met onderzoeken, reclame-uitingen, testen en supeririteitsclaims over elkaar heen. De rechter gaf beiden (on)gelijk in het verzoek om de ander het zwijgen op te leggen dan wel elkaar zwart te maken. Weinig duidelijk allemaal, dus spreekt Sjaak maar weer.
Jarenlang heeft Sjaak Gilette gebruikt. Het Sensor Excel-systeem heb ik zelf actief aan mijn vrienden en zowaar mijn vader gepromoot. Zelfs mijn ex gebruikte het voor de oksels en dergelijke. Enkele maanden geleden kocht ik desondanks uit nieuwsgierigheid een probeersetje van Wilkinson. Proberen kan altijd, niet? Het was even wennen, een heel apparaat ineens, en liefst vier messen tegelijk bedienen viel niet mee. Maar nu de mesjes van het probeersetje versleten zijn wil Sjaak niet meer terug. De Sword Quattro wint dus, ook al heeft Gilette zo´n 85% van de markt. Tenzij Gilette me weer overhaalt tzt een probeersetje van een vast binnenkort weer verbeterd produkt te kopen en me weer terug overtuigt. Concurrentie werkt!

House for sale


House for sale
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine
And tomorrow some strangers will be climbing up the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share


Het is dan eindelijk zover, we zijn in de verkoop met ons huis. Het mooie, licht sentimentele liedje uit 1975! van Margriet Eshuijs (toen nog met de band Lucifer, met op drums Henny Huisman) is natuurlijk nu volledig van toepassing. Sjaak snikt. Daarom is de luchtige parodie van Kopspijkers wel zo aardig.

Update: mondelinge overeenkomst bereikt

donderdag, november 03, 2005

Over de top


Wat Sjaak nog het meest opvalt in de berichtgeving over die liquidaties in het criminele circuit is de kwalificatie ´top´ die aan betrokkenen wordt opgehangen. Nu was het weer topcrimineel Mieremet die werd omgelegd. Dit soort topmensen, wordt doorgaans uitsluitend verdedigd door topadvocaten als een Moscowitz, een Doedens, een de Ankers etc. Alleen maar toppers onder mekaar, dus het OM kan niet achterblijven en zet zijn topstrafpleiters (ik noeem een Plooy, een Teeven etc. )in, al zitten de echte toppers van het OM natuurlijk bij het Parket-Generaal. Toppie Joppie allemaal dus in strafrechtelijk Nederland. Hebben we eigenlijk wel toprechters in Nederland of doen we als de Rechtspraak niet mee?

vrijdag, oktober 28, 2005

Tour


Sjaak is er kort over. Een aardig parcours. Leuk dat ie in Valkenburg komt. Evenwichtig. Redelijke bergritten, al is het natuurlijk zonde dat na de Izoard de vervelende Lautaret wordt gereden. Maar goed: de Galibier zit erin, de Joux-Plane, Sjaak moppert niet. Behalve dan dat Lance tóch weer mee gaan doen en nummer 8 binnehaalt. Om aan te tonen wat we allang weten: hij is dopingvrij.
Voor wie ´m alvast wil rijden: het parcours in flash.

Bloemenpracht


Aangezien Sjaak zich de afgelopen tijd iets te druk heeft gemaakt, zowel thuis als op het werk, doet ie het rustiger aan. Voor zover dat kan, de aard van het beestje is nu eenmaal niet helemaal zo dat het vanzelf gaat. De fraaie bos bloemen (zie foto) van mijn collega´s die onlangs werd bezorgd draagt wel bij aan het ´ziekzijn´. Een wonderlijke ervaring omdat ik binnen onze organisatie het personeelsbeleid onder mijn hoede heb. En doorgaans de attenties (waar Sonja en haar crew altijd tijdig aan denken) autoriseer. Het is alsof Sjaak vanaf de gang door een ruitje naar zichzelf zit te kijken. Escher zou er een mooie schets van kunnen maken. Voorlopig geniet ik van de bloemen, zolang het maar geen geramiums zijn want daar zit Sjaak liever nog niet achter.

Huizenjacht


Het valt niet mee: voor het Nieuw Samengestelde Gezin een passend huis te vinden in een van de duurste postcodegebieden qua ´wonen´ in Nederland. De 357x-reeks kenmerkt zich door de hoge vraagprijzen en dito interesse. Sjaak en de VdH roerden zich in deze markt. In alle opzichten (school, sport, juiste afstand tot exen) was het beter als dit NSG ook in de buurt van 357x zou komen te wonen. Maar na ruim een maandje zoeken is het gelukt. Via via werden we op deze woning geattendeerd, we gingen alvast kijken, werden enthousiast en waren als eerste toen het voor het echchie ging. Een aantal keren heen en weer bieden en nu zijn we het eens. Binnenkort is dit pand het onze, althans als je het bungelende touw dat de bank wel graag spant even vergeet.

Update: een eerste impressie in Flash. Klik op een pijltjestoets of de muis om naar de volgende foto te gaan.

zaterdag, oktober 15, 2005

Beleving


Afgelopen donderdag naar een deel van de fascinerende documentaire gegeken over Kalusha, de (voetbal)held van Zambia. In 1993 ontsprong hij de dans bij een vliegtuigongeluk van zijn teamgenoten. Kalusha maakte toen al furore in België (Cercle Brugge) en Nederland (PSV). Zambia was één van de sensaties op de olympische Spelen van 1988 toen het Italië met 4-0 versloeg. Kalusha scoorde drie maal en wordt sindsdien vereerd in zijn land. Nu is hij bondscoach en haalde Zambia het WK2006 net niet. Sjaak zal met tranen in zijn ogen toen het team in een oude bus zat, drie aan drie, ongecompliceerd zingend, Maria aanroepend voor de wedstrijd. De levensvreugde die daar uitsprak maken we hier maar zelden mee. Wat een Beleving! En: Prijzen voor dit prachtige document!

woensdag, oktober 12, 2005

Dat rookt maar!


Sinds de strenge regels voor rookvrije werkplekken zijn de rokers vogelvrij. In treinen, stations, vliegtuigen en andere openbare gelegenheden dreigden zij volledig geëxcommuniceerd te worden. Verbannen naar tochtige tussengangen, winderige zijportalen en smoezelige hoekjes van gebouwen werden ze. We zouden ze wel rauw lusten met al dat gerook. Het leek te gaan lukken, sombere gezichten bij de zwaar verslaafden, triomf voor degenen die jarenlang de stinkrook moesten inademen, hoe indirect soms ook.

Nu ruim 1½ jaar later heeft het rokersvolk zich herpakt. Althans bij mij op het werk. Zoals zo vaak: onderdruk een bevoilkingsgroep en verwacht niet anders dan dat die groep zich verbonden weet en hechter dan ooit tevoorschijn komt. Zo had ik ooit bedacht dat ze fijn ergens in een hoekje konden komen te staan, achter Fr@´s parkeerplaats. Al dat gehang voor de deur, dat geeft geen pas, dus liever uit het zicht. Speciaal een afdakje voor laten maken; verkouden worden betekent immers een hoger ziekteverzuim. Mooi dat ze dat negeerden, zeker toen het gebruik van de nooduitgang -die direct toegang gaf tot dat verdoemplekje- door mij persoonlijk werd verboden. Maar niet alleen het territorium eigenden zich toe, ook het tot op dat moment niet bestaande rookrecht kreeg langzaam maar zeker gestalte. Eerst aarzelend, maar met toenemend bewustzijn ´ging men even roken´. Hanggroepjes vormden zich, als je iemand wat vroeg die ´ging roken´ en je daarmee de groep ophield, werd langzaam maar zeker gezien als een aantasting van de grondrechten van de mens. Argumenten als ´we bespreken heel wat zakelijks tijdens deze rooksessies´ werden moeiteloos uit de hoge hoed getoverd ter compensatie van terechte vragen of dat zomaar in werktijd mocht. Het gedogen van roken heeft een geheel eigen dimensie gekregen. Zo heeft de wal het schip gekeerd, rokers zijn zichtbaarder dan ooit, je moet toch door de walm heen en gezien de status en het geuzenimago dat de groep zich heeft toegeëigend zijn twijfelaars als onze eigen Adjedorp definitief overstag gegaan.

maandag, oktober 03, 2005

Japanse slagkracht


Afgelopen donderdag bezochten de VdH en Sjaak een concert van Gocoo, een Japans slagwerkgezelschap van 4 mannen en 7 vrouwen, dat ritme en spiritualiteit in de taiko (trommel) vindt. Er werd driftig op los geslagen, maar er zat een enorme samenhang en discipline in. De strakke dames, aangenaam om naar te kijken en ze konden de outfit goed hebben, sprongen en bewogen alle kanten op maar vergaten hun taiko´s niet. Het concert kreeg wel in de loop van het concert iets van gewenning en het duurde voor Sjaak precies lang genoeg. En un momento dado is het effect van deze slagkracht wel weg. Aandoenlijk was in het begin het Nederlands dat de leadvrouwe Kaoly Asano probeerde te spreken. Zo liefjes dat het Sjaak begon te storen toen ze maar door bleef gaan en het was fijn dat ze daarna weer fors doortrommelde. Hoogtepunt was de soloact van hun gastmusicus Goro Miyamoto, die solo tegelijk zowel een citer-achtig instrument speelde als de didgeridoo. Een fanatastisch klankspel en dito atletische prestatie. Een korte impressie van de groep is zeker de moeite van het bekijken waard.

Flatangst


Dit weekend gebeurde in Leidschendam waar ik vroeger als kind zo bang voor was. Ik groeide immers op in de flatwijk Ommoord en ging regelmatig bij vriendjes of vriendinnetjes spelen uit school. Enkelen woonden in een flat, waarvan de hoogste 14 verdiepingen hadden. Ik vond het altijd doodeng om langs de gallerij te lopen of op het balkon te spelen, dat zo hoog lag. De hekken waren voor mijn gevoel maar een meter. Ik was bang dat het hek zou breken, zelf zou struikelen of: als er toch eens een gek... Dit indicent geeft maar eens aan dat het altijd mogelijk is, maar dat het talloze miljoenen keren niet gebeurt.

Dat was ´m


Afgelopen week beëindigde ik op mijn speciale fietsblog mijn top 10 van cols/beklimmingen. Het was veel werk, maar ik wilde dit graag doen. Vooral voor mijzelf, maar links en rechts hoorde ik dat de -zij het schaarse- lezers het konden waarderen. De suggestie van de VdH om het domein naar films, boeken of vakantielanden te verleggen houd ik in beraad. Eerst maar eens het huis regelen. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen, of als index om eens terug te lezen: de top 10 in vogelvlucht:

1 Mont Ventoux
2 Col du Galibier
3 Nufenenpas
4 Col de Champs
5 Col de Joux Plane
6 Mont du Chat
7 Passo dello Stelvio
8 Ballon d´Alsace
9 Port de Larrau
10 Ruiterberg

zondag, september 25, 2005

Overgestapt


Eindelijk zijn we dan over. De oude pc van Sjaak rammelde al meer dan een jaar, liep telkens vast en opstarten moest met beleid gebeuren. De eerste 10 minuten mocht je gewoon werken, daarna liep het geheugen vol, waarschijnlijk door allerlei spyware en elkaar in de haren zittende dll-tjes. De nieuwe pc, een twwedehands weliswaar, maar toch qua specificaties veel beter stond al bijna 4 maanden op installatie te wachten. Maar ja, hoe krijg je daar alles weer op geïnstalleerd? ADSL, virusscanners, mailwasprogramma, emailarchief. Tijdenlang schoof Sjaak de migratie voor zich uit, maar dit weekend is het dus gebeurd. En succesvol, zowel Sjaak als de VdH kan nu werken met een muisstille pc, die niet vastloopt ben doet wat je wilt. Hoezee!

Tijd vliegt


Al is het geen pretje om 9 uur opgevouwen te zitten in een vliegtuig en licht ellebogenwerk te ervaren, ook in een Airbus vliegt de tijd. Sjaak zat bij het raam en genoot van het uitzicht. Vanuit de Seatac regio (samenvoeging van Seattle en Tacoma) vlogen we achtereenvolgens over de Rocky Mountains, Noord-Canada, Groen-, IJs-, resp Schotland om via IJmuiden op een stralend Schiphol te landen. Een nachtje van 2 uur, je vliegt tegen de tijd in en daardoor heb je geen besef meer van op welk moment van de dag je leeft. Hoe doen de professionals dat? Een week later is de jetlag weg, gelukkig maar. Wat blijft is dat de wereld echt klein is. In no-time ben je een derde van de aardbol verder weg.

maandag, september 19, 2005

Leren van beelden



Zoals beschreven zijn we tijdens de Seattlereis naar een heuse baseballwedstrijd geweest. Deze foto is voorafgaand aan deze wedstrijd door Joost genomen en is veelzeggend. Evert en Antoon kijken ietwat somber en licht gespannen. Zij vrezen een moeizame en langdurige sessie, een ReIS vol gestolen honken, zich bijstellende doelen, weing punten en niet aflatende behoefte aan relievers. Of is het het besef dat ze voor hetzelfde geld ook een seizoen zo´n baseballclub kunnen laten draaien? En wie zou de meeste kijkcijfers krijgen?
Stefan kijkt nog redelijk vrolijk op naar Marcel, en de anderen die zich achter hem hebben geschaard. Zij hebben het goed naar de zin en zien wel wat er komen gaat. Soms is sport net het echte leven.

zondag, september 18, 2005

Spambescherming

Helaas. De Spamvarkens hebben nu ook mijn blog gevonden. Daarom is er nu een woordverificatie op gezet om te voorkomen dat ik ineens veel reactie krijg waar werkelijk niemand op zit te wachten. Iets meer werk bij het reageren helaas, maar we houden het zo leuk.

donderdag, september 15, 2005

Amerikaans vermaak

We weten allemaal dat de boog niet altijd gespannen kan zijn dus togen we dinsdagavond na een zware conferentiedag naar een heuse baseballwedstrijd. Hier spelen de Mariners en die doen het niet echt goed. Toch zaten we met een kleine 40.000 man naar een saaie wedstrijd te kijken tegen de Angels uit Anaheim/LA. Het werd 2-1 voor ons want je identificeert je al snel met de stad waar je zit. Joechee! Maar we verbaasden ons nog het meest om het publiek, dat op de vreemdste momenten juichte, meer oog had voor het grote scherm waar ze op zouden kunnen komen, dan op het spel zelf. Het feit dat er geen hard kern is geeft het scorebord alle macht in hoe er aangemoedigd wordt. Je krijg heimwee naar Vak S. Ik begreep altijd wel uit de verhalen dat het zo moest zijn en het is inderdaad waar. Een voordeel is wel dat je om 23 uur 's avonds wel weer veilig naar huis loopt zonder stenen van de rivaliserende aanhang naar je kop te krijgen. Sport op zijn Amerikaans heeft zo zijn verschillende kanten.

Presenteren kunnen ze


Vanochtend een presentatie gehad waar je bijna niet doorhad dat het 80 minuten reclame voor Microsoft was. Zo'n Chris Capossela schudt de woorden zonder moeite uit zijn mouw en vertelt de zegeningen van Office 12, dat volgend jaar beschikbaar komt. Volledig XML-based, alle bestanden worden in eerste instantie alleen in XML opgeslagen waardoor je niet meer met van die vervelende grote attachments zit en de uitwisselbaarheid sterk wordt verbeterd. En een aantal handige foefjes erbij, waarvan we morgen in ons werkbezoek aan Microsoft vast nog wel meer over zullen horen. Wellicht kunnen onze eigen appjes in de toekomst hierdoor vervangen worden, een nachtmerrie voor een enkeling vrees ik.

Maar goed, Sjaak wordt ook wel wee van dit soort verhalen en met name de manier waarop. Aan de effectiviteit en kwaliteit wil ik niets afdoen. Die is bijna perfect. Maar het Gatesvernisje dat erover heen zit en dat je bijna kunt ruiken. Het 'we zijn de beste, maar we zijn eigenlijk vooral goed voor de mensheid en we zijn daarbij ook nog best een leuke club'. Dat gevoel dus, bezorgt Sjaak ook een beetje jeuk.

In de aansluitende parallelsessie werd de titel van dit itempje meteen weer onderuit gehaald in een zeldzaam warrige workshop vol met open deuren en vage noties. De ene Amerikaan is de andere niet.

woensdag, september 14, 2005

Hoe simpel?

Onlangs publiceerde 'papa' een item over simpele en goedkope oplossingen in de ICT. Zojuist woonde Sjaak een workshop bij waar voor een luttel bedrag van 50.000 euri in Nigeria een volledig geintegreerd systeem gebouwd is. Wel van de grond af aan, er was niets, maar toch. En niet van de straat hoor, ze bouwen volgens de architecturen die wij wel bedacht hebben maar nog niet kunnen realiseren. Evert (opdrachtgever van ons eigen ReIS) was toe aan een borrel, Antoon viel ook even stil want de bedragen waarover wij het hebben zijn van geheel andere orde.

First impressions

Nog flink kampend met een jetlag, opgelopen door een relatief laat vertrek naar het 9 uur vroeger levende Seattle, begon de delegatie (JanvV, Fred, Ruud, Joost, Ron, Antoon en u aller Sjaak op maandagmiddag vol goede moed aan het tripje naar deze prettige stad in het Noordwesten van de VS. Deze middag werden we herenigd met Evert Schaap, die met vrouw en dochter van bijna 2 (die een volmaakte kopie van haar vader is) al drie weken vakantie achter de rug had. We sloegen ons op een terras aan de Waterfront van Seattle door de gemiste nacht heen en namen het programma door. Fred buitte zijn natuurlijke overwicht als president uit om hierin lichtjes te coördineren. In de Court Cafe ontbeten we de volgende dag transatlantisch en voegde ook Marcel van de Lustgraaf zich bij de club. Nog voor het congres geopend werd ontmoetten we Dory Reiling,die vanuit de Wereldbank hier naartoe kwam. Niet veel veranderd is ze, hooguit een lichte Amerikaanse tongval.

De eerste spreker was de voormalig senator van Washington State, 'Slade', die net als Sjaak alleen aan zijn voornaam genoeg heeft, in de 9/11-onderzoekscommissie zit en daar Amerikaans-indringend over vertelde. Een link naar het congres ontbrak echter volledig. Daarna was het het reguliere parallelsessiewerk. Sjaak bezocht een sessie over de mogelijkheden van breedband internet (WiFi) op gerechten, als service voor tijdens het wachten, maar ook om de procesvoering te vergemakkelijken en soms ook te versnellen. En via deze infrastructuur bood men ook leuke dingen voor de mensen aan zoals live feeds van zittingen en vrijwel realtime transscripties van wat er gezegd werd. Aardig is dat Fred dan vertelt dat ze in Almelo dit hebben uitbesteed aan KPN en dan alleen voor de toegang. Voor het aanbieden van diensten en dossiers wachten ze op landelijke oplossingen. Die er nu echt binnen een paar jaar aan zullen komen.
De sessie erna ging over een Australisch voorbeeld van integratie was aardig maar de vorm was matig en dat gaat dan toch koste van de inhoud. Australië is echter wel ver op weg, in alle opzichten. De presentatie daarna was een zeer professioneel en met gevoel voor timing en drama gebracht verhaal over hackers en beveiliging. Niet klagen dat het zo erg is, niet doen alsof je onder controle hebt, maar het serieus nemen en de juiste maatregelen treffen. De special interest groep daarna ging over een tool om je datamodel in kaart te brengen en de connecties te maken met je tabellen. Iets voor onze eigen Dagmara en Oppie dus. Deze prettig afwijkende techneut had dat in opdracht voor de National Centre of State Courts (onze organisator) gemaakt. Sjaak heeft het cd-tje mee, wellicht is het wat en kan het de aanschaf een duurder tool overbodig maken.

Wat na de eerste dag als indruk overblijft is dat dit congres niet veel afwijkt van onze eigen congressen, Dit heeft ca 1000 bezoekers en ik zie ons niet direct allemaal zingen of een debat voeren. Het is erg onrustig, veel mensen hebben veel andere dingen te doen en lopen de bellen, te SMS-en of te WiFi-en. Waarom kom je dan denk ik dan altijd. En in het algemeen zijn het vaak lichtjes opgepompte verhalen die ik graag in de praktijk eens echt zou willen zien werken. We kunnen het Australische systeem zo bekijken, Evert heeft de juiste connecties.. Over beheer en exploitatie heb ik nog niets gehoord, alleen maar over hoe mooi het is. Kennelijk werkt hier SQL, Biztalk en Verity altijd naar behoren of hebben ze nóg stabieler produkten. Verder denk ik dat het een goed idee is om te kijken of we naast die congres, dat toch een beetje het WK is voor Court Technology we in de even jaren geen Europees equivalent kunnen organiseren. Zo'n EK kunnen we heel goed in eigen land houden en verschaft ons weer een hoop werk. En dan kunnen we erachter komen dat we niet wezenlijk achterlopen.

zondag, september 11, 2005

Sjaak in Seattle


Morgen gaat Sjakenman op dienstreis naar de VS. Daar wordt het tweejaarlijkse congres over Rechtspraak en ICT gehouden. Elk jaar gaat daar een -steeds grote wordende- groep naar toe. Om kennis te nemen van hoe ver men daar is, maar volgens mij ís het vooral ver daarheen en zijn we zelf ook best goed bezig. Anyway: het zal een weerzien worden voor Sjaak met deze mooie stad, die ik een paar uur bezocht in 1990 op doorreis van Denver naar Vancouver, die stad die naar de voorvaderen van mijn confrère Coef is vernoemd. Enkele jaren later werd het de stand van de grunge, van Nirvana en Pearl Jam. De stad werd hot, veel ICT-bedrijfjes floreerden er, het milieubewuste Washinton was ´OK´ en zelfs Hollywoord schoof noordwaarts naar Washington State zoals in de film Disclosure waar Michael Douglas een hitsige Demi Moore maar net van het lijf kan houden. De vreselijk film Sleepless in Seattle, heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels een mierzoet smaakje bij de stad gaan associeren. Terwijl ik ik de diep nacht daar toch een paar uur in de fraaie stationshal veilig heb geslapen en een mooie ochtendwandeling langs het water heb gemaakt.

Grappig is dat ik automatisch naar mijn Let´s go USA uit 1994 greep toen ik wilde weten wat er te doen is. Alsof er geen Internet is, waarop werkelijk alles te vinden is! Je kunt nu zelfs je hotel uit de lucht zien via Google Earth. En wat ook veranderd is, is de inchecktijd van 3 uur en de angst, zelfs bij Sjaak om vandaag, toch een beladen datum alvast heen te gaan.

Als mijn hotel´s wireless internet wil praten met mijn notebook zal Sjaak ook vanuit Seattle spreken. U kunt nog een voorspelling doen voor Sjaaks berg top 10 en meedingen naar de een boekenbon. En voor de leken: gokken kan ook: alle bergen in de top 3 zijn al op Sjaak Schakelt genoemd.

woensdag, september 07, 2005

Fed up with Lance


Sjaak is al langer Lancemoe, maar gebruikt het algemene blog om te melden dat hij de mogelijke comeback van Lance bijna te sneu voor woorden vindt. Alsof hij door die dopinggeruchten geprikkeld zou zijn, hij verveelt zich gewoon. Natuurlijk heeft hij Epo gebruikt, niet ongebruikelijk voor (ex) kankerpatienten. Maar waar houdt de behandeling op? Misschien ben je wel pas genezen als je pakweg een Tour de France blijkt te kunnen winnen. Om bij je terugkomst gelijk met dr Ferrari als arts in zee gaan is hetzelfde als een twijfelaar delen met een schaarsgeklede Monica Lewinsky en zeggen dat je samen de rozenkrans hebt gebeden. Het vervelende is dat het net om hem sluit, er nu bewijzen lijken te zijn en het een kwestie van woorden en definities wordt. Laat hem gewoon de waarheid vertellen, dan nog steeds blijft het een wonderbaarlijke prestatie en mijn respect wordt alleen maar groter als hij zijn medicijngebruik zou toelichten. Te goeder trouw of niet (wie weet zitten er resten in zijn lichaam van de ´legale´ therapie). Ben overigens benieuwd wat Lance onder sex verstaat, wellicht kan hij voor suggesties bij zijn collega draaier Bill terecht.

Een 8e, 9e of 10e Tourzege verandert niets aan deze discussie en erger nog: het respect begint steeds verder af te nemen.

dinsdag, september 06, 2005

Coef´s kunstwerkjes


Mijn campagnon Jan, maker van het productieve en sfeervolle Dagelijks Leven, is een ware tovenaar met het maken van grafisch werk voor onze beleidsnotities, jaarplannen, voortgangsrapporten en presentaties. Vorig jaar initiëerde ik een kalender uit Eigen Werk voor hem (dankzij enkele collega´s werd het een professioneel geheel). Soms draaft hij wat door met zijn gepriegel in Xsara maar dit plaatje bevalt me. Het is ons nieuwe organisatieschema en de eenvoud, kleuropbouw en strakheid van het geheel geven mij een goed gevoel voor de toekomst. Wat kunst al niet vermag.

Vaarfeestje


Kleine kinderen, kleine zorgen; Grote kinderen, grote zorgen. Als je kroost nog in de luiers loopt en de crèche hun contact met de buitenwereld is houden Ouders Van Oudere Kinderen het je voor. En het is natuurlijk waar, al groei je zelf met je kinderen mee en valt er heel veel praktische zorg weg als het spul ouder wordt. Een van de prettiger vormen van de grotere zorgen is het kinderfeestje. Wat ga je doen? Dit is een niet onaanzienlijke hoofdbreker. De tijd voor taart en speurtocht is voorbij. Spelletjes als koekhappen en spijkerpoepen: leuk maar passé en de bijna tiener wil ook wel wat spectaculairders. En als ouder heb je het beste voor met je kind. Dus ga je nadenken. Wordt het een ‘uitbesteed feest’, (voor alles is een markt) een gemakkelijke standaardoplossing in een pretpark á la KidzCity, iets extreems als naar de Efteling met een groepje, huur je een complete speeltuin af inclusief clowns en draaimolen of verzin je zelf iets. Dat laatste heeft de voorkeur voor Sjaak en zijn ex, waarmee dit soort feestjes nog gezamenlijk worden georganiseerd.

Na de geslaagde sport- & kookfeestjes was het even zoeken naar iets leuks het feestje van de oudste dochter. Bowlen en de klimmuur was al door anderen gedaan. Het Spoorwegmuseum viel af (na door Sjaak zelf als matig te zijn geresenceerd). Enig puzzelen leverde vervolgens op dat we gingen varen op de Kromme Rijn. Een licht risico gegeven de kwaliteit van deze zomer en de timing voor begin september. Maar het weer was afgelopen zondag geweldig en het feestje daardoor een succes. En dan is duidelijk dat er niet veel nodig is om kinderen te amuseren. Het varen (kano, kayak én door de (leen)ouders bediende roeiboot)werd een sport. De door de VdH bezorgde picknick werd met gejuich ontvangen en het geklep van het 10-tal meiden zorgde voor voldoende leven in de brouwerij. Kortom: de ouderplicht is weer naar tevredenheid vervuld en we kunnen ons weer een half jaar richten op het volgende goede idee.

zaterdag, september 03, 2005

Dierenliefde



Ze komen nog wel regelmatig binnen, de clubbladen van de Fietsersbond, Stichting Gedeeld Autogebruik, Waddenvereniging, Natuurmonumenten en ROVER. Sjaak is namelijk al jarenlang geheel politiek correct lid van milieubeschermende organisatie en maatschappelijk verantwoorde mobiliteit. In de fietsgroep viel Sjaak stil als het over Auto’s ging, de NS dienstregeling kende hij uit zijn hoofd. Op het werk is hij de aanjager achter verantwoord zakelijk reizen met Greenwheels en NS Businesscard. Maar de dagelijkse realiteit knaagt aan dit fraaie imago. Met de komst van de VdH, ruim een jaar geleden, kwam ook een fraaie, zwarte Citroën C3 voor de deur. Nodig voor het werk, de kinderen, diesel –nog zonder roetfilter- vanwege het hoge aantal kilometers. Ook handig voor Sjaak die de ruimte die door de VdH in huis in beslag werd genomen gecompenseerd zag door vrij gebruik van deze C3 (zij het vooral buiten kantoortijd). Echter het NSG past niet in de C3 en omdat het hele spul nog 6 km van school zit zaten we, wachtend op een nieuw huis, regelmatig met een vervoersvraagstuk. En gezamenlijke vakanties waren ook lastig te plannen. Dus een grotere auto maar, een MPV voor 7 personen. Maar ja, hoe dan met het woon/werk verkeer. Gaan we dan met die grote bak en kan Sjaak dan de kids vervoeren. Na ampele overwegingen besloten we tijdelijk er 2 (twee) auto’s op na te houden. En daar staan ze dan. We noemen ze Mol en (Blauwe) Vinvis om ons nog een beetje het gevoel te geven dat we feeling met het milieu hebben. Dat de Vinvis op LPG3 rijdt pleit ook nog een beetje voor ons, maar vervuilend blijft het.

Een week of wat geleden verlegde Sjaak de bodem nog verder. Was hij al noodgedwongen op vakantie lid van de ANWB en Wegenwacht geworden, nu ging hij voor de deur zelfs de auto wassen en poetsen. Straks kan hij helemaal meepraten met de boys op fietsvakantie over Auto’s en zal hij klagen over file’s, hoge accijnzen, benzinetekorten, schaarse parkeerruimte en ander falend verkeersbeleid van de Regering. Hoeveel meer autobezitter kun je worden? Vanaf nu concurreren de milieubladen in de brievenbus met de Kampioen en natuurlijk straks de Autoweek, Autovisie en het aandeelhoudersblaadje van de Koninklijke Olie.

maandag, augustus 29, 2005

Splitsing

Hoewel Sjaak een niet al te hoge productiviteit heeft op zijn blog en de stukjes mondjesmaat verschijnen is het toch tijd voor een splitsing. Al langere tijd flisten veel postings door zijn hoofd en de meeste gaan over fietsen. Die worden door mijn fietsvrienden goed ontvangen, maar om mijn blog te vullen met fietsverhalen... Vandaar een afsplisting. Niet om tientallen, honderden of duizenden lezer te trekken maar om mijn ei kwijt te kunnen en te zien of iemand dit wil oprapen. Sjaak Spreekt introduceert Sjaak Schakelt. Om naar over te schakelen dus en weer terug te gaan.

maandag, augustus 22, 2005

Autoverslaving











Op zijn leukste verjaardagsfeestje sinds tijden kreeg Sjaak van zijn buren het spelletje Rush Hour. Mét de waarschuwing dat ´de kinderen er mee vandoor gaan en het onder je handen wegrukken´. Inderdaad, dat laatste is regelmatig gebeurd. Maar het spelletje is van Sjaak, iets dat nog indruk maakt bij de jongeren en regelmatig een succesvolle claim teweeg bracht. Hij heeft alle 40 opdrachten nu gedaan. Een heerlijk en verslavend spel. Het doet denken aan de ouderwetsche woordpuzzeltjes van vroeger, zij het dat deze auto´s maar in één richting kunnen bewegen en er dus minder mis kan gaan. Voor wie het spelletje niet heeft is er ook de digitale variant. Probeer -na enig oefenen met simpeler opdrachtjes- nummer 38 maar eens, die heeft me 2½ avond gekost.

dinsdag, augustus 16, 2005

Voetbalvader









Zaterdag start het voetbalseizoen van mijn zoon van 7 jaar, zijn eerste. Zelf heeft hij er veel zin in, hij mag nu echt en zijn gehele uitrusting heeft hij al. Een goede vriend van mij heeft mij aangekondigd dat dit ook míjn leven zal veranderen. Nooit meer willen uitslapen op zaterdag maar om half 8 het bed uitspringen en niet kunnen wachten om naar het veld te gaan. Dromen van die ene wereldgoal van jouw ventje of een prachtige redding in de laatste minuut bij 1-0 voor als hij op doel mocht komen te staan. Jezelf niet terugkennen in je fanatisme als het eigenlijk om sportief aanmoedigen gaat. Ik zie nog mijn anders zo relaxte buurman gewoon half het veld in lopen om zijn zoon aan te sporen en als de leider niet helemaal volgens schema wisselt hem gewoon toeroepen dat ´er niets van klopt´. Gaat hij geld geven aan zijn zoon als hij scoort, een huiveringwekkend litteken op Sjaaks nog tere ziel. Of erger: projecteeert hij zijn gemiste profcarrière op zijn zoon en is elke misser goed voor een verbaal bombardement? Drinkt hij straks aan de bar te veel bier en gaat hij dan toch achter het stuur, bij voorkeur mét kinderen van anderen achterin (zonder gordel natuurlijk). Scheldt hij straks scheidsrechters voor rot als ze ´thuisfluiters´ blijken te zijn. Ik zie ze nog steeds voor me, ruim 25 jaar later, de Voetbalvaders.

Zou Sjaak ook zo worden? Wordt hij een Voetbalvader? Jiskefet heeft een briljant portret gemaakt. God behoed mij!

Ps het shirtje van het jochie is een zogenaamd ´1-14-1-24´-exemplaar. Van ´die andere club´ uit ´020´. Mijn (leen)kinderen zullen me deze verwijzing niet makkelijk vergeven. Maar een voorbeeld met een jochie dat speelt voor die club genaamd naar die Griekse Godenzoon geeft aan dat dat het daar helemaal niet goed zit. En de sketch is er niet minder geniaal door. Kunst en satire doorbreekt soms harde supportersgrenzen.

woensdag, augustus 03, 2005

Wim

Eergisteren zag ik bij Nova een herhaling van een documentaire over Wim Duisenberg. Die zat toen tegen zijn afscheid van de ECB aan en de camera volgde hem daarbij. Sjaak was behoorlijk moe, maar bleef kijken. Duisenberg is een intrigerende persoon geweest. Die ruwe kop met het wilde haar, viel altijd op tussen de gladgestreken wereldleiders op politiek en financieel vlak. Zet
Wim naast een Chirac of Blair en je denkt dat hij de uitbater van de kroeg is waar ze graag privé naar toe gaan. Maar als intellectueel, inhoudelijk en wat sociale vaardigheden betreft heeft hij zich altijd staande weten tehouden.

Wat vooral boeit is dat Wim de brug tussen werelden van 'links' en 'monetair' is geweest. Als lid van het legendarische kabinet Den Uyl< ik discussierde eindeloos met Joop, het werd vaak laat en we kropen daarom maar samen in het enige bed dat in het Catshuis stond"> stond hij model voor politiek correcte standpunten en besluiten. Wim was van ´ons´. Tegenstanders van Den Uylverweten hem en zijn kabinet 'potverteren', iets dat opmerkelijk is omdat de minister van Financiën later als president van de Nederlanbdsche Bank in elke zin het woord 'ombuigen' liet vallen.

Was Wim nu links of toch rechts? Dat onderscheid is bij hem nooit relevant geweest en dat maakt hem intrigerend. Verder werd niet duidelijk of deze bedachtzame, wat sloom formulerende en bescheiden ogende man nu wel of niet sympathiek was. Feit blijft dat hij veel heeft bereikt en in die zin wel een van de beeldbepalende Nederlanders in de internationale geschiedenis van de afgelopen eeuw is geweest. Maar daar wordt je geen Grootste Nederlander aller tijden mee.

vrijdag, juli 29, 2005

Gevangen in nostalgie



Vorige week naar het Spoorwegmuseum geweest. Dat is helemaal vernieuwd en men heeft daarbij -en dat is opvallend in deze tijd- niet op een losse euro gekeken. De ontvangsthal is prachtig gerestaureerd (al bladdert het eerste stucwerk al weer), het buitenterrein is geheel overkapt en de presentatie van alle materieel is in de zogenaamde Werelden veel dynamischer geworden, zonder te vervallen in een Efteling of SixFlags achtige attractie. Kortom: de renovatie van het Spoorwegmuseum in ruim een jaar tijd is een knappe prestatie.

En toch ben ik maar matig enthousiast. Het licht kneuterige dat het museum had is er van af en is op de toegangsprijs gestort. Erger is dat het museum behoorlijk pretentieus is geworden en zich verliest in een nogal eenzijdige presentatie. Alsof het spoor na de stoomtrein is opgehouden zich te ontwikkelen. Prachtig hoor dat koper, staal en historisch verantwoorde spul, maar er is daarna een hoop gebeurd. Er is geen aandacht voor de rol van het spoor in het huidige tijdsgewricht en dat was er voorheen wel zij het met een ‘over the top’ Holland Railshow en een wat sneue modellenshouw van de TGV en ICE. Wat een mogelijkheden hebben ze hier laten liggen om te laten zien wat het spoor in de komende 50 jaar kan betekenen. Zowel op de langere afstand, als in het stadvervoer. Succesverhalen als de Duitse S-Bahn, Parijse RER en Spaanse Cercanías komen niet aan bod. Er hadden interactieve simulaties kunnen worden bedacht, dilemma’s rond tracéplanningen en inpassing in huidige infrastructuur uitgewerkt. Dit had het deel van het museum kunnen zijn waar het echt interactief voor kinderen had kunnen zijn, leuk voor scholen bijvoorbeeld. Nu heb je het na één bezoek wel gezien, is de geschiedenis wel bekend en ga je niet snel nog een keer de forse entree betalen voor en kleiner rondje in de verkorte Jumboexpress.

Het gebouwtje van de Holland Railshow staat nog leeg. Wie weet volgt men binnenkort alsnog Sjaaks adviezen op.

dinsdag, juli 26, 2005

Nog even over de Tour


Boxmeer is al weer gereden en de speculaties over wie de editie van 2006 gaat winnen vliegen je om de oren. Toch wil Sjaak nog wel een zegje over de Tour van dit jaar doen.
In maart was al duidelijk dat Lance voor nummer 7 zou gaan en ook binnen zou halen. Een uitzonderlijke prestatie, zonder meer, en ik vraag me af wie in de toekomst net zoals Lance talent, toewijding, training, perfectionisme, egoïsme en een blinde overwinnigsdrang met elkaar weet te verbinden. Verder was het net zo saai als onder Induraín, zij het dat de tegenstand (Jan, Basso, de andere Amerikanen, in het begin Pantani) nu van hoger niveau is dan onze Miguel destijds tegenkwam (Zülle, Rominger, Jaskula). Lance is natuurlijk een grote klootzak, met een groot Ego, maar daadoor ook wel weer interessant. Jammer dat Valverde uitviel, die had ik wel in de Pyreneeën willen zien en had mij de overwinning in de Tourtoto moeten brengen. Hij is naar mijn mening samen met Basso de man van de toekomst. Hincapie moet eindelijk maar Parijs - Roubaix gaan winnen, die Kei staat hem beter dan het geel en dan moet diedaarvoor maar in het wiel van Boonen blijven volgend jaar.

Dat een nieuwe jonge Nederlandse lichting eraan kwam, zoals Sjaak in maart voorspelde, werd bevestigd door Pieter Weening en ook wel door Joost Posthuma. Toch had ik ik deze jongens graag voor de bus zien binnenkomen en ze hadden zich nog meer kunnen laten gelden. Posthuma had de tijdrit van zaterdag niet verkend en werd 29e. Als hij deze serieus had genomen had hij bij de beste 15 kunnen komen. Nu mist hij de ervaring om heel diep te zijn gegaan. Weening imponeerde in Gerardmér, en vooral op weg daarheen op de Col de la Schlucht, maar rijdt naar mijn zin iets te groot bergop, waardoor hij in het hooggebergte minder uit de voeten zal kunnen. Hij had ook voor de witte trui kunnen gaan dit jaar, al geeft dat geen garantie voor een Tourwinst (Bouwmans, vd Velde, Winnen en Lubberding waren de laatste Nederlandse winnaars en de 3e plaatsen van Winnen in 1983 en vd Velde in 1982 zijn de hoogste Tourklasseringen die ze hebben gehaald). Hopelijk verworden ze niet tot de nieuwe Karsten Kronen en Addy Engelsen, aardige jongens, maar geen klasbakken. Volgend jaar moet het dan echt gebeuren, en wie weet is er in naseizoen nog wat te halen voor de jongens. Al moet Boogerdje nog wel de wereldtitel in Madrid pakken, in de regenboogtrui Lombardije en Luik winnen en dan stoppen.

Gezeik langs de Autoroute


Soms zijn er van die momenten dat je als man volstrekt gelukkig bent met het gegeven dat het zaad van je vader bepaalde dat je óók een man moest worden. Kent u dat: een druk tankstation langs de Autoroute met een eindeloze rij wachtende mensen voor het toilet? Tien tegen één dat die rij wachtenden vrouwen zijn. Wij mannen kunnen doorgaans gewoon doorlopen en ons plasje doen. Sommige kerels doen er wel heel lang over en daar hebben ze in Duitsland zelfs speciale pictogrammen voor gemaakt. Maar in het algemeen zijn we snel klaar en kunnen we de reis vervolgen. Arme dames. Niet alleen is de rij meestal enorm lang, de wc’s zijn eigenlijk altijd smerig en dat telt voor de gemiddelde vent minder zwaar dan voor de doorgaans hygiënischer ingestelde vrouw. De ultieme vernedering lijkt me dat je als vrouw dan maar de toevlucht moet nemen tot de mannenafdeling. Ik kan me de priemende ogen nog wel voor de geest halen toen ik vroeger mijn kinderen een schone luier gaf, waarvoor ik meestal naar de vrouwenafdeling moest. Op je gemak ben je zelden in het deel dat de andere sexe toebehoort. Maar erover zeiken zal ik niet, als de nood hoog is zijn ze allemaal welkom.

Naschrift, speciaal voor mijn trouwe doch nog wat anonieme lezer Maaike. Fijn dat bij ons op het werk de wc´s gescheiden zijn hè?

maandag, juli 25, 2005

Vakantiestress


Mijn zus wist vroeger, amper tien jaar oud op briljante doch ontnuchterende wijze de paradox van stressend onthaasten samen te vatten. Mijn vader wilde altijd een half uur voor de vertrektijd van de trein op het station zijn en dan was het vaak flink opschieten. ´Mijn vader haast zich, om zich niet te hoeven haasten´ vatte zij dit gegeven samen en daar hoeft Sjaak nu niets aan toe te voegen.

Morgen gaat Sjaak weer aan het werk. Ruim drie weken vakantie zijn voorbijgevlogen en zoals zo vaak is er een strijd tussen niet aan het werk willen en de draad ook wel weer willen oppakken. Merkwaardig fenomeen eigenlijk: vakantie. Als ik denk aan de weken voor de vakantie, dat was niet leuk meer. Op mijn werk werd ik geleefd, op school was er elke dag wel iets om aan te denken, thuis lag er van alles (was, spullen kopen voor de vakantie etc.) Er moest zo veel nog de laatste dagen, totdat het simpelweg allemaal niet meer kon en de vakantiedatum de waterscheiding werd tussen verleden en toekomst. Daarna kostte het inpakken en nadenken wat er allemaal mee moest nog de nodige energie en zweetdruppeltjes. Kortom: flink aan de slag om rustig op vakantie te kunnen. Pas onderweg naar Bretagne kwam die rust wat terug en daar kon zelfs een kapotte bobine niets aan afdoen. De vakantie was heerlijk, maar met het NSG ook wel druk en intensief. Je bent toch weer van alles aan het regelen in een vreemde omgeving en dan kampeerden we nog niet eens. Wat heet we gingen wel heel luxe en riant op vakantie dit jaar.

En nu dan weer aan de slag. Als het goed is weer uitgerust en vol goede moed, zo hoort dat. Vakantie zou dat als resultaat kunnen hebben, ik vraag me af of het zo is. Als je afhankelijk bent van vakantie om tot rust te komen is er in je dagelijkse leven iets niet goed. Het is de kunst om vooral te ontspannen naast een drukke baan en gezin. Als je alleen afstand kunt nemen door weg te gaan, geeft dat weer druk op de vakantie, want je moet ervan uitrusten. Net zoals die koordirectie docent van Doesbrand die hem ooit met gezwollen stem en gekromde tenen hem toeriep dat hij moest ONT-SPAN-NEN tijden het dirigeren.

Sjaak ziet het wel hoe het gaat de komende dagen. En als ik nog moe en niet fris ben ben zal ik tijdens een nieuwe vakantie nog maar eens over mijn eigen tekst gaan nadenken.

vrijdag, juli 01, 2005

Tijdloos


In dit tijdperk van DVD, IPod, MP3 en nog wat van die mediadragers, zou je bijna vergeten dat het belangrijkste de inhoud is. Deze week gaven wij de kinderen de DVD van de musicalversie van ´Hamelen´ kado. Ruim 1½ jaar geleden zijn we daar heen geweest en dat was een groot succes toen. Voor Sjaak was het bijzonder want al kijkende werd zijn onderbewuste aangeroepen waarin de beelden van het verleden als 6, 7-jarige waren opgeslagen. Rob de Nijs, Loeki Knol, die tekening van Hamelen waarmee de serie begon. Een liedje als ´Morpuys´ waarin de melancholie van af druipt, ontroerde toen sentimentele Sjaak enorm.
Nu herleeft die ervaring weer. De makers van de musical hebben het gedachtengoed van het duo Stokkermans/Geelen (die later ook Q&Q (even geduld bij het linkje, maar het wachten waard hoor) zouden maken) in ere gehouden, maar hebben genoeg eigen inbreng gehad. Leuke arrangementen, grapjes die onze kinderen juist nu begrijpen, en speelse verwijzingen naar bijvoorbeeld Máxima´s tranen bij haar huwelijk. Een weergaloze Wenzela steelt de show, en haar vermenigvuldigingstruc veroorzaakte weer sensatie bij Sjaak en de VdH die het destijds in Apeldoorn deed. Zelfs Sjaak´s moeder is er heen geweest en heeft genoten. Leeftijd maakt dus niet uit, iets dat goed is komt altijd aan. Om met Hamelen te spreken: Tijd vliegt maar is tegelijk tijdloos.

dinsdag, juni 28, 2005

De dynamiek van het volume



Sjaak was vandaag met Coef een dagje op stap. Veel vergaderen met een draak van een stuurgroep, bonkige opdrachtgevers, weerbarstige bestuurders en een complexe discussie over de toekomst van ons eigen bedrijfje-zonder-omzetdruk. Sjaak voelde zich beter thuis in deze abstracte materie dan Coef, die toch meer voor het resultaat gaat. Sjaak wist zelfs iets eenvoudigs als een toezegging dat er voor langere tijd voldoende geld was om een beetje leuk te kunnen blijven doorwerken te formuleren als ´onduidelijklheden omtrent de dynamiek van volume´. Daar viel het gezelschap stil van, zelfs het hoofd Beleid die toch wel het nodige beleidjargon gewend is. Een mokerslag op eigen terrein.

Enkele uren later vierden we dit bijzondere feit in het Vondelpark te Amsterdam op een terras en keuvelden we nog uren over de problemen van vandaag en de plannen voor de toekomst.

maandag, juni 27, 2005

Meet & greet Theo Boot



Bijna 17 jaar geleden ging Sjaak uit fietsen met zes anderen waaronder Doesbrand en de geestelijk -en inmiddels letterlijk- vader achter het onvolprezen weblog Hippopotame. Zij reden vele kilometers naar de Alpen en weer terug, beleefden vele avonturen, die tot op de dag van vandaag uitgesponnen en gekoesterd worden. Het fenomeen ´de Fietsgroep´was geboren. In het gezelschap bevond zich de ruwe bolster Theo Boot, die liefst op 53x13 (de ´twaalf´en de ´elf´ waren nog niet in zwang destijds) de Alpe d´Huez was opgeknald. Zijn ambitie reikte verder dan zijn atletisch vermogen. Wij reden hem er dus steevast van af en Theo kon dat moeilijk hebben. Een echte sportman dus, zij het dat hij zich tevens met wat egocentrisch gedrag nogal buiten de groep plaatste.

Gisteren ragde Sjaak over het parcours van het NK Wielrennen in Rotterdam, waar je met tijdmeting en al je jezelf even coureur mag wanen in een peloton over een afgezet parcours. Vorig jaar had hij dat ook gedaan en dat was best aardig gegaan. Drie rondjes van 13,5 km binnen de 67 minuten. Mede dankzij mijn goede benen, kon ik flink wat kopwerk doen en daardoor deed ik leuk mee in een groepje onbekenden. In de uitslag kwam ook ene Theo Boot voor. Hij werd 103e, Sjaak 108e. Sjaak had hem niet herkend, maar ´de Fietsgroep´ was het niet ontgaan. Dat jij niet sneller dan Theo Boot bent hoonde mijn Vrienden. Maar was het wel ´onze´Theo. Zijn er niet meer Theo Boten in de wereld. Was Theo naar Utrecht verhuisd. Had Theo mij misschien herkend, was bij het lezen van de uitslagen geen lampje gaan branden bij hem? Vragen waar Sjaak een jaar mee heeft kunnen leven, maar die onbewust toch bleven knagen.

Affijn, gisteren dus op herhaling en nu hanteerde Sjaak een betere, zij het laffere tactiek, maar dat is inherent aan wielrennen. Hij zocht in de eerste ronde een goede groep, een ´bus´in jargon, en bleef daarin achter hangen. Na elke bocht was het even harken om bij te komen, maar hij liet zich daarna goed meevoeren en snelheden van boven de 40, 45 km/h op de Maasboulevard werden vrij gemakkelijk gehaald. En Sjaak was niet helemaal van de straat, want toen een nog sneller groepje langskwam kon hij als een van de weinigen echt aanpikken. Dat groepje bracht hem in de nog grotere groep daarvoor en dat bleef vervolgens in de vierde en laatste ronde bij elkaar. Een sprintje naar de finish en Sjaak was voldaan. Vanochtend kwam de uitslag van 2005. En wat blijkt (even klikken voor een goed zicht):





De analyse is simpel doch eenvoudig. Dit moet onze Theo zijn. Als een gek van start, in een weergaloos snelle eerste ronde met de Grote Jongens mee, om vervolgens kaport te gaan en te herstellen in de volgende groep. Waarin Sjaak meelifte. Het sprintje aan het eind van de vierde ronde maakt die ene seconde verschil, waarmee ik een ieder van de fietsgroep weer recht in de ogen durf te kijken.