Een kopzorg minder

Zwemles roept bij Sjaak weinig warme herinneringen op. Het heeft even geduurd voordat ik alles kon en durfde, voor wat toen nog diploma A en B was. Vooral de bitch-avant-la-lettre die ons terroriseerde tijdens het schoolzemmen in de 4e klas (groep 6) met een regime dat waarschijnlijk zijn wortels had in een dramatisch gebrek aan liefde(sleven), maakte bepaald geen prettige indruk. Eenmaal alle hordes genomen ontstond er plezier in zwemmen enkwam het nog goed. Al zou zwemmen het zwakste onderdeel blijven toen Sjaak kortstondig zich waagde aan triathlons.

Het kwam gisteren naar boven bij Sjaak, toen jongste zoon zijn laatste zwemles had. Hij heeft in een eerder stadium A en B gehaald en lifte mee met jongste dochter toen die voor C ging. Hij beheerste alles wat vereist was direct, op één ding na: de koprol. Die hem forse kopzorgen bezorgde. Vele pogingen werden gedaan en paar keer was er een doorbraak na een liefdevolle en geduldige opbouw door de bijzonder aardige zwemjuf (times, they are changing), maar de spanning liep de dagen voor de volgende zwemles weer op. Met alle blokkades van dien. Toen jongste dochter Jettie het groene licht kreeg voor het afzwemmen, namen we een dubbelbesluit: Fenzemans mag stoppen. Teleurstelling en opluchting tegelijk. Maar bewondering van ons voor zijn doorzettingsvernogen om het tóch telkens te proberen. En een viertal harten onder de riemen van (leen)zussen en –broer. Vanaf nu weer speelafspraakjes en feestjes op maandag en geen zorgen meer om de kop.