
Eén van de prettige zaken in onze (straf)rechtsstaat is dat je nooit zomaar ergens voor veroordeeld kunt worden. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, Kafka woont overal, dient er overtuigend en wettelijk te worden bewezen dat je de regels of wet hebt overtreden. En om willekeur te voorkomen zijn daar regels voor opgesteld. Regels die de privacy in acht nemen, regels die ervan uitgaan dat je onschuldig bent als het tegendeel nog niet is bewezen. En je kunt alleen veroordeeld worden voor wat je ten laste wordt gelegd. Zodat je je goed kunt verdedigen. Je kunt ook maar één keer tercht staan voor een strafbaar feit (ne bis in idem) Soms is het frustrerend dat vanwege die regels mensen die zonneklaar de fout in zijn gegaan, alsnog vrijuit gaan, maar dan moet je ze maar zorgvuldig toepassen. In veel landen wordt er anders over gedacht; reden om blij te zijn dat hier mijn vader geboorteaangifte mocht doen.
Voor sporters en wielrenners in het bijzonder gelden andere wetten. Het geval Thomas Dekker is de zoveelste druppel. Het is zonneklaar dat Dekker EPO heeft gebruikt, daar ben ik van overtuigd. Net als 90% van zijn collega's waarschijnlijk. Waar het om gaat is dat hij op het moment van gebruik dat binnen de toegestane marges deed. Weliswaar is het middel verboden, maar dat moet wel worden aangetoond. En daar zit 'm de crux. Op dat moment kon dat niet worden aangetoond. En bleef hij binnen de marges. Die marges zijn inmiddels strakker getrokken en nu kan valt het kennelijk wel binnen die marges. Ik vind het terecht dat hij juridisch zijn gelijk wil halen. Er lijkt een hoge mate van willekeur in het spel en iemand bij de UCI lijkt hem te moeten hebben. Lekker stoer, twee dagen voor de Tourstart, echt heel dapper! Waarom niet al die tientallen anderen die allemaal binnen de marges hun weg zoeken? En neem het ze kwalijk: de wielrenners leveren immense prestaties en het is hun belang de medische begeleiding optimaal daarop af te stemmen. Elke grens die je trekt wordt de norm, zo werkt dat. Niet alleen in de sport.
Straks staan er langs de kant bij de Tour vast weer dronken Hollandse mannen met dikke buiken, een verkeerd petje op het hoofd, te korte t-shirts en een gapende bilnaad de renners uit te jouwen. 'Dopekonijnen', EPOOOOOH, je hoort het ze brallen. Mannen die daarnaa in de auto stappen en moeiteloos het gaspedaal intrappen. 130 moet kunnen, waar 120 is toegestaan. Waarom niet 150, 160, wanneer er geen kip op de weg is? 'ik rijd verantwoord hoor, en weet precies wat ik doe'. En een paar glazen bier achter de kiezen ('je mag er twee drinken, en dan nog één per uur' -heb ik een politieman-collega ooit zelf horen zeggen). Zolang je maar rond de grens zit. Precies!
Aan het kruis nagelen die gasten! Wetsovertreders. Regelontduikers. Hypocritici. Naam en toenaam op internet, in de krant, in het cachot en laten uitjouwen door een peloton fietsers.
PS lieve lezers; sorry voor het weinig verheffende plaatje, maar het is zeg maar functioneel (bloot) :-)