'Daar gaan wij uitkomen'

Op het werk speelt op dit moment een conflict dat vanwege zijn onbenulligheid de moeite van het uitleggen niet waard is, maar dat is doorgaans het kenmerk van conflicten. In de mengbeker van de langdurige hitte, komkommertijd, grote Ego's en gierende hormonen van al dat schaarsgeklede schoons in de straten, wil het wel. Mailtjes, die met bakken ge-cc't en ge-bcc't worden, telefoontjes, beraden, notities, spoedoverleggen en wat niet meer. Het is zelfs nu op het niveau van de Echte Directeuren gebracht, want deze week hoorde Sjaak van zijn baas dat hij weliswaar in naam directeur is, maar de gebruikelijke regelingen niet van toepassing zijn, omdat hij te laag is ingeschaald. Als dát het probleem is.... Gelukkig is Coef! wél een Echte Directeur (dit dat ook belachelijk vindt en mij wel voor vol aanziet en waar ik een prima co-ouderschap over de organisatie mee heb) dus hij mag aanschuiven want hij beschikt godzijdank over de juiste diploma's. Maar terzake: alles in het conflict is een schoolvoorbeeld van miscommunicatie, verkeerd uitgelegde bedoelingen, beelden die niet met elkaar worden gedeeld en onuitgesproken verwachtingen. Kortom: escalatie is dan zo bereikt. Sjaak kan er een artikel over schrijven, wellicht is communicatiegoeroe nog wel haalbaar.

In een poging om de boel naar normale proporties te brengen, had Sjaak gereageerd op een mail die naar 'tout le monde' was gestuurd over het onderwerp. Sjaak deed netjes uit de doeken wat ons standpunt was, werd niet zo boos als de week ervoor toe het begon te spelen, en gaf aan dat het hem verstandig leek om eens rustig daarover te praten na onze vakanties. Per ommegaande een reactie terug, trouwens van ook een Echte Directeur - en een ook nog eens een aardige man-, die Sjaak's punten behoorlijk omzeilde, niet echt blijk gaf van inlevingsvermorgen in onze kant van het verhaal en desondanks tóch concludeerde 'dat wij daar gaan uitkomen'. Sjaak vindt het altijd fijn als mensen dat zo zeker weten. Dat mensen hem zo goed kennen -beter dan hij zichzelf kent-, dat ze weten dat hij redelijk blijft en bereid is compromissen te sluiten. Of ze zijn bereid Sjaak volledig tegemoet te komen maar willen dat eigenlijk nog als een verrassing houden tot het moment van de ontmoeting daar is. Dat mensen zoveel kennis en ervaring hebben om dat goed in te kunnen schatten is in dit soort situaties een uitkomst!

Vakantiewerk

De afgelopen weken werd het zelfs Sjaak, toch een liefhebber van 30+ dagen, te veel. De aanhoudende warmte werd op het werk een probleem. Na twee uur 's middags nam de puf zienderogen af en kon Sjaak eigenlijk zich alleen nog maar concentreren op de Tour. Ook de medewerkers klaagden over de lastige omstandigheden, temeer omdat de airco in de serverruimte was gecrasht en de systeembeheerder 60 graden Celsius meette en deze warmte ergens heen moest. Vorige week nam ik daarom een Besluit: de invoering van het tropenrooster. Vroeger hadden we dat bij juf de Blok in de vierde klas. Om 8 uur beginnen, geen pauze en om 13 uur naar huis. Sjaak zat om 6.45 achter zijn bureau, was al eerste in het pand en had al bijna 3 uurtjes lekker gewerkt toe iedereen binnen was. Geen lunch, alleen een kopje soep, maar toen was het nekkie er ook wel af. Tegen half 3 naar huis en daar ingekakt en de Tour gekeken. Maar ja, die is nu voorbij en wat dan? De tropentijden schoven de afgelopen dagen toch weer meer naar de standaard '9 tot 5'-zône. We zijn nu eenmaal niet geschikt voor meditteraan werken.

Want dat dacht ik toch vaak op vakantie in Frankrijk. Als wij nu eens zo'n klimaat hadden. Leek me heerlijk: vroeg naar het nog koele werk. Om 12 uur aftaaien (Fransen laten daadwerkelijk álles uit hun handen flikkeren) en tegen een uur of 3 weer eens na een rijke lunch en een dutje nog tot begin van de avond doorgaan. Nog wat lichts eten, een espressotje, wijntje, cognacje, terrasje en dan tegen middernacht eens je bed in. Het ontbrak Sjaak aan goesting om zo te gaan werken, je zit toch nog te veel gevangen in je normale patroon. Vandaag de laatste werkdag, die zo lang gaat duren als nodig is. Daarna vakantie en dan kijken naar de mensen die het wel kunnen.

Always Apple

Na Internet, en dan het WWW, is de IPod de beste uitvinding op ICT gebied van de laatste 50 jaar. Ok, echt revolutionair is het allemaal niet als je net een 5e! generatie Ipod hebt gekocht, maar in huis veroorzaakt de kleine rakker al voor veel vreugde. Nog zonder speciale opties voor de vrouw die echt opgewonden wil raken, maar verder kan hij heel veel. De VdH loopt stelselmatig nu met het wondertje in haar jurkzakken en geniet van alle muziek die we alvast maar getankt hebben bij een gemeenschappelijke vriend die heel veel op dat vlak heeft. Het is allemaal al geschreven: ander paradigma voor opslag van muziek, altijd je informatie bij je etc. etc. Wat nog niet is geschreven is dat Sjaak euforisch is over zijn eerste Apple. Wat een strakke vormgeving, wat een gebruikersgemak, wat een juiste selectie in functies. Want de IPod kan precies wat je zou willen en verder niet al te veel. In de beperking toont zich de meester zeggen ze in Duitsland. Sjaak en de VdH zijn toe aan een nieuwe PC en dat zou zo maar een Appeltje kunnen worden...

Partir c'est...

Telkens als de renners in de Tour aan de laatste etappe van de Tour beginnen is deze voor Sjaak eigenlijk al voorbij. De Tour eindigt weliswaar op de Champs-Élysées, maar hoort eigenlijk gewoon op een Rue des Bois in pakweg Pont l'Eveqûe, de Place de la République in Colmar of op de Col du Glandon in de Alpen. In Parijs zijn de prijzen verdeeld, wordt 'leuk gedaan' door de renners en is het wachten op volgend jaar. De sjieke boulevard past dan niet: de Tour is fini. De tweede helft van het jaar kan beginnen, de helft dat het na de wespen van augustus, systematisch eerder donker wordt, de blaadjes gaan vallen en zich op enig moment weer de 'feestdagen' aandienen. Tegen die tijd zijn we weer drukker met de rondetijden van de schaatsers en komen we ook daar weer Amerikanen tegen. Kortom: het einde van de Tour is het startsein voor het verval en pas na Parijs-Nice Milaan - San Remo in maart bloeit alles weer een beetje op. De prestigieuze eindsprint kan me dan ook gestolen worden, er is toch vooral aandacht voor de winnaar. In 1989 was er een uitzondering toe Lemond de Tour daar won. Sjaak was toen in extase maar betreurt 17 jaar later dat Fignon toen verloor. De laffe manier waarop Lemond toen won lijkt op het eerste gezicht op die van Landis. Iedereen vergelijkt Landis met Armstrong, maar ik vind een vergelijking met Greg Lemond meer op zijn plaats. Aanklampen in de bergen, anderen laten werken, een zwakke ploeg om je heen, en in de tijdrit de winst pakken. En zonder La Toussière en Morzine zou dat ook dit keer het geval zijn geweest. Maar Lemond zakte niet zo door het ijs dat jaar. Evenmin viel hij heroïsch aan als Landis, die op de Aravis en Colombière weliswaar 9 minuten mocht krijgen maar op de Joux Plane er op bijna iedereen minimaal nog 1 extra pakte. 'Niet gestolen' heet dat dan tegenwoordig, maar indrukwekkend was het wel. Maar hoe boeiend ook, het gebrek aan uitstraling bij alle top 10 renners is voor mij toch het belangrijkste wat mij is bijgebleven. Uitgezonderd Pereiro (2) die weliswaar wegblijven mocht, maar wel met dik 46 km/h gemiddeld in de bakoven dat halve uur pakte. Wat een kleurloos type die Klöden (3), Sastre (4) viel altijd te laat aan om echt verschillen te maken. Evans (5): wie is dat? Wie wordt er opgewonden van Menchov (6)? Dessel (7) is een eendagsvlieg. Moreau (8) al jaren 'net niet' en wie Zubeldia (9) heeft opgemerkt mag zijn vinger opsteken. Rogers (10) deed zijn best voor Klöden maar kan maar beter weer wereldkampioen tijdrijden ergens in oktober worden. Het zorgt ervoor dat deze Tour uiteindelijk opvallend snel vergeten zal worden.

Klussen met Kees

Hoewel het nog steeds behoorlijk heet was de afgelopen dagen, hebben de VdH en Sjaak toch behoorlijk kunnen klussen in huis. 'Meters maken' noemt een aantal IT-collega's dat dan. Tijdens het klussen kijkt Kees over mijn schouder heen, net als Tim Krabbé het gevoel had dat Fausto Coppi met hem meelas als hij schreef. Kees is tweeënhalf jaar geleden overleden en was een van Sjaak's beste vrienden. Het leeftijdsverschil van bijna 20 jaar en het feit dat Sjaak lange tijd zijn 'baas' was stond dat alles niet in de weg. Kees was door Sjaak weggehaald bij een ICT-club waar hij zat te verpieteren en kwam bij onze enthousiaste organisatie tot leven. De jaren ervoor hadden we contact gehouden nadat we elkaar bij een andere projectenclub hadden leren kennen en Kees nog Cor heette.

Kees ving Sjaak op na zijn scheiding. Letterlijk want na de vrije val die dat veroorzaakte stelde hij zijn -weliswaar ondergehuurde- huisje ter beschikking zodat Sjaak niet op het station hoefde te slapen. Kees luisterde veel, net als zijn partner Edith, huilde mee, maar beurde hem ook op en relativeerde het allemaal, wijs geworden van meerdere scheidingen waartoe hij het telkens zelf initiatief had genomen en de vele verre reizen die low budget werde uitgevoerd en veel creativiteit vergden. Kees logeerde, met Edith en zijn kinderen een aantal malen tijdens de vakantie in het oude huis van Sjaak en daardoor werd het ook een beetje zijn huis. Vooral omdat ook daar Kees deed wat de rode draad was in de 12-jarige periode dat zij elkaar kenden: klussen.

Het begon ooit met een kapotte wasmachine, waar het vervangen van de schokbreker soelaas geboden zou moeten hebben maar de incidentele en acceptabele tik veranderde in een woest geratel tijden het centrifugeren. Het gewenste resultaat bleef weliswaar uit, maar een vriendschap was geboren. Daarna werd menig' elektra- op ophangklusje gedaan. Kees installeerde de Velux-gordijnen toen dat nog niet gebruikersvriendelijk was. Kees bouwde het bed voor de jongste zoon, Fenzemans, schilderde de muren over en leerde Sjaak hoe je moest zagen, lijmen, je voorbereiden op het klussen en vooral boren ('eerst een kleiner gaatje boren, daarna de grotere boor gebruiken'). Klussen werden opgespaard totdat 'Kees kwam'. Het ging niet vanzelf, Kees raakte snel geïrriteerd als het niet lukte. Het was dan ook een serieuze zaak dat klussen. Dat kwam omdat het Kees altijd met de neus op de feiten drukte dat zijn roots in een groot, rooms, Utrechts arbeidersgezin lagen. Met met je handen werken was niks mis en zijn arbeidsethos was daar gevormd, net als zijn behoefte aan 'een baas'. Kees trok die lijn door in zijn werk, waar het bestuurlijke circuit hem niet lag en zijn hart uitging naar de werkvloer. Daar bloeide hij op; persoonlijk contact, een grapje op zijn tijd, een flirt links en rechts en de instructies vooral praktisch houden. Kees had een duidelijke rol verworven in onze organisatie.

Ruim drie jaar terug had hij last van zijn rug en een maand later werd de diagnose 'Ziekte van Kahler' gesteld. Een leukamie-alike ziekte die hij fel te lijf ging. Even leek hij het te gaan halen maar binnen een jaar moest hij de strijd staken. Hij liet bij Edith, zijn kinderen, zijn familie en vrienden een fors gat achter. Sindsdien denkt Sjaak dagelijks nog aan Kees. Als hij in de vergaderzaal in ons pand, die zijn naam draagt, staat, als hij langs de Molenstraat rijdt, als er contact is met Edith, maar vooral tijdens het klussen. Kees is er nog steeds bij.

Vet zucht

Als het de warmste dag ooit in het midden van het land is ga je gezellig naar IKEA. De hoogslaper van middelste dochter moet weer in elkaar en de verhuizers hebben het beslag weggetoverd. De onderdelen stonden bija een half jaar in de schuur en Sjaak sjouwde ze zondag jl. naar de juiste slaapkamer. Helaas, de schroeven en moeren waren er niet dus nog even in de wachtstand. Om eea nog voor de vakantie in orde te maken moest ik dus naar de klantenservice bij 'onze IKEA', die ook 'jouw IKEA'is natuurlijk, op de Woonboulevard.

Enfin: sta ik in een buitengwoon goed humeur sammen met de vriendelijke klantenservicebaliedam te puzzelen hoe de VRADAL weer kan worden gemonteerd, speelt zich een verbijsterend tafereeltje naast me af. Een man met een forse bierbuik staat met zijn nogal stevig uitgevoerde vrouw te reclameren. Allemaal heel rustig en geduldig terwijl de jongen achter de balie duidelijk pas zijn eerste dag bezig was. Het duurde dus wel een minuut of 5. Allemaal nog niet schokkend, maar als je bedenkt dat hun zoontje, van nog geen tien jaar, maar desondanks al goed voor minimaal 80 kg schoon aan de haak, eerst een softijsje mocht gaan kopen. Eenmaal terug was het snel weggetikt. Even weer een minuutje bijkomen. Vervolgens geld mee voor een forse Colabeker. Uiteraard niet Light, wel snel door de keel. Hij zal nu wel toch wel even rustig zijn. Terwijl ik mij in de inmiddels uitgezochte onderdelen van de IKEA-mevrouw verdiepte, zag ik het ventje weer de gang naar de buffeten maken. Nog maar zo'n ijsje, het is zulk mooi weer en je moet er tenslotte nog van groeien. Toen ik afrekende liep het gezinnetje naar de parkeerplaats. Wat zou het worden, de MCDrive of toch maar de snackbar thuis?? We hadden het hem inderdaad beloofd...

Sjaak herinnerde zich van vroeger de stripjes van Billy Turf. Onstilbare honger had hij, maar hij was ook aandoenlijk en grappig. Dit jochie deed me aan hem denken, maar ik werd er ook wel treurig van. Sommige mensen lijnen zich een ongeluk om een paar kilo's kwijt te raken. Anderen eten drie borden en blijven broodmager. Iedereen zit anders in elkaar maar je kind zo mee laten slepen in overconsumptie doet Sjaak diep zuchten.

De wereld volgens Gap

De Tour is in Gap. Gap staat bij Sjaak voor vakantiegevoel. Gap, de plaats die de overgang tussen de Alpen en Provence markeert. Gap als kruispunt van de Route Napoléon en de weg van Briançon naar het Rhônedal. Een plaats vlakbij het Lac de Serre Ponçon, waar we in 1988 kampeerden en Ini een heroïsche tocht maakte. Waar Sjaak en Doesbrand een jaar later terugkwamen om de tocht van Ini over te doen (Doesbrand) en een tijdrit uit de Tour van 1989 naar Orcières-Merlette na te rijden (Sjaak). Maar Gap is vooral verbonden met de eerste Alpenvakantie van Sjaak in 1983. Met ouders nog, goed voor menig' spannend en beladen moment, kampeerden Doesbrand en Sjaak daar in de buurt. St Crépin heette het plaatsje, en het lag zo'n 40 km van Gap. De verkeersborden verwezen er stelselmatig naar. Gap kreeg daardoor iets magisch, riep een diep verlangen op om ernaar toe te gaan, zoiets als een aantal jaren eerder het plaatsje Havelange in de Ardennen. Het verlangen naar Gap had alles te maken met het boek dat we destijds mee hadden. 'De wereld volgens Garp' van John Irving. Sjaak, die toen nog elk boek dat hij las 'op zijn lijst' kon zetten las die vakantie voor het eerst een boek dat meer was dan een vinkje voor diezelfde lijst. 'Garp' stond voor een wereld vol van passie, extremisme, lust, onbegrip tussen de sexen, bekrompenheid en geweld. Een fantastisch boek dat Sjaak daarna nog zeker 6 keer heeft herlezen, en ook keurig in het Engels. De film was ook prima, maar het boek is zoveel rijker, subtieler en confronterender. De in 1983 nog behoorlijk bleue Sjaak werd die vakantie heel wat wijzer over de wereld. Dankzij Garp. In Gap komt Garp altijd weer even terug.

'Who brought Coors?´

Sjaak was ooit in de Verenigde Staten voor een lange reis. Het was aan het eind van zijn studie en dus was er tijd zat en met de vele student-assistentschappen en het trouw vakkenvullen bij de Appie waren ook de benodigde middelen bijeengeraapt. In Los Angeles zat op dat moment een studievriendin, die daar colleges volgde. Niet een vriendin van het hechtste soort, maar vooraf was ik van harte uitgenodigd om langs te komen. Ik had mijn -ongeveer te verwachten komst- wel aangekondigd maar had geen reactie gekregen. Min of meer op de bonnefooi reed ik met een 'driveaway' van San Francisco naar LA alwaar mijn verschijning lichte paniek veroorzaakte. Duidelijk was dat ik niet zo gewenst was, om mij niet geheel duidelijke redenen overigens. Ik gaf aan wel elders onderdak te zoeken maar dat wilde mijn studievriendin, ook weer niet. Ik kon blijven en al snel bleek dat zij het te druk had met andere zaken, maar dat ik wel mee kon draaien in haar vriendencircuit. Haar 'roommate' vond het wel gezellig geloof ik. Zeker toen bleek dat ik een keurige jongen was, die zelf opruimde, overdag zelf op pad ging om de stad te leren kennen, voor de dames kookte en niet erop uit was om de koffer in te duiken met alles wat aan vrouwelijk schoon voorbij kwam.

 Het studentenclubje van de Geography department van de UCLA was behoorlijk links en vooral politiek correct. Niet naar de maatstaven van Reagan en Bush sr, maar naar die van de uiterste linkervleugel van de Democraten of nog verder naar links. Sjaak, die op de middelbare school door de kakkers uit Kralingen systematisch 'communist' werd genoemd, verbleekte er wat bij. De Hollanditis was in Europa over, maar tierde welig in California. De politieke correctheid kwam tot een hoogtepunt op een geïmproviseerd feestje. Iemand stelde zijn huis ter beschikking, iedereen nam wat te eten en te drinken mee en er werd gedanst en vooral gediscussieerd. Sjaak paste zich aan en nam wat biertjes en wat hapjes mee. Ik had bij een oom van mij Coors gedronken en dat leek me wel OK. Niet dus. Coors schijnt zoiets te zijn als Shell begin jaren '90 en het toppunt van uitbuiting, kapitalisme, kannibalisme en onderdrukking te zijn. Wist ik veel. 

  'Who brougt Coors?', schalde door de ruimte. Iedereen viel stil. Collectieve verontwaardiging. Verbijstering. Ontzetting. Paniek. Alsof er een punker binnenkwam bij de Rotary, stof in een rekencentrum werd uitgewaaid, het Hand in Hand werd aangeheven op het Rembrandtplein. Beschroomd bekende Sjaak zijn misdaad. Donateurschappen van Greenpeace, Amnesty International, Rover, De Fietsersbond en vele stemmen op partijen ter linkerzijde van de PvdA waren geen bruikbare instrumenten á décharge in dit klimaat. De roommate klom in de rol van prosecuter. Mijn studiegenote distantieerde zich van mij. Een wat oudere studente, waar ik al flink mee had zitten discussiëren én mee had kunnen lachen, diende zich aan als advocaat. Met een "How can he know, he's from Holland', werd mijn ontoerekeningsvatbaarheid onderbouwd. Morrend aanvaarde de massa dit steekhoudende argument ter verklaring van mijn ernstige vergrijp. 

Een andere vrouw lichtte me verder in: Coors had een slechte naam omdat het mensen zomaar op straat zette, vakbonden buiten de deur hield, illegalen zwaar onderbetaalde en onder gevaarlijke omstandigheden liet werken. Kennelijk als enige in het verder zeer sociale ondernemersklimaat van de Amerikaanse brouwers, al was het enige bier dat er stond afkomstig uit Mexico. Inderdaad net als bij ons destijds: Shell was echt de enige die systematisch mensen uitbuitte. Bira Max Havelaar was daar toen waarschijnlijk gelukkig al uitgevonden, dus we konden met een gerust hart aan het bier. Sinds deze gebeurtenis staat de uitspraak 'Who brought Coors' voor onwerkbaar fanatisme en doorgeschoten politieke correctheid. Ik kom het hier nog af en toe tegen bij types als Agnes Kant, vastgeroeste vakbondsleden of uit verhalen over sommige leden van de boeken- en wandelclubs van de VdH, maar zo bont als toen maak ik zelden meer mee.

Rocky Mountains in de Vuelta a Francia

We zijn al over de helft maar de Tour de France 2006 lijkt dan toch nu echt begonnen. De mannen van het klassement kwamen nu naar voren in een serieuze etappe. Hoe indrukwekkend de Rabo's ook waren, en waar Boogerdje zich wel erg dienstbaar opstelde (wat als hij gewoon was blijven meerijden in de groep?); Sjaak zat gisteren gewoon naar de Vuelta te kijken. Niet alleen vanweg de aankomst op het Plateau de Berret,in de Catalaanse Pyreneeën, maar ook door de entourage. Weinig publiek aan de kant, kaal landschap, hitte, leegte om de wegen heen en vooral de kopmannen: Menchov, Leipheimer en Landis in de Top 3. Zo'n uitslag verwacht je in de Giro of Vuelta. Goede renners, mooie koers, prachtig parcours, maar wel de tweede garnituur. Het is even wennen aan het gemis van de toppers van weleer, maar dat zet zichzelf misschien de komende week nog wel recht. Maar dan moet Landis eens echt zijn best gaan doen en niet voortdurend kijken of anderen niet te veel van hem zouden kunnen profiteren.

Wat ook opviel was dat gisteren de Rus van twee Amerikanen won. Dat zou 10 jaar geleden nog ondenkbaar zijn geweest, je had Ekimov en verder niet zoveel. En 20 jaar geleden zou dat een zware politieke lading hebben gekregen, zoals destijds de Rocky-films. Rocky in the mountains dus. Nu hoor je niemand er meer over. Tijden veranderen en hopelijk is het podium over 10 jaar gevuld met een Israeliër, een Libanees en een Palestijn.

Le carton rouge

Zelden is een gehele wedstrijd, in dit geval de WK-finale nog wel, zo ondergeschikt geraakt aan één enkel moment uit die wedstrijd. De molen van speculaties en theorieën omtrent de Rode Kaart Van Zizou blijft maar doordraaien. Vooropgesteld: Zizou moet je niet 's avonds tegenkomen in een steegje in een nogo-area in Marseille, maar het is wel de grootste voetballer van de laatste tien jaar. Sjaak genoot jaren van zijn balbehandeling, zijn inzicht en zijn vermogen de bal ergens naar toe te schuiven waar je dat niet voor mogelijk achtte. Menig' 'OHOHOHCH' heeft hij uit Sjaak's keel veroorzaakt. Enig krediet heeft hij dus wel en zijn Zwijgen past ook wel bij zijn norse imago, dus laten we hem maar even.

Vandaag spreekt Materazzi. Kern van het verhaal: Niet meer dan een gewone belediging. Wat is een gewone belediging? Hoerenjong, schele, vlegel, deugniet, dikzak, kut-Marrokaan (voor een beetje Italiaan begint Afrika immers onder Napels en dan is het verder één pot nat), klootzak? Zat hij aan de schouder van Zizou die even daarvoor uit de kom leek te zijn gegaan? Niemand die die theorie heeft ontvouwd, dus Sjaak poneert hem. Materazzi gaat in elk geval geheel vrijuit: beledigen, zuigen, blesseren, intimideren en kwetsen is allemaal deel van het spel. En Zizou moet ook maar niet zo nors en vuil kijken...

Verjaardagsgolf

Gisteren kregen de kinderen vakantie. Het ene (kinder)deel van het NSG zit ergens in een betonblok aan de Péage in Frankrijk, het andere deel bevindt zich nog hier. Voor de kenners: dan kleurt ons schema oranje, ipv geel of groen. Als het andere deel er wel is en het nu aanwezige deel net krijgen de vakjes een blauw kleurtje. Maar dit alles terzijde, we dwalen af. Tegen het einde van het schooljaar vinden er nog veel kinderfeestjes plaats. Het is een vloedgolf van naar voren gehaalde feestjes van 'vakantiekinderen', authentiek-jarige kinderen dan wel uitgestelde feestjes, zoals bij onze jongste zoon. De vrijvallende vakantiemiddag werd hiervoor benut. De verwachting vooraf was dat velen niet zouden kunnen maar we bleken juist een gat op te vullen en een 'oppas-probleem' weg te nemen. Bijvoorbeeld omdat andere ouders dan juist 'fijn konden pakken'. Jammer was wel dat de oudste zoon van het NSG al weg was, want dan hadden we de primeur gehad dat de ene eenheid van het NSG een andere entiteit zou hebben uitgenodigd. Evengoed kwamen er 7 kinderen, waarmee we in totaal met 3 meiden en 5 jongens waren. De VdH verving de zieke moeder met verve en zo werd het een echt feestje.

De dilemma's, zoals mijn compagnon Coef! ze kent en mooi beschrijft, waren eigen snel weg bij Sjaak. Even wat gezocht op interet en daar vloog de gouden tip voorbij: midgetgolf. Een activiteit met een hoog ANWB-Veluwe-gehalte maar dus uitermate geschikt voor 8 en 9-jarigen. De midgetgolfbaanwas prachtig aangelegd. Aan de rand van het pannenkoekendorp Lage Vuursche waren 3 banen, en wij namen de biljartbaan. In twee groepjes tikten we de balletjes in de gaten over speels en tegelijk fraai aangelegde holes. De vele uren Nokia-golftraining wierpen bij Sjaak zijn vruchten af: hij haalde bijna de par (46 om 45) en dat met een verschrikkelijke +6 op de 5e hole. Twee kinderen haalden een '0', dat kon omdat je een slag aftrek kon krijgen als je door een poortje ging en ze sloegen vervolgens in 1x die bal erin. Grote vreugde uiteraard. Het petje-op, pet-je af was daarna een succes net als de pannenkoeken. De vakantie kan beginnen en aan het eind van de vakantie beginnen we weer met het feestje van middelste dochter.

Machtige Maratona

Voor wie het doelgroepblog Sjaak Schakelt niet kent: Sjaak's impressie van de Dolomieten Marathon staat daar.

Adieu enfants

Ooit zong Sjaak een beroemd Frans liedje voor een vertrekkende rectrix. Ingestudeerd door juf Van Koningsbrugge, uiteraard lerares Frans. Deze week was het andersom op onze school. De oudste dochter nam afscheid van de bovenbouw (en dus van school) en de middelste dochter van de middenbouw. Werden we vroeger aan het eind van het schooljaar de klas uitgezet met een rapport en een schimmige vorm van dank voor bewezen diensten, nu wordt het echt gevierd. De Jenaplanschool kent 4 'bouwen' van elk 2 jaargangen. Elke 2 jaar is het raak en wissel(t)je (kind) van bouw. Van de kleuters naar onderbouw is het uitglijden, van onder- naar middenbouw 'doorsluizen' en de laatste overgang naar de bovenbouw gebeurt via het 'opklimmen'. Het idee is telkens hetzelfde: de oude leerkracht neemt afscheid van het kind, dat via een 'reis' bij de nieuw leerkracht aankomt. Die heet het kind welkom. Mooi symbolisch: het kind maakt zelf de stap maar weet zich geborgen door de volwassenen. Voor gevoelsmens Sjaak die wel met enig ceremonieel besef is behept al genoeg aanleiding voor rillingen en tranen.

Het vervolg in de klas van de middelste dochter gisteren gaf de neksslag. Net als bij de oudste dochter de dag ervoor had vandaad de juf voor elk van de vertrekkende kinderen een gedichtje gemaakt. Op die manier werd elk kind apart belicht en in zijn eigen kracht neergezet. De klas-met-de-moeilijke-start dit jaar zat er nu hecht bij. De juf zat trillend en bloednerveus haar prachtige gedichtjes voor te lezen en kreeg van elk kind de respons die paste bij het kind. Sommigen reageerden onverschillig, andere kinderen beseften dat het een mooi moment en gebaar was. Sjaak trilde mee toen zijn dochter als een dapper meisje werd benoemd. Inderdaad juf, goed gezien en fantastisch dat je dat alles durfde.