Redt gewoon andere kinderen in nood. We zullen de komende 48 uur helaas weer veel negatieve verhalen gaan horen over agressie, vernielingen, hinderen van hulpverleners, ongelukken aan ogen, ledematen, vechtpartijen, excessief alcohol- en drugsgebruik en wat voor een ellende al niet. Maar deze hebben we alvast in de pocket.
Wie geeft die jongens een passende beloning? Van dit blogje worden zie niet warm vrees ik.
Sjaak had het al aangekondigd. De VdH en hij gingen vrijdag jl. naar 'Aardige jongens'. Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede. Drie serieuze muzikanten, waarbij de eerste twee in hun topjaren gehinderd werden door hun status als tienermeisjesidool. De Nits bereikten nooit het publiek dat al flauwviel als hun favoriet met zijn wenkbrauwen fronste. Tijd heelt alle wonden en inde jatren '90 bouwde met name Henny Vrienten aan een forse reputatie als componist. Zo schreef hij de muziek voor Abeltje, waarin hij zelf meespeelde. Ook voor de TV-serie Unit 13 schreef hij de muziek en compenseerde hij het tenenkrommend slechte spel van Peter Tuinman.
De mannen hadden er zin in. Legden op passende wijze contact met het publiek, dat in het beschaafde Amstelveen vooral bestond uit veertigers. We zaten nog behoorlijk aan de onderkant. Achter ons zaten mensen die duidelijk voor Frank Boeijen waren gekomen en alle nummers werden vals en krakend meegezongen. Henny Vrienten heeft nog niks van zijn charisma verloren en de VdH was -ondanks een zere nek na het ongeval- zeer gecharmeerd van deze Brabander (want dat blijft hij). Henk Hofstede had het meeste theaterervaring, dat zag je aan alles en met de Nits had hij toch voor mij het meest aansprekende verleden. Frank Boeijen zong een fraaie versie van Zwart/Wit [mrálleenándekleurvajehart] maar was wel weer over the top met het weke nummer 'Ronda'. Blijft toch een beetje een twijfelgeval die Frank, ondanks dat het een hele aardige jongen is. En over the top gesproken; de mannen maakten een geslaagde sneer naar de 'Toppers' doro een nummmer aan te kondigen als 'hun inzending voor..'. 'Tsja en toen kwamen er drie anderen...' En zo is het: wat de Toppers voor driekwart van Nederland zijn was dit trio voor Ons Soort Mensen.
Vrouwen vrezen de kersttijd meldt Nu.nl. Althans volgens Libelle en dan de helft van de vrouwen die tevens lezer zijn van het blad. Boodschappen, koken en het missen van dierbaren, dat zijn de belangrijkste zaken waar tegenop wordt gezien. Weer (alleen) de vrouwen! Alsof die het monopolie op 'problemen' hebben. Sjaak weet het wel. Ten eerste: laat die kerels toch boodschappen doen. Ten tweede: mannen schijnen vaak pas bij het 'echte kookwerk' warm te worden, dus laat ze een feestmaal bereiden. Zodat je zelf lekker kan lezen, bijvoorbeeld de Libelle. En derdens: huil samen om het verlies van naasten of ingrijpende gebeurtenissen, gedeelde smart is halve smart.
Sjaak wordt een beetje wee van dit soort berichten. Misschien zien mannen ook wel op tegen de kersttijd. Sjaak wel (een week voor de Kerst klapte mijn huwelijk definitief, dat blijft altijd een beurs plekje). Al valt het dit jaar reuze mee. De VdH heeft aangeboden boodschappen te doen en Sjaak werkt tot en met de 24e. En op Derde Kerstdag is er een voetbaltoernooi. Er staat een hardlooptraining gepland en een bezoek aan Tommy. Kortom: genoeg om naar uit te zien.
Derrick ist Tod. De vraag is of Harry Klein op onderzoek moet uitgaan, want hij overleed op 85-jarige leeftijd in een ziekenhuis. Nu is dat geen garantie voor (patiënt)veiligheid tegenwoordig, maar je mag er van uitgaan dat hij op natuurlijke wijze aan zijn eind is gekomen. Horst Tappert wás Stephan Derrick, een andere rol was niet mogelijk. Zoals Cor Witschge altijd Pipo bleef en Joop Doderer nooit van zijn Swiebertje loskwam. Derrick, de Moeder der Krimi's. Jaren naar gekeken, jaren ook niet gemist, maaar zo;n berichtje is een blogje waard.
Als kind was Jan Terlouw wel mijn favoriete schrijver. Vooral Briefgeheim en Koning van Katoren verslond ik. De boeken Oosterschelde Windkracht 10 en Oorlogswinter las ik pas later. Wel zag ik de TV serie van Aart Staartjes, die onlangs tijdens een flinke griep in bed heb bekeken. Het is geen gezellig boek; ook de film was destijds hard en indrukwekkend. Het feit dat er nu een film werd gemaakt leek me niet echt nodig. Met Brief voor de Koning en Kruistocht in Spijkerbroek waren echter al Klassieken verfilmd. Dit past wel in dat rijtje.
Sjaak ging vandaag met de oudste twee meiden en de jongste zoon. Gewaarschuwd was ik voor de afwijkingen van het verhaal. Dus dat overviel me niet. De sfeer van de film was de sfeer van het boek. Niks meer en niks minder. In het tweede deel loopt het anders dan het boek en het maakt het dilemma van kiezen tussen goed en fout, met de vele grijstinten van de oorlog, alleen maar duidelijker. Michiel wordt geweldig neergezet door Martijn Lakemeijer en voor oom Ben is een grote rol weggelegd, die prima wordt vertolkt door Yorick van Wageningen. Het einde van de film is ronduit indrukwekkend. Sjaak krijgt weer een mengeling van tranen en kippenvel als hij aan de oogopslag van Michiel denkt als de bevrijders het dorp binnenrijden.
Oorlogswinter is verplichte kost voor alle scholieren. Zo moet de oorlog ongeveer geweest zijn. Razzia's, angst, honger, onmogelijke keuzes maken maar ook het leven van alledag leiden. Mijn kinderen vonden het een 'leuke' film, omdat de humor die links en rechts in de film is verwerkt was blijven hangen. Maar het was ook een 'verdrietige' film volgens zoon Fenzemans. Juist die mengeling maakt de film zo sterk.
Feyenoord - AZ: 0-1. Ze hebben het AZ, koploper, lastig gemaakt. Dat is tegenwoordig al heel wat. Voor een Feyenoorder is het lang niet altijd gemakkelijk, maar dit seizoen wordt het wel erg bont gemaakt. De laatste jaren hadden we altijd voor de Kerst nog het idee dat we in de top 3 hoorden (en ging het daarna mis), nu is voor de winterstop degradatie reëler dan Europees voetbal. Nu heeft Feyenoord daar niks te zoeken in deze vorm -dat is wel weer gebleken-, maar het is wel altijd een leuk doel. Maar een supporter is ook voor(al voor) de slechte tijden en iets opbeuerends kunnen we wel gebruiken. Vorig jaar stond het trotse AZ van nu ook op een vergelijkbare plek. De paniek brak daar toen niet uit, de trainer stapte zelf op, werd gesmeekt te blijven en nu stevent de club uit Alkmaar af op haar tweede landstitel. Althans, dat hoop ik. Niet omdat ik Dirk Scheringa zo aardig vindt, omdat hij Gerrit Zalm afstond aan de nieuwe ABNAmro, maar vooral omdat ik vind dat die club zo goed door de crisis van vorig jaar heen is gekomen. Hopelijk blijft in Rotterdam iedereen ook rustig. Gert-Jan Verbeek is een prima trainer en juist hij kan op de langere termijn iets neerzetten. Hopelijk weerstaat hij -en het bestuur- de druk van het o zo loyale maar superkritische Legioen. Waar ik mijzelf toe reken overigens. Want als de Coolsingel volloopt ben ik ook blij met de Daden en zijn Woorden niet nodig. Nu dus effe niet.
Ai. Code 'C2'op de AEG, die je normaal gesproken toch niet in de steek zou moeten laten. Bij minimaal tien wassen per week een flinke tegenvaller in ons NSG. Maar de website bood een prima handleiding voor zelfhulp. En zo kon Sjaak zelf het filter schoonmaken en na een paar tests bleek het euvel verholpen. Heerlijk.
De VDH SMS'te onlangs, 'houd binnenkort vrij, we gaan iets leuks doen'. Meteen gedaan, dat vrijhouden. Later vertelde wat dat leuks zou zijn. We gaan naar Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede, 'Aardige Jongens' die een theatertour doen. Leuk! Deed me denken aan begin jaren '90 toen ik naar iets vergelijkbaars ging. Ook met Frank Boeijen, die Raymond van het Groenewoud aan zijn ene zijde had. Maar de andere? Wie was dat ook al weer. Het was een geweldig concert, waarin Frank Boeijen het gillende meisjes-imago achter zich liet en verraste met zijn muzikaliteit. Raymond stal de show, maar nam wel iets te veel ruimte in ten koste van zijn twee companen. Zoveel dat de derde me dus ontschoten was. Ik heb mijn ex gevraagd of zij met misschien wist. Met haar en de toenmalige schoonzus en zwager zagen we het concert namelijk. Het was uit haar geheugen verdwenen. Een 'Henny Meijertje' -om termen van Ina te blijven- was geboren. Rustig nadenken, geen resultaat, loslaten, concentreren, niet over nadenken. Vergeten, dan komt het vanzelf. En jawel hoor: terwijl ik de wasmachine aan het inladen was viel het muntje. Harry Sacksioni.
Ik verheug me er nog meer op nu!
Gisteren met de VdH naar de film geweest. 'Burn after reading' van de broertjes Coen. Voor dar zo'n film eenmaal begint moet je wel door een aantal ergerlijke fases heen.
1 Waar en hoe laat
Het is lastig uit te vinden waar en film draait, zeker op donderdag of vrijdag want dan wisselt de agenda. De 'Uitloper' is overal verkrijgbaar maar ik hang niet dagelijks in de kroeg. De internet filmladder geeft niet de agenda van een paar dagen vooruit. Stadsbladen kijken we hier sowieso nooit in. Ben je eenmaal eruit dan is het handig om kaartjes te resereven. Maar die moet je weer ruim van tevoren ophalen. Zeker als je nog werkt ervoor is dat vaak stressen.
2 'Vrije plaatskeuze'
Het is op zich mooi als je zelf je plek mag uitzoeken. Zeker als het niet druk is. Maar is het dat wel dan krijg je hoop nerveus gedoe van mensen die langs je heen willen. Of mensen met grote hoofden die pal voor je komen zitten terwijl er elders plek genoeg is. Soms kan het maar beter duidelijk zijn waar je zit en je keurig daarheen wordt verwezen.
3 Laatkomers
Heb eenmaal een fijn plekkie (zie boven) zijn er altijd mensen die te laat komen. Als het donker is in de zaal ben je te laat. Punt. Gaan ze vaak ook nog eens ingewikkeld doen voor een goede plek. Of luidruchtig zijn. Als je te laat bent past volledige gêne en niks allures. Eigenlijk zou je geweerd moeten worden.
4 Reclame
Ik betaal liever 50 cent meer voor een kaartje dan naar al die reclames te moeten kijken. De trailers van andere films zijn tot daaraan toe, maar soms krijg je er wel meer dan vijf. Dat is ook weer te veel. Ik wil gewoon de film zien die op het kaartje staat.
5 De pauze
Een veelgehoorde klacht. Zit je net lekker in de film en dan valt het beeld stil Pauze. Rot op man! Ik wil die film afzien. Plassen doe je maar in je eigen tijd en dat drankje kan ik ook vooraf of na afloop kopen, zeker als je er een uitnodigend cafe voor inricht.
6 Schoenen en smakkers
Echt heel erg beschaafd ben ik niet (wel opgevoed, maar zelf laten verslonzen), maar schoenen tegen stoelen aanzetten, zelfs over de stoelk voor je laten hangen, dat gaat zelfs mij te ver. Net zoals het smakken en slurpen van de consumpties. De puinhoop die soms achtergelaten wordt na afloop. Dat is toch nergens voor nodig.
Affijn: ik zat me dit allemaal te bedenken gisterenavond en vroeg me af waarom ik niet thuis zat. En toen begon de film. Vanaf minuut één boeiend. Absurd, mooi verhaal, geweldig geacteerd, briljant in beeld gebracht. Geen pauze. Geen smakkers. Goed zicht, na een positiewisseling. Geen laatkomers meer toen de film was begonnen. Ik vergat dat ik in een bioscoop zat en genoot van de film. Drankje na afloop, geslaagde avond.
Wanneer weer?
Mijn vader heet Herman, maar die is niet zo bekend als die andere Herman. Herman Kuiphof, door die ander Herman steevast Chuiphof genoemd (omdat hij Kindvall als Chindvall uitsprak). De éminence grise van het sportjournaille, is overleden. Herman Kuiphof, de man die in 1974 meeglorieerde in het kielzog van het Oranje van die tijd. Kuiphof was een monument, dat voelde ik als jong jochie al aan. Een beschaafd man, altijd genuanceerd en een groot hart voor de sport. Helaas is hij er niet meer, maar 89 was een mooie leeftijd.
Speciaal voor Herman één van zijn finest moments. In 1974 speelde Nederland de laatste groepswedstrijd tegen Brazilië. Het werd een keiharde wedstrijd die Nederland met 2-0 won en waar het taam qua zelfbeheersing overeind bleef (later zou dat anders worden, zoals tegen Tjechoslowakije in 1976 en tegen Portugal in 2006). Herman was er bij en bracht het bij ons thuis. 'Wat een juweel van een doelpunt' blijft nog altijd hangen. Herman vaarwel.
Vroeger ging met mijn ouders wekelijks naar de kerk. Vaak stond dan het spoorboekje van de mis al ergens aan de muur. Zouden er één of twee lezingen zijn. Dat scheelde weer in de eindtijd. Net als bij de preek, waar ik nooit van begin tot eind naar kon luisteren en het afhaken veel dichter bij het begin dan bij het einde lag, ging er veel langs mee heen. Ik kon niet bevroeden dat ik pakweg 35 jaar later op één avond naar twee lezingen zou gaan. Dat was iets voor Volwassenen.
De eerste was op mijn werk. Een hoogleraar vertelde over het toezicht op de volksgezondheid in de 19e eeuw. Mijn kinderen zouden alleen al van de mededeling in slaap vallen, maar ik vond het een boeiend verhaal. Vooral de maatschappelijke kontekst van het geheel boeide me en wederom bleek dat ik geschiedenis erg interessant vind, mits ik niet veel hoef te lezen ervoor.
De tweede was vrijwel aansluitend in Zeist. De KNVB wil meisjesvoetbal promoten en kiest ervoor om erop aan te sturen dat er zo lang mogelijk gemengd gespeeld wordt. Niet alleen jongens- tegen meisjesteams maar ook gemixte teams. Een medewerker werd erop uitgestuurd om het jeugdkader daarvan te overtuigen. Dat lukte niet echt en er was ook sprake van volledig niet aansluiten bij wat er in de praktijk gebeurt. De leidsters van een team in Overvecht, dat voor 80% uit moslima's bestaat. De praktische problemen voor clubs als meisjes op een gegeven moment apart willen gaan douchen. Meisjes die juist willen gaan voetballen omdat er nu meer meisjes zijn en ze tegen en met elkaar kunnen spelen. Er werd verwezen naar 'onderzoek, dat heeft uitgewezen', maar dat onderzoek werd niet toegelicht. Sjaak is overigens zelf een voorstander alle opties aan te bieden. Als het uitgangspunt is dat de ontwikkeling van het individu voorop staat en dat er geen onderscheid tussen jongens en meisje mag zijn in kansen, moet je niet op voorhand dwingen om te mixen is mijn stelling. Dus biedt verschillende mogelijkheden en laat ook jonge meisjes in een meisjesteam tegen andere meisjes spelen als ze dat willen. Net als je een getalenteerd meisje bij de toppers bij de jongens kunt laten spelen totdat 20 jaar zijn. Het duurde een uur voor ik op de rumoerige bijeenkomst mijn punt kon maken -zonder de illusies maar ik had direct een paar vrienden gemaakt. Die al keken naar mogelijkheden om tegen onze meisjes te spelen. Een lange weg te gaan nog. Ik denk dat we echt verder zijn gekomen als er een paar jongens zijn die dolgraag bij de meisjes willen voetballen en we daar over gaan zitten babbelen.
Affijn; vervelen en wegdutten was er niet bij. Ik ben kennelijk groot geworden.
Sympathie noch aversie koester ik voor/tegen Ella Vogelaar. Maar nu de wereld over haar heen is gevallen een liedje voor haar (dat toch al in mijn hoofd zit). Wel de oude versie, want zo flitsend was ze nu ook weer niet.
Terwijl de wereld op de drempel staat van een mijlpaal in de vorm van een zwarte president in de VS, bracht de Volkskrant een huiveringwekkend bericht. Een bericht waarvan je bidt dat het niet waar is. Dat het anders is gegaan. Dat de feiten verdraaid zijn en dat er niks van klopt. Een meisje van dertien wordt verkracht in Somalië; haar vader doet aangifte, vervolgens staat het meisje terecht vanwege 'overspel'. En wordt gruwelijk om het leven gebracht. Ik werd letterlijk misselijk toen ik het vanochtend las. Mijn dochter had er op school ook over gesproken bij Aardrijkskunde. Er gaat veel goed in de wereld, maar ook nog heel veel niet.
Als je de boel goed verziekt is het logisch dat je daarop aangesproken wordt. Maar: van fouten kun je zelfs leren en daarom hoeft het niet erg te zijn. Eigenlijk kun je het beter fout doen, daar heeft iedereen meer aan, dan dat dingen netjes verlopen. Want daar leer je niks van. Mensen die fouten maken moet je dus koesteren en zien vast te houden. Ook al blijft het fout gaan; je bent immers nooit uitgeleerd. Misschien leg je wel het loodje, maar dat is 'all in de game'. Geen fouten mogen maken betekent stilstand.
Het inzicht van de dag: die bonussen aan de falende Fortismanagers zijn volkomen terecht! Helaas worden die bonussen ook toegekend als er straks weer dingen goed gaan. Hebben we dan eigenlijk wel iets geleerd?
In de begindagen van de Rabobankploeg reed daar de Deen Rolf Sørensen. Hij stond bekend als een pure winnaar, niets en niemand ontziend en voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Hij was de grote held van de toen nog jonge Boogerdje. Rolf was in zijn nadagen, maar won nog behoorlijk wat wedstrijden voor onze oranjeblauwe trots.
Het is deze rakker waar ik aan moet denken als ik Ronald Sørensen hoor balken. Rolf of Ronald het ligt redelijk dicht bij elkaar. Ronald was de laatste dagen behoorlijk in het nieuws. Als een echte Rotterdammer kan hij niet tegen zijn verlies. Dat is nog wel te rechtvaardigen, maar pratend vanuit de onderbuik van de Maasstad maakt hij het echt te bont. De voordracht van Ahmed Aboutaleb is natuurlijk een trap tegen het zere been van de club die sinds 'Pim' alleen nog maar klappen heeft gekregen. Marco Pastors heeft definitief afgedaan nu hij deze voordracht niet heeft kunnen tegengaan. En waarom ook: Aboutaleb voldoet aan heel veel eisen die Rotterdam vooraf stelde: zero-tolerance, bestuurlijke ervaring, een zwaargewicht. Het feit dat het een Amsterdammer is wordt meer dan weggestreept door het gegeven dat hij -op papier- door zijn afkomst goed tussen de bevolkingsgroepen in kan staan. Dat heeft hij afdoende bewezen en in sommige van zijn uitspraken is hij de Leefbaren rechts gepasseerd. In plaats van dat te omarmen piept Rolf, eh Ronald, dat 'Zij' dat niet mogen zeggen, maar hij wel. Gelijk hebben en gelijk krijgen is altijd lastig te onderscheiden. Ophouden met dat zeurensen.
Toch is Sjaak niet helemaal blij. Als de commissie nu eens Nebahat Albayrak haddden genomineerd. Dan was de wens van het volk gevolgd. Iemand die kundig is, duidelijk ergens voor staat en door haar gematigde voorkomen en overduidelijke charme (heb ik zelf mogen ervaren in Deventer) groepen weet te verbinden. Een effectiever manier om dingen te bereiken dan de powerpraat van Aboutaleb. En die in haar onvervalste Rotterdamse tongval in elk geval geen twijfel laat bestaan waar ze vandaan komt. En oh ja: het was ook nog eens de eerste vrouwelijke burgemeester van één van de echt grote steden geweest.
Het begint menens te worden nu de kredietcrisis ook hier is aanbeland. De komende tijd zal debacle na debacle volgen maar voorlopig richten we de pijlen op IJsland. Een schurkenstaat, van het kaliber Noord-Korea of Sudan. De Britten hebben nu de anti-terreurwet ingezet om die eigenwijze Vikingen een lesje te leren. De volgende stap is de boel veroveren; de draaiboeken uit 1982 toen ze de Falklands ontzetten van de Argentijnen kunnen uit de kast.
Wij krijgen zaterdag al een mooie kans als het Nederlands Elftal tegen IJsland speelt. We zullen ze eens een lesje leren. Of kunnen ze ons milder stemmen door er een goaltje of wat door te laten...
Dat Sjaak -in het kielzog van Elsje weliswaar- het weekend in Brugge doorbracht is inmiddels genoegzaam bekend. Met name in Vlaanderen en dan specifiek West-Vlaanderen. Eén van de nieuwe inzichten die het weekend heeft opgeleverd: West-Vlamingen en Oost-Vlamingen, dat verschilt nogal. Net zoals bij ons Groningers en Friezen: de buitenwereld (lees alles onder Meppel) vindt het één pot nat, maar zelf beleven de volksstammen dat anders.
Terzake. Sjaak kwam later en nam de trein. Een beetje onzin omdat een paar uur eerder de VdH in de meer dan ruime Vinvis al afreisde, maar dit genoegen gunde ik mijzelf. Voor mijn werk zit ik tegenwoordig drie maal in de week naar Den Haag, maar een reisje buitenland per trein is een waar feest. De Belgische Spoorwegen kende ik al een beetje van mijn Benelux-Tourrail die ik begin jaren '80 maakte. Na jaren Tienertour was ik toe aan een volgende stap. Die vond ik bij de buren. Ik reisde door Luxemburg en België vooral. Haalde ergens in een achteraf kantoor in Rotterdam het spoorboekje en 'leerde' het spoor daar kennen. Veel, heel veel treinen gingen over Brussel en vrijwel altijd werden dan de stations Noord, Centraal en Midi (Zuid) aangedaan. Fascinerend vond ik het station Welkenraedt, ten oosten van Verviers, richting Aachen. Het Roodeschool van België maar dan wel aan een doorgaande lijn.
Het weerzien met het Belgische spoor beviel. Het lijntje naar Antwerpen vanuit Roosendaal is nog even krakkemikkig. Het zal binnenkort wel opgeheven worden als de HSL-Zuid gaat rijden. Die lijn heeft er ook voor gezorgd dat je via een tunnel nu Antwerpen kunt doorkruisen en het niet langer meer dat kopstation is. Het station, dat toch fraai was is en passant nog verder opgeknapt. Oude en nieuwe architectuur zijn prachtig geïntegreerd. Helaas moest ik rennen voor de aansluiting. In Gent bleek de trein naar Brugge vertraagd. Elke verontschuldigde zich later voor de onbetrouwbaarheid van het spoor, maar als Sjaak de tijd heeft doe je hem geen groter plezier dan wat wachttijd op een groot, onbekend station. Waarheen en hoe vaak gaan de treinen, waar stoppen ze en komen ze vandaan? De meegenomen wegenkaart werd regelmatig geraadpleegd; Sjaaks manier om een land of streek te leren kennen. Gelukkig deelde Marc deze passie bleek later en hij wist me eindelijk de Kemmelberg te wijzen.
Eenmaal -zij het vertraagd- in Brugge aangekomen stond Elskje op me te wachten. Inderdaad: bijna zusjes. Het weekend was echt begonnen maar het was de reis alleen al waard.
De oudste twee hebben hun schoolrooster opgehaald. De VdH is een week aan het werk; de voetbal is begonnen, net als straks volleybal, piano- en gitaarles, spinning, fitness, wandelgrrls en andere agendabeslagleggende activiteiten van het NSG. Een vakantie die voorbij is gevlogen, opgeknipt in een paar delen. Eerst een week werken in de kinderloze periode, toen naar de Ventoux, daarna weer werken. Eenmaal weer met kids waren we een week naar Texel en daaromheen veel thuis. En zeer actief; bijna alle kamers zijn opgeruimd en schooljaarklaar. De kledingkasten zijn heringericht en iedereen heeft het juiste schoeisel voor de diverse (sport)activiteiten. Wat rest is een herinnering aan een goede periode ondanks het verre van optimale weer. Al was het rond de Ventoux wel een heerlijke week en heeft de korte opleving van afgelopen weekend mijn kop behoorlijk gebruind. Vakantie staat ook gelijk aan muziek. Bij deze mijn vijf vakantieherinneringen.
5 George Michael - They won't go when I go
We waren net voor België en we luisterden naar George Michael. Een favoriet van Elsje. Dit nummer is een cover van het origineel van Stevie Wonder. Hoewel dat laatste niet te overtreffen is weet George, die wel meer succes had met het oude werk van Stevie, hier wel te overtuigen dat hij echt wel kan zingen. Een tearjerker van jewelste, maar enig pathos is Sjaak niet vreemd.
4 Afro Celt Sound System - Whirl-Y-Reel 1
Met hulp van een vriend kregen we een paar jaar geleden onze -toen kersverse Ipod- behoorlijk gevuld. Veel Afrikaanse en fado-muziek, waar veel van is gewist inmiddels. Dit nog niet. Een zappende VdH snakkend naar afleiding en koelte bij een snikheet zwembad stuitte hierop. Sjaak herkende meteen dit nummer als de tune van Andere Tijden. Maar heerlijke muziek waarmee we terugreis naar Nederland begonnen.
3 Sade - Why can't we live together
Een ouwetje. Rond 1984 -toen ik ging studeren- had 'iedereen' deze LP. Ik vond het suffe muziek, al was haar stem wel fraai. Toen Elsje dit nummer opzette op de weg van Grenoble naar Sisteron moest ze het twee keer herhalen. Vanwege dat éne verrassende akkoord. Dat maakt een lange file gelijk weer goed.
2 Jolin Tsai - Love Love Love.
Als je 10 uur per dag Olympische Spelen hebt gezien wil je natuurlijk ook de hoogtepunten van de dag en de interviews van Mart niet missen. Elke dag kwam dit liedje voorbij. Ik heb er 15 kilometer op hardgelopen langs het strand en door de duinen van Texel. Via dit linkje naar de tekst/karaokeversie.
1 Simon and Garfunkel - Bridge over troubled water
Regelmatig kwam dit duo uit de autoradio. Voor het meezingen (Elsje kent zooveel teksten), soms zelfs tweestemmig als Sjaak het aandurfde. Toen Art Garfunkel de vloer voor zichzelf had mocht hij dit nummer uitvoeren. We reden in de buurt van Beaune, het was dertig graden maar Sjaak had toch weer kippenvel. Dan is de vraag of dit eigenlijk niet over de top is niet meer relevant.
Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.
Wederom een bekentenis van een wielrenner. Die na een verhoor bij het Italiaanse Olympisch Comitee (CONI)toegeeft EPO te hebben gebruikt, na dat eerst nog ten stelligste te hebben ontkend. Eerder gebeurde dat bij zijn collega Ricardo Rícco. Eerst van niks weten en daarna doorslaan. Dat CONI weet nog eens wat -in de beste Italiaanse Familietraditie- serieus verhoren is. Wellicht Lance, Floyd, Alejandro en Rafael maar eens langssturen?
Bij nader inzien vond onze vriend Wijnand het toch niet helemaal handig hoe hij zijn actieverleden naar buiten heeft gebracht. Als de bedoeling was om in de komkommertijd publiciteit te krijgen is die opzet natuurlijk volledig geslaagd. We zijn hier niet zo ver/diep gezondken dat het roken van een joint twintig jaar terug je kanden op een beetje publieke functie verruïneert, maar er zijn ook wel grenzen. Medeplichtig zijn aan een inbraak in een ministerie en daar geheime plannen wegnemen is wel een misdrijf. Dat je daar gedonder over krijgt lijkt me niet meer dan logisch en terecht.
Tegenwoordig reis ik vrijwel uitsluitend zakelijk met de trein en daarbij maak ik gebruik van het recht om dat in de 1e klasse te mogen doen. Op weg naar Doesbrand, die directeur is van een fijn theater annex cultureel centrum, zat ik weer eens in de 2e klasse. Geen serieuze pakken die geconcentreerd stukken lezen, elkaar verstoord aankijkend bij elk onverwacht geluid of desnoods een beschaafd tukje doen, maar de doorsnee samenleving in een cabine van pakweg 15 bij 5 meter. Wat zag mijn oog?
In Utrecht stappen er drie jongens van rond de 20 met koffers in. Zo uit Salou of een ander oord aan een van die Costa's. O jee, dacht ik. Een half uur drank, stoer doen en neuken zal nu wel passeren. Niets van dat alles. De jongen praatten op gedempte toon, zelfs bij de onvermijdelijke telefoontjes die gevoerd moesten worden met de mobiel. Ze hadden een leuke vakantie gehad, maar ik kon me zowaar concentreren op mijn stukken, zodat er veel langs me heen is gegaan.
Amsterdam Centraal: er ploffen binnen de seconde van twee kanten drie mensen neer in het krappe vierzittertje dat ik tot dan voor mijzelf heb. Naast me een cultureel type met een grote map en een kunstzinnige maar ook onbehoorlijk groot uitgevallen agenda. Belt direct, doch beschaafd naar huis dat ze er iets voor half 7 zal zijn. Dit zit dan tot Alkmaar naast me reken ik uit. 'Ik maak het kort want er zitten hier mensen stukken te lezen', sluit ze af. Bijna voel ik me beschroomd, maar in het vierzittertje naast ons hebben de Salou-mannen plek gemaakt voor vier verse krachten. Stuk voor stuk aan het lezen.
Tegenover me een stel, of niet; dat wordt niet helemaal duidelijk. Hij is kort, geblokt, Mediterraan, stug maar niet onvriendelijk in zijn uitstraling. Zij heeft iets om haar heupen wat sommigen nog wel een rokje zullen noemen. Zelf aarzel ik, maar relevanter: ze kan het geval méér dan hebben. Ze heeft een grote mond met dito tanden die niet te missen zijn. Haar bruine ogen zijn prachtig en haar uitstraling is stijlvol en vriendelijk. Ze is onrustig; loopt meerdere malen van haar plek en wisselt die uitstapjes uit met korte (telefoon)gesprekjes. Ze voert deze in zowel het Spaans en Nederlands én beide door elkaar heen. Bij Heiloo vraagt ze bezorgd of ze Alkmaar heeft gemist, maar ik stel haar gerust. Ze belt vervolgens nog even voor de zekerheid om te melden dat ze op tijd thuis is.
Aan de overzijde probeert een slungel van een jongen contact te maken met het Chinees-Indische meisje dat -net als hij met oortjes in- aandachtig in een medisch boek leest. Het meisje reageert nauwelijks. Hij probeert nog twee maal contact te leggen, maar tevergeefs. Het zal nog wel een contactoproepje worden in het huisblabd van de NS denk ik. Hij wordt vervolgens gebeld; een fijne afleiding voor het blauwtje dat hij aan het lopen is en zodoende weet ik dat hij doodop is en telkens in slaap dreigt te vallen. Goed dat zijn beoogde liefje dat bespaard is gebleven. Zij meldt bij het uitstappen later dat ze ontevreden is over haar stages. 'Anderen mogen veel meer doen bij ingrepen dan ik, zo leer ik niks en is het saai'. Inderdaad iets medisch dus; waarschijnlijk in haar co-schappen.
In Alkmaar besluit ik hierover te gaan bloggen en maak ik notities. Zoveel te zien, zoveel gebeurd. Op dat moment ploft er een grote vent neer die heel veel ruimte inneemt, in alle opzichten. Zijn knieën raken bijna mijn gezicht, zijn blikje cola houdt hij zo nonchalant mogelijk vast en hij begint ongegeneerd te bellen over de onrust die ze die avond zullen gaan schoppen. Daarna komt er een verzameling van een hanekam/gezichtspiercing waar een gezicht tussen zit naast zitten en zetten hun gesprek op zeer luidruchtige toon voort. Een lekker stelletje. Net voor mijn uitstappunt zijn mijn notities af.
Ongelofelijk hoe mensen via mobiel, hun gedrag en luide gesprekken toch zichzelf volledig blootgeven. In bijna anderhalf uur ben ik -ongewenst- een hoop te weten te komen over wildvreemden. Het blijft verbazend. Op dat moment SMS't de VdH op mijn Blackberry. Op mijn mobiel belt Doesbrand tegelijkertijd om te vragen waar ik ben. Ik besluit het allemaal even over te laten gaan en later terug te bellen. Ben ik toch een tweedeklasser!?
Karadzic, die gelukig niet boven de Wet meer staat, betwijfelt of hij een zorgvuldig en eerlijk proces zal krijgen. Alles doet hij eraan om dit te voorkomen. Hoezo eerlijk en zorgvuldig proces? Kent hij dat dan? Om mijn vriend Jeroen te citeren: 'tienduizenden Bosniërs kunnen deze vraag niet meer beantwoorden maar weten het antwoord wel'.
Je hebt een 'award' gewonnen. Het mailtje van de VdH ontving ik enkele dagen geleden en een linkje naar het blogje. Sindsdien twijfel ik wat ik er van moet vinden. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus: ja, leuk, bedankt, eindelijk, hiephoi, zeg het voort, geweldig etc. etc. Toch is dat niet mijn gevoel. Het heeft iets kettingbriefs-achtig (dat vonden Elsje en Ina trouwens ook) en daar ben ik niet van. Daarnaast is het ook wat klef. Toen ik vorig jaar met mijn directe collega's een etentje-met-partners had mochten we ook op de menukaarten iets over elkaar schrijven. Ik schreef bij mijn collega D: 'ik vind jou geweldig, hoe vind je mij? Een wederzijds succes, dat we tot vervelens toe -van alle anderen om ons heen- blijven herhalen als we elkaar zien. Dat sfeertje ademt het ook; al zie ik bij Elsje oprechte waardering voor de andere blogs (en die van mij) en is ze zeer enthousiast om op leuke blogs van anderen te worden geattendeerd. En daar wringt bij Sjaak nou juist de schoen. Hoewel ik zelf graag blog (alhoewel: de creativiteit en het animo neemt wel af; ben ik al 'beyond bloggen?') ben ik niet zo'n lezer. De bloggemeenschap van bijv de VdH (en de tijd die daarmee gemoeid gaat) is vele malen uitgebreider dan die van Sjaak. Bezoekrecordslevers het op, nieuwe vrienden, inzichten en begrippen. 'Anders was enthousiast' doet me al lang niet meer denken dat het om Hans Anders gaat en Elke is inmiddels een huisvriendin die zo maar op de koffie kan komen. Nooit waren we zo goed op de hoogte van wat er leeft in Vlaanderen. Prachtig allemaal; mij hoor je geen kritiek geven maar het gaat wel lichtjes aan Sjaak voorbij.
Een paar blogs volg ik wel, maar niet echt actief. Zou ik er zeven kunnen selecteren en onderbouwd aan kunnen geven wat ik er van vind? Weet ik niet: denk van niet. Sjaak is meer van het zenden -in de marge met die paar bezoekers per dag- dan van het ontvangen eigenlijk. En dus is zo'n award -en wat je er vervolgens mee doet- best iets om over na te denken.
En te bloggen, dat dan weer wel
Ze had niet de hoofdrol, maar is wel mijn ster. De groep 8 die het hoogtepunt van het basisschoolbestaan -de musical- met elkaar beleefde bestond uit 45 kinderen. Daarom werden de taken en rollen verdeeld: zang, dans en toneel. Olijf koos voor het eerste en was onderdeel van een kwintet. Loepzuiver, goed verstaanbaar en met een redelijk volume straalde zij en glom Sjaak. En kwamen de tranen bij Sjaak zonder dat ze stroomden. Om mijn eigen dochter van bijna 12 jaar die op de drempel staat naar de volgende fase in haar leven. Maar ook om al die 44 andere kinderen. Die elk op hun manier zich hebben gegeven aan een prachtige voorstelling. Gesteund door leerkrachten en ouders (wat een decors en rekwisieten) er een heerlijke middag van hebben gemaakt. Die allemaal iets nieuws gaan beleven en deze periode nu kunnen afsluiten. Die ondanks alles -want het was een heel moeilijk laatste schooljaar- als een echte groep uiteengaan.
Natuurlijk zag ik mijn meiske weer voor het eerst de klas van juf Marleen betreden. Vrolijk en opgewekt, prachtige krulletjes en open alles tegemoet tredend. Ze zou redelijk wat voor haar kiezen gaan krijgen in die acht jaar en heeft zich er dapper doorheen geslagen. En dus stond daar vanmiddag een zelfverzekerd kind, op drempel van de gang die naar de volwassenheid leidt. Wetende dat dit afscheid van school ook een afscheid is van de fase waarin je nog veel weet van en grip op het leven van je kind hebt. Straks zijn de mobiel, de nieuwe vriendinnen, het dagelijks veranderende rooster en de verschillende repetities en overhoringen haar Umwelt. En wordt je meer een faciliterende persoon dan regisserend. De overgang is al lang in gang, maar vandaag straalde het aan alle kanten eraf.
Jarenlang streden vakbeweging en socialisten voor betere werkomstandigheden. Het
zware kapitalisme van eind 19e eeuw was weliswaar verdwenen, maar nog
steeds worden veel banen en functies nog slecht betaald. Als iemand zichzelf even
kon verbeteren werden de onderste regionen op de salarisladder verlaten door te verkassen. Het onderwijs, de politie, hulpverlening, de jeugd- en gezondheidszorg: allen kenden een behoorlijke leegloop. Vacatures konden moeilijk worden opgevuld, vaak met onervaren krachten. De tijden van grote werkloosheidcijfers liggen achter ons; voor velen is werk, maar niet allemaal even goed betaald.
Als we de commissie Bakker mogen geloven -en waarom zouden we niet?- gaat dit wel veranderen. Het zal steeds moeilijker worden om relatief laagbetaalde banen op te vullen. Het scholingsniveau wordt steeds hoger, maar de behoefte aan directe menselijke zorg en aandacht blijft. Het marktmechanisme gaat kantelen en wel in het voordeel van die lager betaalden. Om de enorme hoeveelheid vacatures op te vullen zullen de lonen omhoog moeten, want de schaarste zal toenemen. Deze groep heeft daarom (onverwacht) veel te verwachten van hun oude vijand; het kapitalistische marktmechanisme.
Een andere optie is arbeidsmigratie. We kunnen trots op Nederland zijn, maar daarmee hebben we nog wel onvoldoende mensen om het werk te doen. De zogenaamde 'gelukzoekers 'die op alle mogelijke manieren onze kant opkomen om er beter van te worden, zullen we nog hard nodig hebben.
Tijden veranderen. In de Tour is de Tinkoff-ploeg gesprek van de dag. De Russische Dirk Scheringa is bezig links en rechts renners op te kopen en ze extreme salarissen te bieden. In het voetbal is hetzelfde aan de gang. Zie Chelsea met Abramovitsj. En wij maar denken dat onze Guus ontwikkelingswerk doet. Mooi niet: die Arshavin hoeft voor het geld echt niet naar Barcelona. In St Petersburg verdient hij genoeg. Terwijl wij door de dure olie langzaam maar zeker weer in een crisis belanden, kan het bij de voormalige communisten niet op. Geld speelt door diezelfde olie- en gasvoorraden geen rol. Wie had dat 20 jaar geleden kunnen denken. Glasnost en perestrojka waren weliswaar nieuwe begrippen, maar de Muur stond nog fier. Kapitalisme en marktwerking was iets van onze kant daarvan. Er heeft zich heel geleidelijk een nieuwe Russische Revolutie voltrokken.
We zijn door de helft van het jaar 2008 op 1 juli. Een van de mooiste dagen van het jaar. Voor menigeen omdat het roken in de horeca verboden is, voor Sjaak ook omdat er mooi gefietst werd en het een prachtige dag is met een dito zwoele avond. Het eerste blogje van het jaar dat in de tuin wordt geschreven. Een mooie gelegenheid voor een kleine balans. Wat zijn de voornemens voor de tweede helft?
Minder:
- Marchanderen met de belofte om zeer met mate te snoepen.
- Tijd verdoen met te hangen voor de buis (ga ik niet halen met de Tour en de -Olympische Spelen in aantocht)
-Geïrriteerd raken van de onwetende bezoekers in La Vie die mij elke ochtend weer ophouden als ik de lift pak.
-Met stapels papier sjouwen op mijn bureaus, zowel werk als thuis. Afronden die handel!
-Druk maken om ouders en leiders die te veel voor het belang van eigen kinderen en spelers gaan. Ze moeten toch tegen iemand klagen.
Evenveel
-Letten op het eten. Zonder te vermageren ben ik een kilo of zes afgevallen en dat bevalt prima.
-Tijd inruimen voor sport. Met de stimulans van Elsje kom ik zeker drie, soms vier keer per week aan sporten toen. Dat heeft Sjaak nodig
-Plezier in het werk houden. Er is genoeg te doen en het is nog steeds leuk.
-Bloggen. Sjaak haalt niet de productie van Elsje en heeft ook niet altijd inspiratie. Zo blijft het leuk.
-Contact houden met Coef! We noemen het intervisie en ik heb er ook echt wat aan. En het is ook leuk om na ruim acht jaar samenwerken vrienden te zijn gebleven.
-Tevreden zijn met mijn leven; het is niet altijd koek en ei voor Sjaak geweest, maar al een langere periode gaat het -om met Willem van Hanegem te spreken- 'best aardig'
Meer
Een schier oneindige lijst is denkbaar. Het kan altijd meer. Er is zoveel te doen. Daarom een realistisch lijstje:
-kamers van de jongens en de tweede dochter veranderen
-nu echt de financiën in orde maken en ontvlechten
-beter mijn stukken lezen die soms wekenlang in mijn tas zitten; ik mis het reizen naar Maastricht en Groningen
-minimaal nog een keer afspreken met mijn broer en zus; bij deze dus: lieverds!
-het verjaardagskado voor mijn vader inplannen
-de prachtige kado's voor aan de muur, die we zaterdag kregen een goede plek geven
-films zien, al dan niet met Elsje; er zijn nog vele slecht onderhouden vriendschappen die zich daarvoor lenen
- even dat uurtje na het werk nog even sporten bij 'Paul'; vooral het roeien doet me elke keer weer goed
Kortom: we hoeven ons niet te vervelen. Voor suggesties houd ik me aanbevolen.
Elsje roerde een moeilijk thema aan; selectie van embryo's. Vandaag in de Volkskrant een stuk over alternatieve vormen van vaderschap. Een homostel dat een draagmoeder bereid had gevonden om hun kind te baren en een vader die -allesbehalve anonieme- donor was voor een lesbisch paar, terwijl hij zelf getrouwd was met een vrouw die bewust kinderloos wilde blijven. Alternatieve gezinsvormen, waar je eigenlijk niks van te vinden hebt. Maar toch: Sjaak stond daar toch wel even bij stil. Het klinkt allemaal behoorlijk ingewikkeld, niet in het laatst voor de kinderen zelf. Hoe leg je dit alles uit en hoe gaat het met de binding met diverse ouders? Is dit alles niet een uitvloeisel van persoonlijk belang en de ultieme vorm van egoïsme?
Kom op Sjaak! Je lijkt wel een moraalridder die het Ideale Gezinsmodel propageert. Kijk naar jezelf. Drie leenkinderen die jouw als leenvader erbij hebben gekregen. Die vijf minuten nodig hebben om aan vriendjes uit moeten leggen wanneer ze waar zijn en mede daardoor soms vergeten waar ze welke spullen hebben liggen. Alsof ze daar om gevraagd hebben, toen Elsje en Sjaak aan elkaar gekoppeld worden. En toch is het NSG in mijn ogen een succes. Bewust kozen Elsje en Sjaak ervoor om niet verder te gaan als het niet zou klikken met de kinderen. Onderling of met één van de ouders. We verhuisden om dicht bij de andere ouders te wonen. We leerden met elkaars kinderen om te gaan en nieuwe affectievormen te vinden (geen kus voor de oudste maar een bijna net zo intieme 'high-five' voor het slapen gaan). En vijf kinderen kregen er een broertje en zusje(s) bij. De stiefzussen kletsen, roddelen, miespelen heel wat af op de bank in de erker. De jongens zijn vriendjes en broers tegelijk. De jongste voelt als een eigen dochter, mede omdat ze nog geen drie was toen ze in mijn blikveld kwam. Een klimaat waarin kinderen welkom zijn en mogen zijn wie ze zijn: is dat niet de basis?
Vandaag vieren we dat we 5 jaar een NSG zijn. Ik hoop dat de paren uit de Volkskrant dat over een paar jaar ook zullen doen.
In vroeger tijden wilde ik nog wel eens naar 'de nieuwe LP' van deze of gene uitkijken. die tijd ligt achter me, maar naar de 'nieuwe van Coldplay' was ik toch wel benieuwd. Dus deze binnengehaald en nu een keer of zes geluisterd. De recenties van anderen zijn wisselend; de een vindt het helemaal niks (Volkskrant), de meesten zijn echter lovend. Sjaak bevindt zich onder hen. Als je aan de top staat kun je nauwelijks beter. Coldplay maakt dit waar; dit album is niet beter dan het eerdere werk, maar beslist ook niet slechter. Een degelijke voortzetter, waarin een paar nummers eruit springen. De instrumentale uitstapjes na een voor het oor al afgerond nummer (zoals bij Yes) bevallen me na een paar keer luisteren wel, als je ze tenminste beschouwt als bonustrack. Coldplay maakt ook wat stijl-uitstapjes, zo lijkt het begin van '42' wel Pink Floyd; 'Strawberry Swing' zou van de Beatles geweest kunnen zijn en in het vervolg van '42' luister je naar The Cure. Anderen zouden dit niet kunnen waarderen maar ik wel. Vooral omdat het bovenal gewoon Coldplay is. Een groep die heel erg op U2 lijkt en soms wel de betere opvolger van die groep lijkt. Niks mis mee dus.
Eén ding mis ik wel. Een subliem nummer als 'Trouble', 'Amsterdam' of 'High Speed' staat er niet op. Die nummers blijven je bij en het gebrek daaraan maakt het een degelijk werkje, maar geen briljant vervolg.
De Duitsers staan in de finale; wij zijn al weer thuis. Berustend in een 'de Russen waren gewoon beter'. Dat diezelfde Russen een paar dagen volstrekt kansloos waren tegen Spanje geeft aan dat de vorm van de dag bepalend kan zijn, maar zegt vooral veel over onze aard. Na de prima wedstrijd tegen Italië en de mazzelpot tegen de matige Fransen (3 wedstrijden, 1 punt, doelsaldo 1-6) was de euforie totaal. Kranten kopten in de grootste letter, eindelijk kwam het er uit, San Marco was weer op de troon. Het kon qua beleving niet op en eigenlijk was het hoogtepunt al bereikt. Het voelt als een vroegtijdige ejaculatie. Je hebt geweldige sex en als terwijl je nog volop geniet van wat er allemaal gebeurt is het zover. De boog ontspant meteen en hoewel de avond nog lang is is de fut er uit. Zie de uitdrukking van Wesley Sneijder (foto) We zijn zo intens tevreden met ons zelf, dat we vergeten wat we hebben laten liggen. Nog los van wat dat voor je partner betekent, is dat toch wel jammer. Het is weinig boeddistisch om met het resultaat bezig te zijn en je dient toch vooral het proces te ondergaan, maar dat is nu precies waarom we als Nederland zo weinig winnen in het voetbal. We geven ons voortijdig en volledig over aan iets dat er niet is. We beleven de illusie als een orgasme en zijn dan verzadigd.
Dan de Duitsers. Recht toe recht aan. Degelijk en saai. Stapje bij beetje werken ze toe aan een hoogtepunt. Alleen het einddoel telt. 'Klar' zijn ze pas aan de eindstreep; alles daarvoor telt niet echt. En die focus leidt tot de prijzenkast die onze oosterburen bij elkaar hebben gespeeld. Voor Spanje gold lang hetzelfde als voor ons. Mooi spelen, veel kwaliteit, maar te vroeg op het hoogtepunt. Dit keer lijkt het anders. De Spanjolen combineren best of both worlds. En geweldig spelen én de gretigheid behouden. Ideaal voor in bed dus. En wie er gaat winnen?
Klare sache.
Ruim een jaar zit Sjaak nu bij de IGZ. Het was af en toe wennen, maar de balans van de sprong iw positief. Het werk is inhoudelijk leuk en interessant en de organisatie bevalt me uitstekend. Er is veel aandacht voor de inhoud en er wordt ook ruim nagedacht over de organisatie zelf. Tegelijk is er ook voldoende ontspanning. Binnen een jaar mocht ik met mijn collega's op een heel leuk uitje (Tai chi, mountainbike en percussie), salsadansen, een paar keer op een relevante (meerdaagse) cursus en onlangs was er sportdag. Die voor de diverse VWS-onderdelen wordt gehouden. Een ministerie voor Sport laat zijn sportdag dan ook gelijk door de Minister openen; helaas kon Ab niet meedoen. De IGZ was met twee teams aanwezig en die werden eerste en tweede (van de 25 teams). Kortom; zoals voorspeld (waarom is dat blogje verwijderd)ben ik ook in een sportief milieu terechtgekomen. De sprong, hier fraai in beeld gebracht, is de juiste geweest.
Het scoreverloop gisteren was identiek aan dat van dertig jaar geleden. Eerst 1-0 achter, vlak voor tijd 1-1 en nog een incident voor het eindsignaal (bal op de paal versus eerst wel en daarna niet gegeven rode kaart). En in de verlening kansloos ten onder naar een 3-1 nederlaag. Maar daarmee houdt de vergelijking van de wedstrijden tegen Rusland (gisteren) en Argeninië (WK finale 1978) wel op. De Argentijnen waren niet veel beter, maar waren gedrogeerd en móesten winnen; de Russen waren een klasse beter en toonden aan dat zonder het geluk van de eerste twee wedstrijden dit elftal een stuk modaler was dan iedereen was gaan geloven.
In de Volkskrant van dit weekend staat een prachtig achtergrondverhaal over dat WK. Dat de dictatuur van Videla het WK misbruikte en manipuleerde was al langer bekend; de wijze waarop dit wordt beschreven en uitgewerkt geeft je koude rillingen. Destijds was ik bijna 12 jaar, zat aan het einde van de basisschool (net als mijn dochter) en beleefde ik het toernooi zeer intensief. Die Freek de Jonge vond ik maar irritant met zijn gezever over 'bloed aan de paal'. Sport en politiek moesten gescheiden blijven. Dat laatste vind ik nog steeds, en ook nu irriteert Freek de Jonge me mateloos, maar ze hadden natuurlijk wel gelijk. Een regime dat de sport zo misbruikt, moet je dat steunen? Een vraag die actueel blijft.
Op de radio hoorde ik gisteren een rapportage over terrasjes in Beijing. Die mogen er de komende maanden niet zijn. Wel zo gezond zou je denken met al die smog daar, maar het regime heeft bepaald dat het slecht voor het imago is en dus komen ze er niet. Het zijn nog milde uitwassen van een regime dat elementaire mensen- en volkenrechten overtreedt. Moet je dat steunen? Heeft een boycot zin? Is het effect niet contraporductief zoals sommige China-kenners zeggen (niet in hun trots krenken, daar wordt het alleen maar erger van). Is de discussie erover en de druk uitoefenen niet belangrijker dan het daadwerkelijke niet gaan? Het zijn de vragen over belangrijker zaken die op de zondagochtend bovenkomen. En Sjaak weet dat hij vanaf 8 augustus toch gewoon weer drie weken zal kijken; daarvoor is sport gewoon te mooi.
Etenstijd.
Telefoon gaat
Nummer: "0000000" (onbekend dus)
Zal wel weer reclame zijn
'Goedenavond, met Sjaak'
'Goedenavond, met Dakbedekkingsbedrijf Huppeldepup uit Beuningen'
'Hallo'
'Mag ik even wat vragen?'
'Vragen mag altijd; antwoord is niet gegarandeerd'
'We zijn onlangs op de Seychellen, de Azoren en de Lofoten geweest om kozijnen te vervangen en we denken nu ook aan de Antillen'
'Zooo, ú komt nog eens ergens!'
'???'
'Nou eerst de Seychellen, en dan de Azoren en ook nog de Lofoten, dan zie je wat van de wereld'
'Maar u woont toch op de Antillen? Daar kunnen we misschien ook wat voor u betekenen'
'Ik woon niet op de Antillen, hoor, ik woon in Utrecht. Was het maar zo'
'Maar ik heb het hier staan..'
'Tsja, maar ik woon toch echt in Utrecht, dus ik kan u niet verder helpen'
'Mkrghf.. (licht gesteun)
'Goedenavond'
'Goedenavond'
De belterreur hoeft niet altijd met verbaal geweld en irritatie te worden beantwoord. En de VdH, de kinderen en een vriendin die op bezoek was hebben zich kostelijk geamuseerd
Sjaak neem het stokje van Elsje over. Zeven liedjes waar hij graag naar luistert. Het is een momentopname, dat wel, maar dat laat ruimte om er af en toe op terug te komen.
Wennen aan september - Blof
Zelden is is de melancholie van een vertrekkende zomer zo mooi vertolkt. De samenwerking met de Counting Crows, met de breekbare stem van Adam Duritz als belangrijkste blikvanger, was al eerder succesvol. Een van de mooiste intro's die ken (nota bene afkomstig van drummer Norman).
Blue men group - Above
Als er even energie bij moet. Sjaak kan al niet stilzitten als de muziek hem bevalt maar hier gaat werkelijk het hele lichaam van schudden. Ideaal voor hometrainersessies. De Blue Men Group zagen we ruim een jaar geleden, nog steeds een heerlijke herinnering.
U2 - Vertigo
Als we dan toch op de hometrainer bezig zijn staat dit ook vaak op. U2 zoals ik ze sinds de jaren'80 ken. Mijn spinjuf Nicole liet ons voluit gaan tijdens het refrein en dat leidde onlangs tot een hartslag van 184! Altijd gedacht dat die maximaal tot 182 reikte.
Coldplay - High Speed
Dit vind ik echt zo'n waanzinnig goed nummer. Ooit draaide ik het onderweg naar Limburg een keer of vijf achter elkaar en werd het steeds beter.
Marillion - Misplaced Childhood
Elsje schreef er vandaag een blogje over, maar 'Kayleigh' is maar één van de nummers van het album Misplaced Childhood. Deze live uitvoering betreft het drieluik 'Pseudo Silkkimono - Kayleigh - Lavender', maar voor mij gaat het verder met het totale album. Vaak zet ik dit op als ik op de maandagen kook. De kinderen vragen dan vaak of het zachter mag.
Enya - No holly fo Miss Quinn
Bewust koos ik dit amateurflmpje met een matig geluid en niet al te fraaie uitvoering. Het zouden zomaar mijn vingers kunnen zijn. Helaas speel ik geen piano, maar dit werkje ligt in ieders bereik die een beetje piano speelt. Vaak ben ik zondagen vroeg op en maak ik ontbijt. Enya is natuurlijk hartstikke zweverig, maar van dit nummer wordt ik echt heel gelukkig.
Mercedes Sosa Gracias a la Vida
Woorden schieten te kort bij de machtige stem van Mercedes Sosa. Wanneer ik weggedragen wordt mag men dit spelen. Elsje vertaalt vaak de tekst als we samen er naar luisteren waarbij we beiden het niet droog houden.
Sjaak heeft ernstig last van vakantiegevoel. De buienradar voorspelt nog twee uur onweer en zware regenbuien; ik voel me net op een camping in Zuid-Frankrijk. Met de luxe van je eigen huis. De hele dag is het broeierig warm geweest en is er vrij weinig uit mijn werkhanden gekomen. Was te loom om me echt schuldig te voelen. Het voelt als vakantie. Buiten eten natuurlijk; kinderen op het plein spelen, zwoele avonden en zware doch verkwikkende onweersbuien. Die specifieke geur van een camping die 's nachts onder een forse stortdouche heeft gestaan en aan het uitlekken is. De dreigende luchten, die ik zo goed heb bestudeerd als we 's ochtends in dubio stonden of we wel of niet een colletje extra zouden gaan fietsen. Dit is mijn weer en zo stel ik me voor dat het werkzame leven is als ik in een stad als -pakweg- Grenoble zou wonen en werken.
Het is waanzin om een twintig jaar geleden gespeelde wedstrijd, waarvan je de uitslag al weet, op een doordeweekse dag 's nachts integraal te gaan kijken. Maar historisch besef deed me anders beslissen. Die legendarische wedstrijd in Hamburg in 1988 waar 'we' de West-Duitsers versloegen. Na geduldig (her)kijken is de conclusie helder: de overwinning was echt verdiend; in de tweede helft won Oranje bijna elk duel en werd er bij vlagen goed gespeeld. Maar vooral keihard gewerkt; op inzet deden ze niet voor de Duitsers onder. Het mooiste was dat ik na die goal van Basten weer dezelfde neiging had als destijds: 'en nu naar buiten'.
Gezien de tijd is het echter naar bed! Gutenacht Freunde!
Elsje mag zich in toenemende mate verheugen in blogbelangstelling vanuit Vlaanderen. Avondenlang speuren, lezen en reageren op diverse blogs heeft bijgedragen aan een stevig netwerk van blogs die nu actief gevolgd worden. En een lezersschare voor Elsje waar Sjaak slechts van kan dromen. Inmiddels heeft het al zelfs een heuse blogvriendschap opgeleverd (met Elke). De dames schrijven zelfs al op elkaars blog. Vroeger heette zoiets een penvriendschap en was dat iets beslotens, maar in de wereld van Web 2.0 mogen we allemaal meelezen.
Een grappig fenomeen. Waar 'vriendensites' als Hyves en LinkedIn bedoeld zijn om bestaande vriendschappen en contacten in kaart te brengen worden tussen een beetje actieve bloggers nieuwe vriendschappen geboren. Afstand speelt geen rol meer natuurlijk. De Vlaams-Nederlandse connectie, die in mijn ogen toch al relatief gemakkelijk gelegd wordt, wordt er verder door gestimuleerd. Daar hoeven dus niet voor samen te gaan; de taal bindt ons en de accentverschillen in cultuur maken het alleen maar boeiender. Elsje heeft ook haar contacten op de Wadden, waar 'Anders' vandaan komt. Dat is inmiddels ook een vertrouwde persoon geworden, die elk moment op de koffie zou kunnen komen. Sjaak vindt het prima, al ben ik niet zo'n speurder en zit ik niet in 'het circuit'. Bloggen doe ik vooral om mijn eigen eieren te leggen; enig autisme is mij niet vreemd. Desondanks pik ik wel een graantje mee van Elsje's netwerk. Gisteren kreeg ik de eerste Vlaamse reactie op mijn blog.
Vrijwel geruisloos wordt op dit moment in Italië de Giro gereden. De renners zijn in de Dolomieten beland, de plek waar Sjaak de afgelopen twee jaar zijn kamp opsloeg. Het is een feest der herkenning en de VdH heeft menig nutteloos detail moeten aanhoren terwijl Sjaak naar de rapportage op de VRT keek. De Vlamingen lezen onze blogs, wij kijken bij hen naar het wielrennen. Vandaag staat er een klimtijdrit op het programma.
Vorig jaar belandde ik op de dag voor de grote race met een van de reisgenoten Peter Benders op de Passo Furcia. Het doel was de Plan de Corones (Kronplatz), een ontieglijk steile klim waar het uitzicht fenomenaal moest zijn. Dezelfde klim die de renners vandaag moeten doen. Wij reden het eerste deel tot de Furcia. Daarna moest ik even zoeken hoe de weg verder liep. Het kon toch niet dat halfverharde paadje achter het restaurant zijn? Hooguit twee meter breed, een weggetje naar een iets hoger gelegen weiland, meer niet. Maar nee hoor, dit was hem. Vanaf hier ging het met 10% gemiddeld naar de top. Sjaak besloot niet door te rijden, de dag ervoor had hij al panne met de fiets gehad en een dag voor de grote race wilde hij geen risico lopen. Op de Furcia had ik een goed gesprek met Peter, iemand die nogal nadrukkelijk aanwezig was. Hij was daar in mijn ogen even helemaal zichzelf en we filosofeerden over wat echt belangrijk in je leven is. Onlangs had ik ook al zo'n inspirende ontmoeting met een mij vooraf onbekende fietser.
Het klinkt pathetisch maar fietsen is voor mij echt een weerspiegeling van het leven. Pieken en dalen wisselen elkaar, keuzes maken, improviseren en doelen bijstellen, pech overwinnen en immense tevredenheid beleven als je haalt wat je bedacht had. Coef! heeft het al eerder gezegd: Sjaak zweeft. Ook vandaag weer.
De dag ervoor waren Elsje en Sjaak met de de twee oudste (meiden) naar Blof geweest. Een mijlpaal op zich maar wat me vooral raakte in de voorpret was dat de oudste even van te voren het akkoordenschema van 'Alles is Liefde' van Internet had gehaald. En op de piano speelde. En passant kreeg ik nog even wat bijscholing in de harmonieleer (tertsen en kwinten). Dat alles deed ze nadat even gegoogeld had hoe je een tweede 'profiel' kan maken in ITunes en me dat snel doch haarfijn had uitgelegd. Hoe snel kunnen kinderen je voorbijstreven en hoe zeer kun je ervan genieten.
Nog nagenietend van het spektakel in de Vechtsebanen was het volgende al weer aanstaande. Het feestje van de jongste zoon stond op het programma. Hij heeft niet veel vriendjes, maar het clubje van vijf dat hij had uitgenodigd was een heel leuk clubje. Deze jochies hebben voor een deel dagelijks te maken met nogal dominante groep 8-kerels en dat is niet makkelijk. De ontspanning die het gaf om het gewoon gezellig met elkaar te willen hebben was voelbaar en werkte geweldig op Sjaaks gemoed. Juist omdat we zo'n klein clubje hadden konden we weer eens 'iets anders dan normaal' (zoals een van de vriendjes het enthousiast formuleerde) gaan doen. We deden de Space Kids rondleiding in het ESEA, het Europese ruimtevaartprogramma, dat is gehuisvest in de duinen van Noordwijk. Het was echt iets voor jochies van 10, 11 jaar. Niet heel spectaculair, maar leuk genoeg voor twee uurtjes plezier. Ze eindigden met een soort Star Wars-spel in een model van het ISS ruimtestation. Alle computersimulaties en beeldschermen konden niet tegen een ouderwets 'cowboytje' spelen (in een moderne variant, dat wel). We hadden daarna niet veel tijd meer, maar desondanks waagden de mannen zich aan een korte, doch frisse duik in de zee bij Katwijk en was er nog tijd om een frietje te scoren (zie foto). Geen onvertogen woord viel er en geen van de zes jochies werd buitengesloten. Een feest op zich om te zien en toen ik de jongens daar mee complimenteerde waren ze zelf ook heel enthousiast. Ook hier kreeg Sjaak wat bijscholing in de harmonieleer.
Telefoon gaat over. Nummer onbekend. De VdH, de vaatwasfirma of Doesbrand kan bellen en dan krijg ik ook '0000000' te zien. Dus opnemen. 'Met de ABN Amro'. 'Mag ik met u een afspraak om te kijken wat wij voor u kunnen betekenen met betrekking tot vermogensbeheer?' Even slikken? Heb ik iets gemist? Is het Lot uit de loterij niet bij Ina maar bij ons gevallen? Is mijn bankrekening openbaar geworden en heeft iemand er veel op gestort? Houdt de VdH iets achter? Krijg ik een 'offer I can't refuse' dat mij nu wordt medegedeeld? Ik vraag zelf door, zonder een antwoord te geven op zíjn vraag. Hoe komt u zo bij mij? De man antwoordt 'via een postcodecheck en dan bellen we'. 'U bent volgens onze inschattingen vermogend'. Dat ben ik zeker met vijf geweldige en gezonde(leen)kids en een schat van een VdH, maar zwemmen in de munten zoals Dagobert Duck? Niet echt, als je zoals onlangs nog moet kiezen met welk pasje je afrekent, in verband met te weinig saldo.
Ik blijf netjes en beleefd. 'Meneer, ik dank u voor de uitleg'. 'Geen interesse en kunt u zorgen dat ABN Amro mij niet meer belt met dit soort vragen'. Als ik neerleg besef ik dat hij binnenkort niet meer namens ABN Amro spreekt. Dat wordt namelijk opgedoekt.
Het was dacht ik in een beige VW Kever, die aan Herman Zengerink toebehoorde, waarmee we naar het strand van Rockanje waren gereden. De Herman, die mijn moeder systematisch en stelselmatig 'Petra' noemde en steevast belde op haar verjaardag. Had hij een oogje op haar? We hadden geen auto thuis, dus dat tochtje was een belevenis op zich. We installeerden ons op het strand, waar het redelijk druk was. Ik was een jaar of zes, kon nog niet zwemmen, maar liep geen enkel risico. Te schijterig om ook maar een stap in het water te zetten.
Ik speelde in het zand en bouw een zandkasteel of een tunnel. Na verloop van tijd wil ik terug naar ons plekje. Waar was het ook al weer? Ik zie mijn familie niet; ze zaten toch bij een vlag. Lichte paniek maakt zich meester van de kleine Sjaak, die overgaat in een huilbui. Een schattig moederziel alleen blond jongetje dat huilt, dat trekt de aandacht. Iemand ontfermt zich over me en brengt me naar een barak. Het blijkt een strandpost te zijn. De vrouw aldaar is bijzonder vriendelijk. Vraagt me van alles, maar vooral mijn naam, en geeft me iets te drinken. Het is Nutricia Chocomel. Dat heb ik nog nooit gedronken tot dat moment, maar ik herken het logo en de kleurstelling. Het smaakt nieuw maar overheerlijk en even is het verdriet weg. Ik koester dit moment en zie mijn moeder ineens binnenkomen. Is ze de rust zelve of was er paniek? Vond ze het eigenlijk wel erg dat ik weg was? Ja, toch wel. Hoe lang heeft het eigenlijk geduurd? Ee keren terug op onze plek en er is opluchting alom bij iedereen. De hele dag blijft een beetje raar voelen en heeft de smaak van échte chocomel.
Deze gebeurtenis van 36 jaar geleden schoot door mijn hoofd toen we zondag op het strand van Texel lagen. Tsja Rockanje, daar was ik zelf even de weg kwijt en zij mij. Diezelfde avond blijkt er iemand te zijn vermist, ook in Rockanje. Het liep dit keer minder goed af.
Elma is gewaarschuwd; een blogje over sport, maar als Britse moet dit ook haar wel aanspreken. Sinds enige tijd is Sjaak onder de indruk van het snooker. Een saaie sport, die urenlang verveling biedt en te veel exposure heeft. Dank zij de enthousiaste en kundige uitleg van Elsje, al jarenlang liefhebber én kenner, snapt Sjaak inmiddels de regels. En daarmee de schoonheid van het spel. De spelers kunnen elkaar vele minuten bij de keel houden en verdedigend spelen (safety shots), om vervolgens als een roofdier alle ballen in de netjes te spelen (potten). Het heeft allemaal zijn eigen jargon en het spel staat bol van codes en gebruiken, maar dat doet nu niet terzake.
Het doel is om alle ballen te potten, met behulp van de witte bal. Daar speel je mee. Wat van belang is om te weten is dat -zo lang er een rode bal in het spel is (1 punt)- je een gekleurde bal terug krijgt als je die weet te 'potten'. De zwarte bal is het meeste waard (7 punten), daarna aflopend roze (6), blauw (5), bruin (4), groen (3) en geel (2). Je moet om beurt rood en kleur spelen. Zijn alle rode eruit dan moet je eindigen met een reeks van geel naar zwart. Als je dan goed rekent kun je maximaal 147 punten halen. Als je dat in één beurt (break) doet heb je een '147' gehaald. Dan ben je een hele grote in je sport zeg maar. Ronnie O'Sullivan, de Mr Bean van het snooker, is een fenomeen. Drugs, drank en depressies kenmerken zijn loopbaan, iets dat je niet bij deze op het oog zo nette sport zou denken. Maar hij is ook briljant. Gisteren deed hij het weer en ook al weet je niks van de sport, het negen minuten durende filmpje is de moeite van het bekijken waard. Wellicht gaan jullie ook 'om'.
Posts
Alle reacties
