Challence accepted #8 Bløf - Umodja

In 2003 maakte ik kennis met een vriendin van een goede vriendin. Sterker: zij nam het initiatief voor wat nu een 'date' zou heten. We kwamen beiden uit een verbroken langdurige relatie en Annemarie (zo heet de gemeenschappelijke vriendin) dacht dat wij wel een match zouden hebben. Dat bleek al snel. De eerste date eindigde nog beschaafd met een 'kus van de juf' maar een week later was het prijs, zullen we maar zeggen.

Als snel bleek het serieus te zijn en besloten we elkaars kinderen te willen leren kennen. En zij elkaar. Dat bleek ook een match en nog weer later waren we met zijn zevenen in de 'gele' weekenden (dan hadden we de kinderen) bij mij thuis.Ik had immers een grote woning en ook een tuin. Enfin: nog weer later woonden we echt samen, kochten we elders een huis en was de 'date' allang de VdH geworden [haar koosnaam op dit blog]. Vijf jaar geleden trouwden we zelfs en we zijn nu ruim 15 jaar bij elkaar.

Eén van de dingen die je in een nieuwe relatie ontdekt is nieuwe muziek. Dan wel muziek waarvan je dacht dat het niks was en toch wel iets blijkt te hebben. Voor mij werd dat tastbaar in muziek van de Spaanse groep Mecano, van wie het Hijo de la Luna zelfs ons liedje werd. En op onze bruiloft prachtig vertolkt door mijn nicht Roos en haar vader/mijn broer.

Bretagnes á Bercy was er ook zó een. Keltische rock van oa de legendes Alan Stivell en Dan Ar Braz die we eindeloos in de auto draaien op vakantie (naar Bretagne!) met zelfverzonnen teksten als 'fff zonnen en I was Pay-TV'.  Het heeft onze liefde voor Bretagne behoorlijk versterkt. Toch komt ook die niet verder dan een eervolle vermelding.

Bløf vond ik eigenlijk maar niks. Beetje slappe Nederlandstalige hap. Veel van hetzelfde. Totdat het album Omarm verscheen. Dat was al 'another biscuit'. Deze jongens konden echt wel wat en hadden het tragische overlijden van hun drummer goed verwerkt. Maar het album erna was echt een meesterwerk. Umodja was een project waarin muziek van alle hoeken van de wereld samenkwamen. Wereldmuziek gecombineerd met een solide Nederlands fundament.

En uit de samenwerking met muzikanten/groepen als Kodo, Counting Crows, Cristina Branco, Femi Kuti en Carel Kraayenhof kwam een juweel van een album voort. Nog steeds beluister ik dit met bijzonder veel plezier. We hadden zelfs twee CD's in huis, foutje bij het inkopen, maar was ook handig voor in de auto [in het pre-Spotify tijdperk].

Daarna ging het toch wat minder met de groep. We gingen nog wel drie keer naar een concert, maar toen was het nieuwe er wel van af. De interesse vervaagde, al zullen ze vast nog wel uitschieters hebben gehad. Umodja was het artistieke hoogtepunt en verdient een plaats in mijn top 10.

Challence accepted #7 Crisis what crisis? - Supertramp

Eigenlijk is het vreemd. Als ik aan favoriete bands, nummers, albums etc.  denk, komt Supertramp nooit direct naar voren. Om dan na enige tijd te denken: 'jaaah, Supetramp!. Dat heb ik bijvoorbeeld bij Fools Overture, één van de beste tracks ever wat mij betreft.

En zo ook nu. Natúúrlijk moet dit album in het lijstje. Al was het maar om de hoes. En de herinneringen. Ook hier is deze weer nauw verweven met mijn broer. Het is de tijd van de bovenbouw op het Emmauscollege in Rotterdam. Beide ouders werken, zus het huis uit: dus we zijn vaak samen. Soms zijn er vrienden van hem bij. Het is dan een gezellige bedoeling. Soms zijn we beiden de sleutel vergeten, is de buurvrouw niet thuis, staat het keukenraampje open en ben ik -dan nog- de slankste. Dus...

Het is ook dat ik enige faam verwerf met het feit dat ik wel bereid ben om pannenkoeken te bakken. Want acht boterhammen mee naar school is leuk, maar om drie uur 's middags is de trek wel weer terug. Tijdens die sessies luisteren we muziek. Die bij de platenbieb halen. En die ook gescand worden op 'al dan niet opnemen'. Bandjes zijn maar 30 of 45 minuten dus je moet wel eens selecteren. De albums die in mijn geheugen gegrift staan blijken bij herbeluistering nog meer te omvatten. Die hebben destijds 'the cut'  niet gehaald..

Dit album roept dit alles op. En daarnaast is het een heerlijk album om naar te luisteren. Het is één geheel. Zonder grote uitschieters. Alhoewel: het outro van 'Another mans woman' brengt me weer terug dat ik in het dakraampje van het ouderlijk huis zit, tijdens de afsluitende repetitieweek, wetende dat ik zal overgaan en een vakantie voor de boeg heb. Dat moet in juni 1983 zijn geweest. Kortom: verre van een crisissfeer. Daarom is de titel ook zo raak...

Challence accepted #6 Canto Ostinato

Ergens halverwege de jaren '80. Mijn zus schrijft me een brief en daarin heeft ze het over een concert waar ze naar toe is geweest. 'Cantos Ostinato', zo heet ze het [geen tikfout van mij]. Heel meditatief en goed om tot rust te komen. Ze heeft er ook een bandje van. Ik ben meteen verkocht. Dit is nou echt mijn muziek. Melodieus, toegankelijk, prachtig samenspel. Simeon ten Holt. Nog weinigen hebben dan van hem gehoord.

Een paar jaar later is er een trilogie in de grote zaal van Vredenbirg [dan nog zonder Tivoli ervoor]. Canto Ostinato wordt als eerste uitgevoerd, daarna andere werken van Ten Holt: Lemniscaat en Horizon. Ik troon een aantal vrienden mee, die allen onder de indruk zijn. De zaal zit vol. Ten Holt heeft dan al een kleine, doch trouwe schare liefhebbers.

Als ik in 1990 afstudeer krijg ik de CD (zie plaatje) van de Canto van mijn broer. Dat was toentertijd nog een enorme uitgave en een geweldig gul kado. 'Omdat ik nou eens voor jóu wil uitpakken' schrijft hij op het hoesje. Ik heb de CD heel veel gedraaid.

Dertig jaar later is de Canto zo'n beetje cultureel erfgoed geworden. En het blijft prachtig. Alleen Ten Holt is meer dan de Canto. Elk werk heeft zijn merites en ik vind Meandres van geijkwaardig niveau. Alleen worden die werken niet of nauwelijks uitgevoerd. Terwijl de Canto Ostinato elke week wel ergens in 'een' bezetting op het programma staat. Het zij zo.

De Canto vervult voor mij de brug tussen verschillende stijlen. Ik heb de 'minimal music' erdoor leren kennen en waarderen. Zoals vertolkt door bijvoorbeeld Phillip Glass en Steve Reich. Met Ten Holt hebben we iemand gehad die mooi in dat rijtje past en toch zijn eigen stijl heeft ontwikkeld.

Een terechte plaats in de top 10

Challence accepted #4: Ten - Pearl Jam

In de jaren '80 is muziek een belangrijk onderdeel van mijn leven. De voorbeelden daarvan komen nog wel. Het decennium daarna staat toch meer in het teken van werken en later een gezin stichten. Minder bijhouden wat er gebeurt, geen popconcerten meer bezoeken. De wereld van K3 is een stuk dichterbij, plus alle klassieken van Annie MG Schmidt. Een lacune wil ik het niet noemen, maar de jaren '90 is de beleving anders.

Een uitzondering hierop is dit album. Het is het debuut van een groep uit Seattle die tot de -zo begrijp ik tenminste- grunge stroming behoort. Als ik het nummer Alive hoor op de radio [toen dus nog wel] ben ik meteen onder de indruk van de krachtige stem. Die van Eddie Vedder blijkt te zijn. Ik koop de CD en ben verder verkocht. Eigenlijk staat er geen één matig nummer op. Met het nummer Porch heb ik een speciale band. Vijf jaar geleden zei ik 'Ja' tegen de VdH en tijdens de afdaling van de Col d'Allos had ik dat nummer in mijn hoofd.

Kortom: in deze lijst hoort dit album. En ik ben niet de enige, die dit zo ziet. In allerlei lijsten en rakings staat dit album zeer hoog genoteerd.

Challence accepted #3 New Gold Dream - Simple Minds

Begin jaren'80 ontwikkelt mijn muzieksmaak zich. Er blijkt méér dan Queen te zijn. Zoals dat gaat in je puberteit: muziek past ook bij jouw identiteit die dan vormkrijgt. Naast je politieke opvattingen en je kledingstijl. Bij mij op school, waar nogal wat 'kakkers' zitten en de VVD veruit op de hoogste populariteit mag rekenen, zijn de verschillende 'geledingen' helder. Kakkers met Lacoste-shirts en college-shawls. Hardrockers met zwarte shirts van Iron Maiden en AC/DC, skaïsten (Madness, Sopecials) met blokjesbroeken en de New Wavers met zwarte broeken, lijntjes rond de ogen..

Hoewel ik probeer tussen de linies te manoeuvreren, behoor ik toch tot het 'linkse' kamp. Tegen kernwapens en - energie, wat dan hot items zijn. Sociale rechtvaardigheid staat hoog in mijn vaandel. De muziekgroepen die daarbij passen zijn Talking Heads, David Bowie, XTC, The Cure, New Order, Tuxedomoon etc. Toch staan die niet in dit lijstje. Het is immers ook de tijd waarin U2 en Simple Minds opkomen.

Beide groepen vissen in dezelfde vijver, treden samen op op festivals en lijken voor de niet-ingewijde uitwisselbaar. Toch kantelt het bij mij naar de Simple Minds. Met New Gold Dream slaan ze een nieuwe weg in. De albums ervoor zijn ontoegankelijker en ook wel harder van geluid [wat ik later leer te waarderen]. De dromerige nummers, beter in het gehoor liggend slaan erg aan. Op 31 maart 1984 (ik weet de datum nog exact) beleefde ik mijn eerste popconcert daar. Samen met Laus, mijn boezemvriend van dat moment. Het titelnummer klonk live zo.

Voor mij is de muziek van de Simple Minds optiistisch. Het is ook het jaar dat ik examen doe en daar met vlag en wimpel voor slaag en ogenschijnlijk vlekkeloos doorheen loop. Na jarenlang zoeken naar identiteit, zelfvertrouwen en het gevoel een plek in het leven te hebben, valt in dat jaar alles samen. Ik weet wat ik wil gaan studeren, heb een grote vriendengroep, beleef een fantastische examenreis naar Rome, met als bonus dat het mooiste meisje van de school [die lang onbereikbaar leek] ineens mijn vriendinnetje is. De wereld ligt aan mijn voeten. Mijn eigen New Gold Dream is uitgekomen.

Dat gevoel krijg ik nog steeds als ik het album beluister. Dat ik zelf de jaren erna tijdens mijn studententijd regelmatig een mentale terugval beleef doet er verder niet toe. En eigenlijk ook niet dat de Simple Minds elk album aan kwaliteit inboeten, zichzelf eindeloos blijven herhalen en mijn smaak is verschoven. Dit albums stáát gewoon.

Challence accepted: dag 2: To The Bone - Steven Wilson

Waar mijn eerste post het begin beschreef, gaat het tweede blogje over het meeste recente album wat de lijst van tien heeft bereikt. Tot voor een jaar had ik nog nooit van Steven Wilson gehoord. Bij toeval hoorde ik een nummer op de radio en na wat zoek- en luisterwerk besloot ik naar zijn concert te gaan in AFAS en dat was een groot succes.

In zijn werk komen veel stijlen  en vormen samen die een staalkaart vormen van de muziek waar ik sinds eind jaren '70 van ben gaan houden. Wilson houdt niet van hokjes, en waar dat velen als politiek correct statement poneren, geeft hij daar concreet invulling aan. In het album To The Bone, wat een jaar geleden uitkwam, voert hij dat consequent door: van de disco in Permanating via het mysterieuze Song of I en het ingetogen Blank Tapes tot de uitbundige en energieke jazzrock in het sublieme Detonation.

Elke keer als ik het album (her)beluister ontdek ik nieuwe dingen en geniet ik weer en meer. Hij brengt ook eigenlijk veel jeugdiconen van me samen, zoals Tears for Fears, Genesis, Kate Bush, Pink Floyd en Peter Gabriel. In de even indrukwekkende voorganger  Hand.Cannot.Erase is die diversiteit van stijlen een stuk minder, maar staat ook een aantal nummers dat regelmatig in mijn playlists verschijnt. Top dat je op je 51e nog steeds weer verrast kunt worden.

Steven Wilson oogt in interviews soms wat wijsneuzerig en belerend, maar hij deugt van alle kanten. Vandaar een meer dan een verdiende plek in mijn lijst.

Challence accepted dag 1: A night at the opera - Queen

.
Ik werd op Facebook genomineerd door Pieter Zwart om mijn tien favoriete albums te posten gedurende tien dagen. Muziek die diepe indruk op me maakte en die ik nog wel eens draai. Alleen de hoes, verder geen uitleg. Althans: niet op Facebook, maar wel hier. Er is te veel over te vertellen

Waar het allemaal mee begon:
Mijn broer heeft  medio 1977 een stereo-installatie (zo heette dat nog), inclusief platenspeler gekocht. Voor het astronomische bedrag van 499 gulden. Bij elkaar gespaard en gewerkt met klusjes. Maar dan heb je nog niks, want je hebt wel LP’s nodig. Voor een bedrag van ca 25 gulden (ca €11) kun je die kopen. Bij een platenzaak, waar je mag proefluisteren, voordat je tot aanschaffing overgaat. Het tijdperk van streamen, IPod, YouTube, MP3 etc is nog ver weg; heel ver.

Op een dag gaan we naar de stad en mijn broer koopt deze LP van Queen. Natuurlijk vanwege Bohemian Rhapsody, maar de rest mag er ook zijn. Het is een iconisch album, wat we regelmatig luisteren. Ik profiteer van zijn keuzes en aanschaffingen, maar hé: het is mijn grote broer. En het begin van een eigen muzieksmaak. Bij ons thuis wordt dit  soort muziek steevast als herrie bestempeld dat geen plek heeft naast ‘mooie muziek’ [=klassiek].

Gelukkig zijn er eigen kamers, hoofdtelefoons en is er alle ruimte om te luisteren. Dit album is Queen's meesterwerk. Jarenlang zijn ze nog in de spotlights gebleven, maar elk album wat hierna kwam was een stapje terug. Muzikaal dan; qua stage-act, performance en vooral door de persoonlijkheid van Freddy Mercury heeft de band de eregalarij van de rock bereikt.

Een geweldige avond met Steven Wilson

Net na de -voor mij onnodige- pauze richt Steven Wilson zich tot de zaal. Hij vertelt hoe hij als kind thuis allerlei soorten popmuziek te horen kreeg. Van The Carpenters, via The Beatles en Bowie naar ABBA. Hij dankt zijn ouders daarvoor en geeft aan dat hij niet zo van één stijl is. En dat er niks mis is met 'toegankelijke' popmuziek. Het is een subtiele verwijzing naar de voelbare scepsis van een deel van zijn aanhang, die zijn laatste album maar moeilijk kunnen verwerken.

Voor mij is dat album juist een kennismaking geweest met deze muzikant. Toevallig hoorde ik in de auto, op nota bene Radio 1, het nummer 'Nowhere Now' en het lukte me zowaar om de naam te onthouden. Spotify en YouTube doen dan de rest. Na een paar keer goed luisteren was ik aangehaakt en boekte ik een ticket voor zijn concert van 7 maart in de AFAS. 'An evening with Steven Wilson'. Daarmee behoorde ik tot de 'nieuwe toetreders' die óók door hem werden welkom geheten.

Het was jaren geleden dat ik naar een popconcert was geweest, maar mijn rentree was al eerder. In december vorig jaar met mijn dochter naar Rondé in TivoliVredenburg. Daar stond ik zelfs weer te springen tussen het publiek. Dit keer ging ik solo en dar had ik ook nog nooit gedaan. Zelfs als je 51 jaar bent zijn er nog genoeg 'eerste keren dus' .

Het werd een geslaagde avond. Door de setlist een beetje te verkennen wist ik wel wat er ging komen en vooral: ik herkende de nummers. Dat helpt voor mij. Net als de oordoppen die ik had ingedaan. De opening was -hoe symbolisch-  Nowhere Now. Daarna het prachtige Pariah waar de zang van Ninet Tayeb werd ondersteund door een projectie van haar op een doorzichtig gordijn voor het podium.

Daarna wat ouder werk met als hoogtepunt voor de pauze het epische Ancesteral, een staalkaart van Wilson's werk. Lange uitgesponnen nummers, met dromerige melodieën die aan Pink Floyd, maar ook wel minimal music doen denken. Het zou mij niet verbazen als Steve Wilson ook regelmatig Bach opzet. En dan weer snoeiharde gitaren ondersteund door stevige bas- en drumwerk.

Na de pauze nog meer ouder materiaal, maar dus ook het bij uitzondering 'not depressing' nummer Permanating, dat een eerbetoon aan ABBA is. Ik heb er ongegeneerd op staan dansen, de afkeer van de harde fans van het eerste uur achter me negerend. Die daarna weer op hun wenken werden bedien met nummers als  Heartattack in a Layby en Vermillioncore. Ik herken het wel van vroeger: toen de Simple Minds hun werelddoorbraak beleefden met Don't you [Forget About me] was ik ook niet blij.

Even later weer een eerbetoon aan muzikanten als Bowie en Prince die in de jaren '70 en '80 de popmuziek veranderen en toch ook 'mainstream' konden blijven. Dat was vandaag de dag niet meer mogelijk volgens hem. Ik weet niet of dat zo is, ook de muziek zelf verandert. Mijn kinderen vinden dit niks en ik vind veel van de huidige muziek maar zo-zo. En als je naar iemand als Pharell Williams kijkt: die zet toch echt wel zijn afdruk in de muziekgeschiedenis en is tegelijk mainstream.

In elk geval verklaart zijn bewondering voor Prince het gebruik van de kopstem van Wilson in nummers als Permanating en The Same Asylum as Before.  En die bewondering bleek al eerder in deze heerlijke solo uitvoering van Sign o'the Times. De uitvoering van zijn eigen Detonation was subliem, met jazzy solo's aan het eind. Sowieso gaf Steve Wilson heel veel ruimte aan zijn bandleden. Die zichtbaar plezier hadden in het spelen. Het maakte allemaal een doordachte en uitgebalanceerde indruk.

En dat was wat het concert was: in balans. Uitstekende band, goede muziek, mooie projecties, goede zang, sympathieke sfeer. Maar euforisch werd het niet. Logisch: ik had zo'n beetje de gemiddelde leeftijd, dan is het allemaal wat bedaarder. En dan was dit zelfs nog een van de eerste concerten waar het publiek stond. Daarvoor hadden ze in zalen met stoelen gespeeld. Dat had ik niet getrokken hoor. Hier móet je staan. Ook al was het slecht voor mijn marathonbenen.

De finale was sterk. Met Even Less haalde hij een oud nummer uit de kast, waarvan hij zonder valse bescheidenheid zei dat het best een goed nummer was. De finale was met The Raven That Refused To Sing (met bijhorende clip) majestueus, net vóór de rand van sentimenteel.

Blij en tevreden stapte ik weer in de trein naar huis. We hadden een avond vol deprimerende muziek gekregen, zoals Steven Wilson als met de nodige zelfspot aankondigde. Maar wel van hoge kwaliteit en passend bij iemand die -net als ik- opgroeide in de jaren '80. Een geweldige avond met Steve Wilson dus.