In hoger sferen

Vrijwel geruisloos wordt op dit moment in Italië de Giro gereden. De renners zijn in de Dolomieten beland, de plek waar Sjaak de afgelopen twee jaar zijn kamp opsloeg. Het is een feest der herkenning en de VdH heeft menig nutteloos detail moeten aanhoren terwijl Sjaak naar de rapportage op de VRT keek. De Vlamingen lezen onze blogs, wij kijken bij hen naar het wielrennen. Vandaag staat er een klimtijdrit op het programma.

Vorig jaar belandde ik op de dag voor de grote race met een van de reisgenoten Peter Benders op de Passo Furcia. Het doel was de Plan de Corones (Kronplatz), een ontieglijk steile klim waar het uitzicht fenomenaal moest zijn. Dezelfde klim die de renners vandaag moeten doen. Wij reden het eerste deel tot de Furcia. Daarna moest ik even zoeken hoe de weg verder liep. Het kon toch niet dat halfverharde paadje achter het restaurant zijn? Hooguit twee meter breed, een weggetje naar een iets hoger gelegen weiland, meer niet. Maar nee hoor, dit was hem. Vanaf hier ging het met 10% gemiddeld naar de top. Sjaak besloot niet door te rijden, de dag ervoor had hij al panne met de fiets gehad en een dag voor de grote race wilde hij geen risico lopen. Op de Furcia had ik een goed gesprek met Peter, iemand die nogal nadrukkelijk aanwezig was. Hij was daar in mijn ogen even helemaal zichzelf en we filosofeerden over wat echt belangrijk in je leven is. Onlangs had ik ook al zo'n inspirende ontmoeting met een mij vooraf onbekende fietser.

Het klinkt pathetisch maar fietsen is voor mij echt een weerspiegeling van het leven. Pieken en dalen wisselen elkaar, keuzes maken, improviseren en doelen bijstellen, pech overwinnen en immense tevredenheid beleven als je haalt wat je bedacht had. Coef! heeft het al eerder gezegd: Sjaak zweeft. Ook vandaag weer.