maandag, september 18, 2006

Collectieve onmacht


Vrijdag werd de vrouw van een collega gecremeerd. Ze had bijna 2 jaar gevochten tegen longkanker en nog maar twee weken geleden gooide ze de handdoek. Daarna ging het razendsnel. Coef! beschreef op zijn weblog mooi hoe de ceremonie verliep. Sjaak spreken is de afgelopen week gesmoord en het blog ging even op zwart. Sjaak wordt regelmatig geconfronteerd met deze vernietigende ziekte, steeds vaker ook bij generatiegenoten. De bijeenkomst van vrijdag dreunt nog na. Een achterblijvende vader, met zoon van 10, dat hakt er in. Het gevoel van onvermogen dit alles een plek te vinden en te bevatten. Afscheid nemen is een proces en geen eenmalige gebeurtenis, dat wordt me telkens weer duidelijk. Na dit ritueel kan het verwerken pas echt beginnen. Gelukkig kunnen we op het werk voor de collega veel betekenen. En toch geeft ook het gezamenlijk beleven van een ceremonie kracht en troost. De mozaïek die van een persoon wordt gevormd, door de muziek, door wat de sprekers zeggen en vooral door de keuze van de sprekers zelf. Wie zijn de mensen die de overledene dierbaar waren? Binnen enkele minuten zetten de sprekers een beeld van zichzelf neer en daarmee van degen die we gedenken. Na een uur is de mozaïek een mooi grofmazig schilderij waar je eigen blik aan kunt toevoegen. Daarmee kun je weer terug naar het dagelijkse leven. Zonder het collectieve beleven van dit alles voelt de onmacht alleen maar groter.

Geen opmerkingen: