Kippenvel en tranen

Als kind was Jan Terlouw wel mijn favoriete schrijver. Vooral Briefgeheim en Koning van Katoren verslond ik. De boeken Oosterschelde Windkracht 10 en Oorlogswinter las ik pas later. Wel zag ik de TV serie van Aart Staartjes, die onlangs tijdens een flinke griep in bed heb bekeken. Het is geen gezellig boek; ook de film was destijds hard en indrukwekkend. Het feit dat er nu een film werd gemaakt leek me niet echt nodig. Met Brief voor de Koning en Kruistocht in Spijkerbroek waren echter al Klassieken verfilmd. Dit past wel in dat rijtje.

Sjaak ging vandaag met de oudste twee meiden en de jongste zoon. Gewaarschuwd was ik voor de afwijkingen van het verhaal. Dus dat overviel me niet. De sfeer van de film was de sfeer van het boek. Niks meer en niks minder. In het tweede deel loopt het anders dan het boek en het maakt het dilemma van kiezen tussen goed en fout, met de vele grijstinten van de oorlog, alleen maar duidelijker. Michiel wordt geweldig neergezet door Martijn Lakemeijer en voor oom Ben is een grote rol weggelegd, die prima wordt vertolkt door Yorick van Wageningen. Het einde van de film is ronduit indrukwekkend. Sjaak krijgt weer een mengeling van tranen en kippenvel als hij aan de oogopslag van Michiel denkt als de bevrijders het dorp binnenrijden.

Oorlogswinter is verplichte kost voor alle scholieren. Zo moet de oorlog ongeveer geweest zijn. Razzia's, angst, honger, onmogelijke keuzes maken maar ook het leven van alledag leiden. Mijn kinderen vonden het een 'leuke' film, omdat de humor die links en rechts in de film is verwerkt was blijven hangen. Maar het was ook een 'verdrietige' film volgens zoon Fenzemans. Juist die mengeling maakt de film zo sterk.