De dynamiek van het volume

Sjaak was vandaag met Coef een dagje op stap. Veel vergaderen met een draak van een stuurgroep, bonkige opdrachtgevers, weerbarstige bestuurders en een complexe discussie over de toekomst van ons eigen bedrijfje-zonder-omzetdruk. Sjaak voelde zich beter thuis in deze abstracte materie dan Coef, die toch meer voor het resultaat gaat. Sjaak wist zelfs iets eenvoudigs als een toezegging dat er voor langere tijd voldoende geld was om een beetje leuk te kunnen blijven doorwerken te formuleren als ´onduidelijklheden omtrent de dynamiek van volume´. Daar viel het gezelschap stil van, zelfs het hoofd Beleid die toch wel het nodige beleidjargon gewend is. Een mokerslag op eigen terrein.

Enkele uren later vierden we dit bijzondere feit in het Vondelpark te Amsterdam op een terras en keuvelden we nog uren over de problemen van vandaag en de plannen voor de toekomst.

Meet & greet Theo Boot

Bijna 17 jaar geleden ging Sjaak uit fietsen met zes anderen waaronder Doesbrand en de geestelijk -en inmiddels letterlijk- vader achter het onvolprezen weblog Hippopotame. Zij reden vele kilometers naar de Alpen en weer terug, beleefden vele avonturen, die tot op de dag van vandaag uitgesponnen en gekoesterd worden. Het fenomeen ´de Fietsgroep´was geboren. In het gezelschap bevond zich de ruwe bolster Theo Boot, die liefst op 53x13 (de ´twaalf´en de ´elf´ waren nog niet in zwang destijds) de Alpe d´Huez was opgeknald. Zijn ambitie reikte verder dan zijn atletisch vermogen. Wij reden hem er dus steevast van af en Theo kon dat moeilijk hebben. Een echte sportman dus, zij het dat hij zich tevens met wat egocentrisch gedrag nogal buiten de groep plaatste.

Gisteren ragde Sjaak over het parcours van het NK Wielrennen in Rotterdam, waar je met tijdmeting en al je jezelf even coureur mag wanen in een peloton over een afgezet parcours. Vorig jaar had hij dat ook gedaan en dat was best aardig gegaan. Drie rondjes van 13,5 km binnen de 67 minuten. Mede dankzij mijn goede benen, kon ik flink wat kopwerk doen en daardoor deed ik leuk mee in een groepje onbekenden. In de uitslag kwam ook ene Theo Boot voor. Hij werd 103e, Sjaak 108e. Sjaak had hem niet herkend, maar ´de Fietsgroep´ was het niet ontgaan. Dat jij niet sneller dan Theo Boot bent hoonde mijn Vrienden. Maar was het wel ´onze´Theo. Zijn er niet meer Theo Boten in de wereld. Was Theo naar Utrecht verhuisd. Had Theo mij misschien herkend, was bij het lezen van de uitslagen geen lampje gaan branden bij hem? Vragen waar Sjaak een jaar mee heeft kunnen leven, maar die onbewust toch bleven knagen.

Affijn, gisteren dus op herhaling en nu hanteerde Sjaak een betere, zij het laffere tactiek, maar dat is inherent aan wielrennen. Hij zocht in de eerste ronde een goede groep, een ´bus´in jargon, en bleef daarin achter hangen. Na elke bocht was het even harken om bij te komen, maar hij liet zich daarna goed meevoeren en snelheden van boven de 40, 45 km/h op de Maasboulevard werden vrij gemakkelijk gehaald. En Sjaak was niet helemaal van de straat, want toen een nog sneller groepje langskwam kon hij als een van de weinigen echt aanpikken. Dat groepje bracht hem in de nog grotere groep daarvoor en dat bleef vervolgens in de vierde en laatste ronde bij elkaar. Een sprintje naar de finish en Sjaak was voldaan. Vanochtend kwam de uitslag van 2005. En wat blijkt (even klikken voor een goed zicht):





De analyse is simpel doch eenvoudig. Dit moet onze Theo zijn. Als een gek van start, in een weergaloos snelle eerste ronde met de Grote Jongens mee, om vervolgens kaport te gaan en te herstellen in de volgende groep. Waarin Sjaak meelifte. Het sprintje aan het eind van de vierde ronde maakt die ene seconde verschil, waarmee ik een ieder van de fietsgroep weer recht in de ogen durf te kijken.

Sjakenman

Vorige week had ik twee besprekingen bij rechtbanken in het Noorden. Donderdamiddag in Assen en vrijdagochtend in Groningen. Normaliter gaat Sjaak met de trein, dat is het makkelijkst en de rechtbanken zijn vrijwel allemaal op loopafstand van het station. Werk mee in de trein, een telefoontje plegend (mits in de gedoogzone) en je kunt rustig een veel te duur broodje eten en wat drinken. Dit keer nam Sjaak echter de auto, om nog naar een andere afspraak van tevoren en op vrijdag erna te kunnen. Welke van de inmiddels twee, de luxe/grote of de kleine/compacte. Voor Sjaak, als bewust niet-autobezitter veranderen de tijden. En het wordt nog erger: Sjaak baalde dat hij niet handsfree kon bellen. Met de auto voor het werk, een pak aan (zonder stropdas, dat wel, maar het was dan ook 30°+) en dan niet mobiel kunnen bellen. Dat gaat niet. Dus een Bluetoothje gekocht waarmee rustig gebeld kon worden. Op het terras van het hotel bijvoorbeeld, waar Sjaak verbleef en zijn te declareren bonnetjes verzamelde. Een hotel waar discreet werd gemeld dat "het blauwe lipje op de sleutelbos voor de betaalkanalen was". Een keurige kamer waar hij nog een paar uur op de laptop kon werken. Kortom: Sjaak begon aardig de Belangrijke Directeur Op Zakenreis uit te hangen met dit gedrag. Het enige waar het nog aan ontbrak was wat professioneel gezelschap (NSFW).

Portretrecht

Aardige auteursrechtelijke vraag. De fotograaf van photo2roues (vrijvertaald: tweewielerfoto) heeft tijdens Les 3 Ballons deze foto van Sjaak in volle actie gemaakt. Deze kan ik nu bestellen voor € 25 voor een A3-formaat. A4 kost € 15. Rippen van de site kost niets, maar ben ik nu auteursrechtelijk in overtreding? Of zijn mijn franse fotovrienden dat die mijn portretrecht ongevraagd hebben geschonden?

Sterrentochtjes

Al jaren fietsen we door Europa´s wegen met behulp van de firma Michelin. De wegenkaarten zijn onovertroffen en voor Sjaak ook wel zo´n beetje de norm. Michelin heeft de afgelopen jaren een meesterzet gedaan door de opzet van de detailkaarten te veranderen. Frankrijk is niet meer opgedeeld in rechthoekige vakken, maar in regio´s. De schaal is vergroot van 1:200.000 naar1:150.000. Een goede zet, al was het even wennen. Temeer omdat de tochtjes die we fietsen uit steeds minder kilometers bestaann en dan lijkt het tenminste nog wat als je de tocht uitzet.

Het sluit aan bij een patroon dat langzaam maar hardnekkig de groep is binnengeslopen. Als begin 20-ers reden we op een relatief eenvoudige Batavus, Gazelle, Raleigh of Benotto. Tijd om te fietsen was er zat, studeren was niet zwaar en de boog kon niet altijd gespannen zijn. Op de vele -vaak spontane- tochten pauzeerden we op stoepen van supermarkten, die geplunderd werden door in grote hoeveelheden chocolade, bananen, gevulde koeken en meer van dat spul in te slaan. Tijdens vakanties werd er gekampeerd en de pot gekookt op een Camping Gazstelletje.

Met het groeien van het salaris nam het aantal fietskilometers af, en de buikomgang toe. Geen tijd meer, trouwen, huizen, kinderen. Gebrek aan training werd gecompenseerd door beter materiaal, dito kleding en last but not least dure sportvoeding (Extran, isotone dorstlesser en tegenwoordig zelfs gelletjes. Wel werd er nog steeds ieder jaar wel een week gefietst. Niet meer kamperend, maar in zorgvuldig uitgekozen huisjes of châlets met goede voorzieningen. Tijdens tochten werden terassen niet meer gemeden, maar er kon gewoon besteld worden, al lag ons tafeltje wel vol met bananenschillen, losse pakje en diverse verpakkingen, want dat deden we wel. Eigen spullen eten en tenten zoeken waar je zonder schroom kon zitten en bestellen. Nico, onze financiële man, riep wel als er weer in de pot gestort moest worden.

Deze week zijn we in de Vogezen een grens over gegaan. We konden al 15 km nergens iets vinden om te pauzeren en de enige gelegenheid die open was was een mooi restaurant. Te sjiek voor ons. Maar ja, er was niets anders open. Dus toch maar naar binnen. Werden niet weggekeken door het personeel, maar uiterst professioneel bediend. Brood uit een mand naar keuze en keurig met een tang opgeschept. De wijnkaart moesten we gewoon zien, we konden toch wel fietsen met een goed glas achter de kiezen, waarom niet? Dat hebben we maar niet gedaan. Maar wel een amuse! In onze fietskleren nota bene. Weg met de bananen, bidons bijvullen aan de tap was niet meer aan de orde. Een formidabele forel voor Willem en een voortreffelijke kip tandoori voor Nico en Sjaak. De schroom was weg en dus lieten we de dessertwagen gewoon voor komen rijden. Koffie met garnituur toe, helemaal af dus en 66 euri viel eigenlijk ook nog mee.

Vanaf nu niet meer alleen de Michelinkaart mee, maar ook de befaamde rode gids, en de pot is de gezamenlijke creditcard.Het extra gewicht compenseren we wel met een carbon frame.

Franse slag(vaardigheid)

Rijdend van Nancy naar Metz (dat doet elke Nederlander volgens mij minimaal een keer per jaar) viel mijn oog op een viaduct in aanbouw. Het zal toch niet waar zijn, dacht ik nog, maar de borden LGV gaven het al aan. Die Fransen leggen hun zoveelste hogesnelheidslijn aan (Ligne á Grande Vitesse). Deze gaat van Paris naar Strasbourg, en het eerste deel gaat tot nét onder Metz. Zoals met meer prestigeprojecten: de website is smullen voor Sjaak, met informatie en mooie filmpjes (beslist SFW). En ze leggen daar de lijn gewoon door het land, niks ingewikkeld naar steden over bestaand spoor en weer terug, maar een regionaal station waar je maar moet zien te komen en voor de rest rijdt de trein door. De lijn gaat de komende jaren verder naar Strasbourg en via Kehl naar Duitsland (Frankfurt). Vanuit Strasbourg komt er ook een Alsacelijn via Belfort naar Lyon. Op alle manieren kun je straks naar de rest van Europa. Ze stemmen dan wel nee tegen de grondwet, maar ondertussen zijn de Fransozen het meest Europees bezig en hebben hun eigen zaakjes al goed op orde. We beginnen er met onze HSL een beetje bij te horen al is dat gezever over stoppen in Breda (of all places, Breda!) natuurlijk weer typisch Nederlands.

Al verder dromend bedacht ik dat het toch mooi zou zijn als op die lijnen autoshuttles gaan rijden net als bij de Kanaaltunnel. Dan stap je op in de buurt van Lille en ben je 5 uur later in Marseille. Geen Parijsstress, geen gedoe, lekker een café au lait in de bar van de shuttle en even later op de dag gewoonnaar je bestemming rijden. Maak de péage twee keer zo duur en deze treinen lopen vanzelf vol.

Spiritualitijdrit

De afgelopen dagen was ik na 5 jaar weer met een aantal fietsmaten weer terug in de Franse Vogezen. Destijds logeerden we in het hotel Col de Bussang, nu zaten we in 10 km verderop in een appartement (waarover later meer). Bij het hotel was een steil weggetje dat naar Le Petit Drumont (zie foto) liep. Waar ik natuurlijk vervolgens een tijdritje naar reed. Over de 5,5 km die van 723 naar 1150 meter voerde deed ik 28 minuten en 27 seconden. Ik schreef er zelfs een stukje over in een wielerblad. Dat paste ook in het beeld van Sjaak destijds: meten is weten.

Vijf jaar later kwamen we in het hotel en mijn stukje, verpakt met wat reclame voor het hotel, hing aan de muur. Ik was wel benieuwd naar waar ik nu stond. Toch weer een paar jaar ouder, niet echt veel kilo´s zwaarder, maar wel getekender door de gebeurtenissen van de laatste jaren zoals een scheiding en het overlijden van twee goede vrienden. Vrijdag jl. was het zover. Op mijn gemak reed ik naar de voet van de klim. Ik had besloten niet zozeer voor de tijd te gaan maar gewoon ontspannen (voor zover mogelijk op zo´n steil weggetje) naar boven te rijden en dan maar te zien wat er uitkwam. Mijn Gios (met triple) was een uitkomst. Met een fijn verzet, lichter dan ooit, kon ik goed blijven doorrijden. Waarom zou je het jezelf onnodig zwaarder maken. Natuurlijk: niet rijden is nog lichter maar enige prestatiedrang is bij Sjaak nog wel aanwezig. En de beloning van het mooie uitzicht en de tevredenheid van wéér een beklimming voltooid zou ik niet hebben willen missen.

Op de top drukte ik de stopwatch in: 25.00. Niet bezig geweest onderweg met de tijd, was ook niet zo belangrijk eigenlijk, en uiteindelijk toch een stuk sneller. Wederom bleek dat bezig zijn met het proces en niet met het resultaat je veel vrijer maakt. En dan maakt het resultaat ook minder uit, althans in absolute zin. Een tijd van 30.00 of 40.00 was ook goed geweest, als ik hetzelfde goede gevoel had overgehouden aan die beklimming als nu. Winnen heeft geen absolute betekenis. ´Go with the flow´, doe je best, geniet ervan en zie maar waar je uitkomt. Wellicht heb ik mijn imago nog tegen, maar presteren krijgt op deze manier bijna een spirituele betekenis. Ik begin ook steeds beter te begrijpen wat Zen en (top)sport met elkaar te maken hebben.

Dit stukje zal door Coef waarschijnlijk ´Sjaak zweeft´ genoemd worden. Ik vind het prima, zweven is soms heerlijk en ik zie uit naar mijn eerste zweefvliegervaring met mijn collega Peter.