Elke derde of vierde zondag in juli eindigt voor Sjaak de zomer. De Tour is voorbij en weg is het ultieme vakantiegevoel dat een zonnige bergetappe telkens weer oproept. Eind oktober is dan traditioneel de presentatie van het pracours van het de editie van het volgende jaar. Het is nog ver, maar het is wel concreet. Sjaak kan weer ergens naar uitzien. Wat er ook gebeurt: de Tour is groter dan zijn schandalen.
Het was een mooie 'deal'. Sjaak wilde graag naar het afscheid van Boogerdje in Valkenburg en vond het leuk als er een paar vertegenwoordigers van het Kindervolk bij zouden zijn. Hoe krijg je die mee? Door een kluif voor te houden in de vorm van de stoeltjeslift en bobsleebaan in hetzelfde stadje. De middelste drie hadden er wel oren naar. Zo gezegd zo gedaan: in de lange autorit er naar toe maar weer begonnen aan de luister-cd van Brief voor de Koning. In de zomervakantie al een topper en nu weer. De reis van bijna twee uur vloog voorbij; ook voor chauf Sjaak. In Valkenburg was de attractie snel gevonden. Het was koud, maar wel te doen. Met name de jongste zoon keek wel wat benauwd naar de stoeltjeslift maar verkoos dat middel boven een lange klim te voet. Bij de bobbaan waren er minder reserves. Sjaak had ooit als 11-jarig jochie, tijdens een uitwisseling met voetbalclub RKHBS uit Heerlen, deze ritjes gemaakt (dun door de broek destijds), maar mijn drie makkers rondden met veel plezier hun baantjes. Sjaak bleef niet achter en remde in de tweede remde -op advies van de oude buurjongen die we daar ineens tegenkwamen- nauwelijks meer.
Daarna was het -na een passende fourage- de beurt aan Boogerdje. Het verhaal was bekend. Hij zou in Lombardije afscheid nemen en slechts ererondjes rijden in Limburg. Helaas haalde hij door een knieblessure de start in Italië niet. En Sjaak had nog wel zo gehoopt en geblogd dat dat nog éénmaal zou lukken om daar te winnen.
om te voorkomen dat het allemaal als een nachtkaars uit zou gaan besloot Sjaak om te gaan, net als 10.000 anderen. Door Michael Boogerd was het de afgelopen 10 jaar leuk om naar wielrennen te kijken. Hij was er altijd 'bij' in de meeste klassiekers en in de Tour. Won bijna nooit en vond dat eigenlijk geen groot probleem. Hij was er immers bij en werd door zijn concurrenten gevreesd. Het lijkt op de hang naar waardering en respect die Clarence Seedorf ook zo lang had (maar die niet vergat om vijf maal de Champions League te winnen) en ook Sjaak herkenbaar voorkomt. Typisch Nederlands? Tevreden zijn met minder dan het hoogste? Waardering los kunnen zien van resultaat en prestaties? Sjaak gaat er helemaal in mee. Ik zal Boogerdje missen, al komt er een generatie aan die straks wel de prijzen pakt.
Sjaak is geen lezer. Toch zijn er momenten dat ik door Literatuur geraakt werd. Als zestienjarige las ik 'Een Roos van Vlees' van Jan Wolkers. Ik werd enorm geraakt door de eenzaamheid en wanhoop van hoofdpersoon Daniel. Prachtig neergezet door de schrijver die vooral verguisd werd op school. Juf Sneijders, lerares Nederlands, begon uit te varen over de vunzigheid van Wolkers met dit boek als voorbeeld. Ik protesteerde en voerde aan dat als je er doorheen las je het echte leven voelde. Het is het enige boek dat ik van Wolkers had gelezen en tot op de dag van vandaag is dat zo. Maar aan dat ene moment van ontroering heb ik genoeg gehad. Als je dat kunt bereiken, ook door schilderkunst of beelhouwen dan ben je iemand.
Het mooiste vond ik het verdriet dat Monique van de Ven op haar gezicht had staan. Geen grootse emoties of concepten, maar het gevoel van afscheid van iemand die haar veel had gegeven. Dat gevoel heb ik ook: Wolkers was een begrip en als die er niet meer is, sta je daar even bij stil.
Nu is het genoeg! De Heleen Mees-terreur waart over het land. Nu is de Nederlandse vrouw weer
niet ambitieus. Vorige week in het Magazine van de Volkskrant: waarom stoppen carrièrevrouwen met werken en gaan ze voor 'de kinderen zorgen'? Vrijdag weer een onderzoek: vrouwen gaan minder werken. So what? Hebben ze het de mannen ook gevraagd? Wat is het probleem nu eigenlijk?
Sjaak is -beïnvloed door behoorlijk feministisch klimaat in zijn jeugd- gewoon om af te vragen wat de rol van een man/vader in een relatie/gezin kan zijn. Net als de meeste van zijn vrienden trouwens. Dat was me geraden ook, dat zeker, maar een zekere balans tussen zorgtaken en werk/carrière kan geen kwaad. Natuurlijk hadden mannen een hoop werk te doen (was even wennen om minder dan 40 uur te werken). De vrouwen trouwens ook: hoe laat je je kerel toe in het dagelijkse gedoe. Sjaak gaat nu voorbij aan de homorelaties, maar daar komt eea net weer even iets anders naar voren denk ik.
Ik dacht dat we er wel zo'n beetje waren. Ik zie op school bijna net zoveel vaders; parttime werken is heel gewoon voor mannen en voor vrouwen zijn de mogelijkheden en opties toegenomen. En één van die mogelijkheden is om te kiezen om te gaan zorgen dan wel minder te werken. Voor vrouwen en voor mannen. Als die dat onderling beslissen prima. Waarom dan boetes opleggen aan afgestudeerde vrouwen die willen stoppen met werken? En waarom het debat altijd op de vrouw richten. Wij mannen hebben ook onze verantwoordelijkheden. En keuzes. Tenminste als het van Heleen Mens mag. Als het financieel zou kunnen zouden Sjaak en de VdH het wel weten: Sjaak gaat stoppen en zorgen en de VdH gaat lekker werken. Andersom zou net zo goed kunnen, Kennelijk vinden we het belangrijker om mensen in een keurslijf te dwingen dan elkaar de keuzes te laten.
RandstadRail is nu bijna weer bedrijfsklaar. Goh. Als kind wist ik vroeger precies wat er speelde op het gebied van de railinfrastructuur. Nu weet ik niet meer van RandstadRail dat het vooralsnog een flop is en dat Den Haag Centraal al jaren een zooi is en er geen einde aan lijkt te komen. Maar ik zag al wel eens een Rotterdamse metro in Den Haag staan. Dus nu maar eens even mezelf wat meer verdiept in de materie. Uiteraard kom je dan uit bij de Wikipedia, waar zo'n beetje alles nu in staat. En wat blijkt: in Rotterdam staat er toch een hoop te gebeuren. Niet alleen de HSL verandert het gebied rond Laag Zestienhoven en Schiebroek, maar ook de oude Hofpleinlijn. Let wel: dit telt voor Sjaak want hij woonde de eerste twee jaren van zijn leven in dit gebeid. Logeerde lang nog bij tante Driekske op de Meidoornsingel en slofte op de velden van Germinal, vv Schiebroek en Leonidas vele kilometers. Nam in 1981 persoonlijk afscheid van opa Pfaff in het St Fransiscus Gasthuis. Kortom: er ligt wel wat aan herinneringen, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat merkwaardige lijntje, dat liep van het Hofplein naar het verre Den Haag.
Het gaat allemaal op de schop. Het stuk tussen Schiebroek en Hofplein, met het unheimische stationnetje Bergweg (zie foto) verdwijnt voorgoed, al gaat dít viaduct gelukkig niet tegen de vlakte (itt bij de Willemstunnel). Vanaf het ziekenhuis gaat het spoor onder de grond om via Blijdorp aan te sluiten bij het metrostation Rotterdan Centraal. Alle stations richting Den Haag worden verplaatst waardoor Wilgenplas en Kleiweg straks niet meer bestaan. En dat waren nu juist zulke fijne stationnetjes. Al was het maar omdat 'we' those days daardoor meer treinstations dan Amsterdam hadden. Zuid, Noord, Alexander, Blaak, Lombardijen, Stadion!, Hofplein, Bergweg, Kleiweg en Wilgenplas. Daar konden ze 75 km noordelijker niet tegenop. Schiedam-Rotterdam-West telden we dan stiekem mee. Hoe de stand nu is zou ik niet weten, ik weet bij God niet meer wie er mee doen en hoe ik moet tellen.
Zelf zou ik nu wel weer aardig vinden als de gemeenteraad van Utrecht vandaag HansjePansje-Kevertje als burgemeester zou kiezen. Als jullie Utrechters het allemaal geen moer uitmaakt kunnen we dan die uitslag ook wel volledig negeren. Hoe graag ik Aleid ook mag, zijn reactie gisteren was helaas potsierlijk. 'Een slechte start Erik Odekerke'.
De VdH was een paar dagen VvH (Vrouw van Huizes). Dat bracht Sjaak in een geheel nieuwe rol. De gezondheid van onze Lotje liet dermate te wensen over dat er snel nader onderzoek nodig was. Ze leek een hartprobleem te hebben en dus moest er een echo en hartfilm gemaakt worden. Dat kon begin deze week en de VdH keek Sjaak lief aan. Ja hoor hij zou wel met haar naar de kliniek gaan. Dus Lotje in de mand, auto in en meegenomen naar de kliniek, die in een monumentaal pand aan het sjieke Wilhelminapark was gesitueerd. Zat Sjaak ineens als een dierenliefhebber in de wachtkamer, als mijnheer S. (zoals de VdH van achter heet). Het werd nog wilder; Sjaak moest haar bij het onderzoek gerust stellen door haar op haar zijde te houden en koppie vast te houden. Tsja, je voelt je als een yup die een luier van het logerende babyneefje moet verschonen, maar er was geen keuze. De echo -net als bij de verloskundige en dit keer zelfs in kleur!- was duidelijk: een zware hartpatiënt, die eigenlijk op halve kracht functioneert. Hoewel binnen de 'garantie' van het asiel was van meet af aan duidelijk: we gaan all they way met Lotje die al vijf kinderhartjes heeft veroverd en inmiddels ook dat van Sjaak. Dus we zien wel hoe het verder loopt.
Al terugrijdend naar huis, een een fors bedrag lichter aan 'kosten', moest Sjaak wel even nadenken over wat er gebeurd was. Niet zozeer het ineens willen en kunnen zorgen voor dieren en een opkomende dierenliefde, maar het apparaat aan dierenzorg dat ons ter beschikking staat. We zijn niet in staat om eenvoudig te genezen ziektes in delen van de wereld bij mensen uit te bannen en voor een veelvoud aan wat daar voor een mensenleven nodig is maken we hier een echo en hartfilm voor een -weliswaar schattig, maar toch- poesje. Relativeren is vaak de dood in de pot, maar ook wel passend. Dierenleed afgezet tegen het Leed in de wereld; hoe scheef kan het soms zijn.
Sjaak heeft het al eens terloops gemeld. Er is iets dat hij niet kan bevatten en dat is dat er mensen zijn die erin slagen om blindsimultaan te dammen. Zoals Ton Sijbrands. Afgelopen week was het weer zover met een wereldrecordproging in Tilburg. Ton won 20 van de 24 partijen en 4 remises. Tegen meer dan behoorlijke spelers, terwijl het lastig is om te winnen tegen een beetje dammer. Op een stoel, alleen een microfoon en een luidspreker om de zetten door te krijgen en te geven. 24 partijen in je hoofd, als beeldjes die permanent veranderen en waar je bij een aantal scenario's moet doorrekenen. En dan nog zoveel partijen winnen en na afloop schijnbaar onaangedaan zijn.
Onwaarschijnlijk!
Posts
Alle reacties
