Maar wat dan?

Nimmer heeft Sjaak echt gezweefd als kiezer. Toen kiezen nog niet mocht (Sjaak was vroeg politiek bewust, dus logisch dat de koek nu wel op is) was het altijd PPR of D'66. Daarna ging de stem regelmatig naar de PvdA, soms even D'66, een keer CPN zelfs en daarna een incidenteel uitstapje naar Groen Links. Nimmer de militanten van PSP, in wie Sjaak de voorgangers van de SP ziet (al vindt ook Sjaak Jan Marijnissen een OK-e gozer). Alles rechts van D'66 is uitgesloten geweest al die tijd al wil een stemwijzer Sjaak wel eens richting Christen Unie dirigeren. In de Fortuyn-hausse in 2002 was Sjaak met andere dingen bezig dan politiek, maar doorbrak Femke Halsema in een debat de desinteresse bij Sjaak met een overtuigend pleidooi voor een multi-culturele samenleving. Of juist niet: ze haalde de lading ervan af en vond dat we er niet zo erg mee bezig moesten zijn. Bij Martin Bril is de liefde voor Femke nog niet over, bij Sjaak wel. Te veel grachtengordel toch en te veel deel van de machinerie in Den Haag geworden. Een Femke-vonk is dit jaar nog niet overgeslagen. Het gekibbel, het rechthaberische van de backbenchers die ook eens wat mogen zeggen in derderangsprogramma's op de radio die niemand beluistert, het ad-hoc gedoe over coalities, het Scheepjongens-van-Bontekoe-gedrag van Balkenende dat bijna zo irritant begint te worden als dat geneuzel destijds van Dries van Agt, het sneue achterhoedegevecht van mijn leeftijdsgenoten Rutte, Pechtold en Bos: eigenlijk kan het me allemaal gestolen worden. Allemaal deel van het systeem waar de inhoud niet echt aan de orde mag komen. Natuurlijk: de media klopt het op, maar ze gaan er allemaal in mee.

Morgen is een nieuwe dag. Wie weet is Sjaak dan geland in het kieshokje.