Wielerklassieker

Sjaak leest weinig boeken, maar de boeken over wielrenner gaan erin als koek. Mede daardoor is Sjaak goed op de hoogte van allerlei wielermythes. Zoals de val van Van Est, in het geel, op de Aubisque. Of de Algerijn Zaaf die met een paar flessen wijn achter de kiezen, die hij stervend van de dorst tot zich had genomen terwijl hij voorop lag, verkeerd terugreed en het peloton tegenmoet ging. De leverstoot op de Puy de Dôme die Merckx kreeg; de fenomenale tijdrit van Lemond waarin hij Fignon versloeg. Het overlijden van de kersverse wereldkampioen Monseré, die tegen een auto reed. Enkele jaren later stierf ook zijn zoontje op de fiets die hij van zijn oom, de bizarre doch dieptrieste coureur Freddy Maertens, had gekregen. Recent nog de zelfmoord van Pantani, die zich in goed gezelschap weet van mede-Tourwinnars Ocaña en Koblet. Wielrennen staat meer dan welke sport dan ook voor emotie, lijden, heroïek, glorie en genadeloosheid.

Zaterdag schreef Paolo Bettini zijn eigen hoofdstuk in de wielermythologie. Bettini is de beste klassiekercoureur van de afgelopen 10 jaar. En ook nog een sympathiek mens. Dat weet Boogerdje als geen ander. Boogerd is mijn favoriet alleen al omdat hij ook weet dat Bettini van een hogere klasse is. Boogerd vindt het gerechtigheid dat Bettini afgelopen september wereldkampioen wordt en is blij dat die titel op zíjn palmares kon worden bijgeschreven. Voor alle duidelijkheid, niet die van Boogerd, maar die van Bettini. Boogerd kent zijn plek, een prima coureur, maar geen Bettini. Bettini verloor ruim een week na zijn wereldtitel zijn oudere broer. Was ten einde raad, kon niet meer fietsen en beschouwde zijn seizoen als over. Maar toch stapte hij in de Ronde van Lombardije op. De mooiste klassieker die er is, spreekt Sjaak. Alleen de echt sterken fietsen dan nog en die toppers eindigen steevast vooraan. Boogerd heeft nog nooit gewonnen maar is steevast in de top 5 terug te vinden. Sjaak zal huilen als Boogerd nog een keer 'Lombardije' wint. Liever nog dan 'Luik'. Luik is smerig, Lombardije is de frisse nazomer voorbij, markeert de grens tussen nog op de fiets kunnen zitten en er níet meer op kunnen zitten. Lombardije is de blik vanuit de prille herfst naar de nog verre lente. Lomardije is nog één keer volle bak, langs de schitterende wegen rondom Como en Bergamo. Lombardije is het verlangen naar het volgende seizoen, waarin alles beter zal zijn en het leven nieuwe kansen zal bieden. Lombardije is het laatste drankje en kus die je met je geliefde deelt voordat zij voor lang naar een ver oord reist.

En juist daar vond de remonte van Bettini plaats. Bettini kreeg vleugels, reed zijn vluchtmakkers aan gort, stortte zich langs ravijnen en door scherpe, gemene bochten met een duidelijk doel. Winnen voor zijn broer, of anders zijn broer achterna met zijn kamikazerit. Het werd alles. De totale ontlading, huilend op de fiets, in de regenboogtrui. Sjaak werd even stil toen hij het op de radio hoorde. Een klassieker erbij.
Boogerd werd achtste.