Sterrentochtjes

Al jaren fietsen we door Europa´s wegen met behulp van de firma Michelin. De wegenkaarten zijn onovertroffen en voor Sjaak ook wel zo´n beetje de norm. Michelin heeft de afgelopen jaren een meesterzet gedaan door de opzet van de detailkaarten te veranderen. Frankrijk is niet meer opgedeeld in rechthoekige vakken, maar in regio´s. De schaal is vergroot van 1:200.000 naar1:150.000. Een goede zet, al was het even wennen. Temeer omdat de tochtjes die we fietsen uit steeds minder kilometers bestaann en dan lijkt het tenminste nog wat als je de tocht uitzet.

Het sluit aan bij een patroon dat langzaam maar hardnekkig de groep is binnengeslopen. Als begin 20-ers reden we op een relatief eenvoudige Batavus, Gazelle, Raleigh of Benotto. Tijd om te fietsen was er zat, studeren was niet zwaar en de boog kon niet altijd gespannen zijn. Op de vele -vaak spontane- tochten pauzeerden we op stoepen van supermarkten, die geplunderd werden door in grote hoeveelheden chocolade, bananen, gevulde koeken en meer van dat spul in te slaan. Tijdens vakanties werd er gekampeerd en de pot gekookt op een Camping Gazstelletje.

Met het groeien van het salaris nam het aantal fietskilometers af, en de buikomgang toe. Geen tijd meer, trouwen, huizen, kinderen. Gebrek aan training werd gecompenseerd door beter materiaal, dito kleding en last but not least dure sportvoeding (Extran, isotone dorstlesser en tegenwoordig zelfs gelletjes. Wel werd er nog steeds ieder jaar wel een week gefietst. Niet meer kamperend, maar in zorgvuldig uitgekozen huisjes of châlets met goede voorzieningen. Tijdens tochten werden terassen niet meer gemeden, maar er kon gewoon besteld worden, al lag ons tafeltje wel vol met bananenschillen, losse pakje en diverse verpakkingen, want dat deden we wel. Eigen spullen eten en tenten zoeken waar je zonder schroom kon zitten en bestellen. Nico, onze financiële man, riep wel als er weer in de pot gestort moest worden.

Deze week zijn we in de Vogezen een grens over gegaan. We konden al 15 km nergens iets vinden om te pauzeren en de enige gelegenheid die open was was een mooi restaurant. Te sjiek voor ons. Maar ja, er was niets anders open. Dus toch maar naar binnen. Werden niet weggekeken door het personeel, maar uiterst professioneel bediend. Brood uit een mand naar keuze en keurig met een tang opgeschept. De wijnkaart moesten we gewoon zien, we konden toch wel fietsen met een goed glas achter de kiezen, waarom niet? Dat hebben we maar niet gedaan. Maar wel een amuse! In onze fietskleren nota bene. Weg met de bananen, bidons bijvullen aan de tap was niet meer aan de orde. Een formidabele forel voor Willem en een voortreffelijke kip tandoori voor Nico en Sjaak. De schroom was weg en dus lieten we de dessertwagen gewoon voor komen rijden. Koffie met garnituur toe, helemaal af dus en 66 euri viel eigenlijk ook nog mee.

Vanaf nu niet meer alleen de Michelinkaart mee, maar ook de befaamde rode gids, en de pot is de gezamenlijke creditcard.Het extra gewicht compenseren we wel met een carbon frame.