Judoka's blues

Waarschijnlijk komt het omdat de judoka's op dit moment voor de medailles zorgen, dat ik me 'ineens' voor de sport interesseer. Maar de belangstelling voor het judo in de afgelopen dagen raakt toch aan iets dat dieper zit. Toen Sjaak een jaar of acht was zat hij op judo. Samen met mijn boezemvriend van toen, Robert van der Krogt. Echt leuk vond ik het geloof ik niet. Ik herinner me dat ik er altijd wat verloren rondliep en nooit doorhad wat al die termen inhielden. Matte: dat begreep ik wel, dan mocht je stoppen. Door af te tikken was de partij over; ik vond het een fijne escape. We leerden houtgrepen en en af en toe een heupzwaai. We moesten het valbreken onder de knie krijgen en liepen diagonalen op de judomat, waarbij we een voorwaartse koprol maakten. Dat deed Sjaak toch maar mooi, terwijl hij wat dat betreft eigenlijk zijn angstige genen aan zoon Fenzemans heeft meegegeven. Soms kreeg je ineens een lapje mee naar huis; dan had je een slip verdiend. Na een soort examen kreeg je een andere band. Verder dan geel ben ik niet gekomen. Ooit judoden we een toernooitje. Sjaak verloor van zijn vriend, won van het kneusje van de groep en verloor de sleutelpartij tegen een andere jongen. Een derde plek: toch het podium. Sjaak stopte na ruim een jaar en zou gaan zwemmen. Dat is er nooit van gekomen. Pas toen de muziek aan de kant werd geschoven kwam de weg vrij voor de echte passie: voetballen. Achteraf was het een goede tijd en voor het verbeteren van de lichaamsbeheersing en onderling respect leren tonen is het een perfecte sport.
1 opmerking:
mooi stukje en een prachtig plaatje!! de jongste zoon had na het bekijekn van zovele wedstrijden ook ineens weer zin om te gaan judoën...
Een reactie posten