Bergen en stapels

Postvakantiegevoel staat naast een boel melancholie naar de -weer ingeleverde vrijheid- voor Sjaak synoniem voor stapels. De door de buren zo netjes geordende stapeltjes post bij thuiskomst, de hoeveelheid te tekenen facturen op het werk, het meestal gemailde leeswerk dat al door Samira zo lief is uitgeprint. Sjaak vind het eigenlijk allemaal best, heeft doorgaans best zin om te beginnen, en het gevoel van met een schone lei doemt zich op. Weer tijd voor de klusjes in huis, weer in je eigen bed slapen, je vertrouwde werkplekje en dergelijke. Alles is nieuw, voornemens, schone schriften, schone agenda. Nette stapels.

Maar na een dag of twee, drie, als met iedereen is bijgepraat en het excuus ‘ben ik nog niet aan toegekomen, cq ‘heb ik nog niet gezien, ben nog maar net weer begonnen’ is de euforie voorbij. Ineens word je weer geconfronteerd met de klusjes die je juist zo fijn had doorgeschoven voor na de vakantie. Mijn bureau ligt weer vol gelezen en ongelezen zooi. De takenlijst is weer groeter geworden, maar niet alleen met míjn prioriteiten helaas. Het is net als met sneeuw. Als het valt is het prachtig en de eerste uren geniet je ervan, maar na een dag is een deel al drap geworden en daarna ben je het al snel zat. Stapels lijken bergen te worden. Om tegen op te zien. Maar dan blijkt het na ruim een week wel weer mee te vallen. Toen iemand me vroeg wanneer weer begonnen was zei ik spontaan 'anderhalve week geleden'. Dat is dus pas vier dagen. De bergen vallen dus al weer mee.