Gemiste kansen & ouwe koeien IX

Gisteren vierden de middelste drie kinderen in hun klas Sinterklaas. In groep 7/8 maak je dan surprises. De kinderen wisten van elkaar 'wie ze hadden', dat maakte het mogelijk om thuis vrij aan de surprise kunnen werken. Nadat ik ze van school had opgehaald ontstond er een discussie. Iemand uit een andere groep had zich er met een Jantje van Leiden van afgemaakt, terwijl de jongen die de ongelukkige ontvanger was juist voor weer een ander kind een prachtige surprise had gemaakt. De vraag was vervolgens: wat heb je liever? Dat je iets moois maakt, of dat je iets moois krijgt? Het antwoord was unaniem: allebei even belangrijk. Ik trok door: zulke kansen voor open doel om wat stichtelijk werk te doen op een dag als Sinterklaas laat ik niet aan mij voorbijgaan.
'Wat heb je liever?' Dat iemand heel blij is met wat jij voor hem/haar hebt gemaakt of dat je zelf iets heel mooi vindt. Een belangrijk nuanceverschil, wat de drie ook direct aanvoelden. Nee, dan het eerste. Zo, het verfijnde concept van geven en ontvangen is bij dit trio van resp. negen, tien, en elf jaar al aardig geland. Droogjes vertelde ik dat ik daar zelf ongeveer 30 jaar over heb gedaan. Sinterklaas was -zeker in mijn jonge jaren- toch ook altijd een feest waarop gewogen werd of er wel balans in de kado's was (kwalitatief en kwantitatief). Geven was moeilijk voor de jonge Sjaak.

Zo kon ik ooit als 13-jarige van een verre oom voor een koopje veel Märklin-treinspullen overnemen. In die tijd deelde ik die hobby/passie met een zoon van goede vrienden van mijn ouders. Die jongen had alles altijd erg op orde en Sjaak zag ook altijd licht tegen hem op. Nadat ik de spullen binnen had, onderhandelden we over de doorverkoop van een deal van de spullen. Het gaf me ook even een comfortabele positie; dit keer had ik de zaakjes op orde. Wij vonden de prijzen die we hadden afgesproken redelijk, maar met de verkoop van een loc, wat rijtuigen en railsjes had ik de aanschaf er al dik uit. De handelsgeest was nadrukkelijk aanwezig en mijn ouders blokkeerden de doorverkoop, toen ze er lucht van kregen. Wat mij bij is gebleven is niet zozeer de handhavingsactie, als de zware teleurstelling van mijn ouders dat ik niet had bedacht dat het fijn was geweest om iets gewoon weg te geven. En de 'beloning' in de blijheid van de ontvanger te krijgen. Het is een een belangrijke les geweest en als ik het soms de kinderen vertel, als ze met iets vergelijkbaars worstelen, komt het ook wel over. Kunnen geven en ontvangen; het valt niet mee. Gisteren bleek dat het kindervolk al een eind op weg is.

Daar heb ik ooit voor geleerd..

De Noordelingen eisen een Zuiderzeelijn kopt de digitale Volkskrant. Eindelijk eens een minister die geen duur prestigeproject wil, maar lef toont en 'nee' zegt. Oké, het is dan wel een Limburger die dat doet en die mag straks zijn 'finest hour' beleven als hij zijn eigen tweede autotoegangspoort naar het Bronsgroen Eikenhout in de vorm van de A73-Zuid mag gaan openen. De stakkers in het Noorden hebben ook nooit eens wat. Tsja, de start van de Giro, in 2002 al en in 2009 weer.

Affijn, de deskundigici zullen wel weer over elkaar heen buitelen met haalbaarheidsstudies, kosten/baten-analyses, SWOT-werkjes en wat al niet. Ooit ben ik geografie gaan studeren om daar ooit fijn aan mee te gaan doe en op die manier mijn brood verdienen. Er kon mij nooit genoeg aan spoorlijnen aangelegd worden; dat heb je met een puber die 2/3 van zijn kamer voor de Märklinbaan reserveert. Het is echter nooit zo ver gekomen, want Verkeer en Vervoer werd ICT en de rest is bekend. Soit. Het gaat uiteindelijk gewoon om perceptie; studies worden toch alle kanten uitgelegd. Lille schijnt door de TGV, die Parijs op een uurtje bracht, opgebloeid te zijn. Zal hebben meegespeeld maar het zogenaamde 'flankerende beleid dan'? En de A1 dan die even kaarsrecht naar beneden gaat en veel vrachtverkeer verstouwt?

Ik geloof er niet in. Dat een HSL naar het Noordoosten de regio een opkikker van jewelste zal geven. Zal best wel helpen, maar dat is geen € 10 mld waard want dat gaat het uiteindelijk kosten. Het Noorden moet de relatieve leegte juist koesteren. Waar kun je straks nog relatief makkelijk een bedrijf beginnen of alternatieve woonvormen creëren? Als iedereen ongehinderd in meer dan sneltreinvaart die kant op kan slibt het ook daar weer dicht. Alternatieven over bestaande infrastructuur en het wegnemen van knelpunten bij Sneek, Groningen, Joure (auto) en verdubbeling/elektrificatie van het bestaande spoor zal een stuk minder kosten. Zorg ervoor dat de Hanzelijn goed aansluit bij/om Zwolle et voilá: Noorden goed bereikbaar en relatief leeg.

Ik had er ooit voor geleerd geloof ik, maar dit vind ik dus.

Kleine kinderen, kleine zorgen...

Het was gisteren al weer de tweede aflevering van de Daltons II. De serie die ruim zeven jaar geleden zijn eerste reeks beleefde en nu aan de tweede ronde toe is. Het is het betere TV-werk in Nederland, in de lijn van goede series als Pleidooi, Oud Geld en de films Lepel en Familie. In de Daltons spelen Carine Crutsen en Peter Blok een echtpaar dat vier jongens heeft. De drie oudsten (Erik, Jelle en Tim) zitten dicht op elkaar, Daan(tje) is een nakomertje. De serie is geschreven uit het perspectief van Tim, een dromertje dat het zwaar heeft met zijn twee gehaaide, oudere broers. In de eerste reeks ging het om klein leed, maar de jochies zijn nu zeven jaar verder en dus pubers met problemen die in die categorie thuishoren. Hoe ontkom je aan intimidaties op school en wat gebeurt er toch met je dank zij de hormonen (die kennelijk ook opspelen bij je broers en ouders). Ik vind het weer geslaagd, ondanks het sausje van politieke correctheid dat er ook wel overheen hangt. En het bereidt ons ook weer een beetje voor op de toekomst. Alhoewel: onze oudste (2 Gym) moest niks van een staking weten, dus wie gaat het allemaal meevallen.

De wereld volgens Bril

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor de persoon Martin Bril. Als schrijver vind ik hem heel soms briljant, meestal wel goed zij het voorspelbaar en hij heeft ook onmiskenbaar zijn slechte dagen. Dat hij zelf ook maar zelden echt tevreden is bleek wel tijdens het gesprek dat hij deze week had met Ronald Giphart. Die in ons voetbalteam bij voorkeur de waterzak hanteert. Voor onze lokale TV, die de uitzending deze nacht herhaalde. En aangezien Sjaak zich nog niet fit voelde beleefde hij wederom een benauwde gebroken nacht. Dan zijn dit soort uitzendingen ideaal om weer in het slaapritme te komen. En ook de poes wordt blij van wat gezelschap rond de klok van vier uur.

Terzake. Mijn sympathie voor Bril stamt uit de tijd dat hij (in 2001) in Zomergasten optrad. Hij koos de lekke band van Hennie Kuiper in Parijs-Roubaix uit 1983 als fragment en met dat soort juiste keuzes verbind je je aan Sjaak. De rauwheid in zijn optreden en zijn stem zijn niet geveinsd. Hij heeft kennelijk een ruig verleden, is daar open over, maar kokketeert er niet mee. Hij leidt nu een rustig leven als gesetteld vader van twee dochters, huisje in Frankrijk en regulier werk. Dat werk lees ik dagelijks in de Volkskrant. En voor tienduizenden bloggers is dat toch wel een beetje ideaal. Elke dag een stukje mogen schrijven van 500 tot 600 woorden, het land ervoor doorcrossen en er ongetwijfeld nog flink voor betaald krijgen. Dat zou Sjaak ook wel willen.

In het interview ontkracht Martin Bril de mythe. Het is -als je hem goed beluistert- toch ook gewoon een sleur. En eenzaam werk, met altijd de druk van de deadline die de redactie je oplegt. En voor jezelf wil je geen prutswerk afleveren, dus een writers block zit er niet in. Martin zou het wel weten als hij de loterij won: direct stoppen met broodschrijven. Kortom: ook de wereld van de columnist is niet ideeal. Dank Martin, ik blijf bij mijn leest en je was weer goed voor een bloge.

Reken op jezelf

Nog half hersteld van wat ik een 'huilgriep' noem (lamlendig, geen energie, hondsmoe, maar niet echt doodziek) wilde ik het rekentoetsje doen dat in de Volkskrant stond. Groep acht-niveau. Moest kunnen, ware het niet dat de VdH de antwoorden al had ingevuld. Gelukkig was er de online variant.
Om eerlijk te zijn, sommige zaken moest ik echt even goed bekijken, maar het merendeel was driedubbelcheck of het echt zo voor de hand liggend was. De VdH en Sjaak verschilden op één punt en dat was de vraag over het aantal geboorten per dag. Maar ja, zíj is bioloog en Sjaak geograaf. Die kijken toch anders tegen zoiets aan.

En dat is vijf!

Als achtjarig jochie wist ik ze al feilloos en op volgorde te noemen: onze Waddeneilanden. Bijna drie jaar geleden gingen de VdH en Sjaak op Eerste Kerstdag naar Ameland en dat was toentertijd mijn 'laatste' eiland dat ik nog niet bezocht had. Het was voor ons een start voor een gezamenlijke Waddentic en in de afgelopen drie jaar bezochten we de andere vier eilanden nog. Dit weekend was Texel het laatste Waddeneiland dat op 'ons' lijstje stond. Even leek het onbereikbaar te worden door het hoge water, maar vrijdagmiddag was het al weer een stuk gezakt.

Over lijstjes gesproken: Sjaak en de VdH hadden een hoop zaken om te bespreken en daar waren wandelingen en etentjes uitermate geschikt voor. Door de wind heen; kou op de kop, maar met aandacht voor elkaar en genietend van de omgeving. Op de Wadden voel ik me altijd echt weg. De bootreis, het eigene van elk eiland, maar ook de herkenbare indeling in zowel de duinen- en Waddenkant, met polders, grasland en bebouwing er tussenin. Sjaak geniet er elke keer weer van. Een favoriet eiland heb ik niet. Het bescheiden, ietwat elitaire Schiermonnikoog. Het super toeristische Ameland. Het Volkskrantgehalte van Terschelling dat 's zomers moet concurreren met krattenbouwende jongeren. Vlieland, vergelijkbaar met Schier, maar toch ook weer niet. En dan Texel. Grootschaliger; een echt auto-eiland maar ook verreweg het meest gevarieerd. Kortom: ze hebben allemaal wat en er is weer alle ruimte voor een nieuw rondje langs de Wadden.

Adieu Yoland.

Nog maar 53 was ze toen Yoland geheel onverwachts in haar slaap overleed. Nu ruim twee weken geleden in haar eigen Masvieux, een plek waar ik zeer goede herinneringen aan heb. De kaart viel deze week in de bus en kwam hard binnen. Vrijdag werd ze begraven in Utrecht, de plaats waar ze na haar Brabantse jeugd wortelde. En zich een jaar of zes geleden van losweekte om haar droom, een landgoed in Frankrijk bewonen, samen met Kaspar te realiseren. We kregen de gelegenheid om afscheid te nemen en uit de dienst, die uit muziek en toespraken bestond, vormde zich via brokstukjes een mooi beeld van Yoland. De hartelijke, geïnteresseerde, ietwat naïeve en bovenal enthousiaste Yoland die zo genoot als er vrienden uit Nederland kwamen. Die de werkweken tot echte vakanties wist te maken en die zo meeleefde met Sjaak's relatieperikelen. Van de klusweek die Sjaak als kluizenaar in 2003 doorbracht in de studio om een en ander te verwerken, tot aan de enthousiaste perikelen die het pasgevormde NSG in 2005 met zich meebracht. Yoland had geen kinderen, maar was beroepsmatig erg betrokken bij kinderen. Ze heeft heel wat publicaties als pedagoge en deskundige in de jeugdzorg op haar naam staan. Yoland was ook een twijfelaar die het geluk moeilijk kon omarmen. Alle sprekers zetten dat beeld ook unaniem neer. Hoe verknocht ze ook was aan Masvieux; het was er vaak eenzaam en ze miste haar moederland. Dat bestond uit een Brabants deel van gemoedelijkheid en familieband en een cultureel-intellectueel Utrechts deel. Zoekend was ze naar haar plek en bestemming in het leven. Voortdurend in onzekerheid verkerend over wat ze kon en wat men van haar dacht. Iemand die heel veel gaf en moeilijk kon ontvangen.



Afgelopen zomervakantie reden we over de A20 van Brive-la-Gaillarde richting Limoges. Bij de afslag 'St Yrieix' zei ik nog tegen de VdH, zullen we even langsrijden? Het is een half uurtje om en dan kunnen jullie het landgoed (zie foto) en mijn vrienden daar zien. We hebben het niet gedaan en ook vandaag ben ik van mening dat het niet praktisch was. We hadden nog even bij kunnen praten; ze zou enthousiast geweest zijn over het onverwachte bezoek en 'een bakse' hebben aangeboden. De kinderen zouden bang geworden zijn voor de honden die ze, met het eeuwige zoethoutje in de mond (tegen het roken), direct tot de orde hebben geroepen. Het zou voor het eerst zijn geweest dat ik niet door haar naar het stationnetje van St Yrieix gebracht zou worden voor de terugreis, maar zelf het landgoed afgereden zijn. Al zwaaiend door het raam van de auto had ik vast 'tot ziens' geroepen en zij 'houdou'. Het werd een paar maanden later een adieu.

Adieu Yoland.

Iets om naar uit te zien

Elke derde of vierde zondag in juli eindigt voor Sjaak de zomer. De Tour is voorbij en weg is het ultieme vakantiegevoel dat een zonnige bergetappe telkens weer oproept. Eind oktober is dan traditioneel de presentatie van het pracours van het de editie van het volgende jaar. Het is nog ver, maar het is wel concreet. Sjaak kan weer ergens naar uitzien. Wat er ook gebeurt: de Tour is groter dan zijn schandalen.

Geslaagd tweeluik

Het was een mooie 'deal'. Sjaak wilde graag naar het afscheid van Boogerdje in Valkenburg en vond het leuk als er een paar vertegenwoordigers van het Kindervolk bij zouden zijn. Hoe krijg je die mee? Door een kluif voor te houden in de vorm van de stoeltjeslift en bobsleebaan in hetzelfde stadje. De middelste drie hadden er wel oren naar. Zo gezegd zo gedaan: in de lange autorit er naar toe maar weer begonnen aan de luister-cd van Brief voor de Koning. In de zomervakantie al een topper en nu weer. De reis van bijna twee uur vloog voorbij; ook voor chauf Sjaak. In Valkenburg was de attractie snel gevonden. Het was koud, maar wel te doen. Met name de jongste zoon keek wel wat benauwd naar de stoeltjeslift maar verkoos dat middel boven een lange klim te voet. Bij de bobbaan waren er minder reserves. Sjaak had ooit als 11-jarig jochie, tijdens een uitwisseling met voetbalclub RKHBS uit Heerlen, deze ritjes gemaakt (dun door de broek destijds), maar mijn drie makkers rondden met veel plezier hun baantjes. Sjaak bleef niet achter en remde in de tweede remde -op advies van de oude buurjongen die we daar ineens tegenkwamen- nauwelijks meer.

Daarna was het -na een passende fourage- de beurt aan Boogerdje. Het verhaal was bekend. Hij zou in Lombardije afscheid nemen en slechts ererondjes rijden in Limburg. Helaas haalde hij door een knieblessure de start in Italië niet. En Sjaak had nog wel zo gehoopt en geblogd dat dat nog éénmaal zou lukken om daar te winnen.
om te voorkomen dat het allemaal als een nachtkaars uit zou gaan besloot Sjaak om te gaan, net als 10.000 anderen. Door Michael Boogerd was het de afgelopen 10 jaar leuk om naar wielrennen te kijken. Hij was er altijd 'bij' in de meeste klassiekers en in de Tour. Won bijna nooit en vond dat eigenlijk geen groot probleem. Hij was er immers bij en werd door zijn concurrenten gevreesd. Het lijkt op de hang naar waardering en respect die Clarence Seedorf ook zo lang had (maar die niet vergat om vijf maal de Champions League te winnen) en ook Sjaak herkenbaar voorkomt. Typisch Nederlands? Tevreden zijn met minder dan het hoogste? Waardering los kunnen zien van resultaat en prestaties? Sjaak gaat er helemaal in mee. Ik zal Boogerdje missen, al komt er een generatie aan die straks wel de prijzen pakt.

Iemand zijn

Sjaak is geen lezer. Toch zijn er momenten dat ik door Literatuur geraakt werd. Als zestienjarige las ik 'Een Roos van Vlees' van Jan Wolkers. Ik werd enorm geraakt door de eenzaamheid en wanhoop van hoofdpersoon Daniel. Prachtig neergezet door de schrijver die vooral verguisd werd op school. Juf Sneijders, lerares Nederlands, begon uit te varen over de vunzigheid van Wolkers met dit boek als voorbeeld. Ik protesteerde en voerde aan dat als je er doorheen las je het echte leven voelde. Het is het enige boek dat ik van Wolkers had gelezen en tot op de dag van vandaag is dat zo. Maar aan dat ene moment van ontroering heb ik genoeg gehad. Als je dat kunt bereiken, ook door schilderkunst of beelhouwen dan ben je iemand.

Het mooiste vond ik het verdriet dat Monique van de Ven op haar gezicht had staan. Geen grootse emoties of concepten, maar het gevoel van afscheid van iemand die haar veel had gegeven. Dat gevoel heb ik ook: Wolkers was een begrip en als die er niet meer is, sta je daar even bij stil.

Altijd de vrouwen

Nu is het genoeg! De Heleen Mees-terreur waart over het land. Nu is de Nederlandse vrouw weer
niet ambitieus. Vorige week in het Magazine van de Volkskrant: waarom stoppen carrièrevrouwen met werken en gaan ze voor 'de kinderen zorgen'? Vrijdag weer een onderzoek: vrouwen gaan minder werken. So what? Hebben ze het de mannen ook gevraagd? Wat is het probleem nu eigenlijk?

Sjaak is -beïnvloed door behoorlijk feministisch klimaat in zijn jeugd- gewoon om af te vragen wat de rol van een man/vader in een relatie/gezin kan zijn. Net als de meeste van zijn vrienden trouwens. Dat was me geraden ook, dat zeker, maar een zekere balans tussen zorgtaken en werk/carrière kan geen kwaad. Natuurlijk hadden mannen een hoop werk te doen (was even wennen om minder dan 40 uur te werken). De vrouwen trouwens ook: hoe laat je je kerel toe in het dagelijkse gedoe. Sjaak gaat nu voorbij aan de homorelaties, maar daar komt eea net weer even iets anders naar voren denk ik.

Ik dacht dat we er wel zo'n beetje waren. Ik zie op school bijna net zoveel vaders; parttime werken is heel gewoon voor mannen en voor vrouwen zijn de mogelijkheden en opties toegenomen. En één van die mogelijkheden is om te kiezen om te gaan zorgen dan wel minder te werken. Voor vrouwen en voor mannen. Als die dat onderling beslissen prima. Waarom dan boetes opleggen aan afgestudeerde vrouwen die willen stoppen met werken? En waarom het debat altijd op de vrouw richten. Wij mannen hebben ook onze verantwoordelijkheden. En keuzes. Tenminste als het van Heleen Mens mag. Als het financieel zou kunnen zouden Sjaak en de VdH het wel weten: Sjaak gaat stoppen en zorgen en de VdH gaat lekker werken. Andersom zou net zo goed kunnen, Kennelijk vinden we het belangrijker om mensen in een keurslijf te dwingen dan elkaar de keuzes te laten.

Wie heeft de meeste?

RandstadRail is nu bijna weer bedrijfsklaar. Goh. Als kind wist ik vroeger precies wat er speelde op het gebied van de railinfrastructuur. Nu weet ik niet meer van RandstadRail dat het vooralsnog een flop is en dat Den Haag Centraal al jaren een zooi is en er geen einde aan lijkt te komen. Maar ik zag al wel eens een Rotterdamse metro in Den Haag staan. Dus nu maar eens even mezelf wat meer verdiept in de materie. Uiteraard kom je dan uit bij de Wikipedia, waar zo'n beetje alles nu in staat. En wat blijkt: in Rotterdam staat er toch een hoop te gebeuren. Niet alleen de HSL verandert het gebied rond Laag Zestienhoven en Schiebroek, maar ook de oude Hofpleinlijn. Let wel: dit telt voor Sjaak want hij woonde de eerste twee jaren van zijn leven in dit gebeid. Logeerde lang nog bij tante Driekske op de Meidoornsingel en slofte op de velden van Germinal, vv Schiebroek en Leonidas vele kilometers. Nam in 1981 persoonlijk afscheid van opa Pfaff in het St Fransiscus Gasthuis. Kortom: er ligt wel wat aan herinneringen, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat merkwaardige lijntje, dat liep van het Hofplein naar het verre Den Haag.

Het gaat allemaal op de schop. Het stuk tussen Schiebroek en Hofplein, met het unheimische stationnetje Bergweg (zie foto) verdwijnt voorgoed, al gaat dít viaduct gelukkig niet tegen de vlakte (itt bij de Willemstunnel). Vanaf het ziekenhuis gaat het spoor onder de grond om via Blijdorp aan te sluiten bij het metrostation Rotterdan Centraal. Alle stations richting Den Haag worden verplaatst waardoor Wilgenplas en Kleiweg straks niet meer bestaan. En dat waren nu juist zulke fijne stationnetjes. Al was het maar omdat 'we' those days daardoor meer treinstations dan Amsterdam hadden. Zuid, Noord, Alexander, Blaak, Lombardijen, Stadion!, Hofplein, Bergweg, Kleiweg en Wilgenplas. Daar konden ze 75 km noordelijker niet tegenop. Schiedam-Rotterdam-West telden we dan stiekem mee. Hoe de stand nu is zou ik niet weten, ik weet bij God niet meer wie er mee doen en hoe ik moet tellen.

Lekker puh

Zelf zou ik nu wel weer aardig vinden als de gemeenteraad van Utrecht vandaag HansjePansje-Kevertje als burgemeester zou kiezen. Als jullie Utrechters het allemaal geen moer uitmaakt kunnen we dan die uitslag ook wel volledig negeren. Hoe graag ik Aleid ook mag, zijn reactie gisteren was helaas potsierlijk. 'Een slechte start Erik Odekerke'.

Dier-en-leed

De VdH was een paar dagen VvH (Vrouw van Huizes). Dat bracht Sjaak in een geheel nieuwe rol. De gezondheid van onze Lotje liet dermate te wensen over dat er snel nader onderzoek nodig was. Ze leek een hartprobleem te hebben en dus moest er een echo en hartfilm gemaakt worden. Dat kon begin deze week en de VdH keek Sjaak lief aan. Ja hoor hij zou wel met haar naar de kliniek gaan. Dus Lotje in de mand, auto in en meegenomen naar de kliniek, die in een monumentaal pand aan het sjieke Wilhelminapark was gesitueerd. Zat Sjaak ineens als een dierenliefhebber in de wachtkamer, als mijnheer S. (zoals de VdH van achter heet). Het werd nog wilder; Sjaak moest haar bij het onderzoek gerust stellen door haar op haar zijde te houden en koppie vast te houden. Tsja, je voelt je als een yup die een luier van het logerende babyneefje moet verschonen, maar er was geen keuze. De echo -net als bij de verloskundige en dit keer zelfs in kleur!- was duidelijk: een zware hartpatiënt, die eigenlijk op halve kracht functioneert. Hoewel binnen de 'garantie' van het asiel was van meet af aan duidelijk: we gaan all they way met Lotje die al vijf kinderhartjes heeft veroverd en inmiddels ook dat van Sjaak. Dus we zien wel hoe het verder loopt.

Al terugrijdend naar huis, een een fors bedrag lichter aan 'kosten', moest Sjaak wel even nadenken over wat er gebeurd was. Niet zozeer het ineens willen en kunnen zorgen voor dieren en een opkomende dierenliefde, maar het apparaat aan dierenzorg dat ons ter beschikking staat. We zijn niet in staat om eenvoudig te genezen ziektes in delen van de wereld bij mensen uit te bannen en voor een veelvoud aan wat daar voor een mensenleven nodig is maken we hier een echo en hartfilm voor een -weliswaar schattig, maar toch- poesje. Relativeren is vaak de dood in de pot, maar ook wel passend. Dierenleed afgezet tegen het Leed in de wereld; hoe scheef kan het soms zijn.

Onwaarschijnlijk

Sjaak heeft het al eens terloops gemeld. Er is iets dat hij niet kan bevatten en dat is dat er mensen zijn die erin slagen om blindsimultaan te dammen. Zoals Ton Sijbrands. Afgelopen week was het weer zover met een wereldrecordproging in Tilburg. Ton won 20 van de 24 partijen en 4 remises. Tegen meer dan behoorlijke spelers, terwijl het lastig is om te winnen tegen een beetje dammer. Op een stoel, alleen een microfoon en een luidspreker om de zetten door te krijgen en te geven. 24 partijen in je hoofd, als beeldjes die permanent veranderen en waar je bij een aantal scenario's moet doorrekenen. En dan nog zoveel partijen winnen en na afloop schijnbaar onaangedaan zijn.



Onwaarschijnlijk!