Twee werelden

Vannacht zette de HV482 ons weer veilig in een mistig en koud Nederland af. Het weekje Egypte was tot een einde gekomen. Een week met mooi weer, indrukwekkende bouwwerken die in/met een verrassend aardige groep werden bekeken. De tempels van Isis op Philea, de dubbele van Kom Ombo en die van Horus in Edfu. Het imposante bouwwerk van de tempel van Hatsjepsoet
in Luxor en de nabijgelegen Vallei der Koningen. Ook recentere krachtstaaltjes als de beide Aswan-dammen tonen aan dat die Egyptenaren wel van een beetje bouwen houden. Dan hebben we de piramiden van Giza bij Caïro nog niet gezien en ook de Noordkant (Nijldelta/Alexandrië/Sinaï/Suez-kanaal). Allemaal redenen nog een keer terug te gaan naar dit fascinerende land dat overduidelijk graag zijn bezoekers ontvangt en ziet terugkeren. Veel beveiliging en bewaking om maar te voorkomen dat er nog aanslagen plaatsvinden.

En toch ook heeft de reis zo zijn schaduwzijden gehad, zoals fysiek ongemak van zowel Sjaak als de VdH, die beiden mochten ervaren dat de darmen nog niet klaar waren voor een weekje subtropen. Bovendien moeten we nog even bij de aflaat-site voor het vliegen langs (dank daarvoor Ina ). Het dubbele gevoel dat Sjaak bij het bezoeken van een ontwikkelingsland heeft. Egypte is weliswaar een zeer mild, maar toch duidelijk islamitisch land en de ‘korte broeken- en allinclusive resort-cultuur’ die we meebrengen vormt daarmee een hardnekkig contrast. In een land waar 90% van de bevolking onder moeilijke omstandigheden leeft is het klagen over een matige bediening in een 5-sterrenhotel eigenlijk een gotspe maar je wordt er in meegezogen. De enorme opdringerigheid van de lokale verkopers van souveniers en de alom aanwezige baksjies staan ook een wezenlijk contact met de lokale bevolking in de weg. En leidde bij Sjaak en de VdH tot ontwijkingsgedrag. De paradox van het bezoeken is dat de kloof tussen rijk en arm eigenlijk alleen maar bevestigd en wellicht groter wordt.

Het gevoel had ik ook begin jaren ’90 toen mijn toenmalige partner in Zuidelijk Afrika zat en ik haar bezocht. Het nauwe kringetje van ex-pats urenlang kon discussiëren/pochen over waar ze nu weer een koud biertje hadden gescoord. Mensen die (ooit) uit idealisme daar zaten maar veelal vastliepen op de van twee kanten als onoverbrugbaar ervaren kloof liepen. Een van onze medereizigers had Brazilië als tweede woonland waar hij vele maanden per jaar verbleef en bevestigde dat beeld. Hoezeer hij ook deel uit is gaan maken van de samenleving; hij blijft de rijke blanke die geld opbrengt. En hoewel op die basis er best een deal te maken is en dus niets een vakantie in de weg staat, blijft Sjaak nog even in dubio.

Pieken op het einde

Binnenkort start weer de top 2000 op Radio 2. Eerst nog het dieet van Chiel en de zijnen voor het goede doel op radio 3 en dan dus naar radio 2. In de tijd dat dat nog Hilversum heette werden de meeste liedjes gemaakt die in mijn top 10 staan. In alfabetische volgorde de keuze van Sjaak:

1. Andrew Gold - Lonely boy
Oohh, ooh what a lonely boy. Luid meeschallen...

2. Babys - Everytime I think of you
Zo'n nummer dat vanzelf klassiek geworden is. Borsato had zich niet hieraan moeten vertillen

3. Beatles - Blackbird
Zo hoort een liedje te zijn. Stem, gitaar, simpele akkoorden, maar toch kippenvel. De Beatles hebben veel meer moois gemaakt maar dit is mijn favoriet.

4. Earth Wind & Fire - Fantasy
Vette funk, eind lagere school. Maar wel zo'n nummer waar zelfs Sjaak op gaat dansen

5. Kate Bush - The man with the child in his eyes
Eigenlijk over the top, maar Sjaak krijgt nog steeds kippenvel. Net zo'n 'af'-liedkje als Blackbird.

6. Marco Borsato - Margherita
Voor iedereen die een liefde heeft verloren enorm herkenbaar. Regelmatig keren de tranen op de wangen terug

7. Michel Fugain - Une belle histoire
De zomerhit in ons NSG. Ultieme vakantiegevoel met deze plaat.

8. Phil Lynott - Old town
Dit nummer ontroert me steeds, zonder dat ik weet waarom. Wellicht de tragische dood (overdosis) van Phil.

9. Ramses Shaffy - Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
Ramses is zwaar ondergewaardeerd in ons land, maar heeft prachtig werk gemaakt. De tekst is fraai, de pianobegeleiding fraaier en de licht bekakte zang van Ramses het fraaist.


10. Zucchero Fornaciari - Il volo
Gewoon een mooi liedje.


Terwijl jullie luisteren, of niet, gaan wij naar de zon.

Joekel

Het is tijdloos: het sparen van voetbalplaatjes. Nu is de Champions Leauge 'hot'. Big business: wil je alles compleet hebben dan ben je minimaal 400 plaatjes verder, pakweg 40 euri. Maar je hebt natuurlijk niet direct alles, dus gaat het nog meer kosten. Daar zit dan ook weer de lol in: het ruilen, de spanning of in een nieuw pakje het plaatje van degene zit die je zo graag in je bezit krijgt. Voetbalplaatjes kunnen ook diepe wonden achterlaten. Sjaak had als 11 jarig jochie het WK 1978 als doel. Kocht zich arm aan de plaatjes maar de plaatselijke Vivo had nimmer het verzamelboek. Nóg herinner ik me de moedeloosheid die over me kwam toen ik voor de zoveelste keer van de cassière te horen kreeg dat er wéér geen plakboek was. Het lood verdween langzaam maar zeker in de schoenen en bleef daar.

Nu gaat het beter. De jongens hebben het boek al en de Sint was goed voor vele pakjes. Vandaag werd er druk geruild. Ook Emma, speler maar vooral sterkeepster uit ons team, had haar album bij zich. Jongste zoon zag dat zij Joe Cole had. Die miste kennelijk nog in de collectie. Hé, zij heeft JoeKool. Ruilen? Joekel voor een of andere Barcelona ster? Minstens zo schattig om te zien hoe ze naast de verzamelwoede hun eigen namen toekennen aan de grootheden.

Dagen op de hei

Gisteren een 'heidag' met het werk gehad. Eerder hadden Coef! en Sjaak al een intensieve voorbereidingssessie gehad in Holten. Nu was het met het ontwikkelteam binnen onze club. We zijn van mening dat we ons nog kunnen en moeten verbeteren en daar in een aantal sessies ook goed over moeten praten. Na het massale, zompige vergadercomplex bij het station van Amersfoort hadden we het statig-informele Beukenrode als lokatie uitgekozen. Een goede keuze. Een kleinschalig conferentieoord, het past ons beter dan de uniforme vergaderconfectie. We hadden dit keer de vertrekkende informatiemanager van het hoofdkantoor uitgenodigd om zijn 'inhoudelijk testament' achter te laten. Het was een boeiende confrontatie tussen hardnekkige beelden en vooroordelen van bovenaf en de beleving van de werkelijkheid door onze collega's. De noodzaak om wat professioneler (ic. voorspelbaarder en inzichtelijker) te gaan opereren, iets wat wij al geruime tijd betogen, kwam in wat helderder daglicht te staan.

Daarna kwamen we aan onszelf toe. Welke kant willen we op? Groter, meer doen, andere dingen gaan doen en bestaande taken loslaten? Wat hebben/kunnen we daar zelf nog in willen? Zitten we zelf aan de knoppen of gaan anderen er over? Veel hangt af of we resultaat blijven boeken, was het inleidende motto van Coef! en dat was het vervolgonderwerp. Er werd constructief doch scherp gediscussieerd over de werkwijze, dagelijkse knelpunten en vaste patronen die ons hinderen om veranderingen door te voeren. Tegelijk zien we al allerlei dingen beter gaan. Door ze te benoemen en te bespreken komt er het nodige op gang. Het heeft wel zijn tijd nodig; Sjaak is wat ongeduldig soms, maar kon dat gisteren goed loslaten. En iedereen is goed in staat om over het eigen werk na te denken en tegelijk zijn/haar deel in het geheel bij te dragen. Sjaak ziet het nut van dit soort sessies heel sterk. De hektiek van alle dag hindert je soms om goed over jezelf en je organisatie na te denken. Door de tijd ervoor op de heidagen te nemen lukt dat aardig. Al met al begon het een beetje te dagen op de hei.

Anti spam

De irritatie over spam neemt bij Sjaak recht evenredig toe met het aantal ontvangen berichten. Vroeger, nog maar enkele maanden geleden zelfs, was de verhouding 3 spam- op 1 normaal bericht, nu is het ongveer 50:1. Het enige dat rest is het emailadres veranderen en dan een tijdje weer schoon van start. De Mailwasher doet de rest wel. Even hardnekkig, maar een stuk nadrukkelijker is de telefoonspam. De pensioenbemiddelaars, verzekeringsagenten, hypotheekboeren, enqueteers: ze weten je allemaal te vinden. Liefst onder het eten, als je rustig de dag doorneemt en geen gezeik wilt. Sjaak krijgt beurtelings terroristische - dan wel vulgaire neigingen. Mijn gedachten gaan uit naar forse verbale dreigementen (rustig en beleefd aankondigen dat je over 10 seconden heel erg grof gaat worden) maar ook de bellende dame als een gratis 0906-nummer beschouwen (en het gesprek naar haar kleding, gemoedstoestand en erotische fantasiën proberen te verplaatsen). Moeders zou zich schamen voor haar zoon, maar Sjaak denkt dat het een effectief middel is. Het is er nog niet van gekomen; bij deze mijn alibi mocht ik aangeklaagd worden.

Maar kindvriendelijk anti-spammen kan ook. Vorige weekend belde om een uur of twee een of andere 'pensioenscan'. Je weet het al gelijk: geen nunmmerherkenning aan, even stil en dan een vreemde stem die begint te leutren over iets van pensioenonderzoek. Sjaak gaf aan de telefoon door te geven aan degene in huis die daar over ging. Nu is het goed te weten dat dochter Olijf van 10 Vera (‘Veer’) als lievelingspopje heeft, waar ze stevig over moedert. Veer is een volwaardig onderdeel van het NSG en iedereen vervult zijn/haar rol als opa, leenoma, (leen)oom/tante etc ook met verve. In dit geval was ‘Veer’ de spokesman (m/v) van ons NSG. Veer wilde met haar hoge piepstem graag iets weten van de man. ‘Verkoopt u ook barbies?’. Verbijstering aan de andere kant, stilte en daarna de telefoon erop. Wij gieren van het lachen. Eén telefoontje slechts gehad sindsdien.

Donkere Sint

Vandaag is het weer zo ver: pakjesavond. Dit keer kwam de Sint wel laat in 'het systeem' van Sjaak, maar dit weekend kreeg hij dat toch de geest van Sint te pakken. En zullen er weer leuke pakjes met dito gedichtjes voor de deur staan. Sinterklaas doet me altijd denken aan vroeger, toen bij mijn ouders thuis Sinterklaas werd opgepoetst voordat hij onze school bezocht. Het is niet de grimeuse Lon Bartels (een moeder van school destijds met een benauwende lijflucht) die indruk heeft gemaakt, maar voorasl het feit dat het dan om 8 uur 's ochtends altijd nog stikke(n)donker was. Dat gegeven werd een referentiepunt voor de tijd-lichtbeleving van Sjaak, net als dat het eind maart bij de wisseling naar de zomertijd ineens 's avonds om 20 uur nog licht is. Voeg daar het herfstige weer van vandaag aan toe en we hebben een grauwe, donkere dag in het vooruitschiet.

Het Sinterklaasfeest staat onder druk. Het belette ons niet om met zijn allen voor een record aan inkopen te doen, maar weest gerust: dat zullen we met 'de Kerst' al weer snel verbeteren. Kado's onder de kerstboom zonder gedicht is makkelijker te consumeren. Geen moment van aandacht, geen moment voor een ander, geen gepuzzel op rijmpjes: gewoon zitten en naast je ongans eten nog wat uitpakken ook. Het zijn de mensen die misschien nog net weten wat je met Kerst eigenlijk viert, maar nog nooit van de daaraan gelieerde advent hebben gehoord. Nu hadden wij thuis daar wel een heel uitgesproken traditie in, waarbij mijn vader altijd het prachtige Rorate Caeli zong (elke week een strofe erbij), maar we zijn wel steeds verder afgeraakt van onze tradities. En daarmee hollen we in mijn beleving de feestdagen steeds meer uit. Natuurlijk: de tijden veranderen, maar de conservatief in Sjaak overheerst en spreekt. Maar er is troost (consolamini in het Rorate). Als ik dan zie hoe veel onze vier oudsten werk hebben gemaakt van hun surprises tussen alle boeksprekingen, repetities, trainingen, nieuwskringen, werkstukken, spreekbeurten, operaties, danslessen, vrijwel dagelijkse verplaastingen tussen de twee huizen door, dan stemt me dat ook wel weer gerust. De aandacht en moeite die ze aan vrienden/klasgenoten willen besteden is oprecht en zorgt voor een beetje licht op de Sint.

Met de Franse slag

Vanaf nu elke week vakantiegevoel. 'Onze' Albert Heijn in in Winkelcentrum Overvecht is verplaatst naar een andere hoejk in hetzelfde winkelcentrum en is nu 'XL' geworden. AH XL betekent een serieuze poging van de voormalige kruidenier uit de Zaanstreek om de doorsnee Franse hypermarché naar de kroon te steken. Een enorme ruimte, met een extreem assortiment 'food' artikelen, een formule waar winkelen een belevenis wordt en we verrast worden opwaanzinnige openingstijden. Ergens past het niet: onze eigen AH-meisjes en -jongens in zo'n fabriekshal die je op een 'Zône Industrielle' langs een rondweg-vol-rotondes in een middelgrote Franse stad gewend bent tegen te komen. En AH heeft het concept ook een Nederlands tintje gegeven. Gratis koffie, gedempt licht en geen tl-bombardement, zelfscankassa's (die het niet lang gaan maken vreest Sjaak, maar wel heel handig), weining non-food (ik heb geen tuinbankset, kinderkleertjes of friteuses gezien) maar vooral de hoofdoekjes-van-zaak vind ik typisch iets van het land dat godzijdank nog wél de Rita's van deze wereld heeft weggestemd. In Frankrijk worden hoofddoekjes verboden, Appie geeft de hoofdzakelijk allochtone cassières gewoon een doekje in de huisstijl en het kleurige geheel geeft iets hel vrolijks en uniforms. Onze Franse slag mag er best zijn op deze manier.

Krachtige kruistocht

Wat is het een rijk gevoel om met dochter Olijf van 10 naar een prachtige film te gaan en beiden met tranen in de ogen de zaal te verlaten. Kruistocht in spijkerbroek was een film waar ik al langer naar uitzag en vandaag was het dan zover. De VdH had al een herinnering geschreven en eiste een echt eind. Ze zal de film moeten gaan zien en haar mening opnieuw moeten vormen. Maar het eind van de film is niet het belangrijkste wat is blijven hangen. De regisseur, Ben Sombogaart, is erin geslaagd een eigen werk te maken en tegelijk integer en creatief om te gaan met Thea Beckman's epos over Dolf. Dat is knap; Lasse Hallström lukte het met de Cider House Rules en deze film mag in het rijtje worden opgenomen. Het begin is volstrekt anders, maar na verloop van tijd kom je wel in de lijn van het boek. De 'belegering van Speyer' bezorgde Sjaak al direct koude rillingen. De hartvochtigheid, het gehuichel en de naïviteit van de Middeleeuwers wordt -net als Beckman dat doet- niet geridiculiseerd maar gewoon als onderdeel de tijdsgeest neergezet. De ontberingen die de kinderen, soms vroeg volwassenen, moeten ondergaan gaan door merg en been. En toch word je geraakt door de warmte en vriendschap die er ook in de groep is. Het handelen van Dolf wordt sterker en overtuigender en daarin wordt ook het boek gevolgd. In het boek is Dolf een leider, in de film meer een held, dat is wel een subtiel verschil. Maar net zoals het boek je raakt doet ook de film dat. Het einde is spannend en buitengewoon ontroerend. Olijf vatte het samen met 'het is wel een lange film, maar wel erg mooi'.

Maar wat dan?

Nimmer heeft Sjaak echt gezweefd als kiezer. Toen kiezen nog niet mocht (Sjaak was vroeg politiek bewust, dus logisch dat de koek nu wel op is) was het altijd PPR of D'66. Daarna ging de stem regelmatig naar de PvdA, soms even D'66, een keer CPN zelfs en daarna een incidenteel uitstapje naar Groen Links. Nimmer de militanten van PSP, in wie Sjaak de voorgangers van de SP ziet (al vindt ook Sjaak Jan Marijnissen een OK-e gozer). Alles rechts van D'66 is uitgesloten geweest al die tijd al wil een stemwijzer Sjaak wel eens richting Christen Unie dirigeren. In de Fortuyn-hausse in 2002 was Sjaak met andere dingen bezig dan politiek, maar doorbrak Femke Halsema in een debat de desinteresse bij Sjaak met een overtuigend pleidooi voor een multi-culturele samenleving. Of juist niet: ze haalde de lading ervan af en vond dat we er niet zo erg mee bezig moesten zijn. Bij Martin Bril is de liefde voor Femke nog niet over, bij Sjaak wel. Te veel grachtengordel toch en te veel deel van de machinerie in Den Haag geworden. Een Femke-vonk is dit jaar nog niet overgeslagen. Het gekibbel, het rechthaberische van de backbenchers die ook eens wat mogen zeggen in derderangsprogramma's op de radio die niemand beluistert, het ad-hoc gedoe over coalities, het Scheepjongens-van-Bontekoe-gedrag van Balkenende dat bijna zo irritant begint te worden als dat geneuzel destijds van Dries van Agt, het sneue achterhoedegevecht van mijn leeftijdsgenoten Rutte, Pechtold en Bos: eigenlijk kan het me allemaal gestolen worden. Allemaal deel van het systeem waar de inhoud niet echt aan de orde mag komen. Natuurlijk: de media klopt het op, maar ze gaan er allemaal in mee.

Morgen is een nieuwe dag. Wie weet is Sjaak dan geland in het kieshokje.

Slim pakket

Tijd voor een lofzang van Sjaak. Eén van de mooiste pakketjes die hij kent. En dan niet de pakketjes in de schoen waar het kindervolk zo op aast, maar een softwarepakketje. Wie SnagIt één keer heeft gebruikt wil niet meer zonder. Plaatjes op maat maken vanaf het computerscherm. Dat kan het, en nog veel meer (in de latere versies) maar die basisfunctie is voor Sjaak al geweldig. Menig' blogje is al op die manier van een plaatje voorzien. Mislukte foto's kunnen simpel even 'gezoomd' worden, zonder een fotobewerkingspakket te gebruiken. Onze handleidingen op het werk zijn van maatwerk-illustraties voorzien; handiger kan niet. De VdH wilde vandaag een SnagIt-je van Sjaak. Dat kon, maar ze is vandaag ingewijd, zodat het voortaan zelf kan. Na 2 minuten was ze verder gevorderd dan Sjaak, dus zo simpel is het pakket. Of Sjaak is niet slim, dan kan ook. In elk geval liet het pakket zelf zich niet SnagIt-en, maar een kiekje van de site volstaat ook wel.

In hoger sferen

De afgelopen twee dagen zat Sjaak ondergedoken op de hei. Bereikbaar slechts voor de allernaasten, zoals de VdH, Coef! en Sjaan (secretaresse die de boel op het zakelijke thuisfront regelde). Doel was in hoger sferen te raken; een visie op onze organisatie te schetsen en enkele strategische sessies voor te bereiden. Donderdag was Sjaak overdag alleen in hotel-op-stand-maar-toch-aangenaam-gewoon Hoog Holten. Dat deed terugdenken aan een dik een jaar geleden toen Sjaak ook op zakenreis was. Nu voegde zich, na een behoorlijk produktieve dag, de VdH aan het begin van de avond zich bij hem. Even later kwamen Coef! en Hetty en kreeg het nóg meer een privé-karakter. Voor alle inspecteurs en preciezen onder ons: dit was voor eigen kosten.

Het was erg gezellig en zeer smakelijk aldaar. Geen extreem goed eten, maar een prima restaurant. De gedachten gingen ook uit naar maart 2001. We waren nog een klein, overzichtelijk clubje van 12 mensen en Coef! en ik presenteerden daar toen de 'nieuwe organisatie'. Tot dan waren we vooral één project. Nu werd het een echte organisatie, met een afdeling ontwikkeling en een afdeling beheer. Die structuur heeft tot begin dit jaar stand gehouden. Destijds kwamen aan het eind van de dag de partners en het etentje dat daarop volgde is legendarisch geworden. Nu overlegden we gisteren uitgebreid over de toekomst. Sjaak had de donderdag 3 scenario's uitgewerkt en Coef! lepelde de varianten en alternatieven uit zijn brein als ware het de paddestoelen die in de prachtige omgeving overal kris kras oppoppen. Na enige aandrang tot structuring Sjakerzijdes kwamen we tot een korte termijn- en een langere termijn strategie. De organisatie gaat ooit weer op de schop, zoveel is duidelijk en nu is vooral de opties verder uitwerken met collega's en bazen. Ineens viel veel op zijn plaats en tijdens een korte doch stevige wandeling werden taken verdeeld en doelstellingen geconcretiseerd. De hei had zijn waarde weer bewezen. Nu afwachten hoe 'de omgeving' op dit alles gaat reageren. Wij reageerden kennelijk goed op de omgeving, nu andersom ook dus graag...

Gemiste kansen & ouwe koeien VII

Het is dik herfst en dus tijd om de open haardvuren weer aan te maken. Tenminste, als je een open haard hebt. Sjaak en de VdH hebben er geen, staat nog op het lijstje/specs voor het volgende (droom)huis, maar zijn beiden dol op de geur en sfeer die haardvuren oproepen. Voor Sjaak gaan bij de geur van haardvuur zijn gedachten vrijwel meteen terug naar een herfstvakantie eind jaren '70, die hij met het toenmalige gezin doorbracht in het Gaasterland. We zaten in Oudemirdum, in bungalowpark het Fonteinbos, er werd een nieuwe paus gekozen, nadat JP I was vermoord (Sjaak gelooft in complottheorieën, en in de versie van The Godfather III), we hadden nog geen auto en het was dus 1978. Doesbrand en Sjaak crossten heel wat door de bossen en we fietsen in dichte mist naar Sneek. Het zal de laatste keer geweest zijn dat Sjaak daarbij door zijn vader werd geduwd. Fietsen deden we veel, zonder auto was dat ons enige direct beschikbare vervoermiddel.

Op een van die tochten kwamen we in Rijs langs een herberg, De Vier Heemskinderen genaamd. Op dit soort vakanties, die mijn ouders -ondanks de niet al te riant beschikbare middelen thuis- hoge prioriteit gaven, gingen we de laatste avond steevast uit eten. Dat uit eten was krap dertig jaar geleden anders. Nu eet je dochter van 10 zalm van de kaart, toen was de Chinees Kam Sang in Hillegersberg al een fors avontuur. Tijdens een korte pauze bij de herberg keken we van buiten naar binnen. Een leuk restaurant, dat nog gesloten was. Iets om te gaan eten? Die avond togen moeders en het drietal kroost van toen 16, 14 en 12 jaar naar het restaurant. En daar: die geur. Er brandde een knapperend haardvuur. Warm, uitnodigend, vertrouwd, het gevoel van thuiskomst, troost, overgave en geborgenheid. En een bruine, herbergachtige sfeer. Los, maar wel stijlvol. Hier wilden we zijn, hier moest het gebeuren, het slotetentje zou hier zijn. Moeders maakte een praatje met de waard, een baardige man. Die liet de kaart zien. Een hoofdgerecht kostte om en nabij de ƒ 17,50. En er stond lamsbout op het menu: dat leek wel iets van een andere planeet. Een astronomisch bedrag overigens voor Sjaak, die behoorlijk op de penning was en al snel rekende dat de meter behoorlijk zou gaan oplopen. Het was voor moeders ook even slikken en bij de terugkoppeling bij mijn vader werden de verwachte kosten van het feestmaal een behoorlijk gespreksissue. Sjaak schaarde zich intuïtief achter de terughoudendheid van vaders, maar wilde diep in zijn hart wél naar die geur terug. Díe was onbetaalbaar. Moeders wilde het uit eigen zak betalen, gesteund door Doesbrand en mijn zus, die in die tijd al een uitbundiger uitgavenpatroon dan spaarder Sjaak hadden. Uiteindelijk sneuvelde het plan, aten we in een hotel in Oudemirdum en hadden we toch een genoeglijke avond. Wel nam Sjaak zich voor ooit naar die geur terug te gaan.

Halverwege de jaren '90 gingen Sjaak en zijn (inmiddels ex-)partner twee dagen door het Gaasterland wandelen. Een NS-tocht, die begon in Balk en eindigde in Stavoren. De eerste dag eindigde in Rijs. Sjaak was in die dik 15 jaar later het hele voorval vergeten. Bij de passage langs de Vier Heemskinderen ging er een laadje open. Die geur! Vandaag zou het er dan van komen. We besloten eerst naar het hotel te gaan, dat een kilometer of wat verderop lag. We zouden dan daarna wel terugkeren, al was de menu- en prijskaart met zijn tijd meegegaan. In het hotel aangekomen vroeg men of we mee wilden eten. Overmand door een plotse vorm van luiheid zeiden we in een zucht: 'ja'. Niks meer de moeie voeten in de harde en hoge schoenen en in dat restaurant in sleetse kleding aanschuiven. Gewoon op makkelijk. Kamer uit, eetzaal in, eten wat de pot daar schaft. We zouden nog wel een keer naar de haardgeur teruggaan. De rest spreekt voor zich en is geschiedenis. Nimmer snoof Sjaak die haardgeur natuurlijk meer op.

Alle goede dingen komen in drieën. De herberg zal vier eigenaren verder zijn. De lamsbout zal niet meer op het menu staan. De herberg zal wellicht tegenvallen. Het eten saai en de bediening knorrig en stug. De voorgerechten alleen al zullen 17 euro kosten en wie weet is de haard nu gasgestookt. Je kunt er in 'cowboy'style eten met groepen, hetgeen het ergste doet vrezen inmiddels. Wie niet waagt, wie niet wint. De VdH houdt van wandelen, Friesland in het algemeen, zal het Gaasterland in het bijzonder, kunnen waarderen en mag graag lekker eten. Is dát een aanzoek!!

Opzij, opzij, opzij....

Sjaak is een ongeduldig manneke. Lopen doe ik zelden rustig, soms tot grote ergenis van de VdH en de kinderen. Fietsen door de stad: altijd doortrappen. In de auto houd ik me wel aan de maximumsnelheden, maar stoplichten haat ik dan wel weer. Rijen voor kassa's zijn een gruwel. Treinen die te laat zijn: onaanvaardbaar. Files zijn nachtmerries waarover ik mijn ergenis niet over kan verbergen. Op zondagmiddag wandelen in de buurt doe ik niet: te druk. Treuzelende bejaarden en ander inmobiel volk kan ik dan wel weer hebben, maar mobielverslaafde fietsers van 20 kunnen op mijn minachting rekenen als ik er niet snel langs kan; lopend dan wel fietsend. Op vakantie rijd ik liefst 's nachts om drukte te vermijden. Sjaak wordt blij van stille (tol)wegen waar hij het rijk alleen heeft. Die wegen worden steevast 'vrienden'. Boodschappen, Sjaak's vaste bijdrage aan het huishouden van het NSG, worden bij voorkeur op vrijdagavond na 20.00 uur gedaan. Samen met de meiden, die goede hulpjes zijn razen we door de Albert Heijn en zijn binnen het uur weer terug met fourage voor minimaal drie dagen. Kortom: met een beetje organiseren is er in dit drukke land nog wel een beetje rust te vinden.

Maar soms is de drukte niet te vermijden. Zoals vandaag toen bleek dat de andere grote supermarkt in het winkelcentrum Overvecht gesloten was. Chaos alom, lege schappen die met driedubbele vulploegen (waarvan de karretjes weer in de weg stonden) niet bijgevuld konden worden. Wachtrijen van meer dan 20 meter voor de kassa's. Irritatie bij velen. Sjaak nam voor om even 'Zen' te doen. Rustig alles ondergaan, meer kon niet want er was niks aan te doen. Zowaar: het lukte. Toen hij eenmaal de winkel uit was begon het gejakker bijna weer. Snel naar huis, snel uitpakkken, snel dit, snel dát. Ware het niet dat een wildvreemde man, donker type met achterstevoren geplaatste baseballpet, vroeg of ik hem wilde helpen starten. Zijn accu was leeg. Sjaak stemde -na enige aarzeling zo op een donker parkeerterrein- in, liet hem rustig wachten tot ik mijn boodschappen had ingeladen en het wagentje teruggebracht. Het doorstarten was zó gepiept, de man blij en Sjaak even onthaast.

Softwarefabriek

Een tijdje terug was Sjaak wat gedemotiveerd qua werk. De vele collega's die dit blog lezen kunnen dat beamen. Sinds enkele weken is de energie en werklust weer terug aan het keren. Er zijn goede gesprekken gevoerd met deze en gene binnen de organisatie. Het helpt dan als er van van buiten ook onwenselijke ontwikkelingen op ons af komen. Tegelijk maken Coef!, mw de Boer, MarC en Sjaak in wisselende samenstellingen een toernee langs de diverse gerechten voor wie wij vooral werken en daar oogsten we behoorlijk wat lof. Niet alleen geslijm of obligaat gecomplimenteer, maar de lof zit vooral in de regelmatig terugkerende geïnteresseerde en kritisch-betrokken vragen van onze collega's in het land. Dat motiveert. Als iemand in plaats van te zeggen het gewoon laat merken dat ze waarderen wat je doet en dan af en toe ook nog goed meedenken. Het kost klauwen vol tijd, maar we zijn er wel van overtuigd dat het (meestal, niet altijd) de moeite waard is.

Vandaag waren we weer even op onszelf. Een try-out voor de dag die we voor de achterban organiseren en een kijkje in onze keuken gunnen. Meesterorganisatrice Michèle heeft het weer goed voor elkaar. Een bijzondere locatie, een weloverwogen en afwisselend programma -naar onze eigen mening natuurlijk- en een promotiecampagne die zijn vruchten opwerpt. Soms lijkt het te veel van het goede, maar op ons rondje geven veel mensen te kennen er naar uit te zien. Daarom was een goede voorbereiding geen luxe. We konden in de oude veevoermengfabriek (waarvan de geur nog in de muren en vloeren zit) sfeer proeven, de workshops aan elkaar presenteren en het programma doornemen. Het was leuk om met zijn allen naar iets toe te werken en iedereen op zijn eigen terrein bezig te zien. We gaven elkaar tips en dachten na over aanpassingen verbeteringen De dag wordt een mix van bijvoorbeeld een luchtige presentatie van onze organisatie en zwaardere inhoudelijke workshops rondom de opslag van uitspraken. We zijn een softwareclubje, tegenwoordig moet je dan een ontwikkelstraat hebben, over platforms en omgevingen beschikken en het nieuwste is de softwarefabriek. Wij zijn toch echt iets meer dan dat en we gaan het hele traject af dat bij de ontwikkelingen komt kijken. Lekker breed dus, lekker all-round voor de generalist die Sjaak toch van oudsher is. Dat bleek maar weer eens uit wat we lieten zien vandaag, Nu nog aan elkaar maar straks voor een groot publiek. Verder verklapt Sjaak niks, behalve dan dat hij die dag de gastheer is. En dat hij er na deze inspirerende ochtend naar uitziet. Nog drie weken en het is zover.

In volle bloei

Dit weekend werd ze zeventien. Mijn nichtje Roos, oudste dochter van mijn broer. Haar geboorte bombardeerde Sjaak eind jaren'80 tot oom en genereerde het besef dat hij ooit zelf ook kinderen zou willen krijgen. Sjaak zag haar in die tijd regelmatig en het was dan altijd dik plezier. Roos was een slim meisje, verbaal sterk en gezegend met een prachtige stem. Haar oma schreef in de Margriet veel over haar in haar colums en kreeg op die manier -zij het wat anoniem- landelijke bekendheid. Verjaardagen werden vaste punten, waarop de ganse familie bijeenkwam. Roos was, zo klein als ze was, een bindende factor. In de jaren daarna zagen we elkaar minder. Roos ging bij haar moeder wonen, kreeg nieuwe halfbroertjes en -zusjes en is onlangs weer verhuisd. Haar leven is niet altijd gemakkelijk geweest en ze heeft op haar nog jonge leeftijd al een hoop meegemaakt.

Enkele weken geleden belde ze. Of we op haar verjaardag kwamen? Sjaak zegde toe, het was een geel weekend en we gingen met ze allen. Net als de rest van Sjaak's familie. Wat de familie zelf nauwelijks lukt en tientallen emails en telefoontjes vergt, kreeg zíj voor elkaar: de familie was er in zijn geheel. Ook aan haar moeders kant. Even waren we weer vijftien jaar terug in de tijd. Met alle veranderingen die zijn opgetreden en historie die achter ons ligt. Het 'lang zal ze leven' werd door iedereen uit volle borst gezongen. We waren er allemaal voor haar en ze besefte maar al te goed hoe bijzonder dat was. Dankbaar was ze en ze mocht zich even helemaal geborgen en geliefd voelen. Het was ontroerend: ze staat inmmers op de drempel van volwassenheid. (De) Roos is tot volle bloei gekomen, maar even was er ook de kwetsbaarheid van een dankbaar kind.