Nuts

Al eerder koelde Sjaak zijn woede over het bureaucratische optreden van de verschillende dienstverleners in zijn omgeving. Het gevecht met De Instanties gaat door. GeMcKinseyed, BeTwynstraat en Gegud zijn ze. Met Geauditte frontoffices, gecertificeerde callcentres bevolkt met welgetrainde klantcommunicatiefvaardige medewerkers die meegaan met de klant, beloven hun best te doen, je probleem snappen en vervolgens nuts voor je kunnen betekenen. De met hun uitgebalanceerde checklistjes en gesprekstrainingen je het gevoel geven dat zíj aan jóuw kant staan en dat ze de regels en procedueres ook niet snappen. Die de procedureneukers uit de luwte houden, de accountanttypes, die resultaat zowaar los kunnen zien van proces en blij kunnen zijn als de handboeken in de kast gevuld zijn, maar liever nog geïntegreerd in hun workflowsystemen die hun automatiseringsbroeders en -zusters er voor vele miljoenen nog bij hebben weten te klussen. We hebben het goed georganiseerd in ons goede Vaderland. Meer Marktwerking, bij Nutsbedrijven, in de ziektenkosten, waar niet en het is voor de Klant allemaal beter geworden. Wat levert het Sjaak op? Welnu: een checklist voor morgen:
1 Bellen met KPN die de 5 dagen verhuistermijn (beloofd in december en op de site) voor een vaste telefoon naar 13 werkdagen heeft opgeschroefd. Vandaag zou een troubleshooter contactopnemen voor een oplossing: heeft niet gebeld
2 Bellen met Eneco. Heeft al twee weken niets van zich laten horen na een foute verwerking van de af te nemem produkten. ´Komt in orde meneer Sjaak´. Dacht het niet dus.
3 Bellen met VGZ: die de aanmedling van de VdH en haar kroost op de ziektenkostenpolis na 4 weken nog steeds niet verwerkt heeft en sinds twee weken (toen ik al gebeld had) nog niks van zich heeft laten horen.
4 Bellen met de helpdesk van de computerleverancier die had beloofd binnen 24 uur terug te bellen omdat de helpdesk overbezet was. Was maandag jl, dus al 72 uur buiten de tijd
5 Bellen met het kabelbedrijf om te vragen of de online verhuizing van de kabel wel doorgekomen is.

En bij alles geldt het 0900-syndroom. Minimaal €0,10/minuut ´plus de kosten van uw mobiele telefoon´ als je toevallig alleen mobiel kunt bellen, vele keuzetoetsen, lange wachttijden, vreselijke muziekjes en uiteindelijk geen antwoord/resultaat. Nuts word je ervan.

Wordt het toch nog gezellig

Mijn kroost gaat sinds anderhalf jaar naar een Jenaplanschool. Ze zijn niet echt heel erg zuiver in de leer, maar vele Jenaplanelementen als zelfstandigheid, zelfwerkzaamheid, onderlinge begeleiding, verantwoordelijkheid en diverse ‘Kringen’ om de expressievaardigheden te ontwikkelen zijn sterk aanwezig. Een ijzersterke directeur en een goed team maken het een leuke school met een goede sfeer. Maar vooral in de vieringen onderscheidt de school zich ten opzichte van de vorige school in de wijk waar Sjaak nog eventjes woont. Het team opende dit kalenderjaar onlangs met een spectaculair avondspel, de diverse ‘bouwen’ worden met passende rituelen afgesloten en twee maal per jaar verzorgt een klas een ‘weekopening’. Helaas kan de hele school er niet meer bij zijn, maar groot en klein komt elke twee weken bijeen in de speelzaal en kijkt naar wat die groep voor de school heeft gemaakt. Ouders van de kinderen die de opening verzorgen zijn ook welkom. De weekopening van de groep van Yvonne (waar Sjaak twee eigen en één leenkind in heeft zitten; voor de VdH is het andersom) ging maandag niet door maar deze ochtend wel.

Het was wat rommelig en de concentratie van de zaal kon beter maar vooral het plezier van de kinderen die speelden is me bijgebleven. Het thema was een reis door Europa en er werd een aantal landen bezocht (Rusland, Frankrijk, Engeland, Spanje). Sommige dingen waren wat abstract en behoeven nog enige nadere toelichting, maar de ‘slomo’ uitvoering van het stierenvechten (met onze jongens als volwaardig deel van het publiek) was erg grappig en goed uitgevoerd. De Grand Finale werd weer thuis in Nederland uitgebeeld. Dochterlief was zeer geloofwaardig als lid van het theekransje dat alles Gezellig vond. Echt Thuis dus. Al keuvelend en vrolijk wezend gaat ze door het echte leven en dat mocht ze nu op het toneel aan een groot publiek laten zien. De klas, die toch niet echt makkelijk is en veel problemen kent, straalde plezier en overtuiging uit en dat is een compliment voor de juf.

Pieperdepiep

Zometeen start de 5000 meter van de manner in Turijn. Het hele jaar hebben velen hier naar toe geleefd en nu moet je stevig als een rots er klaar voor zijn. Maar het gepiep is niet van lucht. De loting is zo ongunstig is de algemene reactie en nu is het dweilschema weer niet goed. Als je wilt winnen moet je gewoon alles geven en je ontdoen van de ballast van je tegenstanders. Ga van eigen kracht uit en als een ander dan beter is moet je dar vrede mee hebben. Zelfs al rijden Hedrick, Davis, Ervik en Fabris straks sneller dan Carl en Sven, dan is ook dát een kwaliteit. Weten wat je moet rijden om medailles te halen en het ook halen is vaak lastiger dan zonder ballast. En voor Sven en Carl rijden Grodum, wat Russische ousiders en Saetre dus richttijden zijn er genoeg. Sjaak voorspelt een winnende tijd van 6.12 en heeft geen flauw benul van de prognose. Voor het zelfde geld is het volop prijs voor Oranje, maar Fabris, Ervik, Davis, Hedrick zijn natuurlijk erg sterk. En Rojler, de Russen dus, die gekke Grodum en Saetre en wie weet heeft Bartje nog wel een stuntje in huis. Niks van te zeggen, kenners bestaan vandaag niet. Alhoewel, vooruit dan maar: 1 Fabris 6.12.45, 2 Hedrick 6.13.33 3 Sven 6.13.96

Heilgymnastiek

Vroeger heette fysiotherapie heilgymnastiek. Fysiotherapie bekt beter en is daarom het gangbare begrip geworden. Sjaak heeft een keer of vijf in zijn leven bij een fysiotherapeut gelopen en omdat de stevige rugpijn nu al een maand aanhoudt en zelfs erger wordt was het weer eens tijd.
Elke keer heeft Sjaak dan Kwikfit-verwachtingen. Een fysiotherapeut kijkt wat, buigt, knakt, masseert en tovert de pijn weg. Nieuwe uitlaat, remschijven vervangen en banden op spanning gebracht. Geen afspraak nodiog, afrekenen en wegwezen; oplossen en geen commentaar op rijstijl en dergelijke. Een soort McFysic dus. Niets is minder waar. Eerst neemt de fysio de verzekeringsgevens uitgebreid door, hetgeen de magie direct doet wegnemen. Vervolgens krijg je te horen dat je houding verkeerd is (knieën op slot, verkeerde belasting onderrug, rug sowieso te veel onderuit gezakt etc.) en na een eerste analyse de diagnose dat er allen met veel oefenen en een andere houding op de langere termijn verbetering mogelijk is. Niet te veel belasten nu, alsof Sjaak niet aan het verhuizen is en er nog geklust moet worden. De eerste oefeningen lukken vervolgens niet en doen mij herinneren aan mijn lagere schooltijd waarin ik met gym ook altijd zo houterig was. Kortom: Sjaak moet weer aan de heilgymnastiek en zich -al pijnstillers slikkend- Sjakies houden. Dat bevalt maar matig, temeer omdat het het natuurlijk wel klopt en je naar de oorzaken moet kijken.

Ik bedacht me dat ik in mijn werk eigenlijk hetzelfde doe. Rechters die informatiesystemen als oplossing voor hun problemen willen krijgen steevast te horen dat ze dan werkafspraken moeten maken, al veel met de bestaande middelen kunnen, hun organisatie moeten aanpassen en het probleem eens wat beter moeten formuleren. Pas dan kan een een systeem wat toevoegen. Heilgymnastiek in de ICT dus.

Mi-Ma-Musicalmoe

Zaterdag met het Nieuw Samengestelde Gezin naar de musical TiTaTovenaar geweest. In het Eftelingtheater, voorafgegaan met een mini bezoekje aan het Sprookjesbos en de PandaDroom. Gelokt door lovende rencenties in Trouw en Volkskrant en financieel gesteund door een najaarsbonus van de (groot)ouders lieten we deze rib uit ons lijf trekken. Het team dat de TV-serie ´Hamelen´ succesvol had bewerkt tot een geweldige musical had twee jaar later een andere klassieker van vroeger onder handen genomen. Onder het motto: (bijna) veertigers tonen hun kinderen hun jeugdsentiment lijken de mogelijkheden oneindig al zou Sjaak zelf niet déze serie hebben uitgekozen.

Hoewel veel van de voorstelling in orde was (decor, geluid, zang, effecten, kostuums)werd Sjaak zelden echt geraakt. Of het nu door het lawaaiïge publiek kwam of het feit dat dit de 4e musical in ruim 2 jaar was, de voorstelling is niet blijven hangen zoals ´Hamelen´. Het was me allemaal te ´bedacht´, geen spontaniteit, grapjes kwamen niet over en vooral het verhaal boeide me niet. De grobbendalers van de TV (het heertje, de agent, de ober, de kruidenier) waren vervangen door bloemenplukkers zonder een duidelijk profiel. Daardoor zweefde het allemaal en eerlijk gezegd ben ik de clou van het verhaal na enkele dagen al weer kwijt.



Verder was de hoodrolspeler, Erik Brey, wel ok, maar hij deed Ton Lensink niet vergeten. Tika werd gespeeld door ´JoopvanderEnde-stemmetje´Manon Novak, en dat deed ook verlangen naar de indertijd onbereikbaar mooie Maroesja Lacunes van de serie. Kwark werd daarin gespeeld door Barry Stevens en dat deed Rop Verheijen nu minstens zo goed, zo niet betrer. Grobelia werd gespeeld door Ellis van Laarhoven, die al ook een geweldige Wenzela in Hamelen speelde en zij deed Maelys Morel (later Juultje uit Q&Q) ook vergeten. Maar vooral de Grobbebollen waren geweldig gedaan, met de poppenspelers er gewoon achter, maar je zág alleen Geeltje en Broer. Doesbrand en Sjaak waren ooit Grobbebollen met carnaval en de huiskamervraag is: wie was Geeltje en wie was Broer? Affijn: we hebben een leuke avond gehad en misschien is het ook te veel geweest de afgelopen tijd: Hamelen, Mama Mia, Zevensprong, Kleine Zeemeermin. Eén musical per twee jaar moet voldoende zijn.

Ketelleed

Vroeger las ik de stripalbums over Michel Vaillant. De stoere autocoureur die nergens bang voor was en altijd wel won. Auto´s waren meer iets voor mijn broer (Sjaak zat in de treinen) maar omdat ze er nu eenmaal lagen las ik ze.
De naam Vaillant prijkt sinds ruim 8 jaar ook bij mij aan de muur. Sjaak heeft een CV-ketel van dat merk en telkens als er iets is komt mijn Franse autocoureur weer even voorbij. Echter: zo lekker loopt deze Vaillant niet. Dit weekend ging ie weer stuk en dat is de derde keer in 2 jaar. Uitgerekend in het enige winterweekend van dit jaar! En dat terwijl ie goed onderhouden wordt door mijn vrienden van de Gasservice, die al menig onderdeel vervangen hebben zonder daar arbeidsloon voor te vangen (en dus mag je aannemen geen belang daarbij hebben). En vrijwel alle monteurs van dat bedrijf ´´m zelf thuis ook hebben´. Sjaak heeft kennelijk het enige maandagmorgenmodel ervan hangen.

Geografisch gedachtengoed

Mijn eerste hoorcollege tijdens mijn studie sociale geografie werd gegeven door prof Hans van Ginkel, die ik al eerder memoreerde. Veel betere docenten zijn er daarna niet meer gekomen, hij heeft het vooral later als bestuurder ver geschopt. En terecht, een charismatisch man vol van liefde voor het vak. Hij bracht Sjaak het verschil tussen place en space bij. Space heb je overal, place moet groeien. Pas als je de ruimte waarin je verkeert langer waarneemt kan het neutrale space meer persoonlijk ervaren en dan spreek je van place; je ´kent´ de ruimte dan. Bijvoorbeeld op vakantie: de eerste keer dat je aan komt rijden op camping of bij vakantiehuis beleef je de ruimte heel anders dan de keren erna. Je weet wat je kan verwachten en begrijpt de omgeving eromheen (wij geografen noemen dat ´ruimtelijke context´; mogen we ook eens duurdoen) veel beter.

De overgang van space naar place beleeft Sjaak regelmatig op het Leersumsche Veld (zie foto). Een van de mooiste delen van de Heuvelrug en goed voor menig´ wandeling. Solo of samen met de VDH dan wel in de samenstelling van het NSG. Was het eerst een mooi stuk natuur, inmiddels kent Sjaak de meeste paadjes en wegen. Is er op diverse plekken gesproken over belangrijke beslissingen (huis, auto´s ed) of zijn er verspring- en sprintwedstrijden gehouden. Zijn er momenten geweest van absolute rust met slechts het geluid van een enkele vogel. Maar ook filelopen op een zonnige zondag. Hebben we het gebeid in de verschillende seizoenen gezien, met elk zijn eigen pracht. Naarmate dit soort herinneringen en gebeurtenissen toeneemt wordt de beleving van de ruimte steeds sterker en wordt het inderdaad een echte eigen plek.

Verjaardag

Volgende week is de eerste verjaardag van Sjaak Spreekt. In dit eerste jaar heb ik bijna 100 postings gedaan, een aantal dat mij -eenmaal alles geteld hebbende- verrast. Ondanks dat ik het gevoel krijg dat ik veel te weinig eraan toe kom heb ik toch nog een gemiddelde weten te halen van 1 posting per 3 dagen. En dan te bedenken dat ik ook nog een fietsblog en een blog voor mijn voetbalteam onderhoud.
Het bloggen is me bevallen, zij het dat het soms moeilijk is om alle ideeën die ik dagelijks krijg ook om te zetten in concrete postings. Soms lukt me dat goed en die hand vol treffers -naar eigen inzicht- het afgelopen jaar geven me een tevreden gevoel. Op de vraag hoeveel ik gelezen wordt weet ik het antwoord niet. Sommige lezers zie ik dagelijks, sommige reageren geregeld en anderen laten via conventionele wegen weten dat ze mijn stukjes lezen. Het komt voor dat gereageerd wordt op stukjes waar ik dat niet van verwacht en vice versa. Statistiekjes zou ik moeten hebben, maar ach, daar slagen we zelfs op het werk als professionele internetorganisatie niet eens in. Kortom: al was het maar als luxe vorm van digitaal dagboek, zoals mijn collega Fr@ ooit zei, bloggen doe je ook (en vooral) voor je zelf.

Gemeenschapszin

Enkele dagen geleden bezocht Sjaak de uitvaart van de moeder van een goede vriend en collega. Het was een herdenkingsdienst in de kapel van het zorgcentrum en de dienst werd geleid in een vertrouwde, degelijke, katholiek-Brabantse traditie. Veel Latijnse gezangen, herkenbare lezingen en een pastor die de incarnatie was van de worsteling van de huidige kerk. Leunend op oude tradities en conventies maar ook bewust van modernerer tijden. Waarin -voor mij heel treffend- geaccepteerd wordt dat niet iedereen in de kerk meer ter communie gaat. De pastor nodigde echt uit om wie zich aangesproken voelde de communie te komen ontvangen. Sjaak ervoer dit ook echt als een waardenvrije uitnodiging en ontving deze vervolgens ook. Mijn katholieke wortels zijn op die momenten nog voelbaar, ondanks mijn bedenkingen tegen de institiutie Kerk.

Wat zal de toekomst zijn? Over 20 jaar is de generatie waar dit alles zo vanzelfsprekend was verdwenen en zijn deze diensten dan nog steeds zo herkenbaar? Of beweegt zich de kerk naar een EO-jongerendagachtige setting, iets waar veel jongeren zich toe aangetrokken voelen. Of blijft dit format van betekenis? De mens heeft nu eenmaal de behoefte aan rituelen en tradities en die behoefte zal ingevuld worden, al dan niet commercieel.

De geur van gras

Nu de winterstop voor mijn voetbalteam is afgelopen wordt ook de wekelijkse tinteling hersteld die het voetbal inmiddels teweeg brengt. Mijn aarzelingen ten aanzien van het voetbalvaderen zijn nauwelijks uitgekomen. De voorspellingen van mijn vriend André zijn wél uitgekomen: ik ben niet alleen leider maar ook trainer geworden en dat is nóg leuker om te doen. Zaterdag vroeg op is niet meer erg als je kroost daardoor kan spelen. Met spanning wachten op het moment dat de uitslagen zijn verwerkt op de KNVB-site en je kunt zien wat de concurrentie heeft gedaan. Het team, de F9, is een leuk clubje kinderen (7 jongens, 2 meisjes) dat inmiddels een eigen weblog heeft verdiend. Het team groeit, zowel in vertoond spel als in onderlinge samenhang.
Met het trainen en coachen komt mijn eigen voetbaljeugd weer boven. De spanning ´of het doorgaat´, ´tegen wie je volgende keer moet en hoe laat´ en rituelen als het klaarleggen van je spullen de avond ervoor; een basisprincipe dat ik mijn (leen)kinderen wil aanleren. Ook nog hetzelfde: de steevaste vragen van anderen ´wat het je gedaan, en -altijd erna- heb je nog gescoord? De ouders, die zich vaak iets te veel zich ermee bemoeien (al hebben wij wat dat betreft het goed getroffen). Het automatisch partij kiezen voor je eigen club als je een andere wedstrijd ziet en je je clubgenoten niet kan plaatsen. Alleen vanwege het juiste tenue weet je al voor wie je wilt zijn. Prachtig.

Maar er zijn ook verschillen want het digitale tijdperk heeft de voetbalwereld niet overgeslagen. Clubbladen bestaan niet, maar sites, email en blogs hebben het overgenomen. Geen vouwen/nieten na de training op maandag zodat iedereen woensdag het clubblad in huis heeft. Verslagen zijn meteen beschikbaar en hebben niet de rijpingstijd van enkele dagen voor de lezer. De mobiele telefoon is niet meer weg te denken. Als je medeleider in de bestuurskamer aan het zoeken is naar je tegenstander, kun jij doorbellen dat ze er al staan. En verreweg het belangrijkste: de geur van gras is vrijwel weg. We spelen 4 van de 5 keer op kunstgras en dat is net als de nieuwe communicatiemiddelen een verbetering. Het voetbal gaat vaker door, het komt het spel ten goede en je kunt het veld veel meer belasten. Maar jammer is het wel. Bijna nooit meer die muffe graslucht als je je voetbalschoenen uit je tas haalt en de pollen eraf moet halen. Tsja het is de moderne tijd hè: Het dorp van Sonneveld, maar dan op het veld dus.

Wouter van Bosten II

Soms is het leuk om steun te ondervinden. Sjaak schreef enige tijd geleden een blogje over de parallelen tussen Wouter Bos en Marco van Basten. Een van mijn lezers die zich hier wel als ´papa´ mag melden attendeerde me vandaag op dit artikel. Niet dat Sjaak nu zo briljant of origineel is maar het is aardig dat Wouter er zelf ook zo over denkt. Alleen: zou Marco eigenlijk wel weten wie Wouter is?

Fietscultuur

Nico kwam met het idee en trakteerde ons uiteindelijk alsnog en alvast voor onze verjaardagen. Een bezoek als Fietsgroep aan het theater. Weliswaar een voorstelling over fietsen, dus dicht bij huis, maar voor ons stelletje cultuurbarbaren toch een heuse doorbraak. Alhoewel: op culinair vlak zijn we ook gegroeid in de loop der jaren zoals Sjaak al eerder bescheef. Aldus vierden we dit jeer onze nieuwjaarsborrel niet bij één van ons thuis, maar in Frascati te Amsterdam. De voorstelling was...., tja wat was het?
Leuk en vermakelijk was het zeker, verrassend ook, beslist knap bedacht en vooral bij vlagen origineel in de uitvoering. Maar écht pakkend was het niet. Daarvoor was het mij iets te veel effect en te weinig lijn, voor zover we als fietsvandalen dat natuurlijk kunnen en mógen beoordelen. De teksten waren geschreven door Peter Winnen, maar die heeft in zijn boeken al laten merken dat hij het plezierig vindt om de zaken ingewikkeld te formuleren. Staat waarschijnlijk intellectueel, maar een wielrenner is nu eenmaal van de straat en ook dat chlicé is waar. Ook nu weer iets te kunstig gefomuleerde teksten en gezochte metaforen. Een lijn ontbrak dus, het was een gang van wielercliché naar wielercliché. Veel, van wat in de twee meter wielerliteratuur van Sjaak’s boekenkast staat beschreven, kwam voorbij. Maar veel ook niet. Het feit dat het bekende stuff was was maakte het stuk wel herkenbaar en toegankelijk voor een breed publiek. Vooral de manier waarop de combinatie camera-beamer daarbij werd benut was knap en goed gevonden. De makers van de voorstelling zijn absoluut ingewijden, zelfs de details klopten. Want een etappe over Cucheron, Grand Cucheron, Madeleine, Glandon en Alpe d’Huez is weliswaar niet erg waarschijnlijk, maar wel mogelijk. Waar ze in zijn geslaagd is de werelden van wielrenner en theater te verbinden, getuige de gang van onze Fietsgroep.

Werk in uitvoering

Sjaak is bijna 3 weken op zwart geweest. Reden: feestdagen en klussen in huis. Het nieuwe huis is nu betrokken, althans: er is een week samen met de VdH geschilderd. Nu is de aannemer aan de beurt en over enkele weken mogen wij weer. En dan verhuizen we. De komende tijd zal menig blogje aan dit werk worden besteed.

Kruidbroodjes

Rond Kerstmis gaan Sjaak´s gedachten vaak uit naar zijn jonge jaren in Rotterdam. Gisteren kwam hij door een opmerking van zijn zus erachter dat Rachel Hazes bij hem op school heeft gezeten. Het muntje viel langzaam, maar zeker: toen al als meisje van 6, 7 jaar een ordi typetje met een joviale vader die slager was en bij gelegenheid soms enorme hoeveelheden vlees aan school doneerde. Maar het zijn vooral de herinneringen aan de kruidbroodjes (zie boven: oogt niet smakelijk, is het enigszins wel). Typisch Rotterdam´s en niemand in ons NSG vind ze dan ook lekker. Dat was vroeger wel anders: Doesbrand en Sjaak loerden als roofdieren op het overgebleven exemplaar. Ze gaan immers per 6 en we waren met 5 thuis en ieder maakte gebruik van het hem/haar toebedeelde exemplaar. Je moest er trouwens vroeger uren voor in de rij staan bij bakkerij Klootwijk, die inmiddels een heuse multinational in Rotterdam en omstreken is geworden. Nooit bedacht dat je ze ook zelf kan maken want er is zelfs een recept van. Sjaak is al twintig jaar weg uit Rotterdam, maar zijn moeder houdt de herinnering levend door elk jaar met Kerstmis en vaak met Pasen voor haar zoons kruidbroodjes te kopen. Het is niet alleen een gebaar van attentie en liefde, het is ook een culturele daad: zo blijft een deel van Rotterdam in de andere landsdelen overeind. Hulde!

Onrecht

Sjaak kan slecht tegen onrecht. De ene keer kan hij er beter mee omgaan dan de andere keer. Maar onverschillig zal hij nooit blijven als je het drama van de man die op de Lekbrug bij Vianen op 25 november iemand te hulp wilde komen en in een gat viel. Het heeft wel iets slapsticksachtigs maar als je bedenkt dat die man ook gewoon thuis werd verwacht krijgt ik vooral rillingen. Een niet ´help yourself brother´-actie die zo fataal afloopt. Vandaag is het lichaam gevonden, meldt NU. Hopelijk kunnen de dierbaren van deze relatief anonieme held afscheid nemen.