Wordt het toch nog gezellig!

Niet te missen op de billboards op het station. Wil je scheiden? Ga naar de Scheidingsbeurs. Ja, gezellig! Het liefste met je nieuwe partner, maar desnoods met je aanstaande ex.

Ooit gingen mijn voormalige echtgenote en ik uit louter balorigheid naar de Love & Mariage beurs. We waren enigszins onthutst hoe serieus het allemaal werd genomen. Dat is een scheiding ook. Goede informatievoorziening is essentieel. Uitwisselen van ervaringen ook. Ik heb al menig' advies kunnen/mogen geven als ervaringsdeskundige? Maar een beurs? Ik had het zelf in elk geval niet bedacht, maar er zit natuurlijk wel wat in. En wie weet: of het is een onverwacht leuk uitje waarin je partner toch weer aantrekkelijker blijkt te zijn dan je dacht. Of je wordt beiden al moe van alles wat je dan moet regelen en blijft toch bij elkaar. Of je bent een volhouder en ontmoet meteen een nieuwe partner, die in hetzelfde schuitje zit. Kortom: alle kansen van de wereld.

Op het randje...

Gisteren was het een jaar geleden dat het land ontwricht werd door een extreme storm. Ons buurmeisje overleefde toen een aanval van een deel van het dak van onze overburen, dat dwars door haar dak kwam zetten. Schrikken toen, die donderdag in januari.

Dat was het donderdag ook toen de VdH op de voicemail stond. 'Ik heb geen leuk bericht, maar met mij is alles goed'. Gerustgesteld, nieuwsgierig en bezorgd tegelijk belde ik terug en hoorde het verhaal. Een tegenligger op een polderweg (genomen om de files te vermijden) kwam door het midden, Elsje week uit, raakte van de weg en belandde aan de andere kant via de brede berm in de sloot. Gelukkig met de kont, zodat zij -en haar collega- nog zelfs op eigen gelegenheid konden uitstappen. Daarna het circuit van 112 - politie - berging en naar huis met de taxi. Zoveel praktische zaken, daarbij vergeet je wat er had kunnen gebeuren. Dat komt nu dus. Een stijve nek en veel schrik waarbij de diverse scenario's om de oren vliegen. Gelukkig is er nu even rust en afleiding (schaatsen, bloggen etc.). In elk geval blijf ik volgend jaar de derde donderdag in januari heel alert.

Projecties

Als kind staarde ik altijd naar de globe van mijn opa in Schiebroek. Na zijn dood in 1973 werd deze van mij en nog steeds siert deze de woonkamer. De fascinatie leeft voort in mijn kinderen die bij een schoolproject de 'tijdzones' moesten uitleggen. Nu in het tijdperk van internet, wikipedia en google-gadgets kun je dan gelijk verder gaan. De World Sunlight Map spreekt tot de verbeelding. Als kijkende kwam het gesprek op het onvermogen om een bol op een plat valk af te beelden. Ah, de projecties! Deze kans om wat te projecteren liet ik mij niet ontgaan. Dus passeerden de voor mij twee belangrijkste kaartprojectiemethoden, die van Mercator en Peters de revue. De aandacht bleef niet heel lang, maar de jongste vond het machtig interessant.

Quiz-prijzen

Wat kost een pak biologische melk bij de Appie? Hoeveel is de dagprijs van een netje mandarijnen? Een potje Seroendeng van Conimex, niet over de datum trouwens, wat leg je daarvoor neer? Eerlijk gezegd weet ik dat niet precies. Dus was de spontane overhoring door de jongste, die graag de kassabon wilde bestuderen na het boodschappen doen, een aardige testcase. Zij achterop de artikelen noemen; Sjaak de prijzen. Van de dik 20 artikelen wist ik van drie exact de prijs, een paar keer scheelde het centen, maar van meer dan helft zat ik er toch vaak tientallen procenten naast (meestal eronder; het leven is toch duurder dan je denkt).

Gelukkig is ons NSG in de positie dat we niet heel erg op de prijzen hoeven te letten. Toch is het goed om je bewust te zijn van wat je uitgeeft. Een variant van deze quiz ligt me overigens goed. Als we bij de 'hypermarché' boodschappen doen, zien we op de scanner zowel het aantal artikelen als het voortschrijdende (totaal)bedrag dat we uitgeven. De twee jongens, perfecte hulpjes trouwens, rekenen dan en passant de gemiddelde prijs van het product (heel leerzaam, zo doorgronden ze al jong de principes van statistieken). Sjaak schat dan het tgotaalbedrag en zit er zelden meeer dan tien procent naast. Vaak scheelt het maar een paar euri en blijft het totaal vaak binnen het informeel vastgestelde bedrag.

Comme ci, comme ça

We lopen er vrijwel dagelijks langs op weg naar school of ijszaak. De oude 'Chinees' in de Bollenhofsestraat is sinds een half jaar een restaurant geworden, luisterend naar de naam C'est Ça. Om het nieuwe jaar goed te beginnen zijn we er gisteren gaan eten. Met de komst van een traîteur, twee buurtrestaurants, een sjieke tent, een iets mindere sjieke tent, een top-ijszaak en nu deze gelegenheid zijn we in Wittevrouwen behoorlijk goed bedeeld qua catering. Dit restaurant heeft meer prententies dan Oost, maar minder dan Goesting; eigenlijk hetzelfde als het Griftpark. Kortom: het proberen waard.

De ontvangst was prima; vriendelijk-informeel, de formule uitleggend (5 gangen, vast menu en al je iets niet wilt of lust kan je het gerust zeggen) en de drankjes stonden vlot op tafel en het rookvrije karakter was een fors pluspunt. Daarna kwam het eten; rogvleugel als voorgerecht (niet bijzonder), paddenstoelensoep in een terrine opgediend (prima, maar je mag dan best aanbieden om de borden te vullen) en lamsnek (aan de zoute kant, maar wel smakelijk). Tot dan toe was het best goed allemaal. Maar toen verslapte de boel. De twee stellen naast ons waren kennelijk belangrijker en de krappe ruimte tussen de tafels werd vaak gevuld door de bediening die gezellig een praatje maakte. Ik zat tegen de kont aan te kijken van de ober die de gasten 'bubbels' aansmeerde. Dat was dezelfde prosecco die we een uur eerder zelf achter de kiezen hadden geschoven. Elsje gruwt van dit soort taalgebruik en Sjaak had het nu wel een sterk gebaar gevonden als dit niet op de rekening was gekomen, maar van 'het huis' als start van het nieuwe jaar. We waren kennelijk ook niet meer in beeld of een glaasje wijn wilden (moesten we zelf om vragen) en de port bij de kaas werd wat obligaat aangeprezen. Die kazen waren nu niet echt heel bijzonder net als het toetje (calvadosparfait, maar het had net zo goed sinaasappel- of perzikparfait kunnen zijn). Kortom: snel weg en toch wel 100 euri armer. De bediening nam ook niet eens de moeite om gedag te zeggen toe we vertrokken; kennelijk waren ze ons ook zat. Dat gaf ons dus niet de kans om een en ander rechtstreeks terug te geven aan de mensen daar.

Terug naar huis verzuchtte de VdH: zijn we nu snobs aan het worden. Sjaak vind het terechte zelfreflectie. Toch denk ik dat we beter kwaliteit zijn gaan herkennen. Dat zit niet zozeer in de topcuisine met Michelinallure, maar in enthousiasme, oprechte gastvrijheid en vakmanschap. Dat mag dan best zijn prijs hebben en die zijn we ook bereid om af en toe eens te betalen. Goed eten kan namelijk erg genieten zijn. Dit was nu net niks en een gemiste kans voor de nieuwkomer. Hopelijk wordt deze recensie, die in iets aangepaste vorm op Iens komt, opgepikt en maakt het restaurantje die stap die ze moet zetten.

Steeds leuker

Ze belt me met haar moeders mobiel. We hebben afgesproken dat ze rond een uur of één op mijn werk zal zijn. Morgen wordt er in de zaal gevoetbald en ze heeft al tijden geen zaalschoenen. We combineren het nuttige met het aangename; samen schoenen kopen -ik werk immers hartje stad- en daarna wat eten. 'Ik sta voor de deur hoor, van het kantorencentrum' klinkt de bekende sopraan. Nog even check ik of ze de juiste ingang heeft genomen en loop vervolgens vanuit het andere deel van het kantoor naar haar toe. Ze staat in de straat en is in haar paarse jas meteen te herkennen. Nog even gaan we langs mijn kantoor, zeggen collega's gedag en daarna de stad in. De schoenenkeuze vergt natuurlijk tijd; vrouwen en schoenen luistert erg nauw, maar twee paar voor de prijs van één kun je niet laten liggen.
Daarna op het Neude een broodje en een glas jus d'orange. We nemen de -geslaagde- vakantie door, bespreken de schoolkeuze die de komende maanden gemaakt moet worden, praten over van alles en nog wat en zwijgen vertrouwd tussendoor. Als we uitgegeten zijn en hebben afgerekend stappen we op. De fiets wordt uit de stalling gehaald en ze fietst met twee schoenendozen op de bagagedrager weg. Ik zwaai haar gedag, bel haar moeder dat ze eraan komt en denk trots en tevreden aan de tijd dat ze voorop het kinderzitje zat en we tientallen kilometers pratend en zingend aflegden. Doesbrand zei ooit over zijn dochter: 'het wordt alleen maar leuker' en ik ben er inmiddels al 11 jaar achter dat het zo is.

Jaarbalans

Op de valreep van het jaar een korte terugblik. Via mijn blogs gaf ik de lezer al een doorkijkje in mijn wel en wee. Als ik op het jaar terugkijk overheerst vooral het wel. 2007 was een goed jaar, waar ik met een tevreden gevoel op terugkijk. De hoogtepunten hebben ook allemaal wel een blogje gekregen. De dieptepunten niet (allemaal). Word ik dan toch misschien nog een optimist? In vogelvlucht:

Blij ben ik met:
Wisseling van baan. Een belangrijke stap, na acht tropenjaren bij Bistro. Na enkele maanden IGZ werd het moeilijker in de nieuwe baan, maar het elan van de eerste tijd is weer terug. Het
afscheid van Bistro is ook een mooie gebeurtenis om op terug kijken.
Uitgaan. Dit (voor)jaar gingen de VdH en Sjaak achtereenvolgens naar het Boekenbal, een optreden van Blof, de Blue Men Group en bezochten we nog een mooie uitvoering van een Passie). Goed idee om uit te gaan, wat een beetje in het slop kwam de laatste tijd. Daarmee meteen een goed voornemen voor het nieuwe jaar dat over een paar uurtjes begint.
Het sporten. Na een moeilijk jaar met een 'bijna-hernia' en veel griepjes lukte het om in 2007 weer veel te sporten. Met de Dolomietenmarathon als hoogtepunt. Nu vasthouden in 2008 Sjaak!
De ogen van Elsje. De bril werd dit jaar overbodig door een laserbehandeling. De eerste maanden moest er veel gedruppeld worden, maar sinds kort is dat bijna niet meer nodig. Sjaak kan nu altijd in die ogen kijken, niet gehinderd door de dikke glazen. Iets om blij van te worden.

Minder blij was ik met het overlijden van twee bekenden. Alex was een jeugdleider van vroeger en Yoland is nog maar recent gestorven. Beiden veel te vroeg, maar door het overlijden zijn ook weer oude contacten hersteld en banden aangehaald.
Wat ook jammer was dat Coef! tijdelijk (!?) stopte met bloggen. Tijd voor een come-back?

Over het leed in de wereld wordt al genoeg geschreven. Alles is in perspectief, dat weet Sjaak ook wel. Mijn mooiste blogje (althans, dat vind ik zelf) schreef ik ook in het voorjaar. Ik ga ervoor om in 2008 er ook een paar in deze categorie te schrijven.

Een goed en geoznd jaar gewenst voor u allen.

Blogbalans

Tijd voor Sjaak's eigen terugblik op 2007. Uiteraard (ook) met een statistisch verhaal; immers meten is weten.

Blogjes per blog


Sjaak schrijft op meerdere blogs. Voor fietsen en de diverse voetbalteams van het kindervolk (zie de rechterbalk voor de linkjes). Sjaak Spreekt heeft de meeste blogjes (tot vandaag 88 blogjes, dat verbleekt wel bij de 200+ van Ina). Maar in totaal kwam ik met al die andere blogs ook wel op zo'n totaal. Aangetekend moet worden dat de voetbalblogs niet over het hele jaar lopen en het fietsen vooral in de periode maart-augustus speelt.

Seizoensgebonden?



Als je dit staatje ziet (van Sjaak Spreekt) is bloggen een lenteactiviteit. Nu is dat wel mijn beste seizoen en er is dus een een relatie tussen energie en blogproductie. Dit jaar wisselde ik in die periode van baan en de boost is ook terug te vinden op de blogs.

Bezoekers per blog



Voor wie doe je het dan allemaal? Die vraag krijg ik wel eens. Vooral voor mijzelf -zeg ik dan routineus- en mijn kleine, doch trouwe lezersschare. Het bovenstaande overzicht is veelzeggend. Ruim 2000 bezoekers in 2007 op Sjaak Spreekt, waarvan ruim 800 er meer dan eens kwamen. Best aardig als je zo erop terugkijkt. Het blog van de NC, dat pas sinds 1 oktober bestaat is eigenlijk het populairste blog (helft van aantal van Sjaak Spreekt, maar in een kwart van de tijd). Dat blijkt ook uit het volgende staatje:



Het gemiddeld aantal bezoekers is op het MC2 blog het hoogste (8,5 bezoekers per dag). Sjaak heeft er gemiddeld 5,8 en de rest ergens tussen de 2 en 3 bezoekers per dag. Mijzelf meegerekend. Kortom: we doen het niet voor de kijkcijfers. Maar evengoed is het toch leuk dat ik op mijn belangrijkste blog dit jaar op 31 mei 45 unieke bezoekers had. De andere blogs hadden pieken van circa 20 unieke bezoekers per dag. Te weinig om een eigen omroep te beginnen, maar genoeg om ermee door te gaan.

Veel leesplezier in 2008

Gemiste kansen & ouwe koeien IX

Gisteren vierden de middelste drie kinderen in hun klas Sinterklaas. In groep 7/8 maak je dan surprises. De kinderen wisten van elkaar 'wie ze hadden', dat maakte het mogelijk om thuis vrij aan de surprise kunnen werken. Nadat ik ze van school had opgehaald ontstond er een discussie. Iemand uit een andere groep had zich er met een Jantje van Leiden van afgemaakt, terwijl de jongen die de ongelukkige ontvanger was juist voor weer een ander kind een prachtige surprise had gemaakt. De vraag was vervolgens: wat heb je liever? Dat je iets moois maakt, of dat je iets moois krijgt? Het antwoord was unaniem: allebei even belangrijk. Ik trok door: zulke kansen voor open doel om wat stichtelijk werk te doen op een dag als Sinterklaas laat ik niet aan mij voorbijgaan.
'Wat heb je liever?' Dat iemand heel blij is met wat jij voor hem/haar hebt gemaakt of dat je zelf iets heel mooi vindt. Een belangrijk nuanceverschil, wat de drie ook direct aanvoelden. Nee, dan het eerste. Zo, het verfijnde concept van geven en ontvangen is bij dit trio van resp. negen, tien, en elf jaar al aardig geland. Droogjes vertelde ik dat ik daar zelf ongeveer 30 jaar over heb gedaan. Sinterklaas was -zeker in mijn jonge jaren- toch ook altijd een feest waarop gewogen werd of er wel balans in de kado's was (kwalitatief en kwantitatief). Geven was moeilijk voor de jonge Sjaak.

Zo kon ik ooit als 13-jarige van een verre oom voor een koopje veel Märklin-treinspullen overnemen. In die tijd deelde ik die hobby/passie met een zoon van goede vrienden van mijn ouders. Die jongen had alles altijd erg op orde en Sjaak zag ook altijd licht tegen hem op. Nadat ik de spullen binnen had, onderhandelden we over de doorverkoop van een deal van de spullen. Het gaf me ook even een comfortabele positie; dit keer had ik de zaakjes op orde. Wij vonden de prijzen die we hadden afgesproken redelijk, maar met de verkoop van een loc, wat rijtuigen en railsjes had ik de aanschaf er al dik uit. De handelsgeest was nadrukkelijk aanwezig en mijn ouders blokkeerden de doorverkoop, toen ze er lucht van kregen. Wat mij bij is gebleven is niet zozeer de handhavingsactie, als de zware teleurstelling van mijn ouders dat ik niet had bedacht dat het fijn was geweest om iets gewoon weg te geven. En de 'beloning' in de blijheid van de ontvanger te krijgen. Het is een een belangrijke les geweest en als ik het soms de kinderen vertel, als ze met iets vergelijkbaars worstelen, komt het ook wel over. Kunnen geven en ontvangen; het valt niet mee. Gisteren bleek dat het kindervolk al een eind op weg is.

Daar heb ik ooit voor geleerd..

De Noordelingen eisen een Zuiderzeelijn kopt de digitale Volkskrant. Eindelijk eens een minister die geen duur prestigeproject wil, maar lef toont en 'nee' zegt. Oké, het is dan wel een Limburger die dat doet en die mag straks zijn 'finest hour' beleven als hij zijn eigen tweede autotoegangspoort naar het Bronsgroen Eikenhout in de vorm van de A73-Zuid mag gaan openen. De stakkers in het Noorden hebben ook nooit eens wat. Tsja, de start van de Giro, in 2002 al en in 2009 weer.

Affijn, de deskundigici zullen wel weer over elkaar heen buitelen met haalbaarheidsstudies, kosten/baten-analyses, SWOT-werkjes en wat al niet. Ooit ben ik geografie gaan studeren om daar ooit fijn aan mee te gaan doe en op die manier mijn brood verdienen. Er kon mij nooit genoeg aan spoorlijnen aangelegd worden; dat heb je met een puber die 2/3 van zijn kamer voor de Märklinbaan reserveert. Het is echter nooit zo ver gekomen, want Verkeer en Vervoer werd ICT en de rest is bekend. Soit. Het gaat uiteindelijk gewoon om perceptie; studies worden toch alle kanten uitgelegd. Lille schijnt door de TGV, die Parijs op een uurtje bracht, opgebloeid te zijn. Zal hebben meegespeeld maar het zogenaamde 'flankerende beleid dan'? En de A1 dan die even kaarsrecht naar beneden gaat en veel vrachtverkeer verstouwt?

Ik geloof er niet in. Dat een HSL naar het Noordoosten de regio een opkikker van jewelste zal geven. Zal best wel helpen, maar dat is geen € 10 mld waard want dat gaat het uiteindelijk kosten. Het Noorden moet de relatieve leegte juist koesteren. Waar kun je straks nog relatief makkelijk een bedrijf beginnen of alternatieve woonvormen creëren? Als iedereen ongehinderd in meer dan sneltreinvaart die kant op kan slibt het ook daar weer dicht. Alternatieven over bestaande infrastructuur en het wegnemen van knelpunten bij Sneek, Groningen, Joure (auto) en verdubbeling/elektrificatie van het bestaande spoor zal een stuk minder kosten. Zorg ervoor dat de Hanzelijn goed aansluit bij/om Zwolle et voilá: Noorden goed bereikbaar en relatief leeg.

Ik had er ooit voor geleerd geloof ik, maar dit vind ik dus.

Kleine kinderen, kleine zorgen...

Het was gisteren al weer de tweede aflevering van de Daltons II. De serie die ruim zeven jaar geleden zijn eerste reeks beleefde en nu aan de tweede ronde toe is. Het is het betere TV-werk in Nederland, in de lijn van goede series als Pleidooi, Oud Geld en de films Lepel en Familie. In de Daltons spelen Carine Crutsen en Peter Blok een echtpaar dat vier jongens heeft. De drie oudsten (Erik, Jelle en Tim) zitten dicht op elkaar, Daan(tje) is een nakomertje. De serie is geschreven uit het perspectief van Tim, een dromertje dat het zwaar heeft met zijn twee gehaaide, oudere broers. In de eerste reeks ging het om klein leed, maar de jochies zijn nu zeven jaar verder en dus pubers met problemen die in die categorie thuishoren. Hoe ontkom je aan intimidaties op school en wat gebeurt er toch met je dank zij de hormonen (die kennelijk ook opspelen bij je broers en ouders). Ik vind het weer geslaagd, ondanks het sausje van politieke correctheid dat er ook wel overheen hangt. En het bereidt ons ook weer een beetje voor op de toekomst. Alhoewel: onze oudste (2 Gym) moest niks van een staking weten, dus wie gaat het allemaal meevallen.

De wereld volgens Bril

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor de persoon Martin Bril. Als schrijver vind ik hem heel soms briljant, meestal wel goed zij het voorspelbaar en hij heeft ook onmiskenbaar zijn slechte dagen. Dat hij zelf ook maar zelden echt tevreden is bleek wel tijdens het gesprek dat hij deze week had met Ronald Giphart. Die in ons voetbalteam bij voorkeur de waterzak hanteert. Voor onze lokale TV, die de uitzending deze nacht herhaalde. En aangezien Sjaak zich nog niet fit voelde beleefde hij wederom een benauwde gebroken nacht. Dan zijn dit soort uitzendingen ideaal om weer in het slaapritme te komen. En ook de poes wordt blij van wat gezelschap rond de klok van vier uur.

Terzake. Mijn sympathie voor Bril stamt uit de tijd dat hij (in 2001) in Zomergasten optrad. Hij koos de lekke band van Hennie Kuiper in Parijs-Roubaix uit 1983 als fragment en met dat soort juiste keuzes verbind je je aan Sjaak. De rauwheid in zijn optreden en zijn stem zijn niet geveinsd. Hij heeft kennelijk een ruig verleden, is daar open over, maar kokketeert er niet mee. Hij leidt nu een rustig leven als gesetteld vader van twee dochters, huisje in Frankrijk en regulier werk. Dat werk lees ik dagelijks in de Volkskrant. En voor tienduizenden bloggers is dat toch wel een beetje ideaal. Elke dag een stukje mogen schrijven van 500 tot 600 woorden, het land ervoor doorcrossen en er ongetwijfeld nog flink voor betaald krijgen. Dat zou Sjaak ook wel willen.

In het interview ontkracht Martin Bril de mythe. Het is -als je hem goed beluistert- toch ook gewoon een sleur. En eenzaam werk, met altijd de druk van de deadline die de redactie je oplegt. En voor jezelf wil je geen prutswerk afleveren, dus een writers block zit er niet in. Martin zou het wel weten als hij de loterij won: direct stoppen met broodschrijven. Kortom: ook de wereld van de columnist is niet ideeal. Dank Martin, ik blijf bij mijn leest en je was weer goed voor een bloge.

Reken op jezelf

Nog half hersteld van wat ik een 'huilgriep' noem (lamlendig, geen energie, hondsmoe, maar niet echt doodziek) wilde ik het rekentoetsje doen dat in de Volkskrant stond. Groep acht-niveau. Moest kunnen, ware het niet dat de VdH de antwoorden al had ingevuld. Gelukkig was er de online variant.
Om eerlijk te zijn, sommige zaken moest ik echt even goed bekijken, maar het merendeel was driedubbelcheck of het echt zo voor de hand liggend was. De VdH en Sjaak verschilden op één punt en dat was de vraag over het aantal geboorten per dag. Maar ja, zíj is bioloog en Sjaak geograaf. Die kijken toch anders tegen zoiets aan.

En dat is vijf!

Als achtjarig jochie wist ik ze al feilloos en op volgorde te noemen: onze Waddeneilanden. Bijna drie jaar geleden gingen de VdH en Sjaak op Eerste Kerstdag naar Ameland en dat was toentertijd mijn 'laatste' eiland dat ik nog niet bezocht had. Het was voor ons een start voor een gezamenlijke Waddentic en in de afgelopen drie jaar bezochten we de andere vier eilanden nog. Dit weekend was Texel het laatste Waddeneiland dat op 'ons' lijstje stond. Even leek het onbereikbaar te worden door het hoge water, maar vrijdagmiddag was het al weer een stuk gezakt.

Over lijstjes gesproken: Sjaak en de VdH hadden een hoop zaken om te bespreken en daar waren wandelingen en etentjes uitermate geschikt voor. Door de wind heen; kou op de kop, maar met aandacht voor elkaar en genietend van de omgeving. Op de Wadden voel ik me altijd echt weg. De bootreis, het eigene van elk eiland, maar ook de herkenbare indeling in zowel de duinen- en Waddenkant, met polders, grasland en bebouwing er tussenin. Sjaak geniet er elke keer weer van. Een favoriet eiland heb ik niet. Het bescheiden, ietwat elitaire Schiermonnikoog. Het super toeristische Ameland. Het Volkskrantgehalte van Terschelling dat 's zomers moet concurreren met krattenbouwende jongeren. Vlieland, vergelijkbaar met Schier, maar toch ook weer niet. En dan Texel. Grootschaliger; een echt auto-eiland maar ook verreweg het meest gevarieerd. Kortom: ze hebben allemaal wat en er is weer alle ruimte voor een nieuw rondje langs de Wadden.

Adieu Yoland.

Nog maar 53 was ze toen Yoland geheel onverwachts in haar slaap overleed. Nu ruim twee weken geleden in haar eigen Masvieux, een plek waar ik zeer goede herinneringen aan heb. De kaart viel deze week in de bus en kwam hard binnen. Vrijdag werd ze begraven in Utrecht, de plaats waar ze na haar Brabantse jeugd wortelde. En zich een jaar of zes geleden van losweekte om haar droom, een landgoed in Frankrijk bewonen, samen met Kaspar te realiseren. We kregen de gelegenheid om afscheid te nemen en uit de dienst, die uit muziek en toespraken bestond, vormde zich via brokstukjes een mooi beeld van Yoland. De hartelijke, geïnteresseerde, ietwat naïeve en bovenal enthousiaste Yoland die zo genoot als er vrienden uit Nederland kwamen. Die de werkweken tot echte vakanties wist te maken en die zo meeleefde met Sjaak's relatieperikelen. Van de klusweek die Sjaak als kluizenaar in 2003 doorbracht in de studio om een en ander te verwerken, tot aan de enthousiaste perikelen die het pasgevormde NSG in 2005 met zich meebracht. Yoland had geen kinderen, maar was beroepsmatig erg betrokken bij kinderen. Ze heeft heel wat publicaties als pedagoge en deskundige in de jeugdzorg op haar naam staan. Yoland was ook een twijfelaar die het geluk moeilijk kon omarmen. Alle sprekers zetten dat beeld ook unaniem neer. Hoe verknocht ze ook was aan Masvieux; het was er vaak eenzaam en ze miste haar moederland. Dat bestond uit een Brabants deel van gemoedelijkheid en familieband en een cultureel-intellectueel Utrechts deel. Zoekend was ze naar haar plek en bestemming in het leven. Voortdurend in onzekerheid verkerend over wat ze kon en wat men van haar dacht. Iemand die heel veel gaf en moeilijk kon ontvangen.



Afgelopen zomervakantie reden we over de A20 van Brive-la-Gaillarde richting Limoges. Bij de afslag 'St Yrieix' zei ik nog tegen de VdH, zullen we even langsrijden? Het is een half uurtje om en dan kunnen jullie het landgoed (zie foto) en mijn vrienden daar zien. We hebben het niet gedaan en ook vandaag ben ik van mening dat het niet praktisch was. We hadden nog even bij kunnen praten; ze zou enthousiast geweest zijn over het onverwachte bezoek en 'een bakse' hebben aangeboden. De kinderen zouden bang geworden zijn voor de honden die ze, met het eeuwige zoethoutje in de mond (tegen het roken), direct tot de orde hebben geroepen. Het zou voor het eerst zijn geweest dat ik niet door haar naar het stationnetje van St Yrieix gebracht zou worden voor de terugreis, maar zelf het landgoed afgereden zijn. Al zwaaiend door het raam van de auto had ik vast 'tot ziens' geroepen en zij 'houdou'. Het werd een paar maanden later een adieu.

Adieu Yoland.