Belangrijker zaken

Het scoreverloop gisteren was identiek aan dat van dertig jaar geleden. Eerst 1-0 achter, vlak voor tijd 1-1 en nog een incident voor het eindsignaal (bal op de paal versus eerst wel en daarna niet gegeven rode kaart). En in de verlening kansloos ten onder naar een 3-1 nederlaag. Maar daarmee houdt de vergelijking van de wedstrijden tegen Rusland (gisteren) en Argeninië (WK finale 1978) wel op. De Argentijnen waren niet veel beter, maar waren gedrogeerd en móesten winnen; de Russen waren een klasse beter en toonden aan dat zonder het geluk van de eerste twee wedstrijden dit elftal een stuk modaler was dan iedereen was gaan geloven.
In de Volkskrant van dit weekend staat een prachtig achtergrondverhaal over dat WK. Dat de dictatuur van Videla het WK misbruikte en manipuleerde was al langer bekend; de wijze waarop dit wordt beschreven en uitgewerkt geeft je koude rillingen. Destijds was ik bijna 12 jaar, zat aan het einde van de basisschool (net als mijn dochter) en beleefde ik het toernooi zeer intensief. Die Freek de Jonge vond ik maar irritant met zijn gezever over 'bloed aan de paal'. Sport en politiek moesten gescheiden blijven. Dat laatste vind ik nog steeds, en ook nu irriteert Freek de Jonge me mateloos, maar ze hadden natuurlijk wel gelijk. Een regime dat de sport zo misbruikt, moet je dat steunen? Een vraag die actueel blijft.
Op de radio hoorde ik gisteren een rapportage over terrasjes in Beijing. Die mogen er de komende maanden niet zijn. Wel zo gezond zou je denken met al die smog daar, maar het regime heeft bepaald dat het slecht voor het imago is en dus komen ze er niet. Het zijn nog milde uitwassen van een regime dat elementaire mensen- en volkenrechten overtreedt. Moet je dat steunen? Heeft een boycot zin? Is het effect niet contraporductief zoals sommige China-kenners zeggen (niet in hun trots krenken, daar wordt het alleen maar erger van). Is de discussie erover en de druk uitoefenen niet belangrijker dan het daadwerkelijke niet gaan? Het zijn de vragen over belangrijker zaken die op de zondagochtend bovenkomen. En Sjaak weet dat hij vanaf 8 augustus toch gewoon weer drie weken zal kijken; daarvoor is sport gewoon te mooi.
5 opmerkingen:
Bij De Slegte kocht ik donderdag het dikke boek Sport; de beste 141 sportverhalen in Nl en Be.
Daarin het WK-keepersdagboek van Jan Jongbloed uit 1978 en het WK-dagboek van Hans Jorritsma. Het WK hockey vond in 1978 ook plaats in Argentinië en evenals de voetballers eindigden de nederlanders daar als tweede. Jorritsma weigerde echter als enige de zilveren medaille te aanvaarden uit handen van Videla. Iets dat de Nederlandse hockeybond ter zeerste afkeurde. Jorritsma gaat, in gezelschap van Ron Steens, ook naar het Plaza de Mayo om daar de Dwaze Moeders te ontmoeten.
Het keepersdagboek van Jon Jongbloed is veel oppervlakkiger. Hij signaleert wel de estrenge beveiliging, maar daar houdt het wel zo'n beetje bij op.
Gisteren Jorritsma overigens op de bank zien zitten bij het helaas weer herkenbare Nederlands elftal?
Doesbrand heeft zich gisteren toch even afgevraagd of de Russen die 120 minuten louter op een boterham met pindakaas hebben gedaan. Wat waren die mannen een hele klasse energieker, wendbaarder, dreigender dan de nederlanders...
of ben ik nu gewoon een slecht verliezer?
ach, kijk daar nou, rechts boven in je poster, de Schotse vlag... Jawel, wij mochten toen meedoen. Toen wel - en oh wat kan ik me goed herinneren hoe gek we allemaal waren gemaakt. Ally's Tartan Army zouden Schotland tot wereldkampioen juichen. Niet dus, natuurlijk - ik zie mezelf weer als puber na de wedstrijd waar we uitgeknikkerd werden, tranen met tuiten terwijl ik met de hond langs het strand liep (huilen thuis deed ik uiteraard niet).
@Elma
Maar die 3-2 tegen Nederland, met die weergaloze goal van Archie Gemmil, mag toch wel als een van de hoogtepunten van het Schotse voetbal worden beschouwd. Bijna hadden jullie toen het matige Nederlandse elftal eruit gekegeld. Bij 3-1 was nog maar één goaltje genoeg geweest.
Voor de WK 2010 spelen we weer eens tegen elkaar.
Wee Archie Gemmil inderdaad! Daar noem je nou een held-aller-tijden! ;-)
Een reactie posten